TO JAKIEś FATUM

[nikka1975]

witam Was
pocieszcie bo zaliczam dziś mega doła (

Dziś obiecałam sobie i mężowi, że jeszcze jeden taki dzień w pracy jak dziś to
złożę wymówienie.
I tu klops, bo pracę wybrałam tak zwaną stabilną i bezpieczną z punktu
widzenia ciąży i powrotu do niej po macierzyńskim czy wychowawczym (czytaj
państwowa, czytaj beznadziejnie płatna).
Po dwóch latach zdecydowaliśmy się na drugiego malucha i tylko myśl o dziecku
trzymała mnie przy życiu - w pracy z każdym tygodniem gorzej. - Jak się
zwolnię a daj bóg zajdę w ciążę to nici z macierzyńskiego, nie poradzimy sobie.
- Jak zmienię pracę to mogę zapomnieć o staraniach, bo za dwa lata to już
będzie za późno (w tym roku kończę 33lata i już są kłopoty z zajściem)

Podsumowując: jak chcę myśleć o dziecku to muszę zacisnąć zęby i iść do
roboty, albo szukam nowej pracy ale plany powiększenia rodziny do kosza.

I tak już w lipcu minie rok starań... i mojej frustracji
Tak już myślę, że może to kara jaka...

[uccellino]

> Jak zmienię pracę to mogę zapomnieć o staraniach, bo za dwa lata
to już
> będzie za późno

> albo szukam nowej pracy ale plany powiększenia rodziny do kosza.

Chyba nie rozumiem zależności
Czy nie jest tak, ze nowa praca, nowa energia, nowy optymizm =
większa szansa na zajście?

A poza tym nie mam ochoty czytać, że 35 lat to za późno - błagam!
Moja ukochana przyjaciółka ma 38, zaczyna przebąkiwać o dzieku i
pogryzę każdego, kto powie jej, albo komukolwiek, że to za późno.

Jaka kara Nikka ???

[szczesliwiec]

Pisząc tak sama siebie krzywdzisz.
"Pan może opóźniać swe łaski ale nigdy ich nie odmawia!!!"
A praca??? To zależy od Ciebie i tego jak siebie oceniasz.
A może tak jak pisała Uccellino "...nowa praca, nowa energia, nowy
optymizm = większa szansa na zajście??"

Twoje życie,Twoje decyzje i ...Twoje szczęście.
Nie poddawaj się i odważnie krocz przez życie.

[nikka1975]

Wiecie, po prostu jak teraz zacznę szukać pracy to przy optymistycznym
założeniu, ze szybko ją znajdę to raczej nie będę mogła się jednocześnie starać:
raz to brak umowy na nieokreślony,
dwa i to ważniejsze nie wyobrażam sobie nowemu pracodawcy po miesiącu pracy
oznajmić: jestem w ciąży,

A co do wieku to przepraszam rówieśnice i starsze , ale chwilowo mam
"wiekowego doła", poza tym długo czekałam na zielone światło w staraniach, synek
w tym roku kończy 8lat i jak bym miała starania odłożyć na np 2 lata to pal
licho mój wiek, ale różnica miedzy dziećmi mi się, w moim odczuciu, za bardzo
powiększa.

A co do kary...
1) jedyna motywacja do pracy to zajście w ciążę - super pracownik!! Nawet urlop
na ten rok nie planowałam z namysłem bo już miałam rodzić...
2) choć jestem przeciwna zwolnieniom (w pierwszej ciąży pracowałam do piątku,
urodziłam w niedzielę) to w chwilach słabości odgrażam się, że jak zajdę w ciążę
to pójdę na ZLA , co notabene jest dość prawdopodobne i wcale nie
optymistyczne bo o trudnościach z utrzymaniem ciąży mówiła mi gin jeszcze jak
nie planowałam drugiego dziecka

[uccellino]

> dwa i to ważniejsze nie wyobrażam sobie nowemu pracodawcy po
miesiącu pracy
> oznajmić: jestem w ciąży,

Raczysz żatrować, nikka??? Nie wierzę, że to czytam! O sobie myśl,
kobieto! Jak osoba, która juz się bezowocnie stara ma przerwać
starania w nowej pracy - bo dla kogoś to będzie niewygodne??? No w
szoku jestem...

Ja w trakcie starań zmieniłam prace już dwa razy (a raczej w
porzedniej zaczęłam się starać natychmiast po rozpoczęciu - taki był
plan i nie miałam zamiaru z niego rezygnowac tylko dlatego, że praca
nowa).

Idź do roboty, gdzie po 3 m-cach probnego dostaniesz nieokreślony.
Czym Ty się, kobieto, zajmujesz? W jakim mieście?

>
> A co do wieku to przepraszam rówieśnice i starsze ,

Przeproś i młodszą - uccellino
Bom się najeżyła

> syne
> k
> w tym roku kończy 8lat i jak bym miała starania odłożyć na np 2
lata to pal
> licho mój wiek, ale różnica miedzy dziećmi mi się, w moim
odczuciu, za bardzo
> powiększa.

Co znaczy "za bardzo"? 10 lat - taka jest różnica miedzy mna i moim
bratem. Jak każda, ma swoje wady i zalety. Jesli starszym dzieckiem
jest chłopak, powinno być nieco łatwiej. Zaraz ci tu podlinkuje opis
moich doswiadczeń w tej mierze.

Link o różnicy wieku

[uccellino]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=586&w=78514665&a=78699489

[nikka1975]

no to jestem niedzisiejsza, ale po miesiącu pracy nie wyobrażam sobie takiej
rozmowy i to nie kwestia niewygody pracodawcy, poza tym nie rajcuje mnie umowa
przedłużona do dnia rozwiązania i adieu, ja chcę mieć prawo do macierzyńskiego.

Co nie zmienia tematu wątku, że jestem zła na siebie że nie zmieniłam pracy już
dawno, bo wiem że powinnam to zrobić i w staraniach nie mieć skrupułów, bo nikt
poza mną samą o mnie nie zadba.

Co do różnicy wieku to napisałam, że to moje odczucie, choć myślę, że to
narzekanie na mój wiek czy na ewentualną różnicę wieku między rodzeństwem jest
efektem ubocznym ogromnej potrzeby groszka.

Pola

[nikka1975]

Dzieki za zrozumienie
Pracuję w państwowej firmie...
A problem polega na:
idiotycznej organizacji pracy, brakach kadrowych i wszystkim o czym nie śniło
się osobom pracującym w normalnej firmie
A do tego doszła nowa kierowniczka sąsiedniego działu, która "walczy" o swoich
podwładnych kosztem innych pracowników, a moja kierowniczka z sobie tylko
znanych przyczyn jeszcze rzeczoną popiera. Dziś pokłóciłam się z tamtą baaardzo
głośno (ja miałam racje) a moja szefowa nawet nie zainteresowała sie w czym
rzecz. Do tego
tydzień temu mój zakres obowiązków, już i tak wielokrotnie za duży podwoił sie,
bo dostałam pod swoje skrzydła nową (czytaj zieloną) pracownicę, której na dzień
miły przydzielono ilość zadań nie do przerobienia, więc nie wiem w co włożyć
ręce, a tu jeszcze muszę się z idiotyzmów tłumaczyć

A na urlop teraz nie pójdę, bo raz, ze zaplanowany w czasie szkolnych wakacji,
dwa nikt by mi go teraz nie dał (czytaj - nowa koleżanka pod moimi skrzydłami) a
zwolnienie....

uccellino

[nikka1975]

widzisz, mi chodzi nie o 9 miesięcy mojej pracy a o urlop macierzyński ją
wieńczący

[pola731]

wiesz - ja zawsze stałam z tej drugiej strony - zawsze byłam
petentem -wiem , że wszędzie dobrze gdzie nas nie ma - ale napiszę
Ci jeszcze z mojej perspektywy nazwijmy to szefowej/pracodawcy
(firemka prywatna , ale zawsze)
mnie zawsze opłacała sie zwyczajna rozmowa - szczera , ale na
spokojnie - zaczęłabym dzień od czekoladki (na poprawę humoru) a
potem porozmawiałabym ze swoją kierowniczką o wierzchołku góry
(czyli jakaś niewielka rzecz na początek) - przekonasz się czy
mówi "ludzkim głosem" (bo jak nie to na wigilię musisz czekać

nie drzyj z nią kotów , bo to Ci się nie opłaci - spróbuj raczej ją
jakoś podejść - bądź szyją co kręci głową
podsuń jej może jakiś pomysł (rozwiązanie korzystne dla Ciebie) ale
tak żeby "sama" na niego wpadła?

a w ostateczności , jak już naprawdę nic się nie da zrobić to
rozładuj atmosferę - napij się kawy z babą co Ci dopiekła "tak na
zgodę , bo obie nas wczoraj poniosło" - pomyśl sobie , że jesteś
ponad to i zawsze to mądrzejszy ustępował (tak mówię moim dzieciom)

i pamiętaj - nic w nerwach nie postanawiaj

[uccellino]

> nie wyobrażam sobie nowemu pracodawcy po miesiącu pracy
> oznajmić: jestem w ciąży,

Nowy pracodawca niech się ugryzie w d... i cieszy sie z 9 miesięcy,
podczas których bedzie miał błogosławioną możliwośc korzystania z
Twoich kompetencji. I ze wszystkich lat, które nastapią potem. No,
ale się wkurzyłam. Nie na Ciebie, nikka - na to, że zyjemy w takim
swiecie, w którym możesz tak myśleć.

[pola731]

jeśli możesz - napisz gdzie pracujesz - bo to sporo zmienia/wyjasnia.
może uda się rozwiązać jakoś ten konflikt - ja na początek poszłabym
na urlop (zwolnienie pewnie nie jest dobrze widziane?) i trochę się
odstresowała - nerwy to zły doradca.

co do Twojego wieku - ja mam 35 lat - a dalej się czuję jak
osiemnastka

a są i stare 20 -latki ....
jesli myślisz o dziecku to to właściwy moment na starania i raczej
Twoje zdrowie i kondycja psychiczna a nie wiek mają znaczenie.

Doradzę tylko jedno - nie podejmuj decyzji pochopnie - niestety
dalej jeszcze pewny etat jest ważny.
Pozdrawiam i trzymam kciuki

[pola731]

nie wiem czemu porozrzucało odpowiedzi - chyba nie zawiniłam , ale
jakby co to przepraszam

[ajotka1]

po dzisiejszym KOSZMARNYM dniu, jakbym o sobie czytała.
z małymi różnicami: lat 32, syn 10, praca stabilna (w miarę)
niepaństwowa ale też beznadziejnie płatna.

kurcze, jak ja bym chciała w lotto wygrać...

[keegan]

wygrać a potem powiedzieć: a mnie to lotto

[keegan]

Przychodzę dziś rano do pracy, z mega dołem i czytam jakby swój
własny post a w dodatku jeszcze wczoraj wieczorem te same zdania
mówiłam swojej przyjaciółce.
Moja praca mnie wykańcza, głównie psychicznie (wiem, że może też
mieć wpływ na moje problemy z zajściem w ciążę) ale jestem uwiązana,
z pewnych powodów nie mogę jej zmienić, choć i tak próbowałam.
Jestem w błędnym kole...
A moja przyjaciółka na argument, że jak zmienię to nie będę mogła
pozwolić sobie na ciąże też powiedziała mi, że mam myśleć o sobie,
tylko co mi po tym, przecież jak tylko bym wróciła do nowej pracy po
ciąży to już czekałoby na mnie wypowiedzenie, ech.

No nic, trzymaj się, jakoś damy radę
miłego dnia

[po_trzydziestce1]

No to witam w klubie Kochane Koleżanki. A juz myslalam, ze tylko ja
jestem taka nieszczesliwa i uwieziona we wlasnej pracy. Tez jej
niecierpie, o niczym innym nie marze jak zajsc w ciaze i isc na
macierzynski i wychowawczy. I tez nic nie robie zeby ja zmienic, bo
mam umowe na czas nieokreslony i fajna pensje. I tak tkwie w tym
gownie (sorry, ale musialam uzyc wlasnie takiego okreslenia) i
czekam. I mam dosc. W tamtym roku podjelam decyzje, ze jezeli do
konca roku nie zajde w ciaze to szukam in.pracy. No i zaszlam w
pazdzierniku. A teraz nie dalam sobie zadnego limitu, bo po
poronieniu (o ktorym w pracy oczywiscie prawie nikt nie wiedzial)
bylam w takim stanie, ze nie myslalam o in.pracy i kolejnym stresie.
Potem zaczelismy starania no wiec tez nie mysle o in.pracy, bo nie
wyobrazam sobie zaprzestac staran. No wiec nadal tkwie w tym blednym
kole. Alez to zycie jest pokrecone jak baranie rogi. Przeciez kazda
z nas marzy tylko o dziecku, a to czasem wydaje sie tak odlegle i
nierealne
Ale jakos mi razniej, gdy wiem, ze nie tylko ja mam takie problemy.
Trzymajcie sie cieplutko.

[zosienta]

To ten dół dzisiaj jakiś wspólny wielki grajdoł.

Ja też w drodze do pracy myślałam, że pomarudzę o tym, że
jestem "więźniem moich jajników" (określenie nie moje, ale dobre).
Też planuję, że zmienię pracy, bo mam dość słyszeć "ty się tu
marnujesz", nie tylko od męża (wyrwało mu się, a potem przepraszał -
za co, ja to wiem!), ale nawet mój szef się kiedyś o mało tego
wprost nie palnął.

Miłego dnia...

[mjulka]

hehehe, nie sądziłam, że jest nas aż tyle jadących na tym marnym wózku
mój przypadek różni się tylko tym, że w marcu zmieniłam pracę...szkoda tylko, że
na gorszą. Na rozmowie kwalifikacyjnej roztoczono przede mną świetlaną wizję
przyszłości, która z rzeczywistością ma niewiele wspólnego. Jedyny atut, który
nie pozwala zapluć mi się w brodę na śmierć, to wyższa pensja i dogodniejsza
lokalizacja...ale to chyba za mało...

W połowie czerwca kończy mi się okres próbny i w liście intencyjnym podpisanym
przed podjęciem pracy zagwarantowano mi stałą umowę. oczywiście mogę się nie
sprawdzić, a oni nie dotrzymać słowa, ale i tak 3-miesięczną odprawę dostanę.
Tak, czy owak jednak praca nie podoba mi sie tak bardzo, że jeśli oni nie wywala
mnie, to ja sama się wywalę, uprzednio idąc na zwolnienie (jeśli nie ciążowe, to
z powodu dolegliwości kręgosłupowych). I nie mam najmniejszych wyrzutów sumienia!

I Wy dziewczyny też nie miejcie i szukajcie innej pracy, jeśli obecna nie daje
Wam satysfakcji i działa na nerwy...zawsze jest szansa, że traficie lepiej niż ja.

Aha! w mojej poprzedniej pracy, licząc na cud zwany ciążą przekiblowałam
zupełnie bez sensu kilka miesięcy...

W tej lepiej nie jest, ale chociaż poszerzyłam swoje horyzonty o nowe
doświadczenia no i budżet podreperowałam również

Główki w górę!

[zosienta]

To nie takie proste. Moja pani Dr zapowiedziała, że ze względu na
moje poronienia, jesli tylko zajdę mam się zgłosić po leki i L4,
więc opcja ukrywania się ze stanem błogosławionym przez 3 lub 4
miesiące jest dla mnie niedostępna. Więc łudzę się nadzieją, że
jeszcze tylko miesiąc, trzy, dwa tygodnie, kilka dni....
a potem znów @ i ... jeszcze tylko miesiąc, trzy.....

To ja już nie wiem, co powiedzieć...

[uccellino]

Chyba macie naprawdę negatywne doświadczenia...

Ja mam pozytywne, ale może dlatego, że od zawsze robię w wielkich
korporacjach, gdzie praca jest przyjemnością, a ciąża nie jest
grzechem. Inna rzecz, że większość dziewczyn wraca do pracy po
macierzyńskim, ale przecież nie trzeba iść za stadem, nie? Ja nie
mam takiego zamiaru )

Dla mnie to jest tak, że praca to (powinna być) radosna ekspresja
twórczej energii i płodzenie dziecka to takaż sama ekspresja. Jeśli
praca nas tłumi i nasza zdolnośc tworzenia na tym cierpi, to jak
mamy zajść w ciążę???

Myślenie po jakim najkrótszym czasie w nowej pracy wypada zajść w
ciążę jest dobre dla osób, które z tym zajściem nie mają problemu.
Długodystansowe staraczki nie powinny mieć takich skrupułów...

Tak czy inaczej trzymam kciuki.

[viktoria1980]

a mnie to chyba przyćmiło bo w ogóle nie myślę o pracy ... zdecydowałam sie na
powrót do Polski, więc rzucam dobrą pracę w Anglii jako nauczyciel, przez
najbliższy czas będę często latała do Anglii jeszcze więc o stałej pracy w
Polsce nie ma co myśleć, zostają korki z angielskiego i niemieckiego. Zapasu
gotówki po pobycie w Anglii niestety nie mamy wszystko wsadziliśmy w tzw złą
inwestycje.No ale jak bym się zastanawiała jeszcze na temat pieniędzy to bym
zwariowała. Zawsze się coś wymyśli, najważniejsze żeby z Groszkiem się udało...

brawo

[mjulka]

viki za optymizm i wiarę

z takim nastawieniem nie może Ci się nie udać

a mnie się w mojej pracy tak dziś niemiłosiernie nudzi, że już za czytanie
netowych horoskopów się złapałam

[nikka1975]

Nawet nie wiecie jak wasze posty mi pomogły, uwierzyłam, że nie tylko ja mam
taki problem, bo myślałam już że coś ze mną nie tak,
A wiecie co najdziwniejsze mnie spotkało:
moja przyjaciółka (praca w dużej korporacji, singielka, w domu dwie lewe ręce, w
kuchni zrobi ewentualnie kanapkę ),stwierdziła kiedyś, że rozumie, że po
macierzyńskim na kobietę czeka wypowiedzenie, bo "przecież wypadła z rynku itp",
byłam w szoku ale to jej zdanie, natomiast ostatnio (jej jednej płaczę, że nie
mogę zajść i że głupio tak iść do nowej pracy z "brzuszkiem") to powiedziała:
lej na to, to twoje życie, rób co dla ciebie najważniejsze!

wiele nas łączy ale to dzieli wy macie net w pracy, a ja choć pracuję przy
kompie a nawet dwóch (dwa systemy) nie ))

zosienta: jedziemy na tym samym wózku, mnie już dawno gin postraszył, że jak
tylko zajdę, migiem do lekarza, bo pewnie poleżę na początku, więc choć
wolałabym na początku nie mówić to jeżeli w ogóle kiedyś się uda (bo wiary coś
mam już deficyt) pewnie od razu się wyda...

viki: z Ciebie brać przykład powinnyśmy szkoda, że moje życie na to nie
pozwala (kredyt, dziecko)

POZDRAWIAM WAS WSZYSTKIE