Problem w rodzinie....

[julia30bb]

Ja czasem nie wiem jak mam się zachować...
Z mojego rodzeństwa i kuzynostwa prawie jestem najstarsza, większość ma już
dzieci, młodsi jeszcze chodzą ze sobą, od czasu do czasu wpadka, inna kuzynka
ma 5 dzieci itd. My dzieci nie mamy, staramy się i nic...
Na to wszystko rodzinka życzliwa pyta, no kiedy, coś z Wami jest nie tak ? A
może bezpołodni...? itd. Wiecie jaki to upokarzające, ile już łez wylałam,
mój mąż zaciśnie zęby ale ile można. Teraz unikamy rodzinki, święta spędzamy
sami, żeby się nie denerwować....

[magdulka26]

Julio wiem jak to jest ,ja jestem już prawie 3 lata po slubie,ale na początku
nie planowalismy dzieci.Chęć posiadania maleństwa obudziła się w tamtym
roku.Moja jedna kuzynka juz wychodzi z siebie i zastanawia sie dlaczego ja nie
mam dzieci,przecież już tyle są po ślubie -czas najwyższy.Ja miałam gdzieś
wszystkich dociekających ,na pytanie kiedy dziecko odpowiadałam jak Bóg da
będzie i kończyłam temat.Ludzie sa bardzo wścibscy i nikomu nie dogodzi.Musisz
być cierpliwa i dzielnie znosić natretnych ludzi.Teraz jestm w ciąży i moja
kochana kuzynka nadal nie wie ze jestem w ciąży ,bo jak znam życie ,gdyby ona
wiedziała -wiedziało by o tym całe moje miasto,straszna papla z niej.
Kochan życzę Ci duzo słoneczka na co dzień,usmiechu i pogody ducha,zobaczysz
doczekasz się maleństwa )

[magdulka26]

Julio wiem jak to jest ,ja jestem już prawie 3 lata po slubie,ale na początku
nie planowalismy dzieci.Chęć posiadania maleństwa obudziła się w tamtym
roku.Moja jedna kuzynka juz wychodzi z siebie i zastanawia sie dlaczego ja nie
mam dzieci,przecież już tyle są po ślubie -czas najwyższy.Ja miałam gdzieś
wszystkich dociekających ,na pytanie kiedy dziecko odpowiadałam jak Bóg da
będzie i kończyłam temat.Ludzie sa bardzo wścibscy i nikomu nie dogodzi.Musisz
być cierpliwa i dzielnie znosić natretnych ludzi.Teraz jestm w ciąży i moja
kochana kuzynka nadal nie wie ze jestem w ciąży ,bo jak znam życie ,gdyby ona
wiedziała -wiedziało by o tym całe moje miasto,straszna papla z niej.
Kochan życzę Ci duzo słoneczka na co dzień,usmiechu i pogody ducha,zobaczysz
doczekasz się maleństwa )

[lidek0]

Ale dlaczego nie powiecie /oczywiście ogólnikowo/ rodzinie, że to nie takie
proste i, że Wasza droga do maluszka jest bardziej kręta niż Wam się wydawało?
Wiem jak jest Wam przykro, ja sama starałam sie 5 lat, po drodze poronienie i
ciąża pozamaciczna z wycięciem jajowodu a dokoła rodziły się maluszki. Ale
nawet nie wiecie ile wsparcia znalazłam w rodzinie, ile zainteresowania, ile
chęci pomocy. Często zastanawia mnie dlaczego tak się izolujecie, zamykacie.
Właśnie rozmowa bardzo często pomaga. Tym bardziej, że nie przeczytałam jeszcze
ani jednego posta, gdzie po rozmowie z rodziną byłoby gorzej. Taka rozmowa
mogłaby ukrucić przykre dla Was pytania. Być może okazało by się, że ktoś wie
oczyś czego wy nie wiecie, zna jakiegoś dobrego lekarza.
Ja też na początku nikomu nic nie mówiłam. Ale w pewnym momencie otworzyłam się
i okazało się, że w śród znajomych są małżeństwa z problemami, dzięki rozmowom
wymienialiśmy informację o lekach, badaniach i lekarzach, wiedziałam gdzie
warto pójść, a których gabinetów unikać. Sama strałam się wspierać koleżankę po
poronieniu bo dokonale ją rozumiałam.
Moim zdaniem takie izolowanie się chyba jeszcze bardziej dołuje i przygnębia.

[nusik1]

To nie zawsze tak wyglada jak u Ciebie Lidek :o( Zazdroszczę tym którzy mają
taką wspaniałą rodzinę. U mnie to tak różowo nie wygląda... Przez przypadek
dowiedziałam się jakie ploty ludzie rozsiewają, jedni tworzą sobie historię że
pewnie kiedyś musiałam usunąć ciążę drudzy, że pewnie przez tabletki
antykoncepcyjne (których nigdy nie zażywałam) inni, że przez to że kiedyś
paliłam a na koniec że jak mam takiego wspaniałego męża i dobrze nam się układa
to, niech też coś u mnie będzie nie tak... Taką mam rodzinkę, ale mam to
gdzieś - na szczęście. Jest jedna ciotka która nie ma rodzonych dzieci ma ale
adoptowane, cała rodzina o tym wie a oni się zachowują tak jakby nikt nie
wiedział... Mam nadzieję, że Wasze rodzinki nie są tak pokręcone jak moja.
Pozdrawiam. Nusik i dwa Aniołki

[true_blue]

Wiesz co, radze Ci powiedziec w rodzinie, ze na razie nie chcecie miec dzieci,
ze macie inne plany. I trzymac sie tego. U nas udalo sie w ten sposob zamknac
wielu. A potem oznajmilismy, ze juz i wszyscy sie cieszyli.
Trzymaj sie,

[ewa.analityk1]

Nie ma tu dobrej rady, ale znam zestaw, który usłyszycie jak powiecie o
problemie
1. może wam pomóc około 1000 razy
2. to pewnie twoja wina bo u nas w rodzinie nie ma problemu teściowej 100 razy
3. A ta Kaśka spod 10 też miałam problemy i teraz 3 ma
4. znam super bioenergoteraputę, wróżkę,... 100 razy
5. ciche rady pod stołem że można nasienie dawcy
6. chyba nie chcecie adoptować ze 100 razy
oraz wszelkie rzucanie każdego dzieciaka w ramiona ze słowami
A może się zarazicie

[suslak]

Wczoraj dzień Babci - na tekst teściowej w stylu: - młodsze ode mnie
koleżanki dostają kwiaty a ja co?.
Można odpalić, że "Mamusiu! Są dwie możliwości - nie mamy dzieci bo nie chcemy,
albo bo nie możemy - w pierwszym wypadku pytania o nie są bezmyślne, w drugim
okrutne" Raczej mało kto wytrzymuje takie dictum i wraca do takich pytań.
Nie daj się - walcz! To Twoje życie, Twoje sprawy i nikt nie ma prawa włazić Ci
z buciorami do sypialni!
Powodzenia

[kasiuula]

A ja w 100% zgadzam się z lidkiem. Ja po prawie roku starań zaszłam ponownie w
ciążę. Mój synek ma 9 lat i już od jakiegoś czasu wszyscy twierdzili, że czas
najwyższy. dalszej rodzienie mówiłam, że jak Bóg da to będzie. Jedni odbierali
to tak, że jeszcze nie czas a drudzy że mamy problemy, ale temat się urywał.
Natomiast po paru miesiącach starań zaczęłam normalnie mówić, że to nie takie
proste. I stało się to co pisał Lidek, nagle okazało sie że nie jesteśmy sami
np. nasi przyjaciele (12 lat razem) też starają się od jakiegoś czasu, ale
wstydzili się do tego przyznać. Siostry i mama trzymały kciuki co miesięc, inni
dawali mniej lub bardziej przydatne rady, a jeszcze innym na zawsze zamknęło
gębę. Tak więc jestem za otwartym mówieniem o problemie, bo naprawdę nie
jesteśmy same

[kawka74]

Julia, jestem w podobnej sytuacji jak Ty.
Mam 30 lat, nie mamy dzieci - no bo nie, na razie nam coś nie idzie, chociaż
się staramy. Ale moja rodzina znalazła wczoraj wyjaśnienie naszej
bezdzietności: otóż nie mamy dzieci, bo NIE CHCEMY ICH MIEĆ, jesteśmy za
wygodni i nieodpowiedzialni. Nie chcemy ponieść ciężaru obowiązków. Nikt nas
nie zapytał, czy możemy, czy chcemy - od razu, bez pytania uczyniono założenie,
że jesteśmy nieodpowiedzialni. Zacisnęłam zęby, bo jedyne słowa, jakie przyszły
mi na myśl, to te pochodzące ze słownika wulgaryzmów. Tłumaczyć im czegokolwiek
nie mam zamiaru, bo szkoda mi czasu, po prostu zamierzam ograniczyć nasze
kontakty do minimum. A przy ewentualnych pytaniach (no bo w końcu kiedyś się
spotkamy) zastosuję metodę zdartej płyty: "to nie wasza sprawa". I koniec.

[pamietka]

To rzeczywiście irytujące - pytania,spojrzenia i przy każdej okazji
wytykanie "a kiedy Wy". Na wigili ciocia powiedziała, patrząc na moją
dopasowaną spódnice "oj ten brzuch nic Ci nie rosnie"
Najbliższym powiedziliśmy,że się staramy ale nie jest to takie proste. I dobrze
zrobiliśmy bo skończył sie pytania naszych mam - a kiedy ja będę babcią ?
Innym mówimym,że jeszcze dla nas za wcześnie
Czasem mój mąże mówi,że wysłaliśmy list do bociana i czekamy na odpowiedź
Ale trudno się uodpornić na takie sytucje - szczególnie jak dużo małych dzieci
w rodzinie