Dodaj do ulubionych

świat w bursztynie

13.02.06, 11:39
Dzis polecanka kapeli nietypowej z wszechmiar. Nietypowej do tego stopnia, że
ciężko o niej cokolwiek napisać, bo jest jednym z nielicznych zespołów,
ktorych nie da sie umieścic w żadnej siatce odniesień, nie da sie wpakować w
żadną szufladkę i z nikm z przeszłości, czy teraźniejszości porównać. Całe
zreszta szczęscie, że zdarzają sie jeszcze takie zespoły, bo budza nadzieję,
że jeszcze nie wszystko zostało zagrane i nie wszystko zostało skomponowane.
Movietone to chyba oprócz Rachel's i Maxa Richtera, najbardziej 'obok'
muzyka, jaką sie aktualnie nagrywa i wydaje. Obok wszystkiego -stylów, mód,
technologii, sprzedaży i promocji.

Zespół zalożony został w połowie lat 90 przez Matta Eliotta oraz panią Rachel
Brook. I juz pierwsza płytka, 'Movietone' pokazała, że sa zupełnie gdzie
indziej niz 100 % współczesnej muzyki, w kompletnie innej galaktyce i
nastawieni na zupełnie inny przekaz. W tym wypadku nazwa labelu w którym
wydali swój pierwszy album - The Pastel's Geography odzwierciedla dokładnie
to, co zawarto na płycie. Spokojne melodie, głównie na zywych instrumentach -
gitara, banjo, obłędny kontrabas, no i przede wszystkim głos pani Kathy
Wright, idealnie czysty, pozbawiony jakichkolwiek udziwnień, tnący powietrze
wysokimi nutami, ale tak, by słuchacza ukoic, a nie poharatać. Gdybym mial
szukac jakiejś szufladki dla dokonań Movietone, musiałbym pewno ukuc termin w
rodzaju 'post-folk' próbując połaczyc to, co oni grają, z tym, co w miare
zrozumiałe i nadające sie do opisania. Folkowa jest w tym wszystkim czystośc
i szczerośc, folkowa jest także złudna prostota melodii, które momentalnie
trafiaja tam gdzie trzeba, zapamietują sie na cąłe zycie juz po pierwszym
słuchaniu. Post natomiast jest cała reszta - rozbudowane improwizacje na
gitarę i na przykład akordeon, umiejętnośc do uciekania w długie pasaże
dźwięków typu Velvet Underground, mnóstwo patentów z minimalistów typu Cage,
w tym mistrzowskie wykorzystanie repetycji kilkusekundowych fraz - np
klarnetu, które krążą przez cąła piosenkę, wprowadzając kompletnie
niesamowity klimat, no i teksty, przesączone melancholią i nostalgią, które
pozornie brzmią, jak coś, co znaliśmy przez całe życie, ale dopiero teraz
ktos wywlół to ze zbiorowej podświadomości i nagrał. Jest to po prostu płyta,
która albo momentalnie rzuci na kolana, albo zanudzi juz pierwszym trackiem.
Nie ma stanów posrednich.

To samo dzieje sie na pozostałych trzech albumach - Filled Bloosom Streets,
Day and Night i ostatniej The Sand and the Stars, która w sporej częsci była
nagrywan poza studiem - po prostu państwo twórcy poszli sobie na plażę, i
nagrali 40 kilka minut genialnej muzyki, w której oczywiście olbrzymią rolę
odkrywa morze. Słuchając tych nagrań cżlowiek ma wrażenie, że obcuje z jakąs
zupełnie inna kategorią muzyki, z czymś, co pochodzi albo sprzed wielu
wieków, albo pojawi sie dopiero za kilka stuleci. Movietone grając zamyka
odbiorce w swoim małym swiecie, zatapia go w bursztynie i otacza dźwiekami,
pozwalając sie niespiesznie przyglądac mijającym chwilom.

Jesli chcecie sobie popaśc w nostalgię, z jakims takim niecynicznym
wzruszeniem, powspominac ostatnie dni wakacji, kiedy coraz bardziej
przytłacza nas świadomośc, że za chwile juz koniec, trzeba wracac do
normalnego świata i ludzi, to polecam, zróbcie sobie prezent i posłuchajcie
Movietone, bo nie ma drugiej takiej kapeli. I to polecam zarówno indieańcom,
jak i ortodoskyjnym rockowcom, jazzowcom, czy awangardowcom - muza tak inna,
że żadne podziały jej niestraszne.

P:)
Obserwuj wątek

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka