pierwsze dziecko na emigracji po 35 r.z.

[Gość: ewciak]

Hej,
szukam osob, najlepiej po 35 r.z., ktore na emigracji zdecydowaly sie na 1
dziecko. Za granica mieszkam od 1,5 roku i wlasnie jestem w ciazy. Oboje z
mezem mamy po 40 lat.
Na pierwszej wizycie lekarz zapytal mnie, czy ciaze usuwamy (na szczescie tu -
tj. w Australii - aborcja jest calkowicie dozwolona i nikogo nie dziwi). Jak
usuniemy, pewno juz na dziecko sie nie zdecydujemy, i moze to rozwiazanie
byloby dla nas wlasnie duzo lepsze niz wchodzenie w bycie rodzicami.
Do ew. usuniecia zostalo nam jeszcze kilka tygodni, a nami targaja ogromne
watpliwosci, czy w ogole rodzic.
Na razie prace w swoim zawodzie ma na razie moj maz, ja sie musze
przekwalifikowac i jestem w trakcie nauki.
Obawiam sie, ze ciaza a potem dziecko przekresli moje szanse na wejscie na
rynek pracy. Po pierwsze moj angielski jest ciagle nienajlepszy, obecnie mam
prace casual, ale za jakies 5 mies., gdy brzuch bedzie widoczny, pewno nie
bede mogla jej wykonywac. Szansa na przebywanie wsrod ludzi i komunikowanie
sie z nimi drastycznie spadnie, a strasznie boje sie wykluczenia ze
spoleczenstwa (slaby jezyk=brak pracy i brak znajomych). Poznalam kilka
emigrantek, w tym 2 Polki, ktore wybraly macierzynstwo i w perspektywie czasu
kiepsko wyladowaly. Nie majac biezacego doswiadczenia na rynku pracy, jedna na
emeryture wyladowala w domku socjalnym i oczywiscie zasilku, a druga z 14
letnia corka urodzona tutaj ma tez zasilek i dopiero uczy sie zawodu. Pierwsza
pani miala meza, ktory zmarl, druga wychowywala sama.
Po drugie z tego powodu nie wyobrazam sobie siedzenia z dzieckiem po
urodzeniu. Poniewaz tu przyjmuja dzieci do child centre od 6 tyg., wiec
jedyne, co widzialabym, to oddanie go tam od 6-tego tyg. i skoncentrowanie sie
na mojej edukacji i pracy. Zastanawiam sie jednak, po co mi dziecko, ktore
bedzie caly czas w jakims zlobku czy przedszkolu? Po trzecie: aspekt
finansowy. Wprawdzie moj maz zarabia na razie wystarczajaco, by utrzymac nas
oboje, ale juz z trojka moze byc klopot.
Dodam, ze nigdy nie mialam tzw. instynktu macierzynskiego, nigdy za bardzo nie
chcialam dzieci, ale ostatnio doszlismy, ze moze warto byloby miec. Teraz sie
przestraszylismy i miotaja nami obawy, czy bedziemy mieli czas dla dziecka,
czy bedziemy je obwiniac za to, ze nie do konca nam tu wyjdzie. Ja przede
wszystkim nie widze sie w roli osoby, ktora przede wszystkim zajmuje sie
dzieckiem, chce miec tez swoje zycie, czas dla siebie i na wlasne
zainteresowania. Do tego dochodzi koniecznosc wrosniecia w australijskie
spoleczenstwo.
Czy ktos z was przeszedl przez podobne doswiadczenie i jak sobie z nim poradzil?
Ewa

[ratpole]

Gość portalu: ewciak napisał(a):

> Czy ktos z was przeszedl przez podobne doswiadczenie i jak sobie z nim poradzil
> ?
> Ewa

Nikt rozsadny nie powinien zabierac glosu w tym watku.
Najlepsze co moge ci sam doradzic to "rzut moneta"

[atrust]

ewciak napisał(a):
ale ostatnio doszlismy, ze moze warto byloby miec. Teraz sie
> przestraszylismy i miotaja nami obawy, czy bedziemy mieli czas dla
dziecka,
> czy bedziemy je obwiniac za to, ze nie do konca nam tu wyjdzie.

Nie wierze, ze to napisala jakoby 40 letnia kobieta.

[kobieta_wyzwolona]

jestem zdumiona reakcjami, typowo polskimi chyba, bo czuje od nich zawisc
ja tez jestem z podobnym dylematem i mam "tylko" 38 lat, a na emigracji od roku
chetnie nawiaze kontakt z tworczynia postu [e-mail]) ,
bo widze ze miotaja nami podobne watpliwosci a ide o zaklad ze jest nas o wiele
wiecej.
pozdrawiam
Anka

[Gość: zn]

Nie wiem, jak określić Twojego posta...
Jak 40-letnia kobieta mogła coś takiego napisać???
Ktoś tam mądrze napisał, żebyś rzuciła monetą. To rzuć! Tak będzie najlepiej,
skoro nie umiesz docenić tego, co los Ci dał.

[pia.ed]

Ja moge napisac o mojej znajomej, ktora zaszla w ciaze majac
wiecej niz 45 lat.
Jej dwoch doroslych synow bylo oburzonych, ze rodzice jeszcze
robia "takie rzeczy", ale znajoma sie tym nie przejmowala.

Po urodzeniu dziecka synowie byli zachwyceni braciszkiem,
stali sie dla niego ojcami!

Znajoma zdazyla to dziecko wychowac az do doroslosci,
doczekala sie wnukow i twierdzila, ze to bylo najlepsze
co sie zdarzylo w jej zyciu!!!
To dziecko bylo jej pociecha w pustej willi kiedy synowie zalozyli
wlasne rodziny i wyprowadzili sie z domu,
a jej duzo starszy od niej maz zmarl.

Opisalam tylko historie starszej matki, ktora zreszta
NIGDY NIE MIALA PLANOW ABY SIE DZIECKA POZBYC,
i to nie ze wzgledow religijnych.

Nie wiem czy list to nie jaks podpucha domoroslej
"dziennikarki" ...
tak raczej przypuszczam,
bo nikt oprocz niej i meza nie moze decydowac, aby donosila czy
usunela dziecko.

[majenkir]

Czy do podjecia tak powaznej decyzji jaka jest urodzenie dziecka
naprawde potrzebne Ci sa opinie obcych ludzi???

Gość portalu: ewciak napisał(a):
> Do tego dochodzi koniecznosc wrosniecia w australijskie
> spoleczenstwo.

Najlatwiej wrasta sie w spoleczenstwo wychowujac w nim wlasne
dzieci ;).

[basia_kasia]

> Najlatwiej wrasta sie w spoleczenstwo wychowujac w nim wlasne
> dzieci ;)
Swieta prawda.

Ta kobieta juz podjela decyzje, chce sie tylko usprawiedliwic przed
soba i innymi, ze ja podjela w tym caly szkopul.

Z daleka widac, ze jest slaba. Tacy ludzie nie powinni
miec dzieci, bo sie nie nadaja. Zreszta skoro ma 40 lat i jak
dotychczas nie ma dziecka, to o czyms swiadczy....

Nie emigruje sie tez w wieku 40 lat, bo nie ma sie zadnych powtarzam
zadnych szans na zadna kariere i godziwa prace. O tym tez warto
pamietac. Chyba, ze sie jest wysokiej klasy profesjonalista
doskonale znajacym jezyk kraju, do ktorego sie emigruje. Ale jak
widac ta kobieta dopiero zaczyna sie uczyc jezyka w wieku 40 lat
robi to, co ludzie zwykli robic w wieku lat 20 (jezeli emigruja).
Jak sie jako tako nauczy to bedzie miala 55 lat i 10 lat do
emerytury. Nie znajdzie juz zadnej normalnej pracy. Ponadto nie
jest powiedziane, ze sie nauczy jezyka. Znam pewna polska
nauczycielke w US, ktora uczy sie pilnie jezyka 12 lat i nic nie
umie, lamie niemilosiernie ale dalej sie pilnie uczy....

Jezeli posiadanie dziecka liczy sie w kategoriach czy sie zycie
udalo cy nie i jaka kariere sie robi, to ona nie powinna sobie
zawracac glowy.

Ale co to bedzie kiedy kariery i tak nie zrobi a dziecka miec nie
bedzie?????
Znam takie, ktore rodzily dzieci, doksztalcaly sie, zrobily kariery,
wyksztlacily dzieci. Wszystko zalezy. Roznica meidzy to kobieta
tutaj a nimi polega na tym, ze one widzialy co robily. I nie
potrzebowaly zadnych wskazowek z netu.

[rlena]

Przesadzasz, choc z twojego postu wynika,ze wierzysz w to,co
piszesz. W wielu wypadkach mlodzi ludzie adaptuja sie latwiej,bo po
prostu, maja na to wiecej czasu. Najwazniejszym wyznacznikiem
tego,czy komus sie powiedzie na emigracji,czy nie jest determinacja
tej osoby. Znam wiele ludzi, ktorzy zaczynali od poczatku w srednim
wieku i odniesli sukces. Bo wierzyli w siebie i w swoje powodzenie
(cokolwiek to dla nich zanaczylo). Znam osoby,ktore nauczyly sie
jezyka w srednim i pozniejszym wieku. Madrosc ludowa, ktora tu
demonstrujesz jest zwykla generalizacja i uproszczeniem.

To,ze ktos nie ma dziecka w wieku 40 lat tez o niczym nie musi
swiadczyc, z latwoscia mozna znalezc mnostwo innych powodow.

[basia_kasia]

Wcale nie przesadzam. Ale roznica miedzy toba a mna polega na tym,
ze ty mieszkasz w Polsce teoretyzujesz i fantazjujesz a ja jestem
emigrantka od 20 lat, z niejednego pieca chleb jadlam, skonczylam
poza Polska studia, wychowalam i wyksztalcilam 3 dzieci.

>Znam wiele ludzi, ktorzy zaczynali od poczatku w srednim
> wieku i odniesli sukces. Bo wierzyli w siebie i w swoje powodzenie
> (cokolwiek to dla nich zanaczylo.
To co piszesz swiadczy o tym, ze nie tylko nie znasz zycia na
emigracji ale w ogole nie znasz zycia.

> Znam osoby,ktore nauczyly sie jezyka w srednim i pozniejszym wieku.

Wszystko zalezy, co wedlug ciebie oznacza znajomosc jezyka. Jezeli
jest to polska znajomosc jezyka, to mozna sie nauczyc nawet w wieku
trzecim, jak sie ma 80 lat i to chinskiego.

Tutaj rozwazamy znajomosc jezyka kraju, w ktorym sie zyje. Musi to
byc taka znajomosc, zeby sie dalo spokojnie pracowac w jakis
godziwym zawodzie. Do tego nie wystarczy znajomsc jezyka w polskim
tego slowa znaczeniu. Poniala???

> Madrosc ludowa, ktora tu demonstrujesz jest zwykla generalizacja i
uproszczeniem.

Glupota i niezajomosc rzeczy jaka ty reprezentujesz jest za to
wyjatkowo gleboka w swojej glupocie i skomplikowaniu.
Od razu widac, ze jestes stara panna zamieszkala w Polsce, ktora nie
ma zielonego pojecia nie tylko o zyciu na emigracji ale o tym
wszystkim o czym piszesz i dlatego powinnas zamilknac i nie
wypowiadac sie na tematy, ktorych nie znasz.

[rlena]

Widze,ze nie tylko wiesz wiecej ode mnie o emigracji, ale tez wiesz
o mnie wiecej niz ja wiem o sobie;)

Moja rada: nie mierz wszystkich swoja miara lub miara ludzi wsrod
ktorych sie obracasz. Powtarzam,to co piszesz jest uproszczeniem,i
odnosci sie z pewnoscia do pewnych ludzi. Jednak nie do wszystkich,
ani nawet do wiekszosci.

I uspokoj sie. Poniala?

[ratpole]

rlena napisała:

> I uspokoj sie. Poniala?

Panowie, dajcie sobie po razie, a potem idzcie na wodke

[wacek_z_portu]

Jest o co sie denerwowac? Ta rlena to idiotka, ktora nawolywala do
obnoszenia sie z polskoscia typu polskie podkoszulki i inne gadzety,
ktore od razu pozwalaja umiejscowic wybranca narodow- Homo Bulbonus.

Czas kiedy ta rlena pisze wskazuje, ze to kolejny nick towarzyszki
redaktorki nadau. Baba po prostu udaje tez natchniona Polke w
wolnych chwilach od plucia na Polonie.

Ma pani racje Basiu, nadauowa nie zna zycia chociaz ma prawie 60 lat.
Wynika to z tego, ze po prostu nosa nie wychylila z Polski, nigdzie
nie mieszkala samodzielnie i na wlasny rachunek a jak juz robila
kursy doksztalcajace, to jej to zalatwila rodzinka, wiec nie bylo
zadnego powodu do obaw o zycie. PRL suto karmila geniuszke polska na
stypendium zalatwionym po znajomosci.

Rezultat taki pani basiu, ze babsztyl dojechal do 60tki i nic nie
wie o zyciu a jedyne co wie, to jak opluwac wrogow politycznych,
nauczyla sie tego na placowce w Wiedniu i na kursach w Moskwie.

[rlena]

Rozumiem,ze ten post jest wlasciwie do mnie.

Widze,ze u ciebie nic nowego; w grupie razniej i pewniej, hmm?

P.S.
No to w koncu wychylilam nos z tej Polski, czy nie?

[pest_controller]

wacek a pod lozkiem kogo zobaczyles? heheeee

[rlena]

Takiego podejscia do zycia spodziewalabym sie od nastolatki..
Wybacz,ale twoj sposob myslenia jest niesamowicie powierzchowny.

Jestes w ciazy, wiec mysl o tym, co zrobic,zeby jak najlepiej
wychowac dziecko: Kup odpowiednia literature, zapisz sie na kurs dla
przyszlych rodzicow, przestan na chwile myslec o sobie..

Hej!

[hank-punk]

A najgorzej jak stare popie..ne baby, ktore nigdy nie mialy
dzieci wtracaja sie do dyskusji.

Kup odpowiednia literature, zapisz sie na kurs 'jak normalnie sie
zachowywac', przestan na chwile myslec o sobie i pomysl o tych co
musza cie znosic i pomodl sie za nich.

Moze tak troche grzeczniej, hank-punk?

[szeelma]

Spusc z tonu ... Kazdy ma prawo wypowiadac sie na forum ...
Nie do Ciebie nalezy ocena czy glupio czy madrze!

[hank-punk]

"Nie do Ciebie nalezy ocena czy glupio czy madrze!"

No ale zdaje sie do ciebie to nalezy?
Spywaj i nie zawracaj gitary.

[bakolec]

basia_kasia napisała:



> miec dzieci, bo sie nie nadaja. Zreszta skoro ma 40 lat i jak
> dotychczas nie ma dziecka, to o czyms swiadczy....

Ludziom roznie uklada sie zycie, to po pierwsze, a po drugie coraz wiecej kobiet
decyduje sie na dziecko dopiero po 40 r.z. Nie
czytasz gazet, nie ogladasz telewizji? otrzasnij sie kobieto!
Mieszkam w Londynie i w swojej pracy mam kilka kolezanek po 35 r.z. ktore
planuja ewentualnego potomka po 40-tce.

> Nie emigruje sie tez w wieku 40 lat, bo nie ma sie zadnych >powtarzam
> zadnych szans na zadna kariere i godziwa prace. O tym tez warto
> pamietac.

A to dopiero teoria! Pojedz do Anglii i zobacz, w jakim wieku jada ludzie
emigrowac - ja mieszkam od 4 lat w Londynie, wyjechalam jak mialam 37 lat.
Pierwsze 2 lata sa trudnawe, potem zaczyna byc z gorki. Miedzy Polska a in.
krajami jest dzis mala roznica i latwiej sie dostosowac. Trzeba tylko chciec.
Przyjezdzaja Polacy w wieku 20,30,40 i 50 lat, a nawet po 50-tce. Jak ktos cos
umie, jezyka sie poduczy to i prace znajdzie. Wazne by wejsc na rynek pracy
szybko i nie miec przerw.

>Chyba, ze sie jest wysokiej klasy profesjonalista
> doskonale znajacym jezyk kraju, do ktorego sie emigruje. Ale jak
> widac ta kobieta dopiero zaczyna sie uczyc jezyka w wieku 40 lat
> robi to, co ludzie zwykli robic w wieku lat 20 (jezeli emigruja).

Ja zaczelam sie uczyc angielskiego na rok przed wyjazdem i przez caly nastepny
rok pobytu w Anglii chodzilam po 7 godz. dziennie do collegu a wieczorem
pracowalam i wkuwalam slowka i gramatyke.
Nie kazdy uczy sie jezyka w wieku 20 lat.

> Jak sie jako tako nauczy to bedzie miala 55 lat i 10 lat do
> emerytury. Nie znajdzie juz zadnej normalnej pracy. Ponadto nie

zeby uczyc sie jezyka 15 lat zeby go opanowac mieszkajac w kraju, w ktorym tego
jezyka sie uzywa, trzeba byc ograniczonym umyslowo. Normalnie po 4 latach pobytu
osiaga sie poziom nativ speakera, pod warunkiem ze dzien w dzien jezyka sie uzywa.


> Jezeli posiadanie dziecka liczy sie w kategoriach czy sie zycie
> udalo cy nie i jaka kariere sie robi, to ona nie powinna sobie
> zawracac glowy.

ja tez nie mam dziecka i tez dopiero o nim mysle, zeby miec dziecko musze byc
zadowolona z wlasnego zycia, a z pracy nie zamierzam rezygnowac czy zamieniac
jej na dziecko,
ty chyba jestes ze wsi jakiejs i musisz miec swoje lata, bo tak zasciankowo to
juz sie dzis w polsce nawet nie mysli

> Ale co to bedzie kiedy kariery i tak nie zrobi a dziecka miec nie
> bedzie?????

Ja bede wiesc wygodne zycie u boku swojego partnera, miec hobby i otaczac sie
przyjaciolmi, ktorych ty chyba nie masz, bo taka zolc od ciebie bije.

> Znam takie, ktore rodzily dzieci, doksztalcaly sie, zrobily >kariery,
> wyksztlacily dzieci. Wszystko zalezy. Roznica meidzy to kobieta
> tutaj a nimi polega na tym, ze one widzialy co robily. I nie
> potrzebowaly zadnych wskazowek z netu.

Dobrze ze jest "net", bo mozemy zweryfikowac wlasny punkt widzenia

[majenkir]

bakolec napisała:
> Normalnie po 4 latach pobytu
> osiaga sie poziom nativ speakera, pod warunkiem ze dzien w dzien
jezyka sie uzywa.


WOW! Coz za optymizm ;)!

[basia_kasia]

Bakolec napisala:
>Ludziom roznie uklada sie zycie, to po pierwsze, a po drugie coraz
wiecej kobiet decyduje sie na dziecko dopiero po 40 r.z. Nie
czytasz gazet, nie ogladasz telewizji? otrzasnij sie kobieto!
Mieszkam w Londynie i w swojej pracy mam kilka kolezanek po 35 r.z.
ktore planuja ewentualnego potomka po 40-tce.

No troche tam czytam i ogladam. To prawda, ze ludzie decyduja sie na
dziecko po 40-tce. Ale jak ktos jest taki ograniczony jak ty, to nie
zdaje sobie sprawy, ze rozne rzeczy moga sie zdarzyc robiac sobie
dziecko po 40tce.
Jedna z tych rzeczy to na przyklad rozne choroby, ktore juz pozniej
delikwentki nie opuszcza, bo nie bedzie w stanie zregenerowac
organizmu.
84% ciazy po 40tce, to ciaze wysokiego ryzyka, raz z powodu wieku,
dwa wlasnie z tego, ze wiekszosc jest juz w ciazy porzadnie chora.
Poza tym, po 40tce jest duze prawdopodobienstwo posiadania dziecka z
zespolem Dawn'a. I dzieckiem trzeba sie bedzie opiekowac do konca
swojego zycia...

Czytam wyobraz sobie gazety i nawet ogladam tv. Roznica miedzy toba
a mna polega na tym, ze ja jestem zrodlem informacji dla tych gazet
i tv a ty wylacznie ogladasz i czytasz.

>A to dopiero teoria! Pojedz do Anglii i zobacz, w jakim wieku jada
ludzie emigrowac - ja mieszkam od 4 lat w Londynie, wyjechalam jak
mialam 37 lat.

W UK bylam i to wielokrotnie. Ostatnimi czasy niechetnie tam
zagladam, bo jest to najwiekszy szyf europejski jaki mozna na tym
kontynencie zobaczyc. Mizeria w kapsulce. Moj syn robi badania
naukowe na uniwersytecie St-Andrews wiec chcial nie chcial jezdze
tam dwa razy do roku.

>Pierwsze 2 lata sa trudnawe, potem zaczyna byc z gorki. Miedzy
>Polska a in.krajami jest dzis mala roznica i latwiej sie
>dostosowac. Trzeba tylko chciec.

Od kiedy UK to emigracja?
To jedynie wyjazd do pracy, nic wiecej. Masz ty o sobie wielkie
wyobrazenie emigrantko... a cala emigracja to 2 godziny lotu....kon
by sie usmial.

>Przyjezdzaja Polacy w wieku 20,30,40 i 50 lat, a nawet po 50-tce.
>Jak ktos cos umie, jezyka sie poduczy to i prace znajdzie. Wazne by
>wejsc na rynek pracy szybko i nie miec przerw.

Polacy sa slynni z tego, ze nie maja wyobrazni i wstydu. A do UK
przyjezdzaja Polacy w roznym wieku, nawet emeryci z demencja starcza
pragna sie dobrze urzadzic w UK, czasami jednak zapominaja jak sie
nazywaja i maja troche klopotu z urzadzeniem sie w UK.

>Ja zaczelam sie uczyc angielskiego na rok przed wyjazdem i przez
>caly nastepny rok pobytu w Anglii chodzilam po 7 godz. dziennie do
>collegu a wieczorem pracowalam i wkuwalam slowka i gramatyke.
>Nie kazdy uczy sie jezyka w wieku 20 lat.

Ja zaczelam sie uczyc jezyka angielskiego w wieku 4 lat, bo tak sie
sklada, ze moja matka byla anglistka i wozila mnie miedzy Anglia a
Polska w czasach, kiedy to jeszcze bylo malo spotykane, troche wiec
znam jezyk angielski. Bylo to w czasach, gdy w twojej wsi nie
wiedziano nawet, co to jest anglistyka.

Jezeli sie ktos nie nauczy jezyka przed 20 roku zycia, nigdy nie
bedzie operowal jezykiem nawet na srednim poziomie i to jest taka
prawda, dawno juz znana. Jezeli sie nie opanuje jezyka przed 12
rokiem zycia bedzie sie do koncza zycia mialo paskudny, ciezki
slowianski akcent. Zdarzaja sie jednak wyjatki z akcentem, niektorzy
uzdolnieni jezykowo i znajacy wiecj niz dwa jezyki maja akcent
lagodniejszy i nie tak ciezki.

>zeby uczyc sie jezyka 15 lat zeby go opanowac mieszkajac w kraju, w
ktorym tego jezyka sie uzywa, trzeba byc ograniczonym umyslowo.

Tez tak uwazam, Ale Polki niestety, to wcale nie nowosc, ze maja
umyslowe klopoty. Nie musisz sie zreszta rozgladac za daleko....


>Normalnie po 4 latach pobytu osiaga sie poziom nativ speakera, pod
>warunkiem ze dzien w dzien jezyka sie uzywa.

Nigdy nie osiagniesz poziomu jezykowego native speaker i to nie
tylko po 4 latach ale nawet po wielu, wielu latach. Mozna sie czuc
wygodnie w jakims jezyku ale to duza roznica miedzy byciem native
speaker a bycie osoba, ktora troche zna jezyk... jak w twoim wypadku.
Ja mowie po angielsku od 4 roku zycia i nawet mnie od czasu do czasu
zdarza sie zaciagnac z polskim akcentem. A jezyk angielski znam
dosc dobrze.

>majenkir napisała:

> bakolec napisała:
> > Normalnie po 4 latach pobytu
> > osiaga sie poziom nativ speakera, pod warunkiem ze dzien w dzien
> jezyka sie uzywa.

> WOW! Coz za optymizm ;)!

Dokladnie, zeby nie powiedziec GLUPOTA!

Bakolec napisala:
>ja tez nie mam dziecka i tez dopiero o nim mysle, zeby miec dziecko
>musze byc zadowolona z wlasnego zycia, a z pracy nie zamierzam
>rezygnowac czy zamieniac jej na dziecko,
>ty chyba jestes ze wsi jakiejs i musisz miec swoje lata, bo tak
>zasciankowo to juz sie dzis w polsce nawet nie mysli

Urodzilam sie i wychowalam w Krakowie, jezeli to jest wies to
trudno, jakos to przezyje.
O tak, w Polsce sie teraz mysli bardzo nowoczesnie i o zadnym
zascianku nie ma mowy. Tam 40-letnie kobiety rodza super zdrowe
dzieci i po 10 dniach wracaja do pracy w pelni sil.
Dzieci oczywiscie natychmiast zajmuja sie same soba i 40-letnie
matki w pelni sil pracuja i zajmuja sie niemowlakami, kiedy moga.
Ale polskie niemowlaki nie wymagaja specjalnej opieki, bo wiadomo,
naleza do narodu wybranego.

Statystyki oczywiscie dotyczace 40-letnich kobiet w ciazy nie
dotycza Polek.

Wiek swoj mam. To zaden wstyd. Swoje zycie spedzilam pracowcie i nie
stracilam jednego dnia. Mieszkam w USA juz 28 lat. To troche wiecej
jak widzisz niz twoje 4lata w UK, ....2 godziny lotu od Warszawy.
Ale jak widac, ty masz duzo wiecej doswiadczenia w zyciu
emigracyjnym niz ja. Wiesz tez duzo wiecej niz ja na temat
macierzynstwa chociaz ja urodzilam w US 3 dzieci, wychowalam je i
wyksztalcilam. A ty nie masz nawet powierzchownego pojecia na temat
czym jest posiadania dziecka.

>Ja bede wiesc wygodne zycie u boku swojego partnera, miec hobby i
otaczac sie przyjaciolmi, ktorych ty chyba nie masz, bo taka zolc od
ciebie bije.

Ciesze sie, ze jestes optymistka i masz swojego partnera. Miejmy
nadzieje, ze nie opusci cie, kiedy juz bedziesz stara i niedolezna.
Bo partnerzy maja to do siebie, ze maja mniej wyrzutow sumienia niz
mezowie.
Dobrze tez, ze masz przyjaciol. Ciekawe tylko na jak dlugo?
Przyjaznie w Polakow sa bardzo charakterystyczne i uwarunkowane.
Ja mam kilku przyjaciol, sa wyprobowani i mozna na nich liczyc. I
zaden z nich nie jest Polakiem.
Zolc ode mnie raczej nie bije, tylko realizm. Ale ty, jak kazda
Polka nie bardzo lubisz sluchac prawdy, wolisz swoje glupawe wywody
na tematy, ktorych nie znasz.

[wacek_z_portu]

No coz bakolec to kolejny przyklad Homo Bulbonous. Slonce z dupy
swieci i oslepa. Wszystko wie, wszystko widziala(w tv!!!!)i mowi w
po angielsku jak native speaker, mimo, ze nauczyla sie jezyka
angielskiego w 37 roku zycia.

Szczegolna ekspertka jest w sprawie robienia sobie dzieci po 40tce.
Ma juz 41 lat i wlasnie zastanawia sie nad posiadaniem dziecka.
Zastanawia sie, jak dobrze pojdzie moze partner ja zaplodni jak
skonczy 45 lat.
Nie wiadomo jednak czy partner bedzie mial ochote dalej ciagnac ten
kram z 45-letnia baba z niemowlakiem, moze zawsze sobie zamienic na
insza partnerke, troche mlodsza i bez niemowlaka.

Nie bedzie wtedy czasu na hobby i przyjaciol. Bo dzieciak bedzie
gebe darl i trzeba bedzie na zycie zarobic.

Hej lubie ja Bulbonow, wszystko wiedza i zycie z nimi jest latwe.

[Gość: tadrachowa]

W Anglii mieszkam juz 25 lat, mam meza Anglika, dzieci dwujezyczne.
nie powiedzialabym, ze slowianski akcent jest taki okropny i ciezki.
Bywasz widac w zaskorupialym srodowisku i sama masz kompleksy. byc
moze mama anglistka I(oczywiscie z duzego miasta, bo na wsi nie
wiedza co to jest anglistyka) wpoila ci te kompleksy. Ja mowie na
tyle biegle angielskiego, ze pracuje na uniwersytecie - co prawda
nie jezyki, ale kierunek techniczny, no ale zawsze... Moj maz i moi
znajomi, jak i koledzy w pracy nie maja nic przeciwko temu, ze moj
angielski ma slowianska melodie. Smieja sie, ze lepszy slowianski
niz "liverpoolski" :)

Wracajac do tematu - fakt - widzi sie sporo kobiet pod czterdziestke
w ciazy. Widac w Anglii zachodzi sie w ciaze szybciej niz w Polsce...
Jedna Polka (42 lata), ktorej syn chodzi do sobotniej szkoly
polskiej z moim synem powiedziala mi, ze jej dzidzius, ktory ma sie
niebawem urodzic zapewni im stabilizacje materialna, no bo
macierzynski, zasilki, itp.
Ma juz troje dzieci - dwojke doroslych i dwunastoletniego syna, a
teraz jest w ciazy.

[Gość: Kika]

o,kurcze, jestem ograniczona umyslowo...
Mieszkam, pracuje w Niemczech od 27 lat. Jezyka uzywam codziennie i
wiem,ze poziomu native speakera nie uzyskam nigdy.Pomocy...

[wacek_z_portu]

Alez skad. Wiadome jest, ze Bulbiaki od razu ucza sie biegle jezyka
i nawet znaja go duzo lepiej niz native speaker. Nastepuje to zwykle
po 6 miesiacach intensywnej nauki. Ale sa informacje, ze niektorzy
osiagaja poziom native speaker po 3 miesiacach. Szczegolnie
uzdolnieni sa ci z bialostockiego i rzeszowskiego a dalej idzie
Podkarpacie.

Oczywiscie ich native speaker poziom jest wprost proporcjonalny do
swiatla supernowej z dupy. Im wieksze slonce tym wyzszy poziom
znajomosci jezyka.

Niewazne, ze poziom poslugiwania sie jezykiem, to nie tylko zasob
slow i prawidlowa gramatyka, to takze sposob wymawiania slow, czyli
pospolity akcent, ktory osiaga sie uczac sie jezyka od dziecka. Bo
tylko wtedy struny glosowe ustawiaja sie w odpowiedni sposob,
inaczej do konca zycia ma sie akcent. I niestety nie ma na to rady,
podobnie jak na kolor oczu czy krzywe nogi.
Mozna akcent cokolwiek zamaskowac, jezeli sie uczeszcza do
miejscowej szkoly np. sredniej. Ale jak sie nie uczeszcza, to nie ma
sie umiejetnosci naturalnego poslugiwania sie idiomami danego jezyka
a ponadto nie zna sie podkultur, ktore sa obecne w szkole sredniej i
w znaczacy sposob wplywaja na idiomy i rozwoj jezyka mowionego.
O tym wie kazdy, ktoremu urodzily sie i wychowaly dzieci na
emigracji. Mozna dobrze znac jezyk obcy ale od swojego dziecka
nieraz mozna uslyszec, ze nie tak sie cos tam wymawia albo inna
uwage. I nie ma w tym nic zlego.

Oczywiscie tylko my idioci zamieszkali w USA/Kanada od prawie 30 lat
mamy podobne klopoty. Bulbiaki nie maja podobnych klopotow poniewaz
natychmiast osiagaja poziom native speaker, mowia bez akcentow,
prawdziwym idiomatycznym jezykiem pelnym podtekstow kulturowych.
Nikt tez oczywiscie nie zauwaza, ze pochodza z bialostockiego,
poniewaz mowia bez akcentu.
Tak to jest jak sie nalezy do wybranego narodu geniuszy z Europy
Wschodniej.

[testaruda]

> Oczywiscie tylko my idioci zamieszkali w USA/Kanada od prawie 30
> lat mamy podobne klopoty...

Cos w tym jest, ze polska emigracja ze Stanow i Kanady po wielu
latach przebywania w tychze krajach osiaga ostanie stadium
skretynienia i bufonady, co wybitnie widac po tej dyskusji. I jesli
komukolwiek tutaj slonce z dupy swieci to wlasnie tej jasnie
wielmioznej emigracji w Kanadzie/USA, ktora uzurpuje sobie prawo do
nieomylnosci i jedynie slusznej racji. Jakie to niskie i zalosne!

[bogo2]

nie wiem , czy ci, to pomoze, ale...
wyemigrowalismy do melbourne w 1985r, z zona w ciazy i z dwu-letnim
dzieckiem przy boku, z dwoma walizkami, bez znajomosci jezyka i
miernymi kwalifikacjami zawodowymi ( pedagog i historyk)... na
poczatku bylo ciezko, ale dziecko sie urodzilo, wychowalo,
wykszalcilo...jak w zyciu....normalnie....!

Gość portalu: ewciak napisał(a):

(...)
> Czy ktos z was przeszedl przez podobne doswiadczenie i jak sobie z
nim poradzil
> ?
> Ewa

[Gość: latarnick]

te twoje mysli o usunieciu plodu bardzo mu szkodza, urodzi ci sie
dziecko nieszczesliwe, wyrodna matko

[maryszka]

Gość portalu: latarnick napisał(a):

> te twoje mysli o usunieciu plodu bardzo mu szkodza, urodzi ci sie
> dziecko nieszczesliwe, wyrodna matko

bzdury...

Nie daj sie!

[maryszka]

Twoje szanse na znalezienie pracy po urodzeniu dziecka rzeczywiscie sie nie
poprawia ale gdy bedziesz miala w rekach swoje malenstwo z pewnoscia bedziesz
wiedziala, ze postapilas ABSOLUTNIE SLUSZNIE.

Jesli maz pracuje to w czym problem? Nawet jak nie znajdziesz pracy, jakos
przeciez przezyjecie. A ze skromniej? Zaszanow sie, co jest dla ciebie
wazniejsze, te wszystkie swiecace gadzety czy twoje dziecko? Zyjecie w koncu do
cholery w jednym z najbogatszych krajow swiata! I co, jesli nie bedzie was stac
na najlepszy samochod albo piekny dom? Z glodu nie umrzecie a nic nie daje tyle
szczescia co wspolne dziecko.

I nie martw sie o brak kontaktow! To wlasnie dziecko otwiera zupelnie nowe
mozliwosci zawierania kontaktow, przez przedszkola, place zabaw, szkole. To
wlasnie dzieki dzieciom wielu ludzi w ogole sie poznaje.

Nie daj sie! Jestes w wieku, w ktorym coraz wiecej kobiet rodzi dzieci i jest to
najbardziej wlasciwe, co mozesz teraz zrobic.

[mieszkamzagranica]

Gość portalu: ewciak napisał(a):

> Hej,
> szukam osob, najlepiej po 35 r.z., ktore na emigracji zdecydowaly sie na 1
> dziecko. Za granica mieszkam od 1,5 roku i wlasnie jestem w ciazy. Oboje z
> mezem mamy po 40 lat.
> Na pierwszej wizycie lekarz zapytal mnie, czy ciaze usuwamy (na szczescie tu -
> tj. w Australii - aborcja jest calkowicie dozwolona i nikogo nie dziwi). Jak
> usuniemy, pewno juz na dziecko sie nie zdecydujemy, i moze to rozwiazanie
> byloby dla nas wlasnie duzo lepsze niz wchodzenie w bycie rodzicami.
> Do ew. usuniecia zostalo nam jeszcze kilka tygodni, a nami targaja ogromne
> watpliwosci, czy w ogole rodzic.
> Na razie prace w swoim zawodzie ma na razie moj maz, ja sie musze
> przekwalifikowac i jestem w trakcie nauki.
> Obawiam sie, ze ciaza a potem dziecko przekresli moje szanse na wejscie na
> rynek pracy. Po pierwsze moj angielski jest ciagle nienajlepszy, obecnie mam
> prace casual, ale za jakies 5 mies., gdy brzuch bedzie widoczny, pewno nie
> bede mogla jej wykonywac. Szansa na przebywanie wsrod ludzi i komunikowanie
> sie z nimi drastycznie spadnie, a strasznie boje sie wykluczenia ze
> spoleczenstwa (slaby jezyk=brak pracy i brak znajomych). Poznalam kilka
> emigrantek, w tym 2 Polki, ktore wybraly macierzynstwo i w perspektywie czasu
> kiepsko wyladowaly. Nie majac biezacego doswiadczenia na rynku pracy, jedna na
> emeryture wyladowala w domku socjalnym i oczywiscie zasilku, a druga z 14
> letnia corka urodzona tutaj ma tez zasilek i dopiero uczy sie zawodu. Pierwsza
> pani miala meza, ktory zmarl, druga wychowywala sama.
> Po drugie z tego powodu nie wyobrazam sobie siedzenia z dzieckiem po
> urodzeniu. Poniewaz tu przyjmuja dzieci do child centre od 6 tyg., wiec
> jedyne, co widzialabym, to oddanie go tam od 6-tego tyg. i skoncentrowanie sie
> na mojej edukacji i pracy. Zastanawiam sie jednak, po co mi dziecko, ktore
> bedzie caly czas w jakims zlobku czy przedszkolu? Po trzecie: aspekt
> finansowy. Wprawdzie moj maz zarabia na razie wystarczajaco, by utrzymac nas
> oboje, ale juz z trojka moze byc klopot.
> Dodam, ze nigdy nie mialam tzw. instynktu macierzynskiego, nigdy za bardzo nie
> chcialam dzieci, ale ostatnio doszlismy, ze moze warto byloby miec. Teraz sie
> przestraszylismy i miotaja nami obawy, czy bedziemy mieli czas dla dziecka,
> czy bedziemy je obwiniac za to, ze nie do konca nam tu wyjdzie. Ja przede
> wszystkim nie widze sie w roli osoby, ktora przede wszystkim zajmuje sie
> dzieckiem, chce miec tez swoje zycie, czas dla siebie i na wlasne
> zainteresowania. Do tego dochodzi koniecznosc wrosniecia w australijskie
> spoleczenstwo.
> Czy ktos z was przeszedl przez podobne doswiadczenie i jak sobie z nim poradzil
> ?
> Ewa


mysmy wyemigrowali 2 lata temu, ja mam 38 lat, maz j. 2 lata starszy
mamy podobny sposob myslenia do twojego i.... z dziecka zrezygnowalismy tu
zaszlam w ciaze i ja usunelam
po zyciu w szarej polsce chcemy wreszcie odpoczac i nacieszyc sie wlasnym
zyciem, chcemy popodrozowac, miec czas dla siebie
dla nas dziecko nie jest celem zycia uwazamy ze jest wiele fajniejszych rzeczy
na swiecie niz ciaza
moja mama urodzila nas dwoje i co ma ztego? kiepska prace i kiepska emeryture,
zmeczenie, brak wlasnego rozwoju,
wychowala dzieci a one sobie wyfrunely w swiat i teraz rzadko sie widujemy
ja tak nie chce maz tez nie chce poza tym jakos nie czuje tej frajdy posiadania
dziecka wiekszosc kobiet narzeka na swoj los twierdzi ze
bez dzieci zyloby sie im o niebo fajniej, tj. wygodniej i ciekawiej
wielu rodzicow twierdzi ze dziecko odebralo im wiele: wolny czas, swobode,
rozwoj, obarczylo za to troskami, ciezka praca, zmeczeniem, koniecznoscia
oszczedzania na przyszlosc dziecka
zyjac tu obserwuje ze ludzie jesli juz to decyduja sie na dziecko coraz pozniej
po 35 r. zycia ciazy staja sie norma
ale wiele osob patrzac na to dzisiejsze zycie nie chce dziecka w ogole

[Gość: Kika]

Na razie widzisz wszystko przez rozowe okulary, oby opamietanie nie
przyszlo jak bedzie za pozno. Po argumentach, ktore podajesz
odnosnie nie posiadania dziecka decyzja nie wyglada na przemyslana.

Macierzynstwo jest piekne!

[Gość: gosc]

Jesli przez 20 lat unikala dziecka, to widocznie za macierzynstwem nie teskni!
Wyswiechtany slogan "Macierzynstwo jest piekne" nic nie pomoze, jesli nie
masz innych powaznych argumentow dlaczego ta kobieta ma rodzic ...





Gość portalu: Kika napisał(a):

> Na razie widzisz wszystko przez rozowe okulary, oby opamietanie nie
> przyszlo jak bedzie za pozno. Po argumentach, ktore podajesz
> odnosnie nie posiadania dziecka decyzja nie wyglada na przemyslana.
>
> Macierzynstwo jest piekne!

[borasca0107]

Gość portalu: ewciak napisał(a):

> Do ew. usuniecia zostalo nam jeszcze kilka
> tygodni, a nami targaja ogromne watpliwosci

hmmmm... jakby to powiedziec .... ano...
zyczylabym sobie, aby przede wszystkim te
nienarodzone dzieci, ktorymi targaja ogromne
watpliwosci, takze mialy prawo do aborcji
...swoich szurnietych rodzicow.

[an122476]

Hej jak fajnie myslalam ze tylko ja mam takie podejscie do zycia.
milo wiedziec ze sa tez i inni tacy ludzie.trzymaj sie .

[kan_z_oz]

Ewciak mam spóźniony zapłon - ostatnio...piszesz z Oz, więc dopiszę
się - nagłówek mnie nie zainteresował i nie nawet nie otwierałam,
ale "from Oz to Oz" - chyba mogę???

Ciąża po 35 roku życia w Australii, to moje doświadczenia z ciążą
koleżanki australijki w tym wieku.
Po rozwodzie, drugie małżeństwo - zaplanowane trzecie dziecko...
Przeszła cały cykl zapobiegawczego "amnio" leczenia oraz
monitorowania ciąży w trakcie - które dosyć dokładnie może ustalić
wszelkiego rodzaju nieprawidłowości płodu. Lekarz zwykle podaje w
takim układzie informacje ale decyzja zawsze należy do pary lub
matki, co robić gdy płód ma wady??? Oraz czy urodzić???

Z Twojego wątku wnoszę, że nawet nie jesteś/jesteście na tym etapie -
proponuję abyście przedyskutowali to z lekarzem oraz poinformowali
go o wątpliwości odnośnie ciąży, porodu etc. Nie widzę w tym nic
dziwnego.

W takim układzie, porada specjalisty - psychologa - czyli
rozwiązanie wątpliwości czy to tylko "stres przed...porodem???" czy
też nie pownniście mieć...bo w żadnym układzie nie jesteście
gotowi???
Zasięgnij specjalistycznej porady - i zrób, jak czujesz...w tym
kraju nikt Cię nie będzie potępiał za aborcję, tak samo jak chwalił
za poród.
Zróbcie więc co czujecie za nalepsze dla Was i tym samym dla
dziecka - po to wyjechałaś...aby doświadczyć różnicy.

Pozdrawiam
Kan

[Gość: Malena]

witaj, jestem co prawda w wieku 33 lat i mieszkam od 5 lat na
emigracji ale juz teraz stawiam sobie podobne pytania.
Mysle, ze rozumiem wszystkie Twoje watpliwosci ale niestety nie
moge odpowiedziec na Twoje pytania za Ciebie. Tylko Ty mozesz
mozesz podjac decyzje i mysle, ze jakakolwiek decyzje podejmiesz
bedzie ona wlasciwa...

Moge Ci jedynie opisac moja sytuacje i moj obecny poglad na
zycie :))).
Wyemigrowalam z milosci i wraz z wyjazdem z Polski stracilam
wszystkich "prawdziwych przyjaciol"...nie mam tutaj nikogo i poki
co nie szukam tez nikogo usilnie. Moja rodzine widze raz w roku.
Wniosek jest taki, ze musze liczyc tylko na siebie i ewentualnie na
mojego meza. Jestem realistka i wiem, ze z facetami roznie bywa.
Dlatego obecnie pracuje nad tym, by moc wykonywac w przyszlosci w
miare przyzwoita prace i zarabiac na siebie. Dzieki mojemu mezowi
mam taka mozliwosc, bo on nas oboje utrzymuje. Poniewaz jestem
osoba, ktora nie potrafi zyc bedac finansowo zalezna od
kogokolwiek, nie wyobrazam sobie teraz miec dzieci i wlasciwie nie
moge sie doczekac pierwszej powaznej pracy...Jestem pewna, ze do 35-
tego roku zycia nie bede miala dziecka, choc szczerze mowiac bardzo
bym chciala zostac kiedys matka.
Moi rodzice nie rozumieja moich rozterek, choc sie staraja. Oni
uwazaja, ze jestem zbyt ambitna. Nie mam im tego za zle, bo chyba
tylko ludzie bedacy w podobnym polozeniu potrafia zrozumiec jak to
jest.
Gdybym zaszla teraz w ciaze mialabym podobny problem jaki Ty masz.
Nie wyobrazam sobie co prawda usunac dziecka. Czesto tez bywa tak,
ze usuwajac dziecko usuwa sie szanse na bycie matka na zawsze a ja
chcialabym zostac matka. Z drugiej strony nie wyobrazam sobie
skazywac moje dziecko na zycie w rodzinie niespelnionych rodzicow
(zapracowany maz i niespelniona zawodowo matka). Coz wiec?!
ROZTERKA!
Gdybym jednak byla w wieku 40-tu lat prawdopodobnie zdecydowalabym
sie na dziecko, bo jak juz napisalam, chce byc kiedys matka. Z ta
decyzja podjelabym naturalnie swiadomie ryzyko, ze dziecko moze sie
urodzic chore, ze moze nie bede miala dobrej pracy, ze moze....
Ja bym chyba jednak zaryzykowala, bo choc nigdy nie mialam jako
takiego instynktu macierzynskiego, wierze w to, ze bylabym dobra
matka. Moj znajomy kiedy powiedzial, ze jak dziecko juz jest i jest
ono chciane to i srodki sie na jego wychowanie znajda. JA bym
zaryzykowala...
To jest moja opinia na dzis....nie wiem czy za piec lat bede tak
samo myslec. Nie wiem tez czy Ci pomoglam...trzymam za Ciebie
kciuki bez wzgledu na to jaka decyzje podejmiesz.

pozdrawiam
Malena

[pia.ed]

"Jestem realistka i wiem, ze z facetami roznie bywa..."

Gdybys kochala Twego meza i stosunki miedzy Wami dobrze sie ukladaly
to bys juz dawno zdecydowala sie na dziecko, i do glowy by Ci nie
przyszly takie mysli!

Jesli kazda mezatka - bez wzgledu na to gdzie mieszka - bedzie
rezonowala w ten sposob, to na swiat nie beda przychodzily
dzieci ... bo a nuz "chlop mnie rzuci i co wtedy zrobie?"

Mam dwie siostry, ktore wyemigrowaly z milosci.
Zadna z nich nie zastanawiala sie nad tym czy pora na dzieci
czy nie, przeciez za maz wychodzi sie po to aby zalozyc rodzine.

Pierwsza z moich siostr w szybkim tempie urodzila trojke dzieci
i WTEDY poszla na studia.

Druga siostra studiowala miedzy pierwszym a drugim dzieckiem.
Specjalizacje robila na urlopach macierzynskich po trzecim
i czwartym dziecku!

Faktycznie to znam wiele Polek, ktore ksztalcily sie bedac
zonami i matkami,
nie majac innego oparcia jak tylko w mezu.

Jednym malzenstwa sie udaly, innym nie, ale przeciez to samo moglo
je spotkac w kraju ...
to nie ma nic wspolnego z emigracja.

Piszesz:
"...on nas oboje utrzymuje.
Poniewaz jestem osoba, ktora nie potrafi zyc bedac finansowo
zalezna od kogokolwiek, nie wyobrazam sobie teraz miec dzieci ..."

Przeciez dzieci bylyby WSPOLNE, wiec zupelnie naturalne byloby
zeby maz Cie utrzymywal.
Kto zreszta wie, czy moze kiedys w przyszlosci to Ty bedziesz
utrzymywala swojego meza?

Malzenstwo to zwiazek dwojga ludzi gdzie sie daje i bierze,
pieniadze sa WSPOLNE, nie liczy sie kto daje i ile,
bo inaczej to nie malzenstwo tylko jakis kontrakt!





Gość portalu: Malena napisał(a):
> Wyemigrowalam z milosci ... musze liczyc tylko na siebie i
ewentualnie na mojego meza.
Jestem realistka i wiem, ze z facetami roznie bywa.

> Dlatego obecnie pracuje nad tym, by moc wykonywac w przyszlosci w
> miare przyzwoita prace i zarabiac na siebie.
Dzieki mojemu mezowi
> mam taka mozliwosc, bo on nas oboje utrzymuje. Poniewaz jestem
> osoba, ktora nie potrafi zyc bedac finansowo zalezna od
> kogokolwiek, nie wyobrazam sobie teraz miec dzieci i wlasciwie nie
> moge sie doczekac pierwszej powaznej pracy...Jestem pewna, ze do
35-
> tego roku zycia nie bede miala dziecka, choc szczerze mowiac
bardzo
> bym chciala zostac kiedys matka.
> Moi rodzice nie rozumieja moich rozterek, choc sie staraja. Oni
> uwazaja, ze jestem zbyt ambitna. Nie mam im tego za zle, bo chyba
> tylko ludzie bedacy w podobnym polozeniu potrafia zrozumiec jak to
> jest.
> Gdybym zaszla teraz w ciaze mialabym podobny problem jaki Ty masz.
> Nie wyobrazam sobie co prawda usunac dziecka. Czesto tez bywa tak,
> ze usuwajac dziecko usuwa sie szanse na bycie matka na zawsze a ja
> chcialabym zostac matka. Z drugiej strony nie wyobrazam sobie
> skazywac moje dziecko na zycie w rodzinie niespelnionych rodzicow
> (zapracowany maz i niespelniona zawodowo matka). Coz wiec?!
> ROZTERKA!
> Gdybym jednak byla w wieku 40-tu lat prawdopodobnie zdecydowalabym
> sie na dziecko, bo jak juz napisalam, chce byc kiedys matka. Z ta
> decyzja podjelabym naturalnie swiadomie ryzyko, ze dziecko moze
sie
> urodzic chore, ze moze nie bede miala dobrej pracy, ze moze....
> Ja bym chyba jednak zaryzykowala, bo choc nigdy nie mialam jako
> takiego instynktu macierzynskiego, wierze w to, ze bylabym dobra
> matka. Moj znajomy kiedy powiedzial, ze jak dziecko juz jest i
jest
> ono chciane to i srodki sie na jego wychowanie znajda. JA bym
> zaryzykowala...
> To jest moja opinia na dzis....nie wiem czy za piec lat bede tak
> samo myslec. Nie wiem tez czy Ci pomoglam...trzymam za Ciebie
> kciuki bez wzgledu na to jaka decyzje podejmiesz.
>
> pozdrawiam
> Malena

[Gość: Malena]

czesc pia :)
generalnie rzecz ujmujac masz racje...moj maz nie radzi sobie z
faktem, ze on za wszystko placi. A ja nie radze sobie z faktem, ze
musze byc za wszystko wdzieczna i sluchac przy kazdych zakupach
wyrzutow, ze wydalismy pieniadze. Niektorzy sa tylko wtedy
szczesliwi jesli maja pieniadze na koncie...Milosc to piekne slowo
ale zycie niestety weryfikuje i nie wszystko jest takie proste jak
w ksiazkach :):).
Ja sie nie boje faktu, ze moj maz mnie rzuci, bo sobie poradze.
Jednak sprawa wygladalaby inaczej gdybym miala dziecko, ktorego nie
moglabym zabrac z kraju, w ktorym mieszkam. Poza tym chce byc
szczesliwa matka i dac mojej pociesze poczucie bezpieczenstwa :).
Czy to zle:)? Taka moge byc jesli sytuacja, w ktorej zyje nie
bedzie mnie przygniatac...na to trzeba chyba jeszcze troche czasu.
Mysle tez, ze nie jestem jedyna, ktora ma takie problemy:). Moja
przyjaciolka tez wyszla za maz na emigracji i nie ma jeszcze
dziecka, bo pracuje nad swoja niezaleznoscia. Moja druga
przyjaciolka nie ma dziecka mimo, ze juz ta niezaleznosc
wypracowala....kazdy zyje jak umie i jak chce.
Byc moze bedzie na swiecie mniej dzieci ale za to bedzie tez mniej
nieszczesliwych matek...nie sadzisz? ;)

Wiem, ze zycie plata figle i mozliwe jest, ze to ja moge kiedys
utrzymywac mojego meza. Mysle, ze moj maz tez to wie...a jednak nie
radzi sobie z ta cala sytuacja a w konsekwencji obciaza ona takze
mnie, bo to ja nie zarabiam i to ja czuje sie jak pasozyt...smutne
ale prawdziwe :)...jednak kocham go i staram sie pracowac nad tym,
bysmy oboje dobrze sie czuli w naszym malzenstwie. To chyba nie
powinno dziwic :)...

A jak jest w Twoim przypadku? Masz juz dzieci i meza?
buziaki

[pia.ed]

Dziekuje Malena za taka piekna i madra wypowiedz.
A juz obawialam sie, ze sie na mnie obrazisz ...

Ja zawsze pisze "prosto z mostu" i wielu osob ma mi to za zle,
ale ja inaczej pisac nie potrafie.

Tak, sa rozni mezowie. Moje siostry nie mialy problemu z tym
ze sa utrzymywane przez mezow, a mezowie nie mieli nic przeciwko
utrzymywaniu swoich zon.
Na ten temat nie bylo nigdy dyskusji.

Bylam trzy lata mezatka, mam dziecko, ale rozeszlam sie
z mezem choc ten staral mi sie "nieba przychylic" ...

Niestety byl nalogowym graczem, i to niepoprawnym, takim ktory
obiecywal poprawe, przestawal grac pare miesiecy, i znow w
tajemnicy przede mna przegrywal duze sumy.

Z tego powodu odeszlam od niego, bo sama jestem bardzo gospodarna,
oszczedna i wiedzialam, ze bez niego bede miala duzo lepiej
ekonomicznie niz z nim, bo rachunki byly niepoplacone, telefon
wylaczony i zadnych zaoszczedzonych pieniedzy ...
Milosc ktora byla na poczatku, w takiej niepewnej sytuacji bardzo
szybko mi przeszla.

Rozeszlam sie kiedy dziecko mialo 6 miesiecy i mnie sie stopniowo
polepszalo, podczas kiedy byly maz "zszedl na psy".

O tym, ze nie moglabym zabrac dziecka do Polski nigdy nie myslalam,
bo nie po to emigrowalam aby do Polski wracac!
Swietnie czuje sie tu gdzie mieszkam, a z Polska nie mam juz zadnych
wiezow.
Wychowalam moje dziecko samodzielnie i dalam sobie rade, choc nie
mialam tu nikogo kto by mi pomogl, bo moje znajomosci zakonczyly
sie wraz z rozwodem!

Zreszta niedlugo potem przeprowadzilam sie do duzego miasta
i tam zaczelam budowac nowe zycie, z ktorego jestem naprawde
zadowolona!



Gość portalu: Malena napisał(a):

> czesc pia :)
> generalnie rzecz ujmujac masz racje...moj maz nie radzi sobie z
> faktem, ze on za wszystko placi. A ja nie radze sobie z faktem, ze
> musze byc za wszystko wdzieczna i sluchac przy kazdych zakupach
> wyrzutow, ze wydalismy pieniadze. Niektorzy sa tylko wtedy
> szczesliwi jesli maja pieniadze na koncie...Milosc to piekne slowo
> ale zycie niestety weryfikuje i nie wszystko jest takie proste jak
> w ksiazkach :):).
> Ja sie nie boje faktu, ze moj maz mnie rzuci, bo sobie poradze.
> Jednak sprawa wygladalaby inaczej gdybym miala dziecko, ktorego
nie
> moglabym zabrac z kraju, w ktorym mieszkam. Poza tym chce byc
> szczesliwa matka i dac mojej pociesze poczucie bezpieczenstwa :).
> Czy to zle:)? Taka moge byc jesli sytuacja, w ktorej zyje nie
> bedzie mnie przygniatac...na to trzeba chyba jeszcze troche czasu.
> Mysle tez, ze nie jestem jedyna, ktora ma takie problemy:). Moja
> przyjaciolka tez wyszla za maz na emigracji i nie ma jeszcze
> dziecka, bo pracuje nad swoja niezaleznoscia. Moja druga
> przyjaciolka nie ma dziecka mimo, ze juz ta niezaleznosc
> wypracowala....kazdy zyje jak umie i jak chce.
> Byc moze bedzie na swiecie mniej dzieci ale za to bedzie tez mniej
> nieszczesliwych matek...nie sadzisz? ;)
>
> Wiem, ze zycie plata figle i mozliwe jest, ze to ja moge kiedys
> utrzymywac mojego meza. Mysle, ze moj maz tez to wie...a jednak
nie
> radzi sobie z ta cala sytuacja a w konsekwencji obciaza ona takze
> mnie, bo to ja nie zarabiam i to ja czuje sie jak pasozyt...smutne
> ale prawdziwe :)...jednak kocham go i staram sie pracowac nad tym,
> bysmy oboje dobrze sie czuli w naszym malzenstwie. To chyba nie
> powinno dziwic :)...
>
> A jak jest w Twoim przypadku? Masz juz dzieci i meza?
> buziaki

[Gość: Malena]

nie jestem obrazalska i zawsze nalezalam do ludzi, ktorzy wola
trudna prawde niz sliczne klamstwa. A na forum niestety ciezko tak
od razu wczuc sie w czyjac sytuacje.

Moj maz mnie bardzo kocha ale on nalezy do ludzi, ktorzy nie lubia
rozmawiac, nie widza problemow i odsuwaja je od siebie i gdy cos
idzie zle robia wyrzuty tej drugiej osobie. Do tego jest barzdo
zaborczy i zazdrosny. Kocham go ale mimo prob nie potrafie mu
wytlumaczyc, ze rozmowa i sluchanie drugiej osoby to rozwiazanie na
wiele problemow. Jego postawa bardzo psuje moje zaufanie i wiare w
to, ze sie nam uda. Coraz czesciej trudno mi zachowac cierpliwosc i
spokoj, bo te ataki na moja osobe bardzo mnie oslabiaja i moja wiare
w siebie. Coraz rzadziej mysle o dziecku i coraz czesciej o tym zeby
wreszcie zarabiac pieniadze :). Boje sie, ze z takim czlowiekiem
trudno jest stworzyc szczesliwa rodzinke. Ale moze sie myle...cuda
sie przeciez zdarzaja ;)))

Podziwiam Cie za sile i fajnie, ze mi napisalas swoja historie :),
ktora tez potwierdza teze, ze milosc jest piekna najczesciej w
ksiazkach :). Ale i tak bede w nia wierzyc i nie dam sie.

[Gość: Emigrantka]

Jesli do tej pory nie urodzilas, to daruj i sobie i temu dziecku.
To nie los Ci cos dal, tylko po prostu wpadlas. Na dzieci jest zwyczajnie za
pozno w tym wieku.
Nie sluchaj tych idiotow z wypranymi mozgami, kieruj sie wlasna intuicja i
wlasnym rozumem.

[Gość: alusia]

ty basia-kasia,to chyba jakims omnibusem jestes.tylko takim
troche "niedouczonym ortograficznie",takie maslo maslane.jezyk
angielski troche znam,jezyk angielski znam od 4 roku zycia.na
dodatek dosc sfrustrowana -paskudny slowianski akcent itp...dalej
pisac nie bede...

"usuwamy "ciaze""

[jot-23]

prawda jest taka ze nie "usuwasz" jakies bezosobowe "cos", co
nazwalas "ciaza" tylko mordujesz czlowieka. legalnie masz do tego
prawo, ale po co te ubieranie w slowka? zeby zagluszyc wlasne
sumienie, co? mialas juz pierwszy usg? moze jak zobaczysz to "cos"
na wlasne oczy to zrozumiesz co chcesz zrobic.

i w imie czego? "wejscia na rynek pracy" puknij sie w ten durny
czerep kobieto

[cruelladevil]

Ewciak, tak mowisz jakby chodzilo o wyrwanie zeba. "Aborcja na
szczescie jest dozwolona". Mysle, ze nie tylko brakuje Ci uczuc
macierzynskich. Brakuje Ci uczuc w ogole. Dobrze ktos napisal - rzuc
moneta.
I jeszcze jedno - komentarz takie jak moje nie maja nic wspolnego z
zazdroscia ani zawiscia, jak ktos wczesniej sugerowal. Nawet nie
wiem czy Ci wspolczuje, chyba tylko tego, ze jestes taka pusta.

ten post to prowokacja? glupi zart?

[Gość: k]

[Gość: aaaa]

aaaa