"Adopcja duchowa" dla tych co cierpią i nie tylko

[dominigag1]

Czym jest "adopcja duchowa"? Jest to wzięcie w opiekę dziecka nie
narodzonego, którego losy się ważą, i odmawianie w jego intencji dowolnej
modlitwy przez 9 mies. O takiej formie wsparcia duchowego dla dzieci
dowiedziałam się w jednym z warszawskich kościołów kilka lat temu i od
razu "wcieliłam to w życie", przez 9 mies. codziennie odmawiałam "Pod twoją
obronę", bo zdecydowałam się zawierzyć życie tego anonimowego maleństwa
opiece Matki Bożej. Czy przyniosło to pożądany skutek, nigdy się nie dowiem.
Mogę mieć tylko nadzieję, że tak. Dlaczego o tym piszę? Bo wiele z Was
przeżywa żałobę, stale rozdrapuje swoje cierpienie na nowo i drepcze w
miejscu. Prawda jest okrutna: Waszych maleństw nic Wam już nie zwróci, ale
możecie zrobić coś dla innych i w ten sposób dokonać pewnej formy
zadośćuczynienia. Możecie też swój ból i cierpienie ofiarować w intencji
innych dzieci, które jeszcze mają szansę się narodzić. Nadacie mu wówczas
sens i może uda się Wam go wreszcie przepracować. Nie twierdzę, że jest to
propozycja dla każdej, do tego potrzebna jest wiara. Ale może warto się
podjąć tego, zwłaszcza gdy nie skutkują pigułki na dobry humor i konsultacje
psychiatryczne. Zróbcie coś dla siebie, ale przede wszystkim dla innych. Ja
wierzę, że to ma sens. Ale może jestem tylko zdewociałą mamuśką... Może, ale
mnie wiara bardzo w życiu pomogła, gdy przez 5 długich lat bezskutecznie
walczyłam, by móc kiedykolwiek zostać mamą. A teraz pomaga mi godzić się ze
wszystkim, co mnie w życiu spotyka, niekoniecznie po mojej myśli.

[smutna44]

Właśnie już mam takie adoptowane duchowo dziecko, które już powinno się
urodzić. Bardzo dużo mi to dało...Codzienna modlitwa i piękne oczy Matki
patrzące na mnie jak żywe. Matki Bożej Fatimskiej. Bo 13 maja wyspowiadałam się
z tego grzechu pod wpływem nagłego impulsu. Nagle poczułam,że muszę się
wyspowiadać, wyszłam z domu i poszłam prosto do Katedry nie wiedząc nawet na
pewno, czy w ogóle jest tam spowiedź w dzień powszedni.

Spowiedź po tylu latach, dobry, mądry ksiądz, który dał mi całe morze nadziei.
Nie usłyszałm ani jednego słowa potępienia...Rozgrzeszył mnie i powiedział "
Idź i nie grzesz więcej..."I to było 13 maja, dlatego w naszym małżeńskim domu
wisi na głównym miejscu wizerunek Matki Bożej Fatimskiej...Wierzę,że to noa
doprowadziła mnie do spowiedzi...
Pozdrawiam Was kochane

[meghann]

A może lepsza będzie modlitwa za matki, które stoją przed decyzją - jakkolwiek
ją nazwać... Bo przecież adopcja - to wzięcie odpowiedzialności za dziecko,
które rodziców nie ma. I to na całe życie. A przecież kobieta, która ma
urodzić, jest matką dziecka. Jest z nim związana w niepowtarzalny sposób.
Dziecko bez niej nie ma szans przeżycia. Niezależnie od tego, z jakich powodów
myśli o aborcji: szantażowana przez męża, chłopaka, rodzinę, w imię kariery,
wolności wyboru, może przerażona perspektywą urodzenia chorego albo któregoś z
kolei dziecka... To matce dziecka przed wszystkim należy się wsparcie, i to nie
tylko modlitewne lub moralizatorskie, ale bardzo konkretne. To ona dźwiga
największą odpowiedzialność za swoje dziecko. Nie można bronić
dziecka "przeciw" jego matce.Uff... ale długi post mi wyszedł, moralizatorski

[spokofacet]

Ale to jest modlitwa za matki! i nie tylko za matki ale i za ojcow - "Panie
Jezu(...) proszę Cię w intencji nienarodzonego (...)daj rodzicom miłość i
odwagę, aby swoje dziecko pozostawili przy zyciu(...)"- czyli wsparcie
religijne, modlitewne.
Druga sprawa: (tez konkret) wsparcie duchowe,psychologiczne i materialne jest
poprzez domy samotnej matki:
www.opoka.org.pl/struktury_kosciola/inne/dobroczynnosc/domy_s_matki.html
Trzeci konkret: wsparcie władz lokalnych:
www.niepelnosprawni.info/labeo/app/cms/x/3740
czwarty: informacja w Ośrodkach Adopcyjnych:
www.opoka.org.pl/struktury_kosciola/inne/dobroczynnosc/osrodki_adopcyjne.html

Dziekuję...

[dominigag1]

Dziekuję za Twój post, to było piekne uzupełnienie mojego wątku. Faktycznie
jesteś "spoko".