Aborcja?? Boje sie!!

[anechca]

Wlasnie stanelam przed zyciowym wyborem, najtrudniejszym, jakiego
mozna sie spodziewac. W polowie grudnia urodzilam swoje drugie
dziecko, corka ma 8 lat. Od ok 1,5 miesiaca zaczelam brac tabletki
antykoncepcyjne i....zaszlam w ciaze. Jest to ok 5 tydzien. Moj
partner kategorycznie sprzeciwia sie urodzeniu dziecka, tlumaczac to
nieokreslona sytuacja finansowa, tym, ze nasze zycie zmieni sie
bardzo tragicznie a dwojka dzieci nam w zupelnosci wystarczy.
Ja natomiast mam mieszane uczucia, pomimo, ze chcialam dwojke
dzieci, to jakos nie wyobrazam sobie zabicia malej kruszynki, ktora
rosnie pod moim sercem.
Znam tez druga strone medalu...bedzie trudno i to cholernie, moj
synek wlasnie skonczy rok, kiedy jego braciszek albo siostrzyczka
sie narodzi. Poza tym boje sie, ze wszystko, co mowi moj partner
stanie sie prawda....czyli bedzie nieszczesliwy, nie bedzie sie
staral o to nasza rodzine i...taak, jak powiedzial...wszystko sie
zawali jego zycie tez.
Boje sie zycia w samotnosci w trojka dzieci a moze jeszcze bardziej
boje sie, ze nie bede mogla liczyc na partnera a jeszcze bardziej
boje sie, ze w koncu zdecyduje sie na te aborcje.
Czy ktoras z Was byla w podobnej sytuacji? Co zrobilybyscie na moim
miejscu??

[misiwy]

Jeśli czujesz się w miarę dobrze fizycznie, radzę Ci urodź to
dziecko. Ja też miałam trzecie w drodze i na samym początku, gdy się
czułam w miarę dobrze zdecydowałam, że wbrew wszystkiemu
urodzę..choć mąż był za aborcją... ale nie dałam rady, z każdym
dniem czułam się coraz gorzej fizycznie: nie mogłam oddychać nie
mogłam jeść, nie mogłam spać...miałam wstręt do wszystkiego do życia
do świata, do siebie...Po 2 tygodniach spasowałam, gdy mój ginekolog
zaproponował mi aborcję (byłam juz po 40-stce)-zobaczyłam światełko
w tunelu, ze będę żyć - przez tamte 2 tygodnie widziłam tylko jedno
wyjście -skończyć z sobą, bo nie wytrzymam ani minuty dłużej z sobą
i naprawdę nie wiele brakowało....Zrobiłam to, ale za jakiś tydzień,
gdy poczułam się już całkiem normalnie i uświadomiłam sobie co
zrobiłam.Potrzebowałam aż 6 lat żeby dojść do siebie...I teraz
naprawdę nie wiem czy postąpiłam słusznie czy nie...Sytuacja
postawiła mnie przed takim wyborem...czasami nie wszystko zależy od
nas... w moim wypadku zwyciężył instykt samozachowawczy.

[kizdam47]

no byłam, byłam. Wszystko podobne, wiek dzieci, reakcja męża. I pod
wpływem paniki wybrałam źle. Niestety, znalazłam to forum dopiero
miesiąc po aborcji, czyli o miesiąc za późno. Bo wsparcie - chociaż
wirtualne - jest w takiej sytuacji szalenie ważne. Ja nie znalazłam
żadnego. To znaczy było, ale osoba ta nie mogła rzeczywiście mi
pomóc w danej chwili.
I ja także nie moge pomóc Tobie w niczym poza udzieleniem rady: nie
rób tego. Widzisz, u nas miało się wszystko zawalić, a jednak
przeszło rok po aborcji urodziłam 3 synka i jest on dzisiaj oczkiem
w głowie tatusia. A jednak czasami postrzegam go (Bóg mi swiadkiem,
ze nie chcę) jako dziecko "zamiast tamtego". To pomyśle, czas
płynie, dzieci rosną, też mielismy fatalną sytuacje finansową, ale
jak dobrze byłoby nam dzisiaj bez tamtego wydarzenia?

Pozdrawiam Cie serdecznie i mam nadzieje, że odnajdziesz siłę, by
przeciwstawić się obawom i wybrac życie.

[ewsyl]

anechca wiem, że stoisz przed trudną decyzją bo masz niełatwą
sytuację życiową, ale uwierz mi to tylko chwilowe i gdy urodzisz
swoją kruszynkę wszystko się odmieni. Twój mąż działa pod wpływem
emocji, ale gdy ujrzy wasze dzieciątko na pewno je pokocha i
wszystkie złe scenariusze rozpłyną się w jedej chwili. Pamietaj
twojemu maleństwu bjie już serduszko, ono juz Cię kocha
bezgranicznie i tak bedzie juz zawsze.Zostałaś obdarowana
przepieknym prezentem od życia i nie pozwól aby ktokolwiek ci go
odebrał. Twoje maleństwo które już nosisz pod serduszkiem ma tylko
Ciebie i proszę Cię obroń je i daj mu szansę żyć.

[ewsyl]

To wspaniale, że weszłaś na to forum. Poczytaj sobie historie
dziewczyn które były w tak samo trudnych sytuacjach jak ty a nawet w
jeszcze trudniejszych. A potem rozważ w swoim sercu wszystkie za i
bedzie ich pewnie sporo a na drugiej szali postaw zycie swojego
maleństwa i jestem pewna, że wybierzesz życie bo ono przeważy
cokolwiek bys nie postawiła na drugiej szali. A czy chciała byś
zrobić coś złego dziecku które urodziłaś w grudniu? Na pewno nie! a
to które nosisz pod serduszkiem jest takie samo tylko trochę
mniejsze i wierz mi, że kochasz je tak samo tylko sama jeszce może o
tym nie wiesz.

[only_niebieska]

Myślę,że twoje serce dobrze ci radzi ,tzn,żeby tego nie robić,walcz o swoje
dziecko i o siebie obejrzyj sobie zdjęcia dzieci przed urodzeniem.Na pewno
wszystko się ułoży,jakby była potrzebna jakoś pomoc,to coś zorganizujemy (mówię
za siebie i dziewczyny z forum myślę że się ze mną zgadzają)Trzymaj się
"Ja jestem ja czuję ja żyję moje serce bije"

[spokofacet]

facetowi pewnie zawalil sie swiat. nie masz w nim na razie oparcia, wiec trzymaj
sie tutaj dziewczyn, one cie wespra. a chlop jak bedzie mocny to wyladuje twardo
na ziemi i bedzie dla ciebie oparciem.

[mama.rozy]

mam nadzieję,że się jeszcze odezwiesz-po tym jak cię dziewczyny zjechały na
tamtym forum(cip,nie wiem czy pisałaś gdzieś jeszcze).jeśli naprawdę szukasz
rady to tu ją znajdziesz.mam tylko nadzieję,że nie jest za późno.

[mamaanieli]

trzecie dziecko w naszym "jednodzietnym" świecie, to jest najpierw
szok. ja przy trzeciej ciąży tez sie załamałam najpierw. nie, nie
myślałam o aborcji, ale... teraz mój synek jest cudowny i kocham go
bardzo. i ty pokochasz. i przekonasz się, że trzecie jak pierwsze i
drugie - jest tak samo kochane. i poradzisz sobie.
ps. ja sie potem zdecydowałam świadomie na... czwarte. po prostu nie
taka wielodzietność straszna, jak ją malują. nie jest łatwo - ale
dzieci to najlepsze co mnie spotkało. i nie wyobrażam sobie życia,
gdybym np. tą trzecią ciąże przerwała...

[woliwa1]

14 miesięcy temu byłam( zjadło mi litery)

[woliwa1]

m w podobnej sytuacji niedawno urodziłam córeczke a tu wpadka znowu okazało się
że jestem w ciąży wybrałam wtedy aborcje do dziś nie moge sobie wybaczyć,
zawsze byłam taka silna psychicznie a teraz muszę się leczyć psychiatrycznie,
czsu nie da się cofnąc ale gdyby była taka możliwość urodziłabym urodziłabym
pomimo, pomimo obaw jakie miałam i złej sytuacji finansowej , zastąnów się nie
rób tego taka decyzja napewno już zawsze bedzie miała wpływ na ciebie i twoja
rodzinne pozdrawiam i mam nadzieje że wybierzesz życie

[anechca]

zmawialam z partnerem, on na razie jest nieugiety. Rzuca mi
argumentami, ktore mnie troszke smiesza (ale to pewnie roznica
kulturowa - on jest Hindusem). Powiedzzial, ze w zyciu mnie nie
zostawi, ale ja go zostawie, bo on sie zmieni bardzo i nei bede
mogla tego wytrzymac. Jednak w glebi serca mam nadzieje, ze sie
zmieni...na lepsze, ze to tylko slowa, ze go to przeroslo. Chociaz
naprawde nie wiem, co o tym wszystkim myslec....

[mamaanieli]

to nie róznica kulturowa, tylko durne męskie wygodnictwo. On Cię
namówi do aborcji (zabicia Waszego dziecka), szybko o tym zapomni.
Ty będziesz z tym żyć, zadręczać siebie i innych. i żałować do konca
życia.
jesli nie mieszkasz w Polsce, a jak przypuszczam w GB, to nawet
jeśli Cię zostawi - nie zostaniesz finansowo bez pomocy. poradzisz
sobie. socjal dla samotnych matek jest tam niezły.
facet jest ojcem. i odpowiedzialność za przekazane rodzicielstwo to
nie nakłąnianie matki do zabicia dziecka! ale jeśli on tego nie
rozumie - to trudno. ty jesteś matką i musisz bronić dziecka, a
również i siebie!
daj sobie czas, nie słuchaj histerycznego tatusia. powoli wszystko
się ułoży. poczytaj posty dziewczyn, które były w bardzo trudnych
sytuacjach. a jednak - dzięki ich wysiłkowi i pomocy ludzi (bo
ludzie jednak sobie pomagają...) - wychodzą na prostą, a dzieci żyją
i są kochane. pozdrawiam.

Największa stajenna ranga
nie zmieni osła w mustanga...

[only_niebieska]

Niestety twój facet to egoista,chce tobą manipulować i szantażuje cię.Ratuj
swoje dziecko i siebie.Los twojego maleństwa jest w twoich rękach Jestem po
waszej stronie.Trzymaj się

[spokofacet]

niestety ale faceci nie nadaja sie do rodzenia dzieci, sa za slabi psychicznie,
dlatego to kobiety rodza dzieci, karmia, martwia sie kazdym kaszelkiem, kazda
plamka na skorze i wogole czy dziecku chce sie pic itd. facetowi wystarczy piwo
i jakis wypelniacz czasu (gazeta, komputer, ryby itp.) od czasu do czasu zajmuje
sie sprawami swiata - zrobi zakupy, albo wyrzuci smieci. oczywiscie wtedy
oczekuje uznania, ze dokonal wielkiego dziela. ogolnie jestesmy leniwi... ale
jest moment, ze jak do tej mozgownicy dotrze cos wartosciowego, cos co ma sens,
usmiech dziecka albo tekst 'tato robisz najlepsze omlety na swiecie' to zycie
zaczyna sie od poczatku!

musisz przetrzymac!!! dasz rade! akurat w tym wypadku zdaj sie na dziewczyny,
nie ulegaj presji ojca dziecka.

[zlosliwe_malpisko]

bardzo się cieszę, że weszłaś na to forum. Widzisz, tu jest
spokojniej, dziewczyny bardziej znają się na rzeczy, na CiP-e Twój
wątek wywołał tylko niepotrzebną pyskówkę.
Może się powtórzę, ale proszę, nie rób tego, Ty się kompletnie nie
nadajesz do zabicia swojego dziecka. Są kobiety, po których aborcja
totalnie spływa, mogą raz, drugi, trzeci zabijać swoje dzieci, Ty do
nich z pewnością nie należysz. Ty już kochasz to dziecko, jest dla
Ciebie kruszynką, nie jakimś tam płodem.
Bardzo możliwe, że kiedy zdecydujesz się na aborcję to skutek tego
będzie straszny nie tylko dla dziecka, obawiam się, że dla Ciebie
też. Obawiam się, że będziesz bardzo cierpieć. Przemyśl to proszę
zanim będzie za późno.

[iktoto]

sory, ale Twój partner myśli tylko o sobie, że Jemu będzie ciężko, a
Ty to co, może warto żeby pomyślal, że po aborcji może by Tobie
ciężej???
Skoro już teraz żalujesz to co będzie po aborcji? przecież tak nagle
nie zxapomnisz, skoro już teraz podchodzisz do ciąży jak do dziecka,
już teraz traktujesz Je na poważnie, boli Cię ewentualna ciąża, więc
po aborcji będzie dużo gorzej, będzie po prostu tragicznie i tyle.

Z tym, co mam teraz w głoie odradzam Ci zabieg

[ewsyl]

Niestety twój partner myśli tylko o sobie, ale prawdopodobnie nie
zdaje sobie sprawy, że jeśli zabjiesz to dziecko to i on w
niedługiej przyszłości może mieć wyrzuty sumienia itp. Z tego co
piszesz rozmawiacie na ten temat więc namów go niech usiądzie z Tobą
przed komputerem i pokaż mu w necie jak wygląda dziecko w 5, 6 czy
13 tygodniu życia. Poczytajcie jak ono się rozwjia i co czuje w
każdym tygodniu swojego życia, myślę, że takich informacji nie
brakuje. Zaznacz, że wasze maleństwo już czuje i żyje, że jego
serduszko już bjie. Następnie pokaż swojemu partnerowi jak wygląda
zabieg aborcji, wiele filmów znajdziesz na "you tube". Przekonana
jestem, że po tym wszystkim co zobaczy na pewno jego stanowisko
złagodnieje bo nie ważne jakiego jest on wyznania czy jaki ma kolor
skóry i tak dalej wystarczy, że bedzie człowiekiem a wtedy może i
jego sumienie ruszy. Twój partner tak postępuje bo ma niewielką
wiedzę na temat tego jak rozwjia się dziecko w łonie matki, nie
potrafi sobie tego wyobrazić bo wiadomo czego nie widać tego nie ma,
ale gdy zobaczy jak naprawdę wygląda jego dziecko i, że niewiele się
ono różni od tego urodzonego w grudniu to na pewno zmieni zdanie. Co
do ciebie jestem spokojna bo wiem, że nie zabjiesz swojego maleństwa
gdyz po samych twoich wypowiedziasz widać, że kochasz to dziecko
całym sercem. Czekasz tylko na poparcie męża, ale ono nie jest Ci
tak naprawdę potrzebne bo sama możesz podarowć mu życie a twój
partner zrozumie to ale dopiero wtedy jak dziecko obejmie go
raczkami za szyjkę i powie kocham cię tatusiu. On potrzebuje wiecej
czasu aby zrozumieć to co ty wiesz już teraz.

[anechca]

Macie racje. Nie dam rady. Podjelam decyzja. URODZE!!! A dzis, nie
wiem czy dobrze, ale powiedzialam mu wprost. ?Nie zastanawiaj sie
czy chcesz tego dziecka czy nie, ono po prostu juz jest. Lepiej sie
zastanow jak najlepiej ulozyc sobie przyszlosc. Mruknal tylko "ok",
ale nie wspomnial ani slowa o aborcji....Chyba jest nadzieja

[only_niebieska]

Bardzo się cieszę ,naprawdę,życzę ci dużo,dużo siły.Mam was w myślach.Trzymajcie
się i dbajcie o siebie.Pozdrawiam

[mamaanieli]

I super! mądra i dzielna jestes! podziwiam Cię bardzo... dacie radę.
swoją drogą do szału doprowadzają mnie panowie niektórzy... ehh. no,
ale mam nadzieję, że mimo pierwszej durnej reakcji, zachowa się jak
mężczyzna i ojciec. ciepło przytulam - i myślę. a.

[iktoto]

super

[mama.rozy]

no to świetnie!poprawiłas mi dzisiaj humor.dzieki za informację.z trójka
naprawdę jest fajnie,sama mam troje.a potrzebujesz czegoś?wiem,że jesteś
daleko,ale...pozdrawiam serdecznie!

[anechca]

Dzieki wielkie dziewdzyny, chlopcy.... Dzieki za to, ze w ogole nie
patepalyscie mnie za tak czarne mysli.Zobaczymy, jak to wszystkosie
ulozy. Licze na swojego partnera..moze nie teraz, ale za jakis
czas....

[annulka.6]

Śledziłam Twój wątek, nie odzywałam się, wiedziałam,że nie usuniesz!
Najgorsze jest to,że mężczyźni potrafią swoją "nieporadnością"
zatruć to,co najlepsze. Nie daj się i wymagaj od swojego partnera
dojrzałości! Oni tak naprawdę są słabi i nie dają kobietom oparcia,
mam wrażenie,że wiszą na "naszych plecach".Ja też jakbym sugerowała
się tym, co myśli i mówi mój mąż dawno bym utonęła...Będzie
dobrze,cieszę się bardzo z Twojej decyzji! Pozdrawiam serdecznie!

[basiaxxr]

Gdybyś czegoś potrzebowała - pisz

[nextlain]

Wspaniale, że podjęłaś taką decyzję! Mam nadzieję, że Twój partner zachowa się w
końcu jak powinien. Ale jak Twój synek będzie miał roczek i urodzi się trzecie,
to oprócz tego, że na pewno będzie z początku ciężko, są też dobre strony-
będziesz miała wszystko po starszym maluchu
Myślę, że te kłopoty z nastawieniem taty jednak miną i maleństwo będzie
najukochańszym skarbusiem również dla niego

[olda_2]

jestes wielka! bylam w identycznej sytuacji jak twoja , niestety stchorzylam i
dalam sie zmanipulowac mezowi ,
tez wiedzialam , ze podejmiesz wlasciwa decyzje poniewaz w stylu pisania da sie
wyczuc ta wiare, wewnetrzna sile , nie ma tej rozpaczy ze swiat sie wali , takie
odnioslam wrazenie

wszystkiego dobrego)