O samotnosci

[cossa]

ostatnio ktos zadal tu pytanie
czy samotnosc to sciema?
chicle w swoim watku o dozgonnym kochaniu
poddaje pod watpliwosc
szczerosc wobec siebie nawzajem..

a mi jakos tak przyszlo do glowy
ze samotnosc, klopoty
z utrzymaniem dluzszego zwiazku
rozwody

sa wynikiem tego, ze ostatnimi czasy
za duzo chcemy dla siebie
nie umiemy rezygnowac w imie czegos
kosztem siebie
co nie przyniesie nam na dzien dzisiejszy
wiekszej korzysci

poza tym moze kiedys
mielismy "tylko" siebie nawzajem

a dzis mamy net, komorki
(poznanie, zdrada na wyciagniecie reki przez sms czy gg)
prace po 16 godzin na dobe
shopoholizm (tak to sie pisze?)
i inne dobroci
tore przybyly w ostatnich latach

co o tym sadzicie?
moze inny powod?
a moze powodu wiekszego nie ma?

pozdr.cossa

[Gość: az]

Związek z definicji oznacza (współ)odpowiedzialność. Czyż nie?
A komu dziś się chce nakładać na siebie odpowiedzialność?

"sopho-cośtam"
Ty cosso masz tu rozterki literowe, a ja nie wiem o co Ci się rozchodzi.
Co to takiego ten sopho...?

[Gość: Imagine]

to nieprawda o czym piszesz. ludzie nigdy nie byli Z KIMS z wyboru tylko z musu,
z ukladu, z potrzeby prokreacji, z potrzeby posiadania niewolnika. komorki, nety
nie maja tu nic do gadania, moze tylko to, ze uswiadamiaja nam jak latwo jest
oddalic sie od kogos, siadajac na przyklad przy kompie i miec widok pieknych
kobiecych narzadow przed soba na zawolanie.
Dobry temat cossa.
Imagine.

[Gość: luty]

Odpowiadasz na :
Gość portalu: Imagine napisał(a):


siadajac na przyklad przy kompie i miec widok pieknych
> kobiecych narzadow przed soba


To juz teraz wiemy gdze byles, jak Cie nie bylo...prosiaku

[Gość: Imagine]

cichaj, nie krzykaj ...

[j_ar]

> to nieprawda o czym piszesz. ludzie nigdy nie byli Z KIMS z wyboru tylko z
musu z ukladu, z potrzeby prokreacji, z potrzeby posiadania niewolnika.

hehehe.. o dziz.. naprawde nie przestaniesz mnie zadziwiac...ale tak troche to
smutne, ze nigdy tak sam z siebie nie byles z kims, tylko musiales sie
zmuszac..naprawde... bo bedac z kims tylko dlatego , ze chcesz z tym kims byc
jest duzo zabawniej;)

>uswiadamiaja nam jak latwo jest
> oddalic sie od kogos, siadajac na przyklad przy kompie i miec widok pieknych
> kobiecych narzadow przed soba na zawolanie.

? i juz mozna sie oddalic? o qrcze... mozesz odac jakas strone? hahahaha

[jmx]

Mam wrażenie, że obecne związki to "ja"+"ja" a nie "my".
Nie ma świadomości wspólnoty, bycia "w jednej drużynie".
Bardziej powszechny jest model jakiegoś ugrywania,
udowadniania swoich racji, przepychanek; coś jak w
polityce - interes poszczególnych ugrupowań jest ponad
interesem kraju.

Powody? Wszystko jest idealne, a partner/partnerka nie.
No więc się szuka następnych i następnych... żeby
wpasować w schemat "udanego życia człowieka sukcesu".



PS. Prawie równo ;-)

[caorle]

do szczęścia.
Przemy na chama. Dążymy. Tylko nie zdajemy sobie sprawy z tego, że utożsamianie
szczęścia z euforią i odczuwaniem określonych pozytywnych emocji to tak jak
utożsamianie miłości z "motylami w brzuchu".
Żeby byc człowiekiem szczęsliwym najpierw trzeba spełnic jeden podstawowy
warunek - być człowiekiem wolny. Ale stop - wolność to nie samowola. To nie
jest "robienie tego, co się chce".

Gram na pianinie. Załóżmy, że potrafię zagrać wszystko co sobie wymyślę.
Wszystko, co sobie ułożę w swojej głowie. Potrafię.
Jestem wolna - nic, żadna nieumiejętność nie przeszkodzi mi w tym, bo
znam "zasady" gry. Uczyłam się ich długo. Często się buntowałam przed ich
poznaniem i ćwiczeniem. Ale gdybym ich nie znała - nie potrafiłabym zagrać
niczego. Nie byłabym "wolna".Potrafiłabym jedynie trochę pobrzdąkać - a
przecież nie o to mi chodziło, no nie?

Małżeństwo to związek - odpowiedzialność. Zasada. Jak ją sobie odpuszcza
odpuszcza też i następne. A potem następne. I brzdąka.

Gdzieś tam obiło mi się o uszy, że

[kvinna]

powszechne jest traktowanie siebie nawzajem jak zepsutego sprzętu. Z tym, że
nie naprawiamy sprzętu/związku, gdy coś szeleści, tylko kupujemy nowy/ruszamy
na polowanie.

Smutne.

[caorle]

czy ktoś z Was pamięta ZURT ?:-)

[ziemiomorze]

caorle napisała:

> do szczęścia.
> Przemy na chama. Dążymy. Tylko nie zdajemy sobie sprawy z tego, że
> utożsamianie szczęścia z euforią i odczuwaniem określonych pozytywnych emocji
> to tak jak utożsamianie miłości z "motylami w brzuchu".

W mojej opinii chodzi raczej o uciekanie od cierpienia. W naszych czasach jest
wlasnie na to cisnienie: zeby nie czuc nieprzyjemnosci. Starosc, nuda, bol,
strach - tego nie ma, to wypieramy, jest w cieniu. Takze samotnosc, takze
problemy w zwiazkach, takze wysilek, dotyczacy bycia z kims drugim - wysilek
tez jest czesto pojmowany jako cierpienie.

> Żeby byc człowiekiem szczęsliwym najpierw trzeba spełnic jeden podstawowy
> warunek - być człowiekiem wolny. Ale stop - wolność to nie samowola. To nie
> jest "robienie tego, co się chce".

Albo - brne dalej w moja teorie - 'wolnosc to nie jest nieczucie czegos
nieprzyjemnego'.

[...]
> Małżeństwo to związek - odpowiedzialność. Zasada. Jak ją sobie odpuszcza
> odpuszcza też i następne. A potem następne. I brzdąka.

Karmi sie nas (no wlasnie - kto nas tym karmi?) zludzeniami, ze przyjdzie taki
moment w zyciu, od ktorego wszystko juz bedzie dobrze. A on jakos nie
nadchodzi; ciagle cos nie tak, ciagle na zakrecie (albo: wydaje sie nam, ze
nadszedl i zuzywamy coraz wiecej energii, zeby karmic to zludzenie).
Rozczarowanie jest w takiej sytuacji nieuchronne, i najlepiej za nie winic nie
siebie, ale sytuacje albo najblizszych.
I brzdakac.

zet.

[kwieto]

> Karmi sie nas (no wlasnie - kto nas tym karmi?) zludzeniami, ze przyjdzie taki
> moment w zyciu, od ktorego wszystko juz bedzie dobrze. A on jakos nie
> nadchodzi;

A mowilem ze oswiecenie to iluzja? :"P

[ziemiomorze]

kwieto napisał:

> > Karmi sie nas (no wlasnie - kto nas tym karmi?) zludzeniami, ze przyjdzie
> taki
> > moment w zyciu, od ktorego wszystko juz bedzie dobrze. A on jakos nie
> > nadchodzi;
>
> A mowilem ze oswiecenie to iluzja? :"P

A, tak, zdaje sie, cos o tym mowiles.

Zawsze jest jakie jutro
:-)
z.

[maika7]

Ale samotnośc w związkach to nie jest "zdobycz" ostatnich czasów, kiedy
dostaliśmy do ręki komórki, sieć i pracę do upadłego. To było juz wczesniej.
Wystarczy zerknąc na pokolenie rodziców...
M.

Pokolenie moich rodziców nie rozwodziło się tak

[kvinna]

powszechnie jak moje pokolenie.

W tempie zatrważającym.
Odwagą może jest trwać z boku i się temu przyglądać.
Nie wiązać się z nikim.

P.S. Pamiętam ZURT :) W moim mieście od dawna nie istnieje.

ZURT dla par: położyć się razem w pozycji łyżeczki i razem oddychać. Nie tylko
miło i ciepło, ale wg tantry zasila związek ;)

Ale, ale...

[maika7]

Liczba rozwodów może mówić nie tylko o tym, że jest źle między małżonkami. Może
mówić też o tym, że teraz ludzie mają większą odwagę powiedzieć sobie "nie ma
sensu trwać dalej przy sobie. Rozchodzimy sie i to daje nam szansę na nowy,
może pełniejszy związek. Skoro ten okazał się pomyłką".
Pokolenie moich rodziców też się nie rozwodziło tak powszechnie :-))), ale
jakoś tak się złożyło, że i z porozumieniem wśród znanych mi par "z tamtego
czasu" nie było różowo.
M.

[kwieto]

A co dopiero w wiekach -nastych, gdzie malzonkowie przed slubem praktycznie sie nie znali, a po
slubie umawiali sie ze soba na spotkania ("Pani mowi, ze moze Pana przyjac")

[procesor]

cossa napisała:
> co o tym sadzicie?
> moze inny powod?
> a moze powodu wiekszego nie ma?

Kiedyś przynależność do grupy oznaczał większe szanse na przezycie. I nie mysle
tu o prehistorii.
Rodzina, klan, cech, związek zawodowy..

Teraz samotna osoba ma większe możliwości zadbania o siebi. W sensie
materialnym.
Jednak chyba nasze "wnętrze" dalej by czuć sie dobrze potzrbuje innych ludzi.

Ta sławetna "szklanka wody" co to ktoś ją poda.. Tu sie z Kwietem nie moglismy
dogadac na ogół. :)

Potrzebujemy ludzi by żyć. Nie po to by sie na nich uwieszać. Choroba sieroca,
eksperymenty z małpkami pozbawionymi opieki matki.. Czy tego chcemy czy ni e -
nie jestesmy stworzeni by żyć w samotności.

Ale samotnośc jest nam potrzebna. :))
Bo w niej możemy nawiązac najbliższy kontakt z samym sobą.

Równowaga.