straty po wypadq

[Gość: naskret]

Wypadek to duzo powiedziane.
baba najechala mi na dupe civki jak stalem

ale tak: klapa bagaznika lampa zderzakdo wymiany, blotnik do robienia i
(kurde zapomnialem i podloga w bagazniku i oscieznica - czy cos takiego
zapomnialem jestem laikiem ...beda cos tam prostowac czy wyciagac)

ile traci samochod po czyms takim?? jak juu jest naprawiony (do hondy oddaje
do zrobienia).

i jeszcze jedno

cos mi kiedys przemknelo o "odszkodowaniach" z ubezpieczalni od straty
wartosci pojazdu po kolizjach wypadkach.

Bardzo prosze o rozjasnienie tych 2 sytuacji


z gory dzieki

A MOZE JEDNAK KTOS ??? :-)

[Gość: naskret]

[Gość: robert]

To orzeczenie o którym pisałem, to Uchwała Sądu
Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 12 października 2001 r.
III CZP 57/2001 publikowane m.in.: OSNCP 2002/5 poz. 57,
OSP 2002/5 poz. 61, Rzeczpospolita 2001/241 str. C1.
Teza:
"Odszkodowanie za uszkodzenie samochodu może obejmować
oprócz kosztów jego naprawy także zapłatę sumy pieniężnej
odpowiadającej różnicy między wartością tego samochodu
przed uszkodzeniem i po naprawie."
Ostatni akapit uzasadnienia:
"Z przepisu art. 361 § 2 kc wynika obowiązek pełnej
kompensacji szkody. Wartość samochodu po jego naprawie,
to nic innego jak jego wartość rynkowa. Ponieważ wartość
ta w wyniku uszkodzenia, choć później wyeliminowanego,
zmalała w stosunku do tej, jaką pojazd ten
reprezentowałby na rynku, gdyby nie został uszkodzony,
więc kompensata winna obejmować nie tylko kwoty naprawy,
ale także różnicę wartości."

albo i to

[Gość: robert]

Sąd Najwyższy - Izba Cywilna
Uchwała z dnia 12 października 2001 r. (sygn. akt III CZP 57/01)
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Kazimierz Zawada
SSA Krystyna Bilewicz
Protokolant Ewa Zawisza
w sprawie z powództwa R. K.
przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń Spółce Akcyjnej w W. -
Inspektoratowi w O. o zapłatę,
po rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na rozprawie w dniu 12 października 2001
r., zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Katowicach
postanowieniem z dnia 7 czerwca 2001 r., sygn. akt IV Ca 234/01:
"Czy do składników szkody, powstałej na skutek kolizji pojazdów samochodowych,
za którą odpowiedzialność z tytułu umowy ubezpieczeniowej odpowiedzialności
cywilnej ponosi zakład ubezpieczeń, zalicza się utratę wartości handlowej
naprawionego samochodu, spowodowaną stosowaniem przez autoryzowane warsztaty
naprawcze technologii nie w pełni pozwalającej na przywrócenie pierwotnego
stanu pojazdu, tj. sprzed kolizji?"
podjął uchwałę:
Odszkodowanie za uszkodzenie samochodu może obejmować oprócz kosztów jego
naprawy także zapłatę sumy pieniężnej odpowiadającej różnicy między wartością
tego samochodu przed uszkodzeniem i po naprawie.
U z a s a d n i e n i e
Sąd Rejonowy w O. wyrokiem z dnia 31 stycznia 2001 r. oddalił powództwo R. K.
przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń S.A. w W. - Inspektoratowi w O. o
zapłatę kwoty 3.441,12 złotych.
Sąd Rejonowy poczynił następujące ustalenia faktyczne: W dniu 11 września 1999
r. doszło do wypadku drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ samochód
powoda marki Audi wyprodukowany w 1998 r. Sprawcą wypadku był kierowca innego
samochodu, ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej u pozwanego. Samochód
powoda był użytkowany do dnia wypadku przez 17 miesięcy. Został naprawiony w
autoryzowanym warsztacie, zgodnie z technologią producenta i przy użyciu
oryginalnych części zamiennych. Koszty naprawy zostały powodowi zwrócone przez
pozwanego.
Po naprawie samochód odzyskał zupełną sprawność techniczną, nie uzyskał jednak
wartości rynkowej takiej jak przed wypadkiem. Warsztaty samochodowe nie są w
stanie wykonać prac blacharskich i lakierniczych na takim poziomie jak
producenci samochodów. W związku z tym ślady naprawy są łatwe do
zidentyfikowania przez specjalistów. Naprawione elementy nie cechują się taką
trwałością jak elementy nieuszkodzone i niewymieniane, dotyczy to przede
wszystkim pojazdów nowych, których wiek nie przekracza trzech lat. W
odniesieniu do samochodu powoda, nastąpiła utrata jego wartości rynkowej w
kwocie żądanej w pozwie.
Przy powyższych ustaleniach Sąd Rejonowy uznał, że skoro naprawa samochodu
przywróciła mu dawne walory użytkowe, a koszty naprawy zostały przez pozwanego
zwrócone, to powód otrzymał pełne odszkodowanie. Utrata wartości handlowej nie
jest objęta obowiązkiem odszkodowawczym pozwanego. Sąd Rejonowy przytoczył
stanowisko Sądu Najwyższego, który w wyroku z dnia 3 lutego 1971 r., III CRN
450/70 (OSNC 1971, z.11, poz. 205) i uchwale z dnia 19 marca 1998 r. III CZP
72/97 (OSNC 1993, z.9, poz. 133) uznał, że jako miernika odszkodowania nie
można przyjąć wysokości ceny samochodu, którą można byłoby uzyskać w drodze
sprzedaży, gdyby nie doszło do uszkodzenia pojazdu.
Sąd Okręgowy w Katowicach rozpoznając apelację powoda od wyroku Sądu
Rejonowego, przedstawił do rozstrzygnięcia przytoczone w sentencji zagadnienie
prawne budzące wątpliwości.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Stosownie do przepisu art. 822 k.c. w razie ubezpieczenia odpowiedzialności
cywilnej zakres obowiązku odszkodowawczego zakładu ubezpieczeń określa umowa.
Dzieje się tak bez względu na to czy zapłata odszkodowania następuje do rąk
ubezpieczającego czy też od razu uprawnionemu zgłaszającemu swoje roszczenie
bezpośrednio do zakładu ubezpieczeń.
W konkretnej sprawie umowa łącząca stronę pozwaną ze sprawcą wypadku nie była
poddawana szczegółowej analizie. Biorąc pod uwagę, że chodzi o umowę
obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkodę powstałą w
związku z ruchem pojazdu, założyć można, że co do przedmiotu ubezpieczenia i
zakresu obowiązku odszkodowawczego zakładu ubezpieczeń umowa nie mogła zawierać
dalej idących ograniczeń niż wynikające z przepisów obowiązującego wówczas
rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 1992 r. (Dz.U. Nr 96, poz.
475 ze zm.).
Z treści § 10 rozporządzenia wynika, że w razie wyrządzenia szkody ruchem
pojazdu lub w związku z jego ruchem, odszkodowanie ustala się i wypłaca w
granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem
mechanicznym. Jedynym dopuszczalnym ograniczeniem odpowiedzialności zakładu
ubezpieczeń może być suma gwarancyjna, której przekroczenie w okolicznościach
sprawy nie wchodzi w grę. Z punktu widzenia określenia składników szkody
obojętne jest czy uprawniony dochodzi odszkodowania bezpośrednio od zakładu
ubezpieczeń czy od sprawcy wypadku.
Problem w istocie sprowadza się do tego czy odszkodowanie należne za
uszkodzenie samochodu obejmuje oprócz kosztów jego naprawy także zapłatę sumy
pieniężnej odpowiadającej różnicy między wartością tego samochodu przed
uszkodzeniem i po naprawie, przy założeniu, że naprawa była prawidłowa, a
zmniejszenie wartości samochodu nastąpiło wskutek jego uszkodzenia.
Przytaczany przez Sąd Rejonowy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 1971 r.
ma wartość tylko historyczną, gdyż wydany został w zupełnie odmiennych niż
obecnie warunkach gospodarki centralnie kierowanej i ułomnego, szczątkowego
rynku. Trzeba jednak zwrócić uwagę, że Sąd Najwyższy w uzasadnieniu tamtego
wyroku stwierdził, że "szkodę w rozumieniu art. 361 k.c. stanowi różnica między
stanem majątkowym poszkodowanego, który powstał po nastąpieniu zdarzenia
powodującego uszczerbek, a stanem, jaki by w jego majątku istniał, gdyby
zdarzenie nie nastąpiło". Konstatacja ta jest bezwzględnie trafna, tyle że
logicznym wnioskiem byłoby przyjęcie, że w sytuacji, gdy naprawa samochodu nie
może doprowadzić do odtworzenia wartości jaką samochód miał przed wypadkiem, to
różnica wartości jest elementem szkody. W omawianym wyroku Sąd Najwyższy tego
nie kwestionował. Uznał natomiast, że kształtujące się w tamtym czasie na
quasi - rynku ceny nie odzwierciedlały wartości samochodów i dlatego w
konkluzji doszedł do przekonania, iż wykładnia przyjmująca, że przepis art. 363
§ 2 k.c. uprawnia do żądania i zasądzania odszkodowania w wysokości
odpowiadającej spekulacyjnym cenom "giełdowym" naruszałaby obowiązujący wtedy
art. 4 k.c., wedle którego przepisy prawa cywilnego powinny być tłumaczone i
stosowane zgodnie z zasadami ustroju i celami PRL. Ostatnia teza całkowicie się
zdezaktualizowała.
Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 1998 r. III CZP 72/97 dotyczy
odmiennego stanu faktycznego. Sąd Najwyższy wyraził w niej pogląd, że
odszkodowanie należne poszkodowanemu zamieszkałemu za granicą za całkowite
zniszczenie samochodu może odpowiadać cenie nabycia takiego samego lub
podobnego samochodu u zagranicznego, profesjonalnego sprzedawcy. Prawidłowość
tezy nie budzi wątpliwości. Sąd Najwyższy w obecnym składzie nie podziela
natomiast częściowo uzasadnienia uchwały. Wyrażono tam pogląd, że "jedynie
wyjątkowo wysokość szkody może określać wartość samochodu ustalana według cen,
za jaką mógł być on zbyty przez poszkodowanego, gdyby nie jego całkowite
zniszczenie. Może tak być tylko wówczas, gdy ustalone zostanie, że samochód nie
był w chwili wyrządzenia szkody przedmiotem normalnego używania i korzystania z
niego przez pozwanego, ale był przedmiotem przeznaczonym do zbycia."
Przy określaniu miernika wartości rzeczy nieuzasadnione jest przeciwstawianie
cen które mogą być uzyskane przy jej zbywaniu i nabywaniu. Oczywiście,
jednostkowe ceny takich samych samochodów mogą się różnić

[Gość: naskret]

a jak to moze wygladac w praktyce?

pojde do pzu i co??

pewnie skonczy sie to w sadzie!??





aaa i dziekuje bardzo za odpowiedz BARDZO

na te pytania może ci wyłącznie odpowiedzieć

[Gość: robert]

osoba z praktyka, np. adwokat ew. gościu w Urzędzie Ochrony Konsumenta albo
Ubezpieczonych. Ja takiej praktyki nie mam:)

[Gość: naskret]

dziekuje bardzo

mysle ze innych tez ten temat interesuje


jeszcze raz wielkie dzieki