o co biega

[mankatoja]

o co biega niektorym ludziom, ktorzy jednego dnia maja zdanie na
tak, nastepnego na nie , jednego dnia czlowieka lubia a nastepnego
nie znosza?
Ewentualna odpowiedz tej osoby to : " mam zly dzien". Ok, tak, ale
ile mozna komus powiedziec przykrego w takim zlym dniu?
Mnie osobiscie bola slowa, ktore sa niesluszne, a do tego osoby
znaczacej, czyli kogos z rodziny, przyjaciolki, bliskiego
wspolpracownika z ktorym znamy sie lata. Bola gdy sa niesprawiedliwe
albo podyktowane tzw. agresja przeniesiona.
Nie rozumiem, dlaczego ludzie rania slowami innych tylko dlatego ze
maja zly dzien , na przyklad.
Dzis mi sie takie cos zdarzylo. Zabolalo i nic nie powiedzialam, bo
i co powiedziec...
A moze trzeba cos powiedziec, poza tym ze zabolalo?
Zdarza sie Wam cos takiego w relacjach z innymi ludzmi?

[to.niemozliwe]

Ja mam taką swoją hipotezę, że to jest z potrzeby emocji.
Jak zbyt długo nic emocjonującego się nie dzieje, to wytwarza się w
ludziach potrzeba wywołania tej emocji, najszybciej w drodze
konfliktu, nawet pozornego. Czyli załóżmy, że zamykamy ludzi (dwóch,
dwoje) w jednym pomieszczeniu na potrzeby eksperymentu, powiedzmy, że
maja wykonać pewną pracę. Dla mnie jest prawie pewne, że jest kwestią
czasu, kiedy ich poczatkowe pozytywne nastawienie do drugiej osoby
(załóżmy, że takie było:sympatia, wzajemne zrozumienie, rozumienie
sensu wspólnego działania)), to pozytywne nastawienie ulegnie
zmianie. I to bez udziału czynników obiektywnych, np. codziennie mają
wykonywac tę samą pracę, nie są głodni, mają ciepło.
Ich mózgi zaczną dopominać się bodźców i wygenerują konflikt. Nawet,
jeśli skutek konfliktu będzie dla obojga negatywny.
Oczywiście trzeba brać pod uwagę postawy koniunkturalne, czyli
wynikające z interesu tej osoby w oczernianiu Cię.

Ciekawe jest tez odwoływanie sie do "gorszego dnia" ... po pewnym
czasie przychodzi refleksja, że jak każdy konflikt - niesie ryzyko
niepomyslnego rozstrzygnięcia. Ewentualnie poczucie winy, ale to bym
stawiał na dalszym planie.

:)

[mankatoja]

Hm,mysle ze moze to byc hipoteza wlasciwa. Spotkalam sie kiedys z pogladem, ze
szczegolnie mezczyzni powoduja , z racji zakorzenionego genetycznie
zamilowania, do walki, konflikt, wlasnie dla uzyskania nowej emocji w zbyt
uciazliwej w pewnym momencie harmonii.
Kiedy sie nad tym zastanowic, to niewatpliwie ma to "rece i nogi"

A to ze ow wywoalany konflikt moze przyniesc duzo zlego...no tu wlasnie pojawia
sie problem.

[nothing.at.all]

Całkiem możliwa teoria. Człowiek potrzebuje emocji bo bez nich życie
nie ma kolorów. Jesli nie ma tych pozytywnych, to niech chociaż będą
negatywne, aby coś się działo.
Potrzebujemy też oddziaływanie i właśnie takie przykre słowa tym są.

[to.niemozliwe]

Można to nazwać kolorami. Mi się wydaje, że emocje nie istnieją
samoistnie. Nie jest to jakiś samodzielny byt, jakaś oderwana cecha,
jak np. wystająca szczęka, czy niebieska tęczówka - że ktoś tak już
ma genetycznie i już.
osobiście, przypuszczam, że emocje służą określaniu tożsamości.
To znaczy - określenie swojej tożsamości następuje na drodze
emocjonalnej, a nie intelektualnej lub logicznej.
Istnienie tożsamości jest bezpośrednim następstwem "stadności" i
instynktu stada (jako cechy odzwierzęcej, pierwotnej).
Po prostu, żeby się odróżnić od stada potrzebujemy mieć pewność, że
mamy tożsamość, a tę budujemy emocjami. :)
To jest drugi wymiar emocji, oprócz funkcji rozrywki, czy spoiwa
relacji.

[nothing.at.all]

Oczywiście, że emocje nie istenieją same sobie, ale emocje pełnią
wiele funckji i łączą się z wieloma rzeczami. Ale czy służą
określeniu tożsamości? Po częsci pewnie tak.

[to.niemozliwe]

Chodzi mi o odpowiedź na pytanie "dlaczego ludzie mają emocje"?

[karina99.1]

Wiesz, mnie to samo spotyka np. w pracy (też tak z najświeższych emocji). Po
czymś takim, po wybuchu w stosunku do mnie, jestem bardziej zła na siebie za to,
że nie potrafiłam odpowiednio zareagować, a nie na tę druga osobę. Wkurza mnie
wtedy to, że czuję się taka bezbronna i krucha i zamiast bronić swojej godności,
kulę się jak pies przed biciem. Tak jest zawsze.
A z drugiej strony sama potrafię kogoś w taki sam sposób ranić, kogoś kto jest
mi bliski i od którego nie czuję zagrożenia, że odpowie mi tym samym.

[mankatoja]

Ja staram sie nie ranic, chociaz pewnie czasem mi sie zdarza.
Generalnie jestem bardzo spokojnym czlowiekiem, wpadam predzej w
euforie niz w gniew, a jednak to wlasnie dlatego dostaje po glowie.
Tych, co sa opryskliwi malo kto atakuje.
Post powstal w dniu, kiedy ktos kogo szanuje, lubie dopiekl mi do
zywego, poczulam sie jak smiec. Mimo ze nie powinnam.
I tez po czasie dopiero mowie sobie ze nalezalo inaczje zaregowac,
ze powinnam byl anie dac sobie wejsc na glowe.

[kasia120378]

A ja Ci powiem tak.
Może być to pokazywanie czegoś tobie przez inną osobę. Może mamy coś do zmiany w
sobie, może mamy takie nastawienie do tej osoby. Często myslimy, że ten i ten to
na pewno będzie taki i taki. Może niekoniecznie pomyślane przed daną rozmową.
Jesteśmy jak reżyserzy, ale tutaj reżyserujemy nasze życie.
Poza tym nawet jak ktoś nam „słodzi” to nie znaczy, że ma też takie mysli.
Lepiej jak ktoś coś powie zgodnie ze swoimi myslami, niż takie „ciupcianie”, a w
myslach a to wredota.
Możesz się z tym zgadzać lub nie.
Znam przypadki, keidy np. jakiś współpracownik był okropny dopóki ktoś nie
zaczął nad tym pracować (ten co otrzymywał takie „razy” od tej drugiej osoby).
Pożniej inni mówili, ale ona się zmieniła. Tak naprawdę zmienił się ten
„pokrzywdzony”. Zadawał pytania typu co ta osoba mi okazuje swoim zachowanie? i
za tym pytanie jaka jest tego pierwotna przyczyna? Pytania w tym stylu i zawsze
po pytaniu to drugie- jaka jest tego pierwotna przyczyna? Często dane pytanie
trzeba częściej powtarzać, ale z przerwą. Nie odp samemu, tak w duchu pytać
Możecie to stosować lub nie, mówić, że tak jest lub nie. Ja wiem, że to działa.
Bo takie pytania zadaje się w relacjach również z mężem/żoną, dziećmi itd

[mankatoja]

Zgadzam sie ze rzeba samemu nad soba pracowac, ze warto siebie sama
o wieel pytac i zastanawiac sie dlaczego ktos tak postapil. Ja wiem,
bo po prostu ktos wie ze sobie moze pozwolic. W pracy mam problem z
agresywnymi ludzmi- slownie agresywnymi i nie chodzi o to ze ktos
uzywa wulgaryzmow, po prostu nie umiem rozmwaic z
klamcami,wazeliniarzami oraz osobami ktore uwazaja sie za pepek
swiata. A prywatnie nie daje sobie rady, kiedy tak zachowuje sie
najblizszy czlowiek.

[ind-is]

tacy ludzie, co jednego dnia Cie kochają a drugiego nienawidzą ,nazywaja sie
neurotykami i do ładu z nimi nie dojdziesz.

[mankatoja]

fakt, ciezko dojsc do ladu, bo wole jak biale jest biale a czarne czarne a nie
co rusz inaczej....

[krytykantka07]

Zastanawianie się nad tym dlaczego ktoś tak, a nie inaczej postąpił to strata czasu.
Traktowanie czyjejś twarzy jak barometru tym bardziej.
Każdy żyje w we własnym świecie i niekoniecznie wtedy chodzi o Ciebie.
Gdy koleżanka kiedyś w pracy zwróciła mi uwagę na moje zachowanie
odpowiedziałam, że ja się w niej nie zakochałam, bo nawet jeśli ona myśli w
danej chwili o mnie to ja o niej myśleć nie muszę ;).
Co do bliskich osób...
Lepiej zapytać co to zachowanie miało znaczyć.
I wyjaśnić czego sobie nie życzysz.
Ale jeśli chodzi o osoby bliskie to wyjaśnienie czego sobie nie życzysz powinno
mieć miejsce zanim dana osoba stała Ci się bliska.
Inną sprawą jest, że mogłabyś ją wtedy odstraszyć i nie byłaby to bliska osoba.
No cóż w manipulacji już tak jest, a gdy się już niczego nie da ukryć zaczynają
się schody...