sens cierpienia

[kaballa]

W przypadku cierpienia musimy postarać się dokładnie dostrzec, co właściwie jest jego przyczyną
.........
Istnieją myśli, pragnienia i intencje, w których to sygnalizujące światełko najpierw zapala się na żółto, następnie pomarańczowo, i w końcu na czerwono jako sygnał prawdziwej awarii.

z art. M. Laitmana "Sygnalizacja świetlna mojej duszy"
ból zawsze zmusza nas do wykonania jakiegoś konkretnego działania, im szybciej dojrzymy ten problem, tym mniej zaboli

[elissa2]

kaballa napisała:

> W przypadku cierpienia musimy postarać się dokładnie dostrzec, co właściwie jes
> t jego przyczyną
> .........
> Istnieją myśli, pragnienia i intencje, w których to sygnalizujące światełko naj
> pierw zapala się na żółto, następnie pomarańczowo, i w końcu na czerwono jako s
> ygnał prawdziwej awarii.
>
> z art. M. Laitmana "Sygnalizacja świetlna mojej duszy"
> ból zawsze zmusza nas do wykonania jakiegoś konkretnego działania, im szybciej
> dojrzymy ten problem, tym mniej zaboli
>
A co gdy przyczyną cierpienia jest bezsilność i bezradność?

[solaris_38]

A co gdy przyczyną cierpienia jest bezsilność i bezradność?


-= czasem trzeba uczyć wtedy siły
ćwiczeń, hartowania

- czasem trzeba uczyć się mądrości


- czasem trzeba wyruszyć nie czekając na wojnę nawet jeden na milion

- czasem trzeba inaczej zobaczyć to co widzimy bo nigdy nie widzimy dobrze

- czasem trzeba odstawić emocje i z dystansu szukać innych wyjść ratunków


bezradność i bezsilność czasem jest złudzeniem tchórzostwem lub brakiem gotowości do walki

[elissa2]

tak, czasem może tak, ale czasem pomimo, że walczysz coraz bardziej zdajesz sobie sprawę z tego, że usiłujesz głową przebić mur

Ja walczę, wyrzucona drzwiami, wchodzę oknem...
Chodzi o moją Mamę, 14. sierpnia miała udar mózgu, miała pecha, że nie było miejsca w klinice traumatologii (gdzie jest oddział intensywnej opieki, następnie oddział poudarowy a następnie oddział rehabilitacyjny - szansa na jako takie funkcjonowanie), trafiła na oddział neurologiczny szpitala;
1. września wypisali ją ze szpitala, dali mi wybór, albo "umieralnia" o bardzo kiepskiej reputacji, dość daleko od mojego miasta (ok 100 km) bo w innych nie ma miejsca albo muszę sobie jakoś poradzić... Oczywiście wymaga całodobowej opieki. I robię co mogę... Dźwigam, sadzam w fotelu, masuję, ćwiczę "na czuja"... I będę robić... I będę o nią walczyć i krzyczeć, gdzie się da, że tu chodzi o żywego człowieka! Że tu nie ma czasu na czekanie tygodniami, tu liczy się każdy dzień a już straciłyśmy 23 dni.
Do tej pory nie mam dla niej wózka, żeby zabrać ją z "więzienia" w czterech ścianach, do ludzi. A przede wszystkim nie ma rehabilitacji (tych zakichanych 10 wizyt rehabilitanta miesięcznie) bo do końca roku wszystko zapisane. Siada jej krążenie, psychika i następuje zanik mięśni.

[solaris_38]

to piękna i bardzo trudna walka
ale sensem walki nie jest tylko zwycięstwo
ale raczej aby wybrać dobry cel walki i dać z siebie wszystko

rehabilitacja we własnym zakresie będzie bardzo ciężka ale jest niezbędna POZA praca z rehabilitantem

On powinien Ci ustawić ćwiczenia Jeśli tego nie zrobi lub nie masz przekonania ze zrobił to naprawdę dobrze - idź do innego rehabilitanta po konsultacje jakie ćwiczenia jak robić

a potem już tylko pracować z tego co wiem to znaczenie ma też czas żeby jak najszybciej zacząć i nie podawać się

Myślę ze inspirujące a zarazem wspierające mogą być też fora internetowe dla osób wspierających po wylewach i udarach

Powodzenia ;) ;) ;)

drogowskazy cierpień

[solaris_38]

poruszamy się w świecie jak ślepcy

aby nie wejść w przepaść
nie żyć pod kamieniem gdy wokół słońce

wszystko ma swój czas porę i sens

lecz jak to znaleźć
ból pomaga naprowadzić na dobre ścieżki

jeśli nie traktujemy go jak karę lecz drogowskaz

;)

trudno przeżyć bez drogowskazów

lecz aby iść trzeba mieć siłę
aby ja mieć trzeba się nakarmić
nie pomogą drogowskazy temu kto z głodu umiera