troche ponarzekam...

[lemonzest]

Czuję się srednio, tak naprawde czuje sie okropnie samotna mimo
przyjaciól i rodziny... Jestem sama mimo, ze na pozór niczego mi nie
brakuje, ani urody ani chyba inteligencji, wyksztalcenia... Jesli
juz kogos poznam to konczy sie to dla mnie fatalnie, ostatni rok byl
tak beznadziejny pod wzgledem relacji damsko-meskich ze musialam
skorzystac z pomocy psychologa. Potem stwierdzilam, ze powinnam
zmienic otoczenie, oderwac sie od problemow wiec wyjechalam na 4
miesiace do kanady do pracy. Jest mi ciezko, nic mi sie nie chce,
nie mam energii i coraz bardziej chce wracac do Polski. JEdnoczesnie
swiadomosc, ze nikt tam na mnie nie czeka (no oczywiscie poza
rodzicami, rodzenstwem) jest dobijajaca. Jak sie z kims spotykalam
to bylo mi zle bo ten ktos zawsze mnie skrzywdzil, teraz jestem sama
i z jednej strony jest mi lepiej ale tak mi czegos brakuje.Przed
wyjazdem poznalam przez internet pewnego faceta ale przestal sie
odzywac co znow nie bylo mile. Nie wiem co zrobic zeby sie lepiej
poczuc..nie wiem co ze mna nie tak, dlaczego nie mam nikogo chociaz
chcialabym tyle komus dac. Nie chce zeby to zabrzmialo glupio ale tu
gdzie jestem teraz dostaje mnostwo komplementów, co chcwile ktos
mówi ze jestem sliczna, mila, super, a ja sie czuje tak okropnie. Co
mam robic, jak sobie pomoc?

[to.niemozliwe]

I co Ci mowil psycholog?

[lemonzest]

Ze spotykajac sie z kims nie dbam o siebie, ze pozwalam ludziom
krzywdzic mnie, ze nie powinnam 'na sile' sie z kims spotykac i tyle
o tym myslec, ze jestem wrazliwa. Bylam tylko kilka razy u
psychologa wlasnie z powodu wyjazdu.

[to.niemozliwe]

Mysle, ze jestes introwertyczka o dosc umiarkowanych potrzebach spolecznych, co nie oznacza ich braku :). Masz potrzebe intymnosci w relacji do drugiej osoby, ale brak Ci pewnosci siebie na skutek zlych doswiadczen, plus odrobina narcyzmu ( wysoka potrzeba aprobaty i uznania innych.
Chyba jedna z trudniejszych mieszanek...:).
Dobranoc :)

[avgust]

To ponarzekaj. Tak czy inaczej proponuję zastanowić się chwilę nad
swoim położeniem. Mężczyźni obdarzają Cię komplementami, a Ty
rozpamiętujesz nieudane związki. Wiem, kobiety potrafią być
zapobiegliwe do bólu, ale... Odpowiedz sobie na jedno zasadnicze
pytanie: Wolisz kiedy mężczyźni obdarzają Cię komplementami, czy kiedy
są wobec Ciebie obojętni lub nieuprzejmi? Zastanów się dobrze, co jest
dobre dla Ciebie, i niech się to stanie Twoim życiowym celem. Każdego
dnia korzystaj z tego, czym los Cię obdarza.

[lemonzest]

Chciałabym jakiegos głębszego uczucia, po prostu. Tak naprawdę
wszystkie znajomosci byly strasznie powierzchowne, nie wiem dlaczego
nikt nie interesuje sie mna 'głebiej'. Nawet psycholog powiedzial,
ze tak na pierwszy rzut oka brakowalo duszy w tych znajomosciach.
Widze, ze zwracam uwagę facetow ale nie wynika z tego nic więcej.
Ostatnio na imprezie kolega nieco nietrzezwy powiedział mi, ze
wiekszosc facetów z pracy chcialaby sie ze mna przespac. No i co mi
z tego? Nie tego szukam. Tak naprawde nikt nie próbuje się ze mna
umowić nawet na randke, na kawe. Wcale nie jestem jakas niedostępna
czy cos w tym stylu...

[aneckey]

Bo na siłę szukasz,za dużo chcesz dać naraz.Nie lubią tego.Faceci to 'łowcy'
pamiętaj o tym.Oni chcą zdobywać,a im więcej się natrudzą tym bardziej
docenią.Aha! No i najpierw odbuduj własne poczucie wartości,a potem myśl o
związkach.W ten sposób unikniesz kolejnych rozczarowań i "psychicznego staczania
się" w dół

[to.niemozliwe]

A jak wyglądały Twoje relacje w grupie rówieśników? Czy, będąc
dzieckiem, łatwo przychodziła Co zabawa w grupie, czy chętnie się
bawiłaś, czy też stałaś troszkę z boku, wolałaś najpierw przekonać się
do innych dzieci. Czy zdarzało Ci się uważać dzieci za trochę
niepoważne i nieodpowiedzialne?

[lemonzest]

Hmm...czy to jakas analiza psychologiczna:P? Chyba stałam troche z
boku, tak mi sie wydaje. Ale nie jestem typem samotnika, nie lubię
mieszkać sama, mam duzo znajomych, zdecydowanie nie jestem
domatorką. Czy wynika cos z tego?

[avgust]

lemonzest napisała:

> Hmm...czy to jakas analiza psychologiczna:P? Chyba stałam troche z
> boku, tak mi sie wydaje. Ale nie jestem typem samotnika, nie lubię
> mieszkać sama, mam duzo znajomych, zdecydowanie nie jestem
> domatorką. Czy wynika cos z tego?
To tłumaczy dlaczego jesteś introwertyczką.

[to.niemozliwe]

To, że masz znajomych nic nie oznacza, jeżeli jesteś w wieku typowym
dla poszukiwania partnera, to uprawianie życia towarzyskiego, czasem
bujnego jest normalne :).
Poczytaj sobie tu na forum solaris38, to mądra kobieta :).
Jeżeli nie bardzo budujesz udane związki z facetami, to możliwe, że
nie umiesz okazać im akceptacji dla ich słabości. Nie czują się przy
Tobie bezpiecznie, przez co głębsza relacja jest niemożliwa. Wiesz,
chodzi o to, że my chcemy być kochani i akceptowani za słabości i
wady, bo co to za sztuka za zalety i urok (o ile jest)? :D
Czyli...nie budujesz relacji, która by sprawiała, że mężczyzna ceni
Cię, jako kogoś wartościowego. A nie budujesz, bo z natury jesteś
introwertyczką i być może budowanie relacji intymnych przychodzi Ci z
trudnością, bo wymaga obnażenia się wobec drugiej osoby, do jakiego
nie jesteś nawykła.
Jest też taka możliwość, że mimo urody, inteligencji i
wykształcenia, tak naprawdę faceci postrzegają się jako...głuptaskę
:). Bez urazy - pytasz, więc odpowiadam. Po prostu też już spotkałem
kobiety, które mimo tylu zalet...urody, gustu, manier, uroku
osobistego, wykształcenia po prostu gwarantują, że jeśli się z nimi
związać, to nuda będzie na 100%.
Co Ciebie żywo interesuje? Jakie masz pasje? :)

[avgust]

Problem może być bardzo prosty. Introwertyk, czy to kobieta, czy
mężczyzna bardziej żyje swoim wewnętrznym światem, niż otwiera się na
relacje międzyludzkie. Dlatego introwertykom trudno znaleźć partnera
życiowego.

[to.niemozliwe]

To jak introwertyk ma znaleźć tego partnera? Czy ma wbrew sobie udawac
kogoś innego, czy właśnie być sobą (ale odstręczać innych
niezrozumiałym często zachowaniem)?

[avgust]

to.niemozliwe napisał:

> To jak introwertyk ma znaleźć tego partnera? Czy ma wbrew sobie
udawac
> kogoś innego, czy właśnie być sobą (ale odstręczać innych
> niezrozumiałym często zachowaniem)?
Zaakceptować i pokochać siebie takim jakim jest, a przyjdzie czas, że
jeszcze znajdzie kogoś, na kim będzie mu na prawdę zależeć.

[avgust]

Wreszcie, jeśli Ty jesteś inteligentna, a mężczyzna Ci nie dorównuje,
to będzie miał problem i wymyśli całe mnóstwo powodów, by Ci trochę
dokuczyć. W każdym razie prawdopodobieństwo, że tak będzie, jest bardzo
wysokie.

[avgust]

Głębsze uczucie nie rodzi się od razu, chyba że trafisz na kogoś w
stylu Wertera. Pierwszą rzeczą, na jaką każdy normalny mężczyzna
zwraca uwagę, jest wygląd zewnętrzny, a zatem atrakcyjność seksualna
kobiety. Ostatecznie małżeństwo opiera się na seksie, a małżonkowie,
którzy nie są dla siebie atrakcyjni seksualnie, wydają się popełniać
jakąś fatalną pomyłkę. Nawet Werter pierwszą swą fascynację, wyrażaną
co prawda w poetycki sposób, kierował ku ciału uwielbianej kobiety.
Jeśli zatem pragniesz być zapraszana na kawę, a nie tylko pozostawać
celem fantazji seksualnych, musisz pokazać, że jesteś osobą
zasługującą na szacunek i przyjaźń. Nie wszyscy mężczyźni mają
mentalność łowcy, jednak zawsze będzie dla nich ważna Twoja
atrakcyjność. Jeśli zaś mają myśleć o Tobie jak o kimś, z kim warto
przeżyć resztę życia, bezwzględnie muszą Cię szanować. Dlatego jeśli
trafisz na kogoś, kto jest łowcą, warto zmusić go do tego, żeby Cię
zdobył. Łowca najczęściej ma kompleksy w towarzystwie stonowanych
inteligentnych kobiet, dlatego lepiej wtedy żeby kobieta była
bardziej równa, swojska i bystra, niż inteligentna. Jeśli zaś trafisz
na kogoś, kto nie jest łowcą, warto być inteligentną, ale nie
przeintelektualizowaną, tzn żeby intelekt nie zagłuszył Twojej
wewnętrznej wrażliwości, bo wtedy facet może zachować się jak łowca,
tzn. mieć kompleksy, zazdrościć Ci, tj zachować się trochę
agresywnie.

[paco_lopez]

znudzona jesteś. naturalnie, że powinnaś się zajmować swoją rodziną
w znaczeniu ty + chłop + dzieci, to byś nie była samotna a ty
wieczna dziewczynko komplementy kolekcjonujesz. poczytaj sobie
ziemie obiecaną reymonta , to sie tam odnajdziesz wśród tych córci
fabrykantów , co to wszystko niby miały a z nudów umierały.

[avgust]

paco_lopez napisał:

> znudzona jesteś. naturalnie, że powinnaś się zajmować swoją rodziną
> w znaczeniu ty + chłop + dzieci, to byś nie była samotna a ty
> wieczna dziewczynko komplementy kolekcjonujesz. poczytaj sobie
> ziemie obiecaną reymonta , to sie tam odnajdziesz wśród tych córci
> fabrykantów , co to wszystko niby miały a z nudów umierały.
Eee..., nie przesadzajmy. Chyba minęły już czasy, kiedy gospodarz
wyrzuca kota z domu, bo... "głodomor nie chce myszów łapać".

[arfeniks]

Rozumiem,że ludzie chcą pomóc.
Byłoby jednak dobrze, by tej chęci towarzyszyła chociaż odrobina
samorefleksji.
Czytając powyższe rady, możnaby je uznać za bardzo śmieszne,gdyby nie
dotyczyły problemu osoby przeżywającej autentyczny dramat i szukającej
pomocy,dlatego raczej, można je nazwać tragikomicznymi.

autorka wątku pisze:"nie jestem typem samotnika,nie lubię mieszkać
sama,mam dużo znajomych,nie jestem domatorką."

odpowiedź avgust:"to tłumaczy dlaczego jesteś introweryczką"
Wg.avgust powinna:pokochać siebie taką jaką jest i czekać aż spotka kogoś
właściwego.Rada niby słuszna;tylko nie wiadomo jak powinna osiągnąć ten
stan pokochania siebie ,ani jaka naprawdę jest.
W tym celu dalej avgust radzi :gdy trafi na kogoś kto jest łowcą,to
powinna go zmusić by ja zdobył stając sie osobą równą,swojską i bardziej
bystrą niż inteligentną.Mam pytanie w imieniu autorki ;Jak ma poznać że
nadchodzi łowca ? Czy łowca przychodzi na randkę w myśliwskim stroju i
dwururką ?
Jeśli zaś trafi na kogoś, kto nie jest łowcą,to ma być bardziej
inteligentną,lecz nie przeintelektualizowaną,tak by jej intelekt nie
zagłuszył jej wewnętrznej wrażliwości.W przeciwnym wypadku, ten facet może
zachować się agresywnie tak samo jak łowca.

Czyli reasumując; korzystając z tych rad,powinna pokochać siebie taką,
jaką jest.Czyli wynika z tego,że powinna pokochać obecny swój stan,a
jest; przygnębiona,zniechęcona,smutna,ogarnięta uczuciem pustki,samotna
i zrozpaczona.
Jednocześnie, powinna w celu pozyskania partnera, starać się w zależności
od sytuacji, raz udawać taką wesołą,towarzyską,przeciętną dziewczynę bez
głębszych przeżyć,a innym razem, być głęboko refleksyjną,intelektualistką
o bogatym życiu wewnętrznym,ale nie przeintelektualizowaną.
Wydaje mi się,że Tobie avgust, jest potrzebna terapia,bo
przeintelektualizowanie zagłuszyło Ci Twoją wewnetrzną wrażliwość,którą
nie wątpię,że posiadasz.
Etykietowanie ludzi,że ktoś ma problemy,dlatego,że jest np. introwertykiem
(co w tym wypadku uważam,za nieuprawnione stwierdzenie), czy też jakimś
innym typem psychologicznym, nie pomaga tym ludziom rozwiązać problemów,a
raczej sprzyja nastawieniu :ten typ tak ma- więc nic nie mogę na to
poradzić"
Jeśli chcesz rzeczywiście pomagać ludziom,to powinieneś odbyć własną
terapię i to terapię w grupie,gdzie masz zwielokrotnioną informacje
zwrotną.
Ta rada,to nie jest z mojej strony złośliwość.
Pozdrawiam,

[cyryl-z-glinki]

Witaj !
Uważam,że te rady ,które dostałaś, to można o kant dupy roztrzasnąć.
Co za bzdury !
Jak można na podstawie tego opisu zawyrokować,że jesteś introwertyczką,nie
mam pojęcia.Nie wynika z Twojego opisu,że lubisz być sama,tylko,że Ci to
raczej przeszkadza.
A jeśli nawet, rzeczywiście jesteś introwertyczką,to jeszcze nic z tego
nie wynika.
To,że introwertyk jest bardziej ukierunkowany na życie wewnętrzne, jeszcze
nie oznacza,że nie potrafi nawiązać bliskich relacji.
Owszem, ekstrawertycy nawiązują wiele powierzchownych relacji,ale przecież
nie o takie tutaj chodzi.
Uważam,że ta klasyfikacja nie ma tutaj żadnego znaczenia.
Jeśli miałaś kilka niepowodzeń w związkach,a ostatni dał Ci zdrowo
popalić ,to Twój stan jest całkiem zrozumiały.
Jeśli zależy Ci na jakiejś podpowiedzi, to napisz bardziej szczegółowo
(oczywiście anonimowo)o swoich relacjach z rodzicami,na czym polegało to
złe traktowanie Cię przez partnerów.
Wolałbym, byś napisała bezpośrednio do mnie ,a nie na forum, ponieważ nie
chce mi się rozpraszać na dyskusję z różnymi, czasami zupełnie
absurdalnymi poglądami.Jeśli wolisz na forum,pisz na forum,bo teraz jest
za mało szczegółów,by cokolwiek powiedzieć.
No chyba,że ktoś ma gotową diagnozę i receptę i potrafi wszystko dopasowć
do niej.Ja takich, gotowych odpowiedzi nie mam.

[to.niemozliwe]

To moze zapytajmy samej zainteresowanej, czy uwaza siebie za introwertyczke? :)

[arfeniks]

Ja tego nie wykluczam,że może mieć pewne zachowania charakterystyczne dla
introwertyków,lecz mówię tylko,że to co napisała o sobie, nie uprawnia do
takiego osądu.
Takie zachowania mogą być następstwem przeżytych niepowodzeń.
Człowiek,który raz czy drugi się sparzył, może się zamknąć w sobie.

Typowy introwertyk; lubi być sam i cieszy się swoją samotnością ,
dobrze znosi brak partnera,denerwuje go też brak czasu na samotność i
przerywanie jego przemyśleń.
(Związki introwertyka z otoczeniem są mniej liczne,ale zazwyczaj
głębsze.Ekstrawertyk natomiast, zawiera wiele związków bardziej
powierzchownych).

Autorka w swoim poście, pisze wręcz coś odwrotnego.

Cierpi z powodu samotności,którą odczuwa, nawet będąc w towarzystwie.
Nie wynika to więc z jej preferencji,lecz z jakichś innych trudności.Jakie
to są trudności, trudno na podstawie tak skąpego materiału stwierdzić.
Poza tym, stawianie diagnozy przez internet, jest zawsze bardzo ryzykowne.
Nie znając pacjenta,nic nie wiedząc o jego systemie wartości,o jego
zachowaniu,umiejętnościach komunikacyjnych,
samoświadomości, przeżytych doświadczeniach,tak naprawdę nic o nim nie
wiemy.
Z tego ,co napisała o sobie, wynika,że boli ją to,że jest samotna,a nie że
lubi samotność.Pisze też,że dała się swoim partnerom krzywdzić.
Czy introwertyk,któremu dobrze jest samemu, będzie się pozwalał
krzywdzić,żeby tylko być z partnerem ?
Trzeba więc ustalić; co jest powodem tego,że czuje się samotna,a nie
wmawiać jej,że dzieje się tak dlatego,że jest introwertyczką,czyli w
praktyce, obwinianie jej za swój stan.
Chcesz ją bardziej pognębić ,byle tylko potwierdzić swoją, uważam ,że
przedwczesną diagnozę i ,że to wy macie rację,czy też chcieliście jej
pomóc ?
W bliskich związkach ,naprawdę nie to jest decydujące,czy ktoś jest
introwertykiem czy ekstrawertykiem.
Zarówno jeden, jak i drugi, może zbudować dobry związek, jak również mieć
z tym kłopoty.
By się zająć pomocą psychologiczną innym ludziom, nie wystarczy przeczytać
kilka ksiązęk psychologicznych,nie wystarczy nawet skończyć studiów na
kierunku psychologicznym.
Tego,jak prowadzi się psychoterapię, trzeba się dodatkowo,dość długo uczyć
i odbyć wiele praktyk w tym kierunku.
Trzeba też mieć bardzo dużą samoświadomość i dystans do siebie, by uniknąć
rzutowania swoich problemów na pacjenta.
Pozdrawiam,

[to.niemozliwe]

To jest forum dyskusyjne Psychologia, a nie Internetowa Poradnia Psychologiczna.
Proponuje to zaakceptowac :D.
Gdybym sie mial kie rowac Twoimi przeslankami, to niemoglbym przedstawic swojego widzimisie w zadnym watku :).

[arfeniks]

Masz prawo zabierać głos i mieć swój punkt widzenia.

Jednak nie zgadzam się,że jest to tylko forum dyskusyjne.
Jeśli zajrzysz do opisu tego forum,to wyraźnie tam napisano ,że jest to
miejsce gdzie można szukać wsparcia i pomocy,chociaż administracja forum
nie bierze odpowiedzialności za prawidłowość uzyskanych tą drogą porad.

Jak wynika z większości listów na to forum,to napisali je ludzie,którzy
potrzebują pomocy i tu jej poszukują.
Nie wszystkich stać na psychoterapię.
Inni się jej panicznie boją,bo boją się,że przylgnie do nich
łatka "psychicznego" czy jeszcze bardziej pogardliwa- "psychol".
Inni jeszcze, nie wiedząc co to jest psychoterapia i na czym polega
uważają,że psychoterapeuci ,to złodzieje i oszuści,którzy powtarzają
pacjentowi slogany zaczerpnięte z książek i każą sobie za to słono płacić.
(pewnie i tacy się też zdarzają)
Jeszcze innym, bardzo trudno zdobyć się na otwarte mówienie z innymi o
swoich problemach,uczuciach i zwykle przykrych dla nich sprawach i wolą to
robić anonimowo.
Ja pisząc swoje, nieraz bardzo ostre uwagi do czyichś wypowiedzi, chcę
tylko zwrócić uwagę tym osobom,by nie mając do tego przygotowania nie
wypowiadały kategorycznie swoich sądów,bo mogą tym osobom jeszcze
zaszkodzić,zamiast pomóc.
Osobie będącej w depresji, z myślami samobójczymi, nieraz niewiele
trzeba,by się na taki krok zdecydowała pod wpływem jakiegoś dodatkowego
impulsu.
U osoby z silnymi lękami może rozwinąć się psychoza.

Ja naprawdę wierzę,że większość ludzi kieruje się dobrymi intencjami i
chce pomóc.Jednak często ludzie nie zdają sobie sprawy z własnych
problemów z sobą i prawdziwych motywów tego co piszą.
Jest też tak,że czasami osoba z bardzo dużą empatią,która nie ma wprawdzie
fachowego przygotowania,ale potrafi doskonale się wczuć i zrozumieć
drugiego człowieka, potrafi mu lepiej pomóc niż psycholog,który nie ma tej
zdolności i sam ma ze sobą kłopoty.
Każdy psychoterapeuta powinien najpierw odbyć własną psychoterapię by
dobrze poznać siebie.
Dobrze by było,gdyby każdy kto pisze odpowiedź na taki post , nie
przyjmował takiej postawy:
"Twoje problemy biorą się z tego,że jesteś taka i taka,a masz postępować
tak i tak, wtedy Twoje problemy znikną",
lecz starał sie przyjąć taką:
"Tak Cię postrzegam;
spróbujmy razem lepiej poznać Ciebie i lepiej Cię zrozumiec".

[to.niemozliwe]

Ok.

[anbale]

Zgadzam się absolutnie z Cyrylem. Na swoim przykładzie: jestem
stuprocentową introwertyczką, a jeśli już wchodzę w jakieś relacje-
to po prostu muszą być maksymalnie bliskie i intymne, powierzchowne,
płytkie kontakty z ludzmi mnie po prostu męczą i odbierająm mi
energię... Tyle, że nie potrzebuję wiele tych bliskich relacji,
właściwie, na dobrą sprawę, to jeden, naprawdę bliski człowiek
wystarcza mi na bardzo długo :]
Więc to nie jest żaden wyznacznik potrzeb emocjonalnych.
Introwertyzm to naprawdę nie jest autyzm.

Wbrew pozorom...

[wifch]

Sprawami doboru pomiedzy ludzmi rzadzi matematyka, a przynajmniej w
duzym stopniu.

I tak osoby podobne, przecietne, nie specjalnie bystre, czy wysoko
inteligentne maja wieksze szanse na szybkie znalezienie partnera i
zalozenie zwiazku, bo przecietnych ludzi jest ogromna wiekszosc.
Dziala tu teoria przyciagania podobienstw.
I nawet tam gdzie ludzie mowia o roznicach, sa tez i podobienstwa
pomiedzy tymi ludzmi. Wystarczy, ze twoj poziom inteligencji np.
wizualnej, czy matematycznej- jest wysoki i 'placujesz' sie w
granicach 3% ludnosci, a juz masz trudnosci, ze znalezieniem kompana
do zycia.Dlatego ze roznia was roznice w postrzeganiu swiata,
samodzielnym mysleniu, itp.
Szczegolnie kobiety inteligentne i ladne miewaja wieksze trudnosci,
wszak wiadomo duzo facetow jest zwyczajnie glupich.

Do tego wkomponowane sa geny, wychowanie z domu.

Wiec moze zastanow sie dlaczego masz powodzenie poza granicami
kraju, a nie u siebie.
Musisz miec cos wspolnego z tymi obcokrajowcami, co ich tez
przyciaga do ciebie.
Pytanie teraz na jakiej plaszczyznie leza owe podobienstwa:
fizyczne, intelektualne, obyczajowe, itp?

Dla zabawy przypominam ci bajke o ksieznicce na ziarenku groszku.
Sliczna bajka i calkiem z sensem.

[lemonzest]

Nie uważam się za introwertyczkę, mam potrzebę tzw. 'wygadania się',
opowiedzenia o sobie, lubię ludzi i towarzystwo. Jednak nie
okreslilabym siebie jako bardzo otwartej i 'imprezowej' osoby, nie z
kazdym moge sie zaprzyjaznic i nie w kazdym towarzystwie czuje sie
dobrze. Nie jestem 'dusza towarzystwa', moze i troche stoje z boku
ale nienawidze byc sama, czuje sie okropnie spedzajac np. samotny
weekendowy wieczór sama w domu. Lubie spotykac sie z ludzmi, mimo
zlych doswiadczen 'lubie' byc w zwiazku i brakuje mi tego...
Mam troche wrazenie, ze podobam sie starszym ode mnie męzczyznom,
nie wiem z czego to wynika. Nie wiem tez z czego wynika to, ze ty
gdzie jestem męzczyzni bardziej zwracaja na mnie uwage. Moze po
prostu wynika to z innej kultury, tu ludzie bardziej otwarcie mowia
to co mysla. w Polsce mam tez dosc specyficzna prace i nie spotykam
tak wielu ludzi.

[arfeniks]

Masz rację,że ludzie tam inaczej się komunikują i bardziej bezpośrednio
wyrażają swoje myśli i uczucia.
W wielu krajach, już dzieci w szkole podstawowej, uczą się podstaw
komunikacji,u nas nie uczy sie tego wcale.
Poza tym, ludziom w krajach anglosaskich, bardzo podobają się Polki,które
reprezentują słowiański typ urody.
Kiedyś, poznałam przystojnego Amerykanina z Seattle,(był w wieku ok.30
lat),który przyjechał do Polski i pracował jako native speaker w jednej ze
szkół jęz.angielskiego.
Twierdził z całym przekonaniem,że nie tylko Polki mu się bardzo
podobają,ale w ogóle ludzie w Polsce, mają ładniejsze twarze niż w UsA.

To nie była żadna bliska znajomość,a jeszcze po roku, przysłał mi kartkę,
już z Seattle.
W POlsce, nagminną praktyką ,jest nieodpowiadanie na e-maila. (nie chodzi
o e-maile ze spamem,lecz bliższych i dalszych znajomych)
W społeczeństwach zachodnich, ludzie bardziej się wzajemnie
szanują.Uważają, by w rozmowie ze znajomym, nie wylewać na niego swoich
pretensji do świata,nie obciążać go swoimi problemami i kłopotami.U nas
jest to, nagminne.
POlacy rzadko też ,potrafią mówić komplementy.

Tak więc,jeśli poznany przez internet pan, był Polakiem,to nie odbiega od
zachowań innych naszych rodaków.
Nawet, jeśli chciał zakończyć tę znajomość, to powinien Cię o tym
uprzedzić i się jakoś wytłumaczyć.(zrozumiałam,że tego nie zrobił ?)
Rozumiem doskonale,że takie zachowanie ma prawo boleć.
Na nasze poczucie zranienia ,jakie odczuwamy w takim wypadku, składają się
dwa elementy :
1/zostały zawiedzione Twoje oczekiwania-pewnie robiłaś sobie nadzieję,że
może to się rowinąć w coś wiecej,
2/poprzez zlekceważenie Twoich uczuć- zostało zranione Twoje poczucie
wartości. Często w takiej sytuacji czujemy sie bezwartościowi.

To nie TY jesteś bezwartościowa,lecz on ma jakieś problemy,z którymi nie
umie sobie radzić.
Powiedz sobie :ktoś, kto w ten sposób się zachowuje nie zasługuje na moje
zainteresowanie.

Interesuje mnie czy potrafisz wyrażac swój gniew ?
Czy jeśli jesteś na kogoś zła potrafisz mu to powiedzieć ?Co wtedy czujesz
i jak się zachowujesz ?

[lemonzest]

Tak-on oczywisicie sie nie odezwal, po prostu nie odpisal na mojego
maila. Bylo mi bardzo przykro bo wydawalo mi sie, ze w pewien sposob
sie zaprzyjaznilismy, wysylalam jemu moje zdjecia z podrózy. A on
bez slowa zakonczyl znajomosc.
Rzeczywiscie tu gdzie jestem ludzie mówią bardzo duzo komplementow,
i nie czuje w tym jakichs podtekstow, jest to naturalne. W pracy
manager przechodząc obok czesto mowi ze ladnie wygladam, itd.
najpierw mnie to dziwilo jak kolega krzyczal 'O my God, i love your
earrings' albo 'You look so sexy today':P, ale teraz jest to mile i
poprawia mi humor. moze to glupie ale jak slysze mile rzeczy czesto
to od razu mam inne samopoczucie, jakos mi weselej.

Co do wyrazania gniewu to niestety nie umiem tego robic chyba,
zazwyczaj nie mowie otwarcie o tym tylko tłumie to w sobie, 'zamykam
sie' i wole to przemilczec...

[arfeniks]

POlacy nie mówią komplementów,bo mają generalnie niskie poczucie własnej
wartości.Człowiek o wysokim poczuciu własnej wartości nie boi się
powiedzieć komuś komplementu ,jak również przeprosić kogoś,przyznać,że
czegoś nie wie.
No,ale tego nie zmienimy.

Wracając natomiast do Ciebie ;pojawił się pierwszy konkret,jakim jest to
co napisałaś odnośnie tłumienia uczuć.
Jeśli nie wyrażasz swojej złości,gniewu, to nie reagujesz też na
przekroczenie Twoich granic.Słowem,pozwalasz innym się źle
traktować.Często może być też tak,że partner nawet nie wie ,że czymś Cię
zranił.
Gniew to cała gama uczuć;
chwilowa irytacja,
frustracja-np.że nie udało się nam zrealizować jakichs planów,
zmartwienia-moga się nawarstwiać i wywoływać silny gniew,

rozczarowanie-zawiedzenie,które przyjmują postać urazy,
ślepa furia-tak silny gniew,że nie można nad nim zapanować,
Często jesteśmy wściekli,ale nie chcemy z tego robić wielkiego problemu i
mówimy,że "Jestem podenerwowana".
Gniew jest czesto reakcją na ból lub stratę.
Nie zawsze potrafimy go rozpoznać.
Jeśli ktoś mówi,że "Ja nigdy nie wpadam w gniew",to albo nie potrafi go
rozpoznać,albo chce zaprzeczyć jego istnieniu,bo został tak nauczony,że
takie uczucia są nieakceptowane,złe,niewłaściwe.
Najczęściej takie osoby nie okazują gniewu z obawy ,ze przestaną być
kochane.BOją się,że zostaną odtrącone i porzucone.

Takie zachowania biorą się najczęściej z dzieciństwa,kiedy jesteśmy
karceni,za okazywanie złości i słyszymy,że jesteśmy niedobrym dzieckiem.

Gniew jest emocją całkiem naturalną i jego okazywanie jest niezbędną
oznaką zdrowia psychicznego !!!-(to zdanie należy podkreślić i
wyboldować,niestety tutaj nie umiem tego zrobić)

Jeśli nie okazywałaś gniewu ,lecz go tłumiłaś w sobie,to partner nie mógł
się dowiedzieć,czym Ci sprawia przykrość,co Ci się nie podoba.
Zwykle osoby,które tłumią swój gniew i tak jakoś go zasygnalizują
partnerowi,ale w sposób niejasny,zakamuflowany,zamaskowany,który nie
poprawia sytuacji,lecz ją pogarsza.
W takiej osobie narasta poczucie krzywdy,żalu,zaczyna rozpamiętywać
niesprawiedliwości,co pochłania masę energii psychicznej.
Tłumienie gniewu może doprowadzić do
depresji,zmęczenia,cierpienia ,frustracji,dezorientacji,osamotnienia i
lęku.
Tłumienie gniewu rodzi też poczucie winy,a to z kolei powoduje,że człowiek
uważa się za bezwartościowego.
Depresja podobnie jak poczucie winy,często pojawia się wtedy,gdy gniew
kierowany jest do wewnątrz.
Z tego, jak opisujesz swój obecny stan psychiczny wynika,że masz wiele
objawów charakterystycznych dla depresji.
Pewnie w Twoim wypadku nie jest to ciężka depresja, lecz raczej taki stan
subdepresyjny,ale takie właśnie stany;
poczucia beznadziei,smutku,osamotnienia,pustki,zmęczenia, są odczuwane
przez chorych na depresję.
(Nie wiem ,czy nie masz innych,jak np.bezsenność,lub nadmierna
senność,skłonność do podjadania,lub brak apetytu,jakieś inne zaburzenia
zdrowotne ?
Przez internet trudno kogoś nauczyć wyrażać gniew.
Ja mogę Ci tylko udzielić wskazówek jak to zrobić.
Czy ten psycholog u którego byłaś zauważył ten problem z wyrażaniem uczuć?

Wskazówki

[arfeniks]

Trzeba nauczyć się asertywności.Nie mylić asertywności z agresją !
(są specjalne warsztaty)
1.Mów innym,kiedy i dlaczego jesteś rozgniewana.Nie stosuj uników,nie
przepraszaj i nie bądź pokorna kiedy odczuwasz gniew.
Ale też nie unoś się i nie zachowuj irracjonalnie (jak niektóre posłanki u
nas w sejmie)

2.W sytuacji,gdy okazanie gniewu może być niebezpieczne,uwolnij swój gniew
w rozmowie z przyjacielem lub terapeutą.

3.wycisz się i pozwól ,by uczucia gniewu wypłynęły na powierzchnię...
powiedz;Jestem zła na Ciebie dlatego,że.....
Nie oskarżaj,nie obwiniaj, Mów tylko o swoich uczuciach !

4.Doceń się za to ,że potrafiłaś się przyznać do gniewu,który czujesz..

5.Okaż swój gniew jak najszybciej i w sposób tak uczciwy,jak to tylko
możliwe odpowiedniej osobie/osobom ...nie odkładaj tego !
6.Ponownie doceń siebie za swą uczciwość i bezpośredniość.
Będziesz dumna z siebie !

[lemonzest]

Dziekuje za odpowiedz Arfeniks, daje mi duzo do myslenia. Psycholog
u ktorej bylam zauwazyla ten 'problem', pytala dlaczego nie mówilam
partnerom o tym co mi się nie podoba, dlaczego nie dbalam o siebie.
Nie umiem wyjasnic tego, to nie bylo tez tak, ze trwalam w jakichs
dlugich zwiazkach i dawalam sie ponizac czy cos w tym stylu. Bylam u
pani psycholog tylko kilka razy z powodu terminu wyjazdu. Poszlam na
kilka spotkan bo balam sie, ze nie bede jednak w stanie wyjechac tak
daleko na tak dlugo i musze powiedziec (czytajac na tym forum
negatywne wypowiedzi o psychologach), ze duzo mi to dalo, naprawde
przynioslo mi to jakas ulge. Moze nawet sam fakt, ze moglam komus o
tym opowiedziec. Wczesniej mialam nastawienie, ze musze sie zmienic
o 180 stopni, ze jestem beznadziejna, slaba, nie nadaje sie do zycia
w takim czasem zlym swiecie a na tych spotkaniach psycholog
powiedziala, ze lubi moja wrazliwosc i nie chodzi o to, zeby sie
zmieniac zupelnie tylko nauczyc chronic. Najgorsze jest to, ze mimo
tego wszystkiego, zlych doswiadczen, czuje sie samotna, nie mam tak
ze 'nienawidze facetow, chce byc sama i bede singielka' czy cos
takiego.

[lemonzest]

Jesli chodzi o jakies objawy to chyba nie jest jeszcze tak zle -
tzn.czesto mam problemy z zasypianiem bo wtedy zaczynam rozmyslac,
analizowac itd. a w dzien czesto mam malo energii, czuje sie
zmeczona od rana. Ale nie jest to bardzo silne, jest lepiej niz
bylo. Przed wyjazdem zasypialam z placzem a rano po obudzeniu sie
zaczynalam plakac jak wszystko mi sie przypominalo. wiec teraz jest
duuzo lepiej.
Duzo racji jest w tym, ze takie tlumienie emocji, gniewu, jest
bardzo meczace psychicznie bo wlasnie pozniej sama wieczorami to
sobie rozpamietuje.

[arfeniks]

MOżesz podnieść swój poziom energii dość szybko.
Zapisz się na aerobik,lub inne, dość intensywne ćwiczenia.Każdy rodzaj
ćwiczeń jest dobry.
Może to też być yoga,która usprawnia przepływ energii w ciele .Dobrze
byłoby też zaczynać dzień od jakiejś gimnastyki czy np.biegania.
Nawiązując do tych Twoich zmartwień,że nikt obecnie nie chce umówić się z
Tobą na randkę.
Jeśli jesteś w takim stanie, jak opisałaś,to większość Twojej energii jest
skierowana do wewnątrz,a nie na zewnątrz i mężczyźni to odbierają.
(najczęściej nieświadomie).
Meżczyźni też wyczuwają, czy kobiecie zależy tylko na seksie i jest gotowa
na niezobowiązujący seks,czy też pragnie stałego związku.
BYć może Ci,z Twojego otoczenia, nie są gotowi na taki związek i dlatego
wolą nie ryzykować?
Kiedyś sama miałam taki przypadek.Żonaty kolega z pracy,któremu zdarzały
się skoki w bok, zaczął mnie uwodzić.
Ja to widziałam i nawet mi się to podobało,lecz specjalnie nie
reagowałam,chociaż też go nie zniechęcałam.
W pewnym jednak momencie, się wycofał i usprawiedliwił :"Ty należysz do
kobiet,z którymi zaraz trzeba się później żenić".Pozostaliśmy tylko
kolegami.
Skup się obecnie na rozwiązaniu swoich problemów,a dopiero później na
poszukiwaniu partnera.
Jest też tak,że osoba,która myśli o sobie,że jest bezwartościowa,przyciąga
do siebie podobnego partnera,który ma takie same mniemanie o sobie.
Taki partner nie potrafi Ci zapewnić uczuć,których pragniesz,tylko będzie
chciał je dostawać od Ciebie.
Jeśli masz jeszcze jakieś problemy ,wątpliwości czy pytania śmiało pisz.
Pozdrawiam,

[arfeniks]

To,co Ci napisałam, powinno Cię pobudzić nie tyle do myślenia,co do
działania,aczkolwiek ,autorefleksja jest też bardzo ważna.

Twoje złe mniemanie o sobie, brało sie właśnie stąd,że narastało w Tobie
poczucie winy (pewnie obarczałaś się winą za swoje niepowodzenia).

Prawidłowe i naturalne poczucie winy, winno mieć miejsce wtedy, gdy
zrobimy coś złego;np.okłamaliśmy przyjaciela,ukradliśmy coś, ,upiliśmy się
i narozrabialiśmy,itp.,czyli jest związane z konkretnym wydarzeniem.

Natomiast jeśli Twoje związki, nie były staysfakcjonujące dla Ciebie i nie
bardzo wiedziałaś dlaczego tak się dzieje,to Twoje poczucie winy nie było
związane z jakimś konkretnym wydarzeniem.
Wtedy następuje coś takiego,jakby nasze poczucie winy, przekształcało się
we wstyd.
Mamy niejasne uczucie,że coś zawiniliśmy,ale trudno nam powiedzieć,co to
było i trudno to przypisać do konkretnego wydarzenia i dlatego zaczynamy
uważać,że To my jesteśmy np.; źli,bezwartościowi,głupi , do niczego się
nie nadajemy,itd.
Np.-jeśli ktoś nigdy nie odwiedza swojej rodziny,to w końcu zaczyna się
czuć jak "wyrodek"
-osoba,która poniosła kilka porażek w pracy, zaczyna uważać,że do niczego
się nie nadaje ,itd,itp.
Po to,byś mogła odzyskać energię, potrzebne jest wyrzucenie tych
nagromadzonych przez lata pretensji ,żalów,złości,poczucia krzywdy .
MOżna to zrobić na różne sposoby.
MOże to być w trakcie terapii.(ja jestem zwolenniczką terapii w
grupie,która pozwala na uzyskanie szybszych efektów i pozwala lepiej
nauczyć się nowych zachowań.)
Są specjalne techniki,jak np.psychodrama,podczas której możemy
przepracować te swoje problemy.Są różne rodzaje technik,które poprzez
pracę z ciałem, pozwalają na uwolnienie zaległych emocji.
Niektóre osoby, odczuwają silny lęk przed wyrażeniem złości w stosunku do
matki czy ojca,czy w ogóle do ich ujawnienia i wtedy pomoc terapeuty jest
konieczna.

MOżna też próbować samemu to zrobić.
Warto najpierw spisać wszystkie nasze pretensje do ludzi.Przypomnieć swoje
negatywne doświadczenia i nasze uczucia z tym związane.
Pretensje do poszczególnych osób, najlepiej spisać na osobnych kartkach.

MOżna np.pojechać w jakieś ustronne miejsce i zbrać z sobą np.stos
talerzy ,lub glinianych garnków i rzucając nimi, wykrzykiwać na cały głos
swoją złość do poszczególnych osób.
MOżna iść na salę gimnastyczną i przywołując uczucie złości, boksować w
worek bokserski, lub walić w materac tak długo,aż opadniemy z sił.
Powinniśmy wyrzucić też złość na siebie,za to ,że pozwalaliśmy się
krzywdzić,że sami swoimi myślami i negatywnymi sądami o swojej osobie się
krzywdziliśmy.
Jeśli poczujemy już,że udało się nam rozprawić ze wszystkimi zalegającymi
emocjami i ich pozbyliśmy się,to wtedy możemy symbolicznie dokonać
spalenia tego spisu pretensji.
Wrzucając do ognia, poszczególne kartki, możemy mówić wtedy;
wybaczam Ci (mamo,tato,Janie,)wszystkie twoje zachowania.(podać co to
było_).......które sprawiły mi ból i które mnie krzywdziły.Na końcu trzeba
wybaczyć sobie.
Takie symboliczne wybaczenie jest ważne dla naszej podświadomości.

uzupełnienie

[arfeniks]

Poznanie i wydobycie na światło dzienne, swoich uczuć,okazanie szacunku i
akceptacji swoim uczuciom, poprzez przyznanie sobie prawa do ich
odczuwania i wyrażania,to nic innego, jak właśnie ta rada z tych "mądrych"
poradników ezoteryczno-psychologicznych,które ją wprawdzie dają,ale żaden
nie tłumaczy jak to osiągnąć.
Ta rada brzmi; :"Pokochaj siebie taką jaką jesteś".
Może to osiągnąć tylko człowiek,który potrafi rozpoznać swoje
uczucia,nazwać je i wyrazić,zamiast im zaprzeczać lub je tłumić.

[lemonzest]

Dziekuje Arfeniks. Jak bylam w Polsce to chodzilam czesto na
aerobik, basen, bardzo to lubilam. Tutaj chwilowo nie mam takich
mozliwosci ale za kilka tygodni wracam do Polski wiec na pewno do
tego wroce.
Tak mi sie wlasnie wydaje, ze w obecnym stanie nie
moge 'przyciagnac' do siebie odpowiedniego partnera i powinnam sie
skupic na sobie. W pracy w Polsce mam kolege, ktoremu sie podobam,
ale on wlasnie jest dosc niesmialy, troche zakompleksiony chyba. W
ogole mi sie nie podoba, ale nie potrafi tego zrozumiec. Wciaz
wysyla mi maile z propozycjami spotkania, na poczatku odmawialam
grzecznie a potem przestalam na nie reagowac. Jednak nawet tu w
Kanadzie dostalam od niego maile, nie odpowiadam na nie. Jego
zainteresowanie jeszcze bardziej mnie przygnebia bo jest zupelnym
przeciwienstwem partera z ktorym czulabym sie dobrze, czuje sie
osaczona.
Myslalam o jakiejs terapii po powrocie ale wiem, ze na pewno nie
bylabym w stanie uczesticzyc w jakiejs terapii grupowej i opowiadac
o sobie przy innnych ludziach. Mam wlasnie jakies wielkie poczucie
winy w sobie, nawet jak bylam u tej pani psycholog to meczylam sie
dlugo zanim opowiedzialam jej cokolwiek, ona chciala mi pomoc i np.
pytala czy kogos oszukalam, skrzywdzilam itd. a potem jak jej
opowiedzialam to powiedziala, ze to mnie oszukano. wiec nie wiem
dlaczego mam to poczucie winy.
Poki co skasowalam wszystkie kontakty, numery, stare maile,smsmy z
przeszlosci, do ktorch wracalam i sie nimi sama zameczalam.
Poza tym dreczy mnie jeszcze jedna sprawa, mam kontakt z moim
pierwszym chlopakiem, niby mielismy sie przyjaznic ale nie wiem czy
to jest dobry pomysl, on niby pisze do mnie maile, w pewien sposob
jest mi dzieki temu latwiej ale on ma juz kogos wiec wg mnie te
kontakty sa jakies dziwne.Oczywisice zycze jemu jak najlepiej,
naprawde, nie chce chyba czytac w mailach czy jego opisach na gg
jego szczegołów zycia osobistego. Z drugiej strony nie wiem czy
jednak chce tracic taka znajomosc.
Teraz pracuje w miejscu, w którym spotykam wielu nowych ludzi, musze
byc rozmowna, usmiechnieta, 'kontaktowa', z energia. Zaczyna mnie to
juz strasznie meczyc, wymaga naprawde wiele energii, czasem wydaje
mi sie, ze juz nie wytrzymam tego i ze najchetniej chcialabym miec
troche spokoju. Ale musze starac sie, bo mam poczucie, ze ludzie
pomysla sobie, ze jestem jakas dziwna.

[arfeniks]

Mówiąc szczerze,to nie bardzo rozumiem powód Twojego przygnębienia z
powodu tego,że jakiś chłopak zabiega uporczywie o Twoje względy,
nawet jeśli Ci się nie podoba.
Zwykle kobietom schlebia,jak mają takich adoratorów.
Chyba,że to co robi, można określić jako nękanie,to wtedy zgoda,masz prawo
czuć się osaczona.Piszesz jednak,że chłopak jest nieśmiały,więc nie
podejrzewam,by się posunął ,aż do tego stopnia.
Mówiłaś mu ,że Cię męczą i przeszkadzają jego smsy i e-maile ?
Natomiast, co do Twojego byłego ,to uważam,że możecie pozostać
przyjaciółmi,ale musisz stanowczo postawić tamę jego ewentualnym
zwierzeniom z jego strony .Podtrzymywanie tej znajomości, może też ranić
jego dziewczynę i osłabiać ten związek,bo jak to mówią;"stara miłość nie
rdzewieje" i chłopak mniej, lub bardziej świadomie, może dążyć do
odnowienia tej waszej znajomości.
Musisz sama ocenić sutuacje i podjąć decyzję.Ja wierzę,że podejmiesz
właściwą,bo jesteś wrażliwą i mądrą dziewczyną.
Wracając do pozostałych spraw;doskonale rozumiem,że miałaś duże opory
przed otwarciem się i mówieniem o swoich bardzo intymnych sprawach.
Jest to całkiem normalne.Jednym osobom przychodzi to łatwiej,a innym jest
bardzo trudno.
Przełamałaś już trochę swój lęk.Nawet to pisanie na forum,jest też takim
przełamaniem.
Nawet jak piszesz anonimowo,to towarzyszą temu , podobne uczucia i
odpowiedzi zwrotne,które czytasz, działają całkiem podobnie, jakbyś
słyszała je, będąc w grupie.
Poleciłam psychoterapię w grupie,bo byłaby Ci najbardziej potrzebna.
Jeśli masz problem z wyrażaniem negatywnych uczuć,to w kontakcie tylko z
subtelną psychoterapeutką ,trudno Ci będzie wydobyć z siebie te
uczucia.Trudno też nauczyć się asertywnych zachowań.
Natomiast w grupie, zawsze są różne jednostki i uczysz się radzić sobie w
sytuacjach konfliktowych,a jednocześnie nie jesteś pozostawiona na pastwę
losu, sama sobie,lecz masz wsparcie terapeuty,czy też terapeutów.
Odzyskiwanie zdrowia, to przełamywanie różnych lęków i barier,ale nic na
siłę.
Natomiast to ogromne poczucie winy,które jak mówisz odczuwasz,nie wiem z
czego się bierze.Musiałabym dużo więcej o Tobie wiedzieć.Jeśli jak piszesz
zostałaś oszukana,to może czujesz się winna tego,że dałaś się oszukać ?
Naprawdę nie wiem.
Przypuszczam,że ma to swoje źródło w relacjach z Twoimi rodzicami.
Myślę, jednak,że w Twoim wypadku, forum nie jest właściwym miejscem ,by
o tym pisać. Nie jest też możliwe robienie psychoterapii przez internet,a
tylko pewna pomoc i poszerzenie wglądu, w swoje problemy jest możliwe.
Jeśli chcesz ,możesz napisać bezpośrednio do mnie.
Jeśli w czymś, będę Ci jeszcze mogła pomóc,to chętnie to zrobię.
POzdrawiam,

[lemonzest]

Dziekuje:), to pocieszajace ze bede mogla do Ciebie napisac gdybym
miala jakies pytanie. Czy jestes psychologiem?
Ja poki co staram sie wszystko przemyslec i mam nadzieje ze po
powrocie do Warszawy zaczne jakos 'dzialac' bo teraz jestem w tak
innym na codzien srodowisku i sytuacji...
Co do tego chlopaka to sama nie wiem dlaczego tak mnie denerwuje, to
wyjatkowa sytuacja bo oczywiscie normalnie rowniez podoba mi sie,
jak ktos mnie 'adoruje'. Ale on jest strasznie dziwny, niby nie robi
nic zlego ale strasznie mnie meczy. Nie bede moze opisywala
szczegolow ale uwierzcie, ze nie jest to mile. Czy mowilam jemu o
tym, ze mi to nie odpowiada? Po prostu odmówilam chyba z 5 razy
zaproszenia na kawe czy cos a on dalej pisze maile- nie ma w nich
nic zlego, np. jak sie mam w Kanadzie, on byl na wakacjach, co u
mnie, pozdrawia. Naprawde jestem na codzien przyjazna osoba i rzadko
kiedy kogos nie lubie ale pierwszy raz ktos mnie tak drazni.

[arfeniks]

Pewnie Cię zszokuje to, co powiem teraz,lecz najbardziej denerwują nas
ludzie,którzy są podobni do nas.
W tych ludziach, widzimy nasze cechy,których najbardziej nie lubimy u
siebie i których staramy się u siebie nie widzieć.
Jakie to są cechy ,tego nie wiem.
Musiałabym Was oboje poznać,by to móc powiedzieć.
MOże po prostu denerwuje Cię to,że mu tak zależy,tak zabiega?
Tobie też bardzo zależy na byciu w związku i bliskości .
MOże to jest ta wspólna cecha?
Może też być tak,że chłopak jest rzeczywiscie mocno zaburzony i odczuwasz
jakiś rodzaj lęku przed tym ?
Jeśli tak bardzo Ci to przeszkadza,to powiedz mu o swoich uczuciach;że Cię
męczy i czujesz się przez niego osaczona.

Jeśli chodzi o mnie,to mam przygotowanie teoretyczne i doświadczenie
praktyczne w psychoterapii.Obecnie, na codzień tym się nie zajmuję.
Jestem też trenerem-specjalistą d/s komunikacji interpersonalnej.

Ja nie jestem z Warszawy,lecz jeśli TY jesteś i zdecydujesz się na
terapię,to polecam Ośrodek Psychoterapii w Rasztowie na
ul.Surowieckiego,który ma długoletnią praktykę i prowadzi zarówno
psychoterapię indywidualną jak i grupową.
Pan Jerzy Pawlik,który kieruje od lat ośrdkiem ,jest jednym z najbardziej
znanych i cenionych psychoanalityków w Polsce.
POzdrawiam,

[solaris_38]

gody są walką

samce ryzykują życie aby zdobyć partnerkę
samice wybierają tylko niektórych
na pewno mogłabyś mieć jakichś samców lecz są dla Ciebie za "nisko" i ich nie chcesz

jeśli mieszkanie w pojedynkę Ci chwilowo nie służy
zamieszkaj z koleżanką
lub z nową nieznaną jeszcze współmieszkanką
może zostaniecie przyjaciółmi
każdy przyjaciel kiedyś był obcym człowiekiem z którym zetknął nas przypadek

znalezneinie dobrego samca do rozmnażania się czy nawet do dobrych godów to jak
pisałam walka

dawne kobiety to wiedziały

zostawiły nam w spadku cały asortyment korali obcasów przepisów kucharskich
tańców trzepotów rzęs

dawniej w polowaniu na samca uczestniczyła cała rodzina :)

i teraz jest to polowanie

i to nie jest upokarzające tylko to jest wyzwanie

zatem zastanów się jak ty chcesz polować

internet jest tak wielki ze spotkasz tam wszystko także niezliczone masy
frustratów którzy dobrze wiedza że kobiety chcą się oddawać
i tak bardzo że nawet nie patrzą komu
i potem tęsknią za kimś o kim nawet nie wiedzą kim jest
bo jak by wiedziały
to by go nie chciałaby

szukaj walcz bądź odważna aktywna i pomysłowa

a przede wszystkim pokochaj polowanie

to coś jak życiowe wyzwanie

!!


:)

[lemonzest]

Mieszkam z przyjaciólką:), mialam raczej na mysli to, ze jak ona
np.wyjezdza na jakis czas to nie lubie byc sama...

[solaris_38]

wiele rzeczy można i trzeba zrobić tylko samemu
jeśli nie lubisz nawet tej odrobiny samotności to znaczy ze czegoś unikasz
no rozwoju

[arfeniks]

To prawda.Wiele problemów możemy rozwiązać sami.Nikt ich za nas nie
rozwiąże.
Najpierw musimy chcieć to zrobić.
Czasami wolimy za swoje problemy oskarżać innych.( i wszyscy w jakimś
stopniu to robimy).
Jednak, jeśli ktoś ma rzeczywiste problemy,to musi skorzystać z pomocy,bo
gdy będzie próbował sam to zrobić,to to będzie wyglądało mniej więcej
tak;jakby jakaś kobieta,nie mając lusterka, próbowała sobie poprawić
całkiem rozmazany makijaż.
To drugi człowiek jest dla nas takim lustrem,w którym możemy się zobaczyć.
Teraz, od wiedzy,umiejętności i wrażliwości tego człowieka zależy, czy
jest wiernym lustrem,czy też widzimy swój obraz zniekształcony,albo wręcz
fałszywy.
Strach i obawa przed otwarciem się jest całkiem naturalna.
Mamy prawo się bać,że nas ktoś skrzywdzi i negatywnie oceni.
Ten strach jest tym większy,im ktoś ma gorsze mniemanie o sobie.
Taka osoba, sama jest dla siebie, bardzo surowym sędzią i boi się,że inni
też tak samo, ją oceniają.Sama sobie, stawia też bardzo wygórowane
wymagania wobec siebie.Boi się,że nie jest ideałem,którym chce być.

Wielu ludzi, mając swoje problemy ,kieruje się na drogę tzw.rozwoju
duchowego i zaczyna zajmować ezoteryką.
Jest to najprostsza droga ,by zejść na manowce.
Owszem,ezoteryka może być pomocna i rozwijająca,lecz tylko nielicznym
udaje się rozwiązać tą drogą problemy.
Najczęściej, tacy ludzie zaprzeczają swoim problemom i ezoteryka jest dla
nich ucieczką od ich rozwiązania.
Jak człowiek może rozwiąząć swoje problemy,jeśli nie widzi,że je ma ?
U pacjentów ,którzy poddają się terapii, występuje też opór przed
leczeniem.Taki opór, też występuje u wszystkich.
Ktoś zapyta;jak to jest możliwe,że ktoś nie chce się wyleczyć ?
Taki sam opór występuje ze strony nabliższej
rodziny ;męża,żony,rodziców,dzieci.
Czy te osoby też nam źle życzą?
Nie,tylko wszyscy mają wobec nas określone oczekiwania,byśmy zachowywali
się tak,a nie inaczej.
Gdy zdrowiejący człowiek uczy się nowych zachowań,to burzy w ten sposób
stary porządek w rodzinie,a to zwykle budzi sprzeciw.
Terapia ,jak każde leczenie, nie jest procesem łatwym i przyjemnym,lecz
jak każde leczenie, czasami jest bolesna i trudna.
Czy wobec tego powinniśmy z niego rezygnować ?
Na to pytanie, każdy musi odpowiedzieć sobie sam,bo każdy ponosi za swoje
życie odpowiedzialność.
Masz rację,nikt inny nie rozwiąże za nas, naszych problemów.

[lemonzest]

Ja bardzo chce rozwiazac swoje problemy bo chce byc szczesliwa i
chce zmienic swoj obecny stan ducha. Wiem tez, ze samej jest mi
trudno to zrobic, np. do wielu rzeczy sie zmuszam, biore na siebie
duzo obowiazkow, zajec, wyzwan, nie mam na nie ochoty ale mam
wrazenie, ze powinnam bo moze w efekcie mi to pomoze i wyjdzie mi na
dobre.
Wydaje mi sie, ze mam strasznie trudny charakter i dziwny.
Zgadzam sie w zupelnosci i widze po sobie, ze nie lubie u innych
cech, których nie lubie u siebie. Jak np. umowie sie z mezczyzna,
ktory jest wrazliwy, spokojny itd. to strasznie sie mecze w takim
towarzystwie, wrecz przygnebia mnie takie spotkanie. Wiec pewnie na
zasadzie przeciwienstw szukam kogos silnego, bo sama postrzegam sie
jako slaba osobe.

[arfeniks]

Przede wszystkim przestań się ciągle oceniać.
Znowu, w tym co piszesz, zawierasz ocenę,że masz trudny charakter.
Jesteś jaka jesteś i tyle i masz prawo taka być.
To,że jesteś wrażliwa,to przecież ogromna Twoja zaleta,a nie wada !
Jeśli uda Ci się dostrzec i wyzwolić u siebie, tę Twoją agresywną
stronę,którą obecnie tłumisz,to wtedy przestaniesz za wszystko obwiniać
siebie.
Poprawi się Twoje samopoczucie i przestaniesz patrzyć na siebie, jako na
osobę zbyt wrażliwą,bo dostrzeżesz,że masz też inne strony i cechy swojej
osobowości.
Teraz, te agresywne uczucia kierujesz na siebie,zamiast na zewnątrz.

[arfeniks]

Taka postawa jak Twoja, ma zwykle swoje źródło we wczesnym dzieciństwie i
powstaje w relacji z matką.
Niemowle lub małe dziecko,często płacze,przyzywa matkę,która zaspokaja
wszystkie jego potrzeby w tym okresie.Zdarza się,że matka z jakiegoś
powodu nie przychodzi na jego wezwanie.Wtedy dziecko czuje strach,
bezradność,ale też wściekłość na matkę.Boi sie jednak ,że jeśli będzie
złościć się na nią,to straci ją, co zagraża jego istnieniu.(Matka w tym
okresie jest niezbędna do istnienia dziecka).Tłumi więc swoja wściekłość i
zaczyna idealizować obraz matki.Dziecku trudno jest myśleć,że
najważniejsza osoba w jego życiu jest zła.Woli myśleć o sobie,że to ono
jest złe.
Taki sposób myślenia się utrwala i często w dorosłym już życiu,nadal
idealizujemy swój obraz rodziców,a obwiniamy siebie za wszystko.
Zarówno brak miłości i zainteresowania ze strony rodziców,jak i ich
nadmierna opiekuńczość może nas boleć i budzić naszą złość.
Gdy rodzice nas nie kochają ,a raczej gdy nie umieją tego okazać, czujemy
się opuszczeni,niepotrzebni,bezwartościowi.
Jednak, gdy okazują nam nadmierne zainteresowanie,nadopiekuńczość też nas
to złości i też możemy mieć uczucie bezwartościowości,bo wtedy nie czujemy
się podmiotem,a bardziej przedmiotem ich uczuć.
Często tacy rodzice chcą rozwiązywać za nas nasze problemy,udzielają
dobrych rad,gdy z nich nie korzystamy się obrażają,lub mówią ;"a nie
mówiłem",gdy się potwierdzą ich obawy.
Moga też uprawiać wobec nas jakiś rodzaj szantażu emocjonalnego-mniej lub
więcej zakamuflowanego.np.-poczynając np. od powiedzenia" gdy nie dzwonisz
bardzo się martwię czy Ci coś się nie stało",
aż do: "gdy nie przyjedziesz na święta do domu,zepsujesz nam całe święta".
Mogą też nadmiernie absorbować nas swoimi sprawami.
To wszystko powoduje,że mamy uczucie ,że nie mamy prawa do własnego
życia,bo rodzice chcą żyć naszym.
Jednocześnie mamy poczucie ,że przecież rodzice nas bardzo kochają i nie
chcemy okazać sie wyrodnym dzieckiem.
Tak więc, najczęściej uczucia jakie żywimy do rodziców, są abiwalentne.
Musimy nauczyć się je rozpoznawać,dopuścić do siebie i nauczyć wyrażać.
Wtedy, staniemy się dorosłą osobą i nauczymy nawiązywać zdrowe relacje
również z innymi osobami.

[arfeniks]

Nic nie wiem o Twoich rodzicach i Twoich relacjach z ojcem.
Może być tak,że sama wybierasz facetów,którzy nie zapewnią Ci uczuć,bo się
ich boisz ?
Czy może być tak,że z jednej strony bardzo pragniesz bliskości,a z
drugiej strony, panicznie się jej boisz ?
To jest tylko hipoteza,a nie diagnoza.

[lemonzest]

Strasznie trudno byloby mi opisac i wyjasnic moje relacje z
rodzicami. Wiem, ze bardzo mnie kochaja, mam swiadomosc ze zawsze
moge na nich liczyc i zawsze mi pomoga chocby nie wiem co, ale sa to
tez trudne relacje. Moi rodzice, zwlaszcza mama byli zawsze
nadopiekunczy, byli na kazde moje wezwanie zawsze. Reprezentuja
raczej typ 'jak nie dzwonisz to sie martwie' i dlugi czas nawet jak
juz bylam dorosla i cos robilam to mialam w glowie swiadomosc 'co by
powiedzieli na to moi rodzice'. Naprawde nie moge opisac moich
relacji z rodzicami bo to zbyt skomlikowane. Ale moze rzeczywisice
tu tkwi zrodlo moich problemow?

[arfeniks]

Nie musisz ich opisywać,bo i tak drogą internetową nie możemy więcej
zrobić.
Możesz natomiast przygotować się trochę do terpii, przypominając sobie
swoje życie odkąd pamiętasz, w takich aspektach:
1.Klimat emocjonalny w Twoim domu,-jakie wrażnia Ci się nasuwają?
Czy są one pozytywne,negatywne,mieszane ?Jaką rolę Ty odgrywasz w tym co
się dzieje?
2.Twoje relacje z matką-czy były oparte na zaufaniu i bliskości?Czy
doświadczałaś kontroli?Co zachęcało Cię do niezależności ?
3.To samo- w stosunku do ojca.
4.Relacje między rodzicami-czy trzymali wspólny front w stosunku do
Ciebie ?Czy istniała między nimi rywalizacja ?Kto był Ci bliższy ?
5.Jeśli masz rodzeństwo-te same zagadnienia.
6.Jakieś inne osoby z rodziny bardzo ważne dla Ciebie ?
7.Stosunki i przyjaźnie z rowieśnikami,
8.Bliskie związki-jak się Twoi partnerzy zachowywali wobec Ciebie,
a jak TY wobec nich.Czy Twoi parnerzy byli zależni od Ciebie,przesadnie
Cię kontrolowali,czy wręcz odwrotnie,byli zbyt niezależni i
niezaangażowani ?
Jakie były Twoje reakcje w stosunku do nich?Kochałaś ich i akceptowałaś
czy odczuwałaś wobec nich złość i sprzeciw nawet jeśli nie wyrażałas ich
otwarcie ?Czy byłaś uległa i zależna czy odwrotnie ?
9.Twoje obecne zachowania-czy wewnątrz siebie czujesz inaczej,niż to
wyrażasz na zewnątrz ?Czy pozytywne uczucia pozostają niewyrażone,a
wyrażasz krytycyzm,czy też jest odwrotnie- jesteś zadowolona na zewnątrz,a
wewnątrz nie ?
10.Czy widzisz jakieś zbieżności między Twoimi dorosłymi związkami,a
pewnymi elementami relacji jakie miałaś z rodziną jako dziecko ?
Czy widzisz jakieś pozostałości tych relacji w stosunku do rodziców ?
W jaki sposób oni dochodzili do porozumienia ?

Jeśli sobie odpowiesz na te pytania,to zyskasz większą wiedzę na temat
swoich związków i pozwoli to też terapeucie szybciej i lepiej zrozumieć i
poznać Ciebie i Twoje problemy.
To wszystko, co mogłam dla Ciebie zrobić.
Będzie mi zawsze miło jeśli zechcesz napisać do mnie i poniformować o
swoich dalszych losach.

P.S.

[arfeniks]

Myślę,że dobrze by było,gdybyś sobie to wszystko napisała,coś jakby formę
życiorysu, uwzględniającego te wszystkie aspekty.(nie musisz nieść tego do
terapeuty,ale zrób go tak, jakby inni mieli go czytać)
Konieczność sformułowania na piśmie i wyrażenia naszych odczuć, zwykle
pomaga nam przywołać pewne wspomnienia i ponownie je przeżyć.
Pozdrawiam,

[lemonzest]

Bardzo dziekuje Ci za wskazówki.
Pozdrowienia:)