To jeszcze nie koniec...

[kolebeczka]

Chcialabym podzielic sie z Wami jeszcze innym rozwazaniem na temat
in vitro- i dac rade zaraz na poczatek- jesli jestescie gotowe na
nagorsza z diagnoz to nie ma sprawy, ale jesli nie- pozwolcie
lekarzom na podanie sobie w czasie transferu tylko jednego
embrionu...

Lekarz zapytal wtedy: jeden czy dwa? Dwa oczywiscie! Bo wieksza
szansa no i radosc!
Podeszlismy do wizji blizniat bardzo naiwnie- w zasadzie- to cudowne
miec dwoje dzieci- beda do tego jeszcze rozne. I choc wiaze sie to z
mnostwem pracy, ale w sumie "wszystko za jednym razem".
Zatem po 7-u latach naturalnych staran, operacji meza, 2 UIU, jednym
przerwanym in vitro, drugim z syndromem OHSS, polmiesiecznym pobytem
w szpitalu, ale zakonczonym ciaza (dwoje wprowadzono- dwoje
zechcialo sie przyjac)- myslelismy, ze najgorsze juz za nami.
Wymyslalam juz urzadzenie pokoju, googlowalam w sprawie wozkow dla
blizniat, wymyslalismy imiona.

W ten piatek mialy miejsce badaniac prenatalne. Stwierdzono, ze
jeden dzidzius zdrowy, drugi raczej z duzym prawdopodobienstwem
uposledzony. Odchodzimy od zmyslow. W takich chwilach trzeba
wierzyc tylko w Boga, bo lekarze moga sie mylic. Ale nie musza...
Jedno co wiem to to, ze nie usune tego dziecka.
Nie moglabym, a po drugie nie chcialabym ryzykowyc zycia drugiego
blizniaka, ktory ma wprawdzie osobna placente, ale...
Do tego niepewnosc, czy lekarze sie rzeczywsicie poznali.
Oczywiscie- aby byc pewna w 100% moglabym teraz juz poddac sie
badaniu biopsji kosmowki, ale jest ona ryzykowna i moze uszkodzic
plod. W 16-ym tygodniu ciazy mozna poddac sie biopsji wod plodowych,
ale istnieje- tak jak w poprzednim badaniu ryzyko poronienia. Czyli
nawet decydujac sie na biopsje tylko jednego blizniaka- moge utracic
obydwoje, moze sie tez okazac, ze ten podejrzany jest zdrowy, wiec...
Zanim podejdziecie do transferu- pomyslcie o tym, co stanie sie, gdy
stwierdzi sie u jednego z dzieci wysokie ryzyko.

Chcialabym tylko wahajacych sie wobec in vitro uspokoic- to, ze
powstaja anomalie nie jest skutkiem in vitro. Dzieci uposledzone
przychodzily na swiat od wiekow- jeszcze zanim wymyslono te metode.
Diagnostyka prenatalna powoduje, ze ma sie mozliwosc decyzji- dac
zycie lub nie. TO mozna rozwiazac tylko samemu ze soba. Jak na razie
wiem, ze nie jestem w stanie wychowac blizniat, gdzie jedno jest
uposledzone. Rozwazam oddanie tego dziecka do adopcji. Nie moge
zabic go tylko dlatego, bo my nie jestesmy zdolni byc rodzicami
niepelnosprawnego, bo lekarze naciskaja, bo spoleczenstwo chce
zdrowych i produktywnych. Nie sadze tez, aby takie dziecko nie
odczuwalo szczescia, bo czym jest to poczucie szczescia dla nas-
podobno zdrowych...?

W kriobanku czeka jeszcze 10 embrionow, ktorym chyba nie dalabym
szansy, gdyby ta ciaza zakonczyla sie pomyslnie. Zawsze chcialam
dwoje dzieci. Doszlo do przestymulowania, powstalo az tyle komorek i
embrionow. Liczylam na to, ze legalne bedzie oddanie embrionow do
adopcji, ale jak na razie sie na to nie zanosi.

To bardzo smutne dla nas Swieta Bozego Narodzenia, choc moj brzuszek
juz w 4-ym miesiacu, choc widze tych dwoje na USG jak skacza i sie
przeciagaja. Radosc oczekiwania mi jednak zupelnie przeszla. Jestem
smutna przyszla mama, bo cokolwiek zrobie, to bedzie to niewlasciwe.
Wybor mniejszego zla...nie pozostaje mi nic innego.

Raz jeszcze Was prosze- przemyslcie przed transferem, ile tak
naprawde embrionow chcecie przyjac.
Ryzykowna ciaza to nie tylko ryzykowny porod...

Moglam tego nie robic- podpowie ktos "zyczliwy"?
Rownie dobrze moglam dzis nie wstac, nie wyjsc na ulice.
Zycie jest splotem przypadkow i niewiadomych.

To jeszcze nie koniec zobaczyc na tescie ciazowym dwie kreski.
Badzcie tego swiadome i nie traccie nadziei!

Zycze przynajmniej WAM Wesolych Swiat!

[audrey2]

Kolebeczka, pewnie nie pamiętasz, ale spotkałyśmy sie na Twoim wątku dotyczącym
religii. Potem dowiedzialam sie, ze wreszcie sie Wam udało i jesteś w ciąży.
Teraz czytam ten wątek i nie do końca wiem, co myśleć. Wyobrażam sobie, że
największy koszmar rodziców, to dowiedzieć się, że będa mieli chore dziecko.
Podejrzewam też, że wychowanie chorego dziecka, troska o jego przyszłość też nie
są łatwe. Przyznaję wreszcie, że nie wiem, co zrobiłabym, gdybym była na Twoim
miejscu. Ale...Nie masz wrażenia, że decyzja o oddaniu dziecka przyszła zbyt
szybko i zbyt łatwo? Nie wiesz, co maleństwu dolega, nie wiesz, jak musiałabyś
się nim zajmować, nie wiesz w gruncie rzeczy nic. Upośledzenie, jak mówisz czy
niepełnosprawność maja wiele form. Może dzieciaczek będzie słabiej sie uczył lub
gorzej sie poruszał, ale da sie z tym żyć przecież.
Poza tym, nie jest tak, że będziesz miała jedno chore dziecko i tyle. Ono będzie
miało rodzeństwo, co jest nie bez znaczenia zarówno dla Was jak i dla dzieci.
Trochę to jednak smutne, ze tyle lat czekaliście, a teraz tak łatwo chcesz sie
poddać.
Kolebeczka, jestem jak najdalej od ocen czy też mówienia Ci, co trzeba zrobić.
Nie twierdze również, że jeśli jesteś pewna, że nie dasz rady, mimo wszystko
powinnaś dziecko zatrzymać. Po prostu zastanów się, wsłucgaj w siebie i uwierz,
że da się żyć z chorobą/upośledzeniam/dzieckiem innym niż się wymarzyło.
Nie zgadzam sie natomiast z argumentem, że na podstawie Twojego przypadku trzeba
sie zastanawiać, ile embrionów przyjąć. Pomyśl, co by było, gdybyś dostała tylko
ten embrion, z którego być moze urodzi sie chore dziecko. Teraz masz bardzo
trudno sytuacje, ale też zdrowe dziecko. Być może Twoj przypadek świadczy raczej
o tym, że warto decydować się na więcej embrionów.
Idź i porozmawiaj z ludźmi, z psychologiemm, z osobą duchowną (jakiegokolwie
wyznania), zobacz, jak radzą sobie rodziny z chorymi dziećmi.
Mam nadzieję, ze jednak wszystko będzie dobrze. Trzymaj się kochana.

[fioco78]

coś w tym tonie chciałam tu napisać, ale nie odważyłam się do dziś. twój post mnie trochę ośmielił. spędziłam tu na tym forum niecałe dwa lata, pojawiłam się już po jednym poronieniu, potem przeżyłam następne, potem jeszcze ciąża biochemiczna. aż wreszcie w lipcu tego roku dowiedziałam się o tym, że w sposób całkowicie naturalny i bez żadnego oczekiwania jestem w ciąży bliźniaczej. strach towarzyszył mi od samego jej początku. zrobiłam badania prenatalne. zapowiadało się ok. w 22tc dla świętego spokoju pojechaliśmy na echo serca płodów i... cios w samo serce - jeden maluch ma poważną wadę serca. co prawda operowalną u nas w kraju, ale... to co przeżywam, to koszmar. już 29tc obecnie, ale cały czas myślę co się wydarzy już wkrótce. ciąże bliźniacze kończą się zazwyczaj sporo wcześniej, zadaję sobie pytanie, czy mały będzie miał na tyle siły, żeby móc przejść operację zaraz w pierwszych chwilach życia, czy dobrze wybiorę ośrodek, w którym będzie operowany, czy urodzi się z wystarczającą wagą kwalifikująca do zabiegu i wreszcie czy on to przeżyje, a jeśli tak to co potem, czy będzie normalnie rozwijał się i żył jak zdrowe dzieci, czy już zawsze będzie musiał się ze wszystkim ograniczać? a co jeśli nie przeżyje? co potem? dlatego już wiele razy miałam ochotę napisać wszystkim tutaj, że dwie kreski na teście to jeszcze naprawdę nie wszystko. życzę wszystkim spokoju w te święta i zdrowia, bo ono właściwie najważniejsze. trzeba je docenić.

[marijohanna]

hmmm ja tez nie widze zwiazku waszej sytuacji z transferem dwoch
embrionow? a jesli bys dostala tylko tego chorego?? to co??

wiesz co zdarzylo sie mojej kolezance?? dostala dwa zarodki i
okazalo sie, ze sa i dwa serduszka, ALE biznieta sa jednojajowe.

po urodzeniu okazalo sie, ze obaj maja syndrom downa. jasne,
przeciez ten sam kod genetyczny.
w czasie ciazy NIC nie wskazywalo na to, ze sa chorzy. byl to
ogromny szok da nich.

Tobie zycze spokojnej daszej ciazy i MADRYCH decyzji..

[butttons]

Myśle,że decyzja podania ilości embrionów jest indywidualną sprawą
każdego i każdy musi podjąc tą decyzję sam-tu nie można komuś
doradzać-moim zdaniem,
Ja może troszkę odbiegne od tematy bo przypadek,który chę opisać
dotyczy jednego dziecka a nie blizniąt!
Kolebeczko-moja koleżanka miała od samego początku problemy z ciążą -
3 lekarzy wydało werdykt ,że dziecko urodzi się chore!
Badania prenatalne wyszły w miarę ok. ale jakieś 2 tyg. przed
rozwiązaniem zaczeły się kłopoty-ponownie learze stwierdzili,że
dziecko urodzi się chore i że jak się urodzi to będzie umierało bo
nie będą mogli nic zrobić!
2 tyg. niepewności i strachu i masakry-a dziecko urodziło się
zdrowe!!!
Tak się pomylili lekarze!
Więc może jeszcze nie wszystko jest przesądzone!!!
Życzę Ci tego z całego serca!
Wesołych Świąt!

Ja wiem, ze trzeba czasu

[kolebeczka]

Kochane dziewczyny!
Dzis np. patrze juz na swiat zupelnie inaczej.
Moze po prostu "czas nas uczy pogody"?

Przebadalam sie u trzech lekarzy, u trzech guru w temacie, ze
znakomitym sprzetem.
Wersja aborcji odpada zupelnie.
Wersja adopcji- jest nadal troszke mozliwa- tak wolalby moj maz,
ale... ja tak naprawde nagle wyobrazilam sobie nasze, moje zycie
jako pelnowartosciowsze.
Wlasnie z dzieckiem niepelnosprawnym.
To, co napisalam Wam o embrionach to rada dla tych, ktorzy nie
wyobrazaja sobie absolutnie zycia z dzieckiem uposledzonym.
Podobno 95% dzieci zdiagnozowanych jako Trisomia zostaje usuwane.
To, co przezywam, nauczylo mnie jednak przede wszystkim jednego-
nie potepiac innych, nawet za te straszna decyzje, bo nie kazdy zyje
w szczesliwym zwiazku, nie kazdy ma w poblizu instytucje i osrodki,
ktore nie pozostawia nas samych wobec problemu.
Nie ma sie przeciez co oszukiwac- latwo nie bedzie, choc to wlasciwa
droga...
Na dzis- 1 dzien przed Swietami- nagle naszkicowalam sobie swoje
zycie inaczej- i nabralo sensu. Naszkicowalam je tak, aby "nie
poswiecic sie zupelnie"- (nie znosze martyrologii), ale chce przy
okazji wychowania takiego dziecka- tez miec cos dla siebie.
Wyobrazilam sobie (jezeli rzeczywiscie przewidywania lekarzy sie
sprawdza- to w koncu tylko ludzie, choc bardzo wiele parametrow
wskazuje na uposledzenie), ze wykorzystam swoje zdolnosci i zajme
sie terapia artystyczna dla takich dzieci przy szkole specjalnej.
Kocham tez konie i moglabym zapoczatkowac integracyjna grupe
hipoterapii. Moze to nawet szczescie w nieszczesciu, bo nasza nowa
burmistrzyni ma w odroznieniu od poprzednika spoleczno-socjalna
zylke, wiec moznaby z nia zainicjowac ciekawe projekty i otworzyc
sie jeszcze bardziej na niepelnosprawnosc.
Musze tez w koncu dzialac tak, aby byc mama nie tylko chorego, ale i
zdrowego dziecka. Bo jak na razie- wszystko kreci sie wokol tego
chorego...Jak to zdolam? Nie wiem, ale przeciez nikt nie wie
zawczasu...

Powiem Wam, ze nie mialabym tych watpliwosci z poczatkowego postu,
gdybym oczekiwala tylko jednego dziecka i to byloby uposledzone. Lub
gdyby byly inne, ale "odchowane" juz dzieci. Ale z dwoma bobasami o
roznym starcie czuje sie jak na razie przejechana czolgiem- w koncu
rodziny nie ma w poblizu, maz pracuje, znajomi zajeci swoim
losem...choc juz otrzymuje mnostwo ofert z instytucji w sprawie
pomocy. To cudowne, ze ona jest- trzeba tylko szukac.
Test genetyczny w styczniu pozwoli nam - w razie potwierdzenia obaw-
na zaplanowanie w tym niezaplanowanym zrzadzeniu losu naszego zycia
we czworke.
Przyszlo mi tez na mysl, powracajac do mojej rady o embrionach- ze
czasem to dzieci sie ratuja, kiedy rodzice traca zmysly i przechodzi
im przez glowe nawet aborcja: gdyby bylo tylko jedno w brzuchu i z
wyrokiem- kto wie, czy nie przeszlaby mi przez glowe nawet aborcja
plodu. W koncu tyle mrozaczkow czeka, ktore i tak bede musiala
usmiercic... A tak- chore na gorze, zdrowe na dole. Nie ruszac-
chocby i dlatego, aby nie zagrozic drugiemu.
Nie ruszac- chocby i dlatego, zeby sie przekonac, bo podobno
"tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono".
Zaczynam to widziec jako wyzwanie, nie przeklenstwo.
Moze ten kamien poczatkowo odrzucony bedzie rzeczywiscie wegielnym...
Modle sie w te Swieta o jasnosc umyslu i... odwage

[audrey2]

Kolebeczko, nawet nie wiesz jak sie ciesze, że Ci dzisiaj trochę lepiej Może
jednak będzie dobrze, nawet jeśli inaczej niż planowałaś. spokojnych Świąt

[jag_2002]

a co do mrozakow - nie masz mozliwosci dac ich do adopcji? ja nie mam zadnego,
jak mi kolejne IVF nie wyjdzie, to bede myslec o czyms takim

[kolebeczka]

Chcialabym, zeby adopcja embrionow byla mozliwa, ale w kraju gdzie
mieszkam- jest zabroniona.

do fioco78

[juliza]

Czy Twoje Maleństwo ma HLHS? Piszesz, że będzie operowane w pierwszych dniach
życia, a tak jest z dziećmi z HLHS. Znam dość dobrze półtorarocznego chłopczyka
(z ciąży całkowicie naturalnej, planowanej), który pomimo tej wady świetnie się
rozwija. Jako mama bliźniąt trzymam kciuki za Maleństwo.

do kolebeczki

[mytest]

Rozumiem że masz na razie wyniki badania krwi test podwójny /potrójny ? Czy
widać coś nie tak na usg ? Może wynik jest przekłamany z powodu ciąży
bliźniaczej? Znam osobę u której wyszło 1/5 pradwopodobieństwa zespołu downa i
urodziła zdrowe dziecko i doktor jak zobaczył to prowdopodobieństo to i tak był
dobrej myśli, sama niestety miałam gorszy przypadek u mnie wynik badania
prenatalnego wyszedł nieprawidłowy, dlugo nie widomo było co jest, zrobiłam
amniopunkcje i okazało się że to wada śmiertelna. Od 11 tyg dziecko nie
rozwijało się prawidłowo co świadczyło o poważnej chorobie. Niestety wiem co
teraz czujesz. Właściwie to nic nie możesz zrobić. Jeżeli od samego poczatku
jest coś nie tak to dziecko może nie przeżyć, ale jeżeli tylko wyniki krwi i to
w ciąży bliźniaczej to może obydwa są zdrowe. Więcej się dowiesz w połowie ciązy.
Co do podania ilości zarodków to podawanie jednego nie bardzo sie opłaca (ja
miałam tylko jeden bo nie miałam więcej).

[fioco78]

nie, to d-TGA, nie wiem czy lepiej to czy gorzej. u nas powinno się zakończyć na jednym etapie operacji, natomiast HLHS z tego co się orientuję jest leczone w trzech etapach, więc może lepiej dla nas, mniej cierpienia dla małego, bo prawdopodobnie tylko jeden zabieg. dziękuję za kciuki, przydadzą się i to pewnie już wkrótce, pozdrawiam.

[juliza]

aż tak biegła w tej wiedzy nie jestem... chłopczyk, którego znam jest po dwóch
operacjach, trzecia ok. 4-5 r.ż. Co dwa miesiące jeździ na echo serca, poza tym
bierze leki i naprawdę jest superrozwiniętym, fajnym dzieciakiem. Taka wada to
nie koniec świata, choć jego mamie też się tak wydawało na początku... Jeszcze
raz życzę powodzenia.

[luciola9]

Bardzo Ci współczuję, ale może jeszcze nie wszystko przesądzone...
Nie wiem sama jaką podjęłabym decyzję, bo jest ona niewątpliwie
trudna ale nie pomyślałaś,ze za szybko podjęłaś dwcyzję o adopcji?
Może warto pójść do psychologa, przecież to Twoje dziecko, czekałaś
na nie tak długo....
To właśnie miłość sprawia, że kochamy bezwarunkowo, a każde dziecko
potrzebuje czułości i opieki.
Rozważ jeszcze raz wszystko, porozmawiaj z męzem, rodziną, może
wszystko będzie inaczej niż teraz Ci się wydaje.

Nie poddawaj się i bądź silna. Tyle już przeszłaś, wierzę, że będzie
dobrze. Zobaczysz.

[hanna26]

Wiesz, nie chcę wchodzić w Twoją decyzje, bo to jest wyłącznie Wasza sprawa i to Wy stoicie przed tym wyzwaniem. Ale mam wrażenie (z góry przepraszam, jeśli błędne) że jeśli chodzi o adopcję, to masz o niej nieco zafałszowane wyobrażenie.
To prawda, że zdrowy noworodek nie czeka na adopcję i niemal od razu, po przepisowych sześciu tygodniach może liczyć na kochającą rodzinę. Ale zupełnie inaczej jest, gdy do adopcji czeka dziecko z różnymi dysfunkcjami. Bardzo trudno jest takiemu maluchowi znaleźć rodziców. Szczególnie jest to ciężkie, gdy chodzi o upośledzenie umysłowe.
Trudno się zresztą temu dziwić. Pomyśl: skoro własna mama i własny tata nie chcą go wychowywać, trudno oczekiwać, że będą się do tego garnąć obcy ludzie. Nie mówię, że to niemożliwe, ale to jest bardzo trudne i rzadkie. Może się więc zdarzyć, (i niestety prawdopodobnie tak się zdarzy), że oddany przez Was do adopcji maluszek będzie latami czekał na kochającą rodzinę - i nigdy się jej nie doczeka. Bo podobnie jak Ty, tak wszyscy inni także przecież wolą mieć zdrowe dziecko. Nawet gdyby mieli na nie trochę dłużej poczekać. Szczególnie wtedy, gdy mają możliwość wyboru - a tak jest przecież w przypadku adopcji.
Pozdrawiam ciepło, życzę siły, wierzę, że wszystko jeszcze będzie dobrze.

[kolebeczka]

Zgodzilabym sie na wersje adopcji majac gwarancje, ze sa chetni i
doswiadczeni w temacie rodzice zastepczy- natychmiast po porodzie.
Tu, gdzie mieszkam, jest nawet rodzina, ktorej urodzil sie syn z
zespolem Downa i...malzenstwo to zaadoptowalo dwa lata pozniej
jeszcze dziewczynke z tym samym uposledzeniem. Zostawienie dziecka
na pastwe losu- absolutnie nie i nigdy.
Na razie przyzwyczajam sie do tej nieoczekiwanej wersji zycia.
Wszyscy pocieszaja nas wokol, ze kto wie- moze lekarze sie myla.
Malo kto bierze jednak pod uwage, ze moga sie tez nie mylic...
Ostrzezono nas- i teraz mamy czas do namyslu, ktory pewnie i tak
wobec narodzonego dziecka nic nie bedzie znaczyl- kocha sie w koncu
pewnie kazde.
A tak poza tym- nawet uspokajajace diagnozy lekarzy nie daja
gwarancji, ze wszystko bedzie OK po porodzie. Trzeba wierzyc, ale
przygotowywac sie na ewentualnosc, aby oszczedzic sobie szoku po
narodzinach...
Diagnostyka prenatalna jest niby postepem nauki, ale i... zmora dla
przyszlych rodzicow. Z drugiej strony- przygotowuje na najgorsze i
budzi nas z naiwnego snu, ze nasze dzieci beda na mur beton zdrowe...

[lewana77]

Kolebaczka, mialam dosc podobna sytuacje, jak chcesz to mozemy poadac na priv.

Ale napisz jeszcze raz na jakiej podstawie lekarze uznaja wade u drugiego dzicka
(USG?)
Amniopunkcja w wypaldu blizniat jest bez sensu.
Czy to chodzi o serce czy widac cos jeszcze? Moze uposledzenie to za duzo
powiedziane? Moze dziecko po operacji i rekonwalescencji bedzie normalnei
funkcjonowac???? Zycze Ci tego!

[kolebeczka]

To, co przewiduja lekarze to niestety nie choroba, a raczej
uposledzenie genetyczne, wiec na to rady nie ma. Najprawdopodobniej
jest to Trisomia, czyli zespol Downa.
Zbadano ductus venosus, czyli zyle pepowinowa, kosc nosowa,
przeziernosc karkowa, profil, kat twarzowy.
Nie- ja juz nie ingeruje zadnym testem. Zostalismy ostrzezeni-
pozostaje sie przygotowac.
Przyzwyczajam sie. Nie jestesmy jedyna para w koncu, ktora stanela
przed takim losem.
Dziekuje serdecznie za wsparcie!

To wyszukalam w necie:

"W Polsce proponuje się inwazyjne badania prenatalne tylko kobietom
powyżej 35 roku życia. Dzieje się tak dlatego, gdyż największe
ryzyko wystąpienia zespołu Downa jest u starszych matek. Niestety
jednak aż 70% dzieci obarczonych tą chorobą rodzą matki, które nie
ukończyły jeszcze 35go roku życia. Paradoks? Nie, po prostu 95%
dzieci rodzi się matkom młodszym, które często nie maja pojęcia, co
im grozi."

W kraju, gdzie mieszkam, takie badania sa standardem zwlaszcza dla
ciaz ryzykownych, co od wieku nie zalezy. Ciaze mnogie moga rodzicom
niezdecydowanym na zycie z niepelnosprawnym dzieckiem komplikowac
decyzje, bo moc nieinwazyjnych testow w ogole nie wchodzi w rachube
(np. te z badaniem krwi matki), a w przypadku inwazyjnych- ryzyko
utraty ciazy przenosi sie na pozostale, nawet nieobjete punkcja,
plody.

[jkl13]

Jest takie forum "trudna ciąża", jeśli jeszcze na nie nie trafiłaś,
podsyłam link

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=20515
Trzymam kciuki za Was i Wasze dzieci...

[kolebeczka]

Dzieki za linka!
Ja jednak chcialabym aby ten post pozostal tu, bo duza czesc osob tu
piszacych ma wplyw na to, ile embrionow wprowadzi sie w transferze.
Mnogie ciaze naturalne to w tym dziale mniejszosc...
Tak sie zastanawialam- czy sa moze wsrod Was osoby, ktore z pelna
swiadomoscia ryzyka ciazy mnogiej decydowaly sie na wiecej niz jeden
zarodek? Czy lekarze informowali Was przed transferem czy po prostu
wiedzialyscie na ten temat cos juz same?

[dagmara-k]

kolebeczka, ilosc zarodkow nie ma znaczenia dla wad genetycznych, moga sie
pojawic tak samo w ciazy mnogiej jak pojedynczej. mogliscie zabrac ze soba
zarodek z wada teraz, pozniej, nigdy. przyko mi, ale nie mamy na to wplywu i
wybierajac jeden, dwa, trzy zarodki niczego nie zmieniamy. trudnosc ciazy
mnogiej nie polega na wiekszym prawdopodobienstwie wady genetycznej.

[julia56]

podpisuję się pod słowami Dagmary. Kolebeczka, skąd Ci przyszło do
głowy, że ciąża mnoga, to większe prawdopodobieństwo wad
genetycznych? Mogli Ci podać tylko zarodek z wadą (co do której nie
mamy pewności i bardzo bym Ci życzyła, żeby diagnoza była jednak
błędna).

[kolebeczka]

Alez to jasne, Dagmaro, ze ilosc zarodkow nie ma wplywu na wady
genetyczne.
Ja mowie tylko o tym, ze w ciazy mnogiej- dla par, ktore w przypadku
ciazy pojedynczej zdecydowalyby sie na aborcje (stety czy niestety-
bardzo wiele par sie na nia decyduje), ta mozliwosc w zasadzie
odpada. Obydwa plody jada na wspolnym wozku- to system naczyn
polaczonych. O ta swiadomosc podchodzacych do transferu mi tylko
chodzi.
Jakkolwiek jest to temat etyczny i juz zadecydowalam o tym, ze
dziecko to zatrzymam- cokolwiek sie stanie- nie nalezy zapominac,
ze nie wszyscy rodzice czuja sie na silach przyjac taki ciezar wobec
jednoznacznej diagnozy. Wiedzac to, co wiem dzis- nie zgodzilabym
sie na dwa embriony.
Bo dziecko z wada moze rowniez samo obumrzec i w kilka dni po
przychodza bole i...traci sie rowniez to drugie.
Nie do mnie nalezy namawianie Was co do liczby zarodkow.
Ale chcce tylko wspomniec o ryzykach, ktorymi byc moze nie
zaprzatacie sobie glowy chcac dotrzec najskuteczniej do wymarzonych
dwoch kresek...

[dagmara-k]

czytajac watek od poczatku mialam wrazenie ze mowisz do osob ktore beda sie
poddawaly in vitro i ze mowisz o wyborze liczby zarodkow a nie ze mowisz o aborcji.

napisz do lewanny, ona naprawde wie co mowi w tym temacie.

[lewana77]

ilosc zarodkow nie am znaczenia jesli chodzi o wady genetyczne.
W wypadku moim i kolebaczki chodzilo o to, ze to bliznieta i nie da sie niestety
"nic" zrobic jesli wada jest powazna, letalna itp.
Taka skomplikowana ciaze trzeba donosic jak dlugo sie da, dla dobra i zdrowia
drugiego dziecka! Nie musze opisywac jak jest to trudne dla obojga rodzicow, dla
psychiki matki, totalna schizofrenia!

Ja mialam obiekcje co do ilosci zarodkow, mialam intuicje, podswiadomie balam
sie ciazy mnogiej. Te ciaze z samego zalozenia nazywane sa patologicznymi (i nie
chodzi tu o wady genetyczne)

Powinno byc obligatoryjne badanie genetyczne (zarodkow), niestety robia to tylko
w jednym osrodku w Polsce.
Nie wiem czy u Kolebaczki to badanie bylo wykonywane?
Ale z drugiej strony my po porodzie przebadalismy sie na kariotypy i nic nie
wyszlo (badaja tylko kilka mutacji)

[biedronka.online]

A możesz napisać gdzie robią te badania genetyczne zarodków???
Rozumiem też, że ten kariotyp jest obowiązkowy u obojga przed
procedurą i w zależności od wyniku sami decyzdujemy co dalej a to
badanie zarodków to inna rzecz???
Proszę o odpowiedź.

[biedronka.online]

Kolebeczka, już gdzieś pisałam nie jeden raz, że Cię podziwiam.
Życzę też, aby było dobrze.

[lewana77]

PGD robia bodajze w Invikcie, przymieza sie Novum. Kariotypy mozna zbadac na
wlasna reke przed IVF. W Novum chyba badaja obligatoryjnie wszytskim parom?
My zbadalismy juz po porodzie, ze wzgledu, ze dziewczynka miala wade letalna
(rozszczep kregoslupa). Nic nie wykazalo, dlatego to badnie nie daje gwarancji,
ale mysle, ze warto dmuchac na zimne.

[kolebeczka]

Dziekuje Wam raz jeszcze za slowa wsparcia!
A propos znalazlam cudowne forum: www.zakatek21.pl/forum
dla rodzicow z dziecmi z syndromem Downa.
Kiedy poczyta sie te niesamowite historie i popatrzy na fotki-
coraz mniej mam watpliwosci, coraz wiecej sily- tym bardziej ze moj
maz tez cieszy sie juz na NASZE dzieci- niekoniecznie tylko na
zdrowe dzieci...

Takze z plotna mozna uszyc odswietny stroj.
Tam jest tyle pieknych przykladow na udane rodziny, ktorym los nie
podarowal wprawdzie kaszmiru, ale wyobraznie i nadzieje...

[polpotworek]

Bardzo Ci wspolczuje i pomodlę sie za oba Twoje serduszka w brzuchu.

Chcialabym dodac cos od siebie ale sie niestety nie odważę bo juz
kiedys próbowalam i zostalo to opatrznie zrozumiane. Bylo mi wtedy
ogromnie przykro... ja mam tylko nadzieję ze jak najmniej z Was
bedzie musialo naprawdę i bez ale rozumiec te słowa...

"chce tylko wspomniec o ryzykach, ktorymi byc moze nie
zaprzatacie sobie glowy chcac dotrzec najskuteczniej do wymarzonych
dwoch kresek... "

Kolebaczka

[lewana77]

napisalam na priv.

[lewana77]

ale na gazeta do Ciebie nei dochodza, mam blad

Lewana!

[kolebeczka]

Nie mam zalozonego priv.
Pisz tu- w koncu jestesmy anonimowi, a kazda rada moze sie przydac
nie tylko mnie, ale i innym- kolebeczka

[hugu]

A jak to właściwie jest z ilością transferowanych zarodków?
Czy poza prawdopodobieństwem statystycznym uzyskania ciąży są jakieś
wskazania aby podawać więcej niż 1? Coś jeszcze to daje?
Gdzieś czytałam, że podobno zarodki przed implantacją wydzielają
jakąś substancję przygotowujaca śluzówkę do przyjecia ich. Jeśli
więc "pracują" nad nią dwa lub trzy, jest szansa, że razem zdzialają
tyle, że choć 1 się zagnieździ. Gdyby "pracował" tylko ten 1, to
mógłby nie dac rady i nic by nie było z ciąży.
Nie jestem pewna, czy to prawda - może ktoś coś o tym wie?

W każdym razie, Kolebeczko, jeśli to prawda, to może temu słabszemu
zarodeczkowi zawdzięczacie to, że w ogóle będziecie mieć rodzinę,
dzieci... Jedno zdrowe, a jedno chore - ale nie jest powiedziane, że
bardzo ciężko. Może to być małe nasilenie choroby i przy dobrej
rehabilitacji dziecko może się pięknie "podciągnąć". Poza tym takie
dziecko jest zazwyczaj w pełni sprawne ruchowo i uczy się, tylko
powoli, więc po prostu spadło na was wyzwanie i bardzo cięzka praca,
zwłaszcza, że z dwojgiem, ale wierzę, że da się wszystko wyprowadzić
na prostą i tego Wam życzę. Per saldo i tak wygraliście, naprawdę.
Może to zabrzmi dziwnie, ale wiele par od lat bezskutecznie
borykających się z niepłodnością chętnie przyjęłoby taką sytuację,
jak Wasza...

[polpotworek]

hugu masz dzieci?
chyba nie masz... kazde dziecko jest osobą... i o kazda osobę tu
chodzi a nie o ciąże... byle by była. Uważam ze nie powinnas tak
pisac. Mozesz tymi słowami bardzo zranic... bo moim zdaniem nie masz
pojęcia co mówisz.

[hugu]

Jeśli kogoś uraziłam, to szczerze i z całego serca przepraszam. Nie
będę już tu pisać, bo widzę, że wyrządzam krzywdę, ktorej absolutnie
nie chcę wyrządzać. Nie wiem, co takiego złego napisalam, ale po
uczuciach odbiorców widzę, że coś takiego bezwiednie zrobilam.
Jeszcze raz zatem przepraszam i żegnam.

hugu

[tekla12]

Niepotrzebnie się kajasz, nic złego nie zrobiłaś próbując nadać sens złu, które
może mieć miejsce. Może ale nie musi bo fałszywie pozytywnych wyników badań
przesiewowych jest więcej niż fałszywie negatywnych.
Decyzję o tym ile zarodków ma być podanych podejmuje lekarz na podstawie
przebiegu stymulacji, informacji o pacjentce i jakości wyhodowanych zarodków.
Młoda, zdrowa kobieta, która pierwszy raz podchodzi do programu i ma zespół
hiperstymulacji jajników powinna mieć bezwzględnie transferowany jeden zarodek.

Tekla

[lewana77]

jeden zarodek? chyba nie w Polsce!
ja prosilam o jeden i kategorycznie mi odmowiono!
Moze gdyby IVF bylo refundowane, kilka proc to podawali by po jedenym. Obecnie
nie ma takiej opcji niestety. No i konczy sie czasami smutno

lewana

[tekla12]

lewana77 napisała:

> jeden zarodek? chyba nie w Polsce!
> ja prosilam o jeden i kategorycznie mi odmowiono!
Gdybyś miała siłę i dowody mogłabyś wystąpić o odszkodowanie z tytułu złego
urodzenia. Odmowa pojedynczego transferu jest niezgodna z interesem dziecka i
rekomendacjami stowarzyszeń niepłodnościowych. Cywilizowani lekarze mają za
zadanie opędzać się od par domagających się podwójnego transferu a nie zmuszać
do niego! Żaden biegły nie obroniłby kliniki, w której do tego doszło. Przykro
mi ogromnie, że Cię to spotkało. Jak zawsze cieplutko pozdrawiam.

[dagmara-k]

to chyba zalezy od miejsca, od stymulacji. znam lekarzy ktorzy mowia, ze wlasnie
jeden i koniec.