Co Was ostatnio WZRUSZYŁO/PORUSZYŁO?

[cze67]

Chodzi o muzykę nowopoznaną. Nie, że ładne, że zgrabnie zrobione, że fajnie
się słucha. Ale takie, że o ziemię rzuciło, zgnębiło, że zapłakaliście (na
zewnątrz, albo w głębi duszy).

Ja, siegając wzrokiem/uchem wstecz, skonstatowałem, że w ciągu jakiegoś
półtora roku wysłuchałem tylko dwóch nowopoznanych płyt, które takie we mnie
uczucia wzbudziły: "Grace" Jeffa Buckleya i "Powstanie Warszawskie" Lao Che.
Obie z zupełnie innych powodów: Buckley, niezwykle osobista, przejmująca,
bezkompromisowa muzyka, która zrobiła na mnie niemal takie wrażenie, jak
niegdyś "Colour Of Spring"; Lao Che - znakomicie opisana i przejmująco
wykonana wizja jednego z najważniejszych wydarzeń w historii Polski.

W sumie - mało tych "nowych" wzruszeń. Nadal najbardziej rzuca mnie o ziemię
to co znam od wielu lat, np. końcówka "Supper's Ready" Genesis...

[braineater]

Jak się z rzadka wzruszam piosenkowaniem, tak jednym z największych numerów
ubiegłego roku jest dla mnie "Kursk" Matta Eliotta z "Drinking songs". Numerek
jest zrobiony na przedziwnych zapetleniach dźwieków, z delikatnym ,utopionym
basem i wokalem chóralnym nieco, który przez kilka minut zawodzi w kółko 'It's
cold I'm afraid. It's been like this for a day. The water is rising and slowly
we're dying. We won't see light again. We won't see our wives again'. Do tego
duzo psychojazgotu, drobnych wkrecajacych dźwięków znikąd i tak totalne
dołerstwo, że Mercy Seat Cave'a przy tym to pogodna piosenka w sam raz na
przedszkolną wycieczkę. Numer się ciagnie przez wiecznośc, momentalnie wbija
się w czachę i sto razy bardziej przekonujący w swej wymowie niz tysiącgodzinny
reportaz z zatopienia Kurska. Jesli to nie jest arcydzieło, to ja nie wiem co
jest.

P:)

[ton2]

Pewnie nie bede specjalnie oryginalny, ale w zeszlym roku takimi dwoma
piosenkami, ktore naprawde mna wstrzasnely bylo "I Hope There Is Someone"
Antony'ego i Johnsonów, oraz "John Wayne Gacy Jr." Sufjana Stevensa. "I Hope"
byla moim pierwszym kontaktem z Antonym i od razu wbila mnie w ziemie, wprawila
w odretwienie i strasznie zdolowala. Jest w niej jakas niesamowita szczerosc,
ktora sprawia, ze absolutnie wierze w ten strach i niepokoj, ktory opisuje.
"John Wayne Gacy Jr." z kolei to piekna i cholernie wzruszajaca piosenka, przy
ktorej co chwila mam gesia skorke. "They were boys with their cars, summer jobs,
oh my god" w tym momencie naprawde miekne i wierze w magiczna sile muzyki. No i
ta wspaniala koncowka "And in my best behavior, I am really just like him, look
underneath the floorboards for the secrets I have hid". Zabawne, bo nawet piszac
o tym numerze czuje sie dziwnie.

Zgadzam sie tez z przedmowca w sprawie "Kurska" - przejmujacy numer.

[jack9]

Przychodzi mi do głowy tylko perę utworów ...
a największe wrażenia zrobił na mnie "God Bless Our Dead Marines" Silver mt.
Zion - początek utworu jeszcze nie zapowiada wstrząsu
jest jakby więcej niż zwykle jemocjonalnego zawodzenia Efraima, więcej
smyczków, więcej żydowskiego folku, a mniej gitar, ale druga część ( okolice
4'20 ) to juz prawdziwy antywojenny protest song połaczony z żałobną pieśnią.
Słuchać tu prawdziwy żal po śmierci bliskiej osoby

[sonia34]

Nie będe oryginalna :Antony And The Johnsons -"Hope There's Someone"

[pytajnick]

ton2, 100% zgoda. "Hope There's Someone" to i mój typ ostatnich kilkunastu
miesięcy (chyba największe "wzruszenie" od czasu "Things Behind the Sun" Drake'a).

A choć "John Wayne Gacy Jr." łez u mnie nie wycisnął, to własnie przy tym
momencie "Illinois" zawsze się zatrzymuję i słucham najuwazniej.

[pytajnick]

> Jak się z rzadka wzruszam piosenkowaniem, tak jednym z największych numerów
> ubiegłego roku jest dla mnie "Kursk" Matta Eliotta z "Drinking songs".

To ja może nie będę mówił, jakie wrażenie ten utwór zrobił na żywo. Bo mi słów
braknie.

Z nowych płyt, w tamtym roku wzruszyły mnie dokładnie dwa albumy - pierwszy w
całości, drugi fragmentami - które ostatecznie zajęły dwa pierwsze miejsca w
moim podsumowaniu (i co dopiero teraz mi uświadamia, że wciąz wartość
emocjonalna jest zdecydowanie u mnie decydującą, a albumy "ciekawe" ale nie
robiące na mnie emocjonalnego wrażenia - jak ostatnio M.I.A. czy LCD S., są
tylko szanowane, lądują jednak gdzieś w końcu stawki). Chodzi o Antony'ego (2/3)
i o Banharta (szczególnie Inaniel i Dragonflys).

Co do "staroci" w zeszłym roku poznanych, to jeszcze pomyślę. Kilka dni temu
byłem bliski opisanego przez Ciebie stanu dzięki "Officium" Garbarka i ekipy,
pewnie zbliżę się jeszcze bardziej przy kolejnych przesłuchaniach, bo ten album
pachnie dla mnie tysiącem lat gregoriańskiej modlitwy (a więc miłości) i
szczytem delikatności wypracowywanej przez całe życie przez pewnego saksofonistę.

[mechanikk]

>"Kursk" Matta Eliotta

Na koncercie robi jeszcze wieksze wrażenie, wersja z płyty to przy tym "pogodna
piosenka w sam raz na przedszkolną wycieczkę" :)

[jarecki32]

dla mnie takim utworem jest "Bloody Mother Fucking Asshole" z ubieglorocznego
debiutu Marthy Weinwright. Niesamowity glos, przejmujacy, szczery, chwytajacy
za gardlo. Jesli nie znacie tego utworu, to koniecznie sobie sciagnijcie.

[cze67]

JUż sam tytuł zachęca do słuchania:-)

[grimsrund]

Antoś
Sufjan S.
Martha W. (takoż jak Jareckiego)

i niedawno:

God Is An Astronaut

[obly]

Dead Can Dance z grupy którą unikałem skutecznie przez ok 10 lat(kojarzylem ja
zawsze z pasztetowo-pretensjonalnymi panienkami ubranymi na czarno feeeeeee) ze
3 lata temu nagle stało sie jednym z nr 1. Samo.

[jack9]

obly napisał:

> Dead Can Dance z grupy którą unikałem skutecznie przez ok 10 lat(kojarzylem
ja
> zawsze z pasztetowo-pretensjonalnymi panienkami ubranymi na czarno feeeeeee)

Bo fani DCD to są pasztety w czarnych ciuchach
kto mnie widział może potwierdzić ...;)

[aasiek]

Owe ostatnio zdarzyło się u mnie dosyć dawno... "Funeral" The Arcade Fire
niesamowicie mnie poruszył. Na tyle mocno, że kiedy po dłuższej przerwie
włączyłam sobie tę płytę, nie mogłam jej do końca przesłuchać. Po "Crown Of
Love" wyłączyłam. Dopiero następnego dnia było normalnie ;)

[geigo]

Z nowopoznanych - Clann Zu i Declan de Barra solo.
A z klasyków - nie tak dawno włączyłam sobie "War" U2, i jak zwykle walnęło mną o ścianę.

[negativ.nein]

mansun - six.

[pytajnick]

W jednej z wypowiedzi, Kubasa (dzięki) niedawno zwięźle acz dosadnie napisał o
"Requiem" Mozarta. A że dodatkowo niedawno widziałem "Amadeusza" Formana, mocno
naciągany (czy wręcz: kłamliwy) - ale świetny film, to sobie postanowiłem po
latach odświeżyć to jedno z najsłynniejszych zamówień w historii muzyki poważnej.

No i myślę, że coś z tego będzie, człowiek jednak kiedyś mały i głupi był. ;-)

Requiem

[pytajnick]

PS. Kubasa - możesz polecić jakieś konkretne wykonanie? (Znam tylko z 1985 roku
Slovak Philharmonic Orchestra & Choir, jakość DDD).

[kubasa]

pytajnick napisał:

> PS. Kubasa - możesz polecić jakieś konkretne wykonanie? (Znam tylko z 1985
roku
> Slovak Philharmonic Orchestra & Choir, jakość DDD).

Powiem Ci, że znam cztery, ale pochodzenei znam tylko jednego (ostatnio je
kupiłem):

Wykonawcy: Orkiestra Symfoniczna Katolickiego Uniwersytetu Najświętszego Serca
Pana Jezusa w Mediolanie

Rok produkcji: 2002

Pozostałych trzech Ci nie podam, ale najbardziej podoba mi się właśnie jedno z
nich, przy czym nie ma to żadnego znaczenia bo kompletnie się na tym nie znam,
tak więc nchyba to pytanie lepiej zaadresowac na forum Draconessy :)

[pytajnick]

> Pozostałych trzech Ci nie podam, ale najbardziej podoba mi się właśnie jedno z
> nich, przy czym nie ma to żadnego znaczenia bo kompletnie się na tym nie znam,
> tak więc nchyba to pytanie lepiej zaadresowac na forum Draconessy :)

Ja też nie, dlatego zwykle pytam mądrzejszych... Ech, ignoranci jesteśmy my,
wielbiciele popu.

Może to głupie pytanie, ale zapytać trzeba (zawsze lubię się odwdzięczać):
"Trójkę" Góreckiego znasz? Pytam, bo to dla mnie ten sam kaliber, może nawet
(bluźnierstwo ;) większy.

Jeśli znasz, to może (drugie podejście) nie znasz trwającego kwadrans, owianego
piękną legendą utworu "Miserere Mei, Deo" Gregorio Allegriego?

Dla mnie największy z utworów "klasycznych", moc i potęga, od razu na klęczki i
płakać z radości, cudowne melodie, niesamowita lekkość sopranów i głębokie
burdony basów, niewiarygodne skrzyżowanie chorału gregoriańskiego z rozwijającą
się polifonią, co zresztą docenili tak współcześni autorowi jak i współcześni nam.

Aha, rozpisany zresztą przez Mozarta - po jednym/dwóch (w zależności od wersji
historii) przesłuchaniach, co dla mnie - znając ten utwór - jest czynem niemal
boskim, zresztą albo jasna albo ciemna strona albo musiały maczać w tym
wszystkim palce, bo to się w głowie (mojej) nie mieści.

Niedawno rozmawiałem z kumpelą, studentką kompozytorstwa, i byłem tak w szoku,
jak i uradowany, gdy mi powiedziała - osoba znająca 100 razy więcej utworów
"klasycznych" niż ja - że to również jej ulubiony utwór w ogóle.

No dobra, bardziej polecić nie mogę, może ktoś skorzysta, czego życzę.

[kubasa]

Czuje sie niezręcznie, bo nie lubię rozmawiać o czymś czego nie znam i mam
pojecie jedynie takie, że coś tam słyszałem. Wypiszę więc dzieła, które mi się
najbardziej podobają:

Mozart - Piano Concerto, no.24 (wyk. Glenn Gould w Sztokholmie 1958)
Lubię Bartoka
Chopin - Impromptu cis-moll op.66
Strawiński - Swięto Wiosny
Reich
Beethoven

Trójkę Góreckiego znam.

[d.a.r.e.k]

Mariza - pierwszy kawałek z płyty "transparente" pt. "Ha uma musica do Povo" -
przejmujące to mało powiedziane :) i dziewiąty z płyty "careless love"
Madeleine Peyroux czyli "weary blues" przy czym ja w ogóle nie słucham bluesa:)

[ilhan]

Zeszłoroczne nowości:
Sufjan - John Wayne Gacy Jr
Bright Eyes - At The Bottom Of Everything + Lua
British Sea Power - True Adventures
Black Nielson - Love Song To Chan Marshall

A w ogóle to w całym ubiegłym roku bez konkurencji Go-Betweens grający "Love Goes On" na finał w Berlinie.

[pszemcio1]

mnie oczywiscie najbardziej wzruszyl w zeszłym roku Bonnie i Sweeney. I chociaż
są tu momenty wybitne to wyróznial nic nie będę. to w całości pozycja
obowiązująca.
co jeszcze? tak bardzo to się wzruszylem przy jednym kawałku Bright eyes -
First day of my life, troche przy You are my sister Antonego. kilka takich
momentów też na ostatnim Mercury rev jest. teraz to nawet do mnie bardziej
dociera niż w momencie wydania

A z klasyków? Całe Spirit of Eden z naciskiem na kawalek tytułowy