Jesteś sumą przegranych gier.

[freezoner]

Wątek w temacie - "kim jestem?"

Nasza tożsamość jest wypadkową gier, które przegraliśmy w życiu. Spotkałem
się z koncepcją, że życie to zasadniczo gra na postulaty (przekonania).
Przegrana oznacza, że albo ktoś nie zaakceptował twojego postulatu i
przegrałeś(aś), albo zmusił cię do zaakceptowania swojego postulatu, i też
przegrałeś(aś). A zatem, jeśli wygrywasz, to nic się w tobie nie zmienia.
Zmiana następuje dopiero, gdy przegrywasz.

Jeżeli to ma sens, to wszyscy jesteśmy przegranymi w grze życia. Różnimy się
tylko kombinacją przegranych gier. Pomożcie mi znaleźć w tym błąd logiczny,
bo się załamię.

Freeloser.

PS.

[scand]

> Nasza tożsamość jest wypadkową gier, które przegraliśmy w życiu. ..

A dlaczego nie przegranych i wygranych ? Nie rozumiem dalszej części wywodu..
Skoro jest gra to przecież muszą być od czasu do czasu też wygrane !
Nieprawdą jest że wygrane nic nie zmieniają. Prosta obserwacja dowodzi że jest
inaczej i tak jest już od czasów naszych praprzodków dla których upolowanie
zimą jelenia mogło mieć wielkie znaczenie.
Błąd logiczny więc tkwi prawdopodobnie w izolacji.

[freezoner]

Spróbuję doprecyzować:

Grą nazywamy konflikt postulatów:

Gra wygląda np. tak:

postulat freezonera: chcę, aby scand mnie lubił.
postulat scanda: nie chcę lubić freezonera.

Postulaty są ewidentnie sprzeczne.

Jeżeli scand wygrywa grę, i freezoner ma świadomość, że scand go nie lubi, to
przegrał grę i zmienia swoje przekonania: na temat scanda, lubienia lub chcenia.

Co się zmienia u scanda w przekonaniach na temat freezonera, lubienia i
chcenia? Chyba nic. Scand jest sobą, bo dawał sobie prawo do nielubienia ludzi
i nadal je zachowuje. Zmiana zachodzi prawdopodobnie tylko w liczbie ludzi, na
których nielubienie skand sobie pozwolił. Ale w jego tożsamości, nie jest to
zmiana "zmienijąca" wiele. Scand pozostaje sobą.

Należy pamiętać, że sytuacja mogła wyglądać tak:

postulat freezonera: chcę, aby scand mnie lubił.
postulat scanda: chcę lubić freezonera.

Wtedy jednak nie ma konfliktu postulatów, czyli nie ma gry. Postulat scanda
dopełnia postulat freezonera. Gry nie ma, choć freezoner dostał to, co chciał.
Sytuacja w życiu często występująca. Freezoner uzyskał coś, nie musząc o to
grać.

Oczywiście w życiu kształtuje nas też to, co otrzymujemy w wyniku braku gry,
np. szukamy ludzi, którzy by nas lubili, wśród tych, którzy potencjalnie szybko
nas polubią (bez gry, bez naszego starania się o dopełnienie naszego
postulatu). Dlatego być może napisałeś, że wygrane gry też nas kształtują. Tak
się może wydawać, aczkolwiek często nie są to gry wg. definicji tego rozważania.

Oczywiście chętnie rozważę zmianę tezy, na taką, że bardziej w życiu kształtują
naszą tożsamość gry przegrane przez nas, niż te wygrane.

[scand]

Ja wrócę do gier kiedy upał zelżeje. Na razie gorąco czyni grę nieistotną ...

[scand]

Zastanawiam się czy odczucia są dobrym przykładem gry.
Chyba nie mogą jej wypełnic całkowicie. Bardziej towarzyszą grze niż ją
określają. Ważniejsze są działania i strategie działań. Czy możemy mówić o
strategii uczuć ?

[freezoner]

Tak naprawdę na najgłębszym poziomie gra idzie o przekonania - na temat uczuć
także. Przekonania ma się na temat wszystkiego, nawet samych przekonań. Nie
ważne, jak jest, ważne jak gracz myśli, że jest. Celem gry jest spowodowanie,
aby przeciwnik przyjął pewne przekonania. Dotyczy to także uczuć. Przekonania
warunkują uczucia, odwrotnie też.

Uczucia i emocje w grze życia informują graczy o stanie gry, taka może być ich
funkcja.

[scand]

Wrócmy do modeli gier życiowych czyli gier intelektualnych. Weźmy np. takie
szachy.
Tam gra się o kilka rzeczy:
- o pozycję
- o większą swobodę operacyjną
- o osłabienie przeciwnika
i w końcu
aby o to aby zniszczyć jego najważniejszy punkt (króla) co uważa się za
całkowity jego paraliż i koniec gry.

Szczególnie gra o pozycję znajduje odpowiedniki w życiu. Lepsza pozycja i
lepsze uporządkowanie swoich zasobów zapewnia większą swobodę operacyjną która
pozwala z kolei łatwiej osłabić przeciwnika, a osłabionego jest łatwiej z kolei
uderzyć w najczulszy punkt.

Jak widać niewiele tu uczuć chociaż one oczywiście są - bardziej jednak niż
staranie się o odpowiednie nastawienie uczuciowe przeciwnika pomaga tu
rozpracowanie jego strategii i wykorzystanie jej dla swoich celów - jak w judo -
walczyć z wykorzystaniem siły przeciwnika

Czy więc w szachach jesteśmy sumą przegranych gier ??
Oczywiście że raczej sumą wygranych i to tych właśnie dla nas najtrudniejszych,
gdzie wykazaliśmy się unikalnym kunsztem

Ciągle wygrywać to nie jest dobra zabawa.

[freezoner]

W szachach można być wypadkową gier przegranych i wygranych. Mądry gracz stanie
się lepszym graczem zarówno po wygranej, jak i przegranej. Wyciągnie wnioski,
zmodyfikuje strategię. A w życiu, które najogólniej rzecz biorąc w ujęciu
międzyludzkim, jest grą na przekonania (postulaty), możemy wygrywać i
przegrywać. Problem polega na tym, że celem gry zwanej życiem jest dobra zabawa.
A zawsze wygrywać, to nie jest dobra zabawa. Wieje nudą. Więc zniżamy się do
poziomu przeciwnka, aby przegrać, wtedy będzie dobra zabawa. Rachocha jest, gdy
jesteśmy jak przysłowiowe gówno na kole, raz na górze, raz na dole.

Ale co to znaczy umieć przegrywać? W życiu oznacza to przegrać i nie obwinić
przeciwnika za swoją przegraną. W szachach gracze się nie obwiniają, bo wyszli
by na idiotów ("Przegrałem, bo Karpov sapał przy biciu mojego konia wieżą").

A w życiu, obwiniamy się nagminnie. No, chyba że gramy o rzeczy błahe. Znam mało
ludzi, którzy potrafią nie obwiniać. Nawet gdy grają o rzeczy błahe typu "kto ma
lepszy samochód".

[scand]

Masz rację - z porażek też można się wiele nauczyć. Pod warunkiem, że
przegraliśmy będąc aktywnym. W szachach żadna porażka nie jest ostateczna bo
przecież można zagrać jeszcze raz i dopracować lepiej strategię ( inna rzecz
że zmienianie strategii na świeżą często nie pomaga gdyż sami jej jeszcze
dobrze nie znamy). Niestety w życiu nie ma aż tak dobrze - często "gry"
prowadzimy jeden raz i nie można się poprawić. To co pozostaje przy nas to
przeważnie jednak efekty naszych małych zwycięstw, porażki też nas kształtują
ale są raczej naszym tłem niż zasobem.

Porażka pozornie pozytywna.

[freezoner]

Porażką w grze na przekonania, którą tu filozujemy, może być także przyjęcie
przekonań, które nam służą. Na przykład: Brian Tracy w swoich książkach na
temat, jak odnosić sukcesy w różnych dziedzinach życia, proponuje swoim
czytelnikom zestawy przekonań (postulatów), które jeżeli się przyjmie,
zinternalizuje i zastosuje w praktyce, to jest się skazanym na sukces w danej
dziedzinie życia. W świetle koncepcji "jesteś wypadkową przegranych gier"
przyjęcie tych wszystkich "budujących/pozytywnych" przekonań jest przegraną w
grze życia, pod warunkiem, że najpierw z czymś się nie zgadzam, a nastepnie się
do tego przekonuję.

W tym sensie wszystko, co nas ukształtowało, jest wynikiem przyjęcia przez
postulatów innych osób (rodziców, nauczycieli, guru, mentorów, itd.). Nie zawsze
byliśmy świadomi, że ktoś z nami gra i chce nam wcisnąć jakiś
postulat/przekonanie. Ale to się działo, dzieje i będzie dziać. Gramy świadomie
lub nieświadomie. Grając świadomie precyzyjniej możemy determinować innych
naszymi postulatami oraz lepiej poznawać tę "wypadkową", która jest naszą
tożsamością/ego.

[scand]

> W tym sensie wszystko, co nas ukształtowało, jest wynikiem przyjęcia przez
> postulatów innych osób (rodziców, nauczycieli, guru, mentorów, itd.).

Żadne powtórzenie nie jest takie samo. W tym sensie nawet to samo trwając się
odmienia.

[lynx.rufus]

alez skad! jestesmy wynikiem wielopokoleniowego i liczonego w miliony lat
sukcesu reprodukcyjnego naszych przodkow. miliony istot zmagaly sie z
przeciwnosciami losu, wspolbracmi w gatunku oraz wrogami z gatunkow pozostalych,
abysmy mogli przyjsc na swiat. co wiecej - osobniki te odniosly sukces. kazdy z
nich, bez wyjatku. wsrod naszych przodkow nie ma jednego nawet przegranego. to
sie nazywa skutecznosc!

teraz tylko trzeba okazac sie takim samym chojrakiem.

pozdrawiam
gente Ruthenus natione Polonus Lynx Rufus

[freezoner]

No tak, każdy z nas jest na starcie 100%-owym zwycięzcą, spadkobiercą
szczęściarzy reprodukcyjnych. Należy się więc szacuneczek duchom przodków.
Wpadli już na to rdzenni Amerykanie. Oraz Bert Hellinger, który systemowo każe
czić prababkę swoją i pradziadka swego.

Pytanie, gdzie i kiedy okazać się chojrakiem. Gdy ostatnio odbierałem 3 porody,
jeden za drugim, to pytam się mam, kto jest ojcem. Wszystkie trzy powiedziały,
że Józek. Jak spotkałem Józka, to się pytam, jak ty żeś to zrobił (każda
miejscowość, w której odbierałem poród oddalona od drugiej 50 km). A Józek na
to: no, rower wtedy miałem.
(z dowcipu o Józku)

[sneer1976]

Tak, szczególnie podczas wojen
Najlepsi szli na wojnę, ci którzy na wojne sie nie nadawali stawali się
reproduktorami. Moze to i dobrze bo skoro tak się sprawy mają to po każdej
wojnie gatunek sie degeneruje tj chłopy mają coraz mniej odwagi. Tak, z
pewnością to dobrze

[mu_ndek]

A ten, który nie gra? Czy jego grą jest - nie granie? Czy programowo odchodząc
od psychologicznych zagrywek oddalając się od gry i grających coś zyskujemy
(poza dystansem)
Czy wtedy jesteśmy przegrani? Czy da się nie grać? Jeśli się da to tacy wydają
się jedynymi wygranymi.

Stan braku gry.

[freezoner]

Według koncepcji, na którą się tu powołuję, stan braku gry osiągamy, gdy na
czyjś postulat odpowiadamy postulatem dopełniającym, czyli, mówiąc bardziej po
ludzku, spełniamy oczekiwania innych wobec nas. Nie ma wtedy konfliktu intencji,
a zatem nie ma gry. Oczywiście można to nazwać grą w "brak gry". Zaletą takiego
"zgodnego" podejścia do życia jest to, że nie dajemy innym szansy na ugranie
czegokolkwiek w grze z nami. W praktyce jednak konflikt intencji występuje na
każdym poziomie. Nie wszystkich chcemy lubić, nie wszystko chcemy robić, nie
wszystko chcemy umieć, nie we wszystko chcemy wierzyć, nie wszędzie chcemy być,
itd. Gramy we wszystko. Bo to nas chyba kręci. I może jest jedynym celem życia?

czy trzeba grać?

[mu_ndek]

Z psychologicznego punktu widzenia(, bo to pewnie koncepcja raczej
psychologiczna a nie filozoficzna)wszystko jest grą. Podnosząc to do poziomu
filozofii (społecznej – Baudrillard) żyjemy w grze i do tego na scenie
wytworzonej przez nas samych. Sztuczne dekoracje – wymuszone i wręcz niezbędne
gry ( gra niezbędna choćby, dlatego że rozgrywa się na poziomie emocji), ale co
nas zmusza byśmy traktowali życie w kategoriach przegranej albo wygranej? Kiedy
się to stało? Kiedy nauczyliśmy się usprawiedliwiać swoje czyny „ nie
intencjami oraz manifestacjami woli, lecz osiągniętym sukcesem albo poniesioną
porażką”?Czy to właściwość naszych marketingowych czasów? Mam nadzieję (która
raczej umiera, kiedy wszystko traktujemy jako grę) że to nie jedyny cel tylko
na chwilę zapomnieliśmy o innych.
PS
Mam takie wrażenie, że życie w grze-chu zawiesza życie w grze choćby na krótką
chwilę, ale to taka wakacyjna gra słów.( To, że dziewczyny mnie kręcą nie
wydaje się jedynym celem, choć jedyny cel, który chcę osiągnąć robi mnie
hazardzistą - ale tylko wakacyjnym)

Teoria pomaga się zorientować, o co chodzi.

[freezoner]

Podoba mi się teoria porównująca życie do gry, gdyż tłumaczy ona wiele
mechanizmów i zjawisk z szerokiej dziedziny, którą jest życie.

Co nas zmusza, abyśmy posługiwali się kategoriami wygrana/przegrana? Chyba to,
że żyjemy w świecie dualizmów: biały/czarny, zimny/gorący, wygrał/przegrał.
Nauka o barwach (biały/czarny) słabo wyjaśnia zjawisko szantażu (to a propos
socjologii). Termodynamika (zimny/gorący) słabo wyjaśnia mechanizm populizmu. Z
kolei koncepcja wygrał/przegrał podejmuje się wytłumaczenia np. zjawiska
starzenia się - z dziedziny gerontologii, co pokazuje siłę metafory pt. "życie
to gra".

Istnieje też hipoteza robocza na temat życia, która mówi, że życie jest tym,
czym uważasz, że jest. Taka forma subiektywizmu. Próbowałem kiedyś w imię tego
podejścia uwierzyć, że życie to patelnia. Ale mi się słabo ta hipoteza w życiu
sprawdzała. Nie znalazłem w życiu odpowiednika teflonu, wraz ze wszystkimi tego
implikacjami.

Coś tak czuję, że od gry nie uciekniemy. Chyba że będziemy jak ten mądrala,
który na każdy usłyszany argument odpowiadał: masz rację.

Nie rozumiem, co masz na myśli mówiąc "usprawiedliwiać czyny intencjami oraz
manifestacjami woli". Czy chodzi o taką sytuację, w której na pytanie
"dlaczego?" (coś tam zrobiłeś), odpowiadasz: bo takie miałem pragnienie?

[scand]

> Coś tak czuję, że od gry nie uciekniemy.

Od gry da się uciec - od upału trudniej, ale .. uciekam

Pozdr
Sc.

[mu_ndek]

freezoner napisał:

> Podoba mi się teoria porównująca życie do gry, gdyż tłumaczy ona wiele
> mechanizmów i zjawisk z szerokiej dziedziny, którą jest życie.

No tak psychologia tłumaczy sytuacje które nas w życiu czasami spotykają. Nic
jednak nie tłumaczy życia.

> Co nas zmusza, abyśmy posługiwali się kategoriami wygrana/przegrana? Chyba to,
> że żyjemy w świecie dualizmów: biały/czarny, zimny/gorący, wygrał/przegrał.
> Nauka o barwach (biały/czarny) słabo wyjaśnia zjawisko szantażu (to a propos
> socjologii). Termodynamika (zimny/gorący) słabo wyjaśnia mechanizm populizmu.
Z
> kolei koncepcja wygrał/przegrał podejmuje się wytłumaczenia np. zjawiska
> starzenia się - z dziedziny gerontologii, co pokazuje siłę metafory pt. "życie
> to gra".


Wygrał/przegrał to jak mi się zdaje takie same uproszczenie jak białe/czarne –
teoretycznie jest ale nigdy się nie spotyka( psychofizjologia widzenia). Tak -
nauka słabo się sprawdza jako wyjaśniacz życia. Teoria transakcyjna wydaje mi
się skonstruowana na użytek popularnych poradników w stylu – „Jak odnieść
sukces w pracy od zaraz.” -i tu jest niewątpliwie przydatna.

>
> Istnieje też hipoteza robocza na temat życia, która mówi, że życie jest tym,
> czym uważasz, że jest. Taka forma subiektywizmu. Próbowałem kiedyś w imię tego
> podejścia uwierzyć, że życie to patelnia. Ale mi się słabo ta hipoteza w życiu
> sprawdzała. Nie znalazłem w życiu odpowiednika teflonu, wraz ze wszystkimi
tego
> implikacjami.
>

U Kanta – tylko o tyle poznajemy rzeczy a priori, co sami w nie wkładamy.
Niewątpliwie przypisujemy światu cechy tylko takie, jakie jesteśmy w stanie
mimo ograniczeń wymyślić - w tym sensie – świat jest dla nas tym, czym uważamy,
że jest.

No tak rozumiem – wszystko przywiera. A taki szybkowar ? – trzeba mieć parę
żeby coś zrobić, ale jak się przesadzi to wszystko w gwizdek idzie i jest
niebezpiecznie, bo jak się zablokujesz to może wybuchnąć.
Patelnia to nawet solipsyzm-kulinarny nie tylko subiektywizm.

> Coś tak czuję, że od gry nie uciekniemy. Chyba że będziemy jak ten mądrala,
> który na każdy usłyszany argument odpowiadał: masz rację.
>

Pewnie się nie da na dłuższą metę, ale mnie najcenniejsze wydają się chwile
zawieszenia gry to by nawet (idealistycznie rzecz biorąc) mogło prowadzić do
np. zaufania albo innych takich mrzonek.


> Nie rozumiem, co masz na myśli mówiąc "usprawiedliwiać czyny intencjami oraz
> manifestacjami woli". Czy chodzi o taką sytuację, w której na pytanie
> "dlaczego?" (coś tam zrobiłeś), odpowiadasz: bo takie miałem pragnienie?

Mam na myśli- zapomniane narzędzie do wydawania sądów – norma przydatna do
sądzenia myśli i czynów - rozum.
Dalej odniesienie do platońskich idei lub do Boskiej - absolutnej jedności woli
i wiedzy czy wreszcie Kant, z którego został – rozum praktyczny – wszystko to
spłaszczyło się jakoś potworkowato do gry. (Oj, ale pojechałem to przez ten
upał) Zawężanie życia do psychologicznych technik niewątpliwie je ułatwia, ale
nie przybliża do żadnych wyjaśnień. Życia jak się wydaje nic nie wyjaśnia. Gra
jako wyjaśnienie zasady kojarzy mi się z obłudą polityki.

Jeśli myślisz o grze, w którą grają ludzie w robocie - z szefem – między sobą-
to przychodzi mi do głowy coś, co oglądałem w telewizji z nieukrywanym
obrzydzeniem – symulacja gierek – teleturniej, w którym chodziło o to, aby
współpracować do pewnego momentu, kiedy nie poczujesz się zagrożony i nie
wywalisz innego uczestnika gry.
Widziałem to dawno chyba, na TVN nie pamiętam jak to się nazywało – parę
zestresowanych osób odpowiada na pytania a gdzieś głębiej kombinują, kogo by
wywalić a kto się jeszcze przyda. Po wywaleniu każą im jeszcze coś mówić –
jakaś paranoidalna i poniżająca sytuacja. Wygrała kobieta w stylu atrakcyjnej
sekretarki, bo na początku faceci ) z większym zasobem wiadomości ( jeden
udawał luzaka drugi grał schematem dziecięcym) jak zwykle ładnej kobitce
odpuścili a potem było już za późno, mimo że prawie nie odpowiadała na pytania
i tak wygrała. Było wszystko - gry emocjonalne, gry biurowe, taktyka, obłuda,
udawanie i w tle wiedza. A jeszcze najśmieszniejsze – prowadząca – zadająca
pytania... z wada wymowy(!?) ( ona to osobna sprawa ta to dopiero grała jak się
wydawało przeciwko sobie - musiała też nieźle zagrać żeby dostać pracę w
teleturnieju jako przekazująca pytania - sepleniąc- a może to gra producenta
żeby jeszcze bardziej utrudnić?).
Można od biedy nazwać to metaforą życia – zależności, walka, emocje, przegrani
wygrani gra... a los zadaje w niezrozumiały sposób pytania -sepleniąc.

A może masz na myśli grę w tradycyjnym tego słowa znaczeniu – gry-zabawy
pozwalającej na zapomnienie ucieczkę do jasnych zasad(?) Z niej też nic już nie
zostało. Dobra idę pograć w The Sims oczywiście mam obecnie dodatek Wakacje
i Balanga.

[oldpiernik]

Zacznij od początku.
Tabula rasa?
I żadnych postulatów.
Więc żadnych sprzeczości. Brak gry.
Co dalej?
Przyjęcie/odkrycie postulatu nr 1 "z zewnątrz" - to już przegrana?
Bo jeśli nie, to....
Przykładowa sytuacja po przyjęciu n postulatów:
n+1 postulat sprzeczny z którymś z zakresu {1;n}.
Analiza, przyjęcie jednego ze sprzecznych za słuszny, odrzucenie drugiego, jako
błędnego. Wygrana? Wszak wyeliminowano błędny/zły/niechciany.
;0)

[freezoner]

oldpiernik napisał:

> Zacznij od początku.
> Tabula rasa?
> I żadnych postulatów.

Zgadza się.

> Więc żadnych sprzeczości. Brak gry.

Zgadza się.

> Co dalej?
> Przyjęcie/odkrycie postulatu nr 1 "z zewnątrz" - to już przegrana?

Przyjęcie postulatu z zewnątrz, jeżeli nie nastąpiło w wyniku przeganej, czyli
poprzedzone wystosowaniem postulatu sprzecznego, nie jest w świetle tej
koncepcji przegraną. Jest stanem braku gry. Np.

A: Chcę, abyś podał mi gazetę.
B: Chcę ci podać gazetę. (postulat dopełniający)

Relacja A i B jest stanem braku gry.

> Bo jeśli nie, to....
> Przykładowa sytuacja po przyjęciu n postulatów:
> n+1 postulat sprzeczny z którymś z zakresu {1;n}.
> Analiza, przyjęcie jednego ze sprzecznych za słuszny, odrzucenie drugiego,
jako
>
> błędnego. Wygrana? Wszak wyeliminowano błędny/zły/niechciany.
> ;0)

Powyższego nie rozumiem. Może innymi słowami?

[oldpiernik]

Szukaliśmy "dziury" w stwierdzeniu "jesteś sumą przegranych gier".
Założenie, że przyjęcie "pierwszego" postulatu, nie wpływa na stan gry, jest
założeniem, którego uzasadnienia nie rozumiem.
Ponieważ równie dobrze możemy wprowadzić założenie, że pierwsza kreska zmienia
stan "tabula rasa", na stan "plus". ;0)
Coś się stało.
A my tu sobie mamy pominąć to, co się stało, bo taką sobie wygodną przyjęto
definicję. Do bani. :0)

Definicja gra, jaką podajesz na początku jest może efektowna, ale znacznie
bardziej efekciarska.

"Innymi słowami":
Przyjmowanie kolejnych postulatów daje pewną sumę "plusów", która staje się
odniesieniem dla następnuch postulatów.
Jeśli przyjmując kolejny postulat rozstrzygsz sprzeczność z aktualnym
odniesieniem, to albo odrzucasz ten postulat, albo modyfikujesz odniesienie.
W obu przypadkach zyskujesz!
Odrzucając jw. potwierdzasz swój dotychczasowy "dorobek plusów".
Przyjmując zaś, "poprawiasz/udoskonalasz/korygujesz" tenże dorobek.

JESTES SUMĄ WYGRANYCH
;0)

OLDROZBAWIONYSERDECZNIE :0)

Ps.
A: Podaj mi gazetę.
B: Nie mam gazety.
hihihi

[zettrzy]

> Przegrana oznacza, że albo ktoś nie zaakceptował twojego postulatu i
> przegrałeś(aś), albo zmusił cię do zaakceptowania swojego postulatu, i też
> przegrałeś(aś). A zatem, jeśli wygrywasz, to nic się w tobie nie zmienia.
> Zmiana następuje dopiero, gdy przegrywasz.

ale w mysl tych regul nasza tozsamosc jest zaprzeczeniem nas samych w punkcie
wyjscia, poniewaz
a)nieustannie przyjmujemy cudze postulaty
b)nieustannie tracimy wlasne postulaty

czyli musimy wyeliminowac siebie, aby osiagnac tozsamosc; przy pelnej
tozsamosci, wedlug tych regul, nie mamy ani jednego wlasnego postulatu i
stanowimy sume postulatow obcych
fundamentalne - A=A, pierwsza zasada logiki; tymczasem wylozone reguly postuluja
ze A=B, przy czym jednoczesnie A=-B, a to sie niestety wzajemnie wyklucza

tabula rasa to niebyt, tak? bo jesli na tym samym samiuskim prapoczatku jest
jakies cos, nawet skrawek czegos, zagubiony kwark, to juz nie jest ta tabula tak
zupelnie rasa, wiec mamy przynajmniej jeden postulat - jestem; oraz
kontrpostulat - nie ma cie; teraz wedlug zasad gry, aby wytworzyc tozsamosc, mam
przyjac kontrpostulat, czyli - nie ma mnie, przechodze w niebyt, a czyz niebyt
moze miec tozsamosc?
w tym sensie, wylozone reguly lamia elementarne zasady szkolnej logiki