to miasto jest nasze

[fnoll]

to miasto jest nasze??

kto ma takie poczucie?

kombinuję sobie, że dobrze tak mieć, ale skąd?

[ziemiomorze]

Dzis: nieprzespana noc odsypiana po pracy w autobusie, jade godzine, kilo
czasu. Zazwyczaj czujna, tym razem przespalabym przystanek, ale pani obok mnie
szturchnela: 'bo pani to chyba tutaj wysiada'.

No i jak - nie moje?
z.

Autobus linii xxx jest Twój

[Gość: az]

Ot pazerność lub łiszfulcośtam.
Zgoda na autobus.
Ale żeby zaraz miasto całe...

[ziemiomorze]

Miasto mnie budzi rano. Smieciarze, zdarza sie, rzucajac kurwa i pojemnikiem na
smieci sprawiaja, ze jednak nie spozniam sie do pracy. Zapach petow dozorcy,
ktory zamiata chodnik mnie budzi. Psiarze i suniowcy, i ich psy. Koty w marcu.

Miasto jest moje, zadna pazernosc - fakt. Prosilam o to?
z.

Sunę z pytaniem

[Gość: az]

No, teraz widzę, że rzeczywiście to Twoje miasto.

A co to takiego "suniowcy"?

[ziemiomorze]

Suniowcy to odmiana psiarzy - ale sa starsi, na emeryturze, i nie maja
bulterierow jak zwyczajni psiarze, ale raczej male, pekate pieski na cienkich
nozkach.

[r.richelieu]

kup se bezpieczeństwo, hm, poczucie bezpieczeństwa i będziesz miał swoje miasto

a na nie nie wpływa wyłącznie możliwość dostania po pysku w bramie, ale i jak
ci się miasto podoba, jak wiele punktów stało się orientacyjnymi, jak ułożone
są ulice, czy potrafisz się w tym połapać
i czy ma centrum z prawdziwego zdarzenia, które jest wszystkich choć mało kto
tam mieszka, i czy ma symbole niespotykane gdzie indziej,
jeśli podoba, to ogólnie, nie nazwiemy naszym miastem brzydkiego zlepku
prefabrykowanych klocków, chyba że komuś właśnie to się podoba

to w dużych miastach, bo w małych i na wsiach przestrzeń prywatna jest daleko
poza wycieraczką (te wchodzenia bez pukania i wychodzenia na dwór w
rozemmłaniu) a przestrzeń półprywatna obejmuje praktycznie całą wieś lub część
miasteczka jeśli nie ma w pobliżu ruchliwych ulic

O, ale se pedziałam

[fnoll]

mam poczucie bezpieczeństwa niemalże wszędzie, tudzież intuicję, która sprawia,
że razy, gdy mi się czerwona lampka w głowie zapaliła mogę policzyć na palcach
jednej ręki - gdy dałem się komuś niezbyt czujnemu prowadzić

także to kryterium odpada - bo wychodzi na to, że świat jest mój, a bez
przesady :D

orientacja? toż ja się mogę świetnie orientować w OBCYM terenie

centrum... hmm... to prawda, takiego "swojego" centrum te dwa miasta, w których
mieszkam (bo ja zamieszkuję dwa miasta: tygodniowe i weekendowe), nie mają,
raczej są upstrzone kropkami

podobają się? owszem - ale co z tego? tyle miejsc mi się na świecie podoba...

mi się coś kołacze po głowie a'propos miejsc świętych, co wprowadzają w
szczególne ducha drżenie... i one - nie tu, nie ma

choć wiem zarazem, że je się po części STWARZA

[Gość: Luty]

mi się coś kołacze po głowie a'propos miejsc świętych, co wprowadzają w
szczególne ducha drżenie... i one - nie tu, nie ma

choć wiem zarazem, że je się po części STWARZA

I tu dotknales PRAWDY...

[fnoll]

raczej kawałka, bo procedura i niezbędne składniki są mi nieznane

[Gość: Luty]

fnoll napisał:

> raczej kawałka, bo procedura i niezbędne składniki są mi nieznane


-
Prawda nie jest w kawalkach...
To o czym piszesz nie podlega procedurom ani nie sklada sie ze skladnikow...

[fnoll]

oj luty, luty...

z nas dwóch to chyba ja lepiej wiem, o czym piszę :D

a współtworzenie świętych miejsc ma swoją procedurę, swój proces, i swoje
niezbędne składniki (a choćby to i jeden był) - a ja stwierdzam ICH BRAK w
mojej głowie, kompletną nieznajomość

jak już coś, to się przychodzi na gotowe, jak się trafi...

[r.richelieu]

miejsc świętych, znaczeniowych znaczy, świętych bo dla nas świętych i świętych
bo usłyszanych że są święte więc i my twierdzimy że święte, hii. świętość
bardzo łatwo przechodzi z delikwenta na delikwenta tworząc siatkę miejsc
świętych gdzie miejsca święte dla dużej liczby ludzi tworzą symbol osiedla,
regionu, miasta, a wokół symbolu powstaje przestrzeń półświęta, przygotowawcza
dla odbioru sacrum i żadne profanum tam nie ma prawa wleźć. A to wpływa na
architekturę, najpierw małą, jakieś trawniki i klomby, potem dużą, wyburzanie
ruder, renowacja zabytków, a jeśli renowacja to podniesienie klasy mieszkań a
co za tym idzie wprowadzenie się najbogatszych i najzacniejszych, hehe,
powstanie rynku. A jeśli towarzyszyć będzie duża promocja to zlecą się
wycieczki i trzeba będzie zapewnić im usługi, jeście i spaście i inną rozrywkę
i handelek jakiś i bank i centrala banku i konsorcjum i symbol szlag trafił
właśnie bo stał się mały dziwnie pomiędzy jednym szklanym domem a drugim, bo
city jets dziś modniejsze od symboliki. Tfu
No i sęk w tym, że różne rzeczy są sacrum i profanum dla różnych społeczeństw i
w dzielnicy meliniarskiej największym sacrum będzie mieszkanie największego
recydywisty w okolicy.

[fnoll]

r.richelieu napisała:


> w dzielnicy meliniarskiej największym sacrum będzie mieszkanie największego
> recydywisty w okolicy.

joł, jasne! człowiek zbliżając się do takiego miejsca automatycznie robi się
BARDZIEJ UWAŻNY - myślę, że to istotny wyróżnik - klapki się podnoszą w głowie
i patrzysz we wszystkie strony

ale że jest tak, jak też napisałaś, że ta świętość miejsca jest w istocie
między ludźmi, to weniosek z tego prosty, że bez poczucia wspólnoty - nie ma
świętych miejsc - miasto nie jest nasze

oj tak... moja wspólnota jest ażurowa i duje przez nią wiatr :(

pocieszam się wierszem Norwida, że ziemi tyle mam ile ma stopa zakrywa dopokąd
idę... mam tę świętą garść ziaren, to tu, to tam

ale miasta - ni ku-ku - nie ogarniam!

[Gość: Richelieu*]

i jak powiedzieć "moje miasto" na miasto w którym czujemy się niepewnie, ba,
kiedy klapki na oczach się podnoszą bo się normalnie boimy. Moje miasto jest
instynktowne, tak jak kierowcy jeżdżą na pamięć. Dlaczego oni w nie swoim
mieście uważniej patrzą na znaki.
Moje miasto bo też jest przedłużeniem domu. Nie trzeba pakować walizek znaczy
nie ma poczucia wyprawy. Można mieć kilka swoich miast, tym więcej im mniejszym
jest domatorem omawiany delikwent.

a świętość. nie, to symbol jest wspólnoty, święte może być uschłe drzewo bośmy
tam pierwszy raz całowali się z kolegą z podstawówki. Wtedy to drzewo będzie
symboliczne gdy takie doświadczenia będą udziałem wielu, łącznie z kaleczeniem
kory ania+jasio=wielkamiłość

ażurowość, można pleść cienkie powiązania a można i grube. Cienkich powiązań
trzeba mnóstwo dla pokrycia terenu, grubych i mocnych wystarczy kilka

nieogarnięcie miasta. Zależy jak chcesz ogarnąć. Miasto dzieci ogarniesz, gdy
córa Cię do niego zaprosi, ale miasto lumpa? W pysk dostaniesz za nieostrożny
krok. Uczy się tego bitych kilka lat jak wejść do miasta lumpa a i tak można
oberwać. Moje miasto znaczy miasto takich jak ja. Za dużo nie takich jak ja w
mieście i już mamy nienasze miasto. Dlatego blokowisk mało kto nazywa moje
kochane gniazdko do mieszkania, za ścianą jest antyfnoll i co gorsza jego
symbol rywalizuje z naszym symbolem

[fnoll]

tę "uważność" i "podnoszenie klapek" zaliczam akurat na pozytyw :)

że są takie szczególne miejsca, które wzbudzają świadomość, przytomność
specyfiki i swojości - a nie same "kanały komunikacyjne" przemierzane na
autopilocie, lub miejsca, których duch jest przed nami zamknięty, drugie dno
niedostępne, tradycja nieznana, język niepojęty

uważność prześwietla, nie kojarzy mi się z lękiem czy z jeżeniem się włosów na
plecach - uważność to chłonięcie otoczenia każdą porą ciała

lęk to wtedy, gdy wpadniemy jak mucha w lepki, gorzki syrop, i jedno co kołacze
się w głowie to - wydostać się stąd! wydostać!

po zastanowieniu się myślę, że niektóre z knajp stały się dla mnie, mimo
sporzywanych tam napojów o właściwościach zgoła przeciwnych, właśnie
miejscami "uważnościowymi" - już dawno mnie tknęło, że dobre knajpy są jak
dawne kaplice, że mają w sobie sacrum

zatem - "moje" miasto to "moje" knajpy :D

[r.richelieu]

bo w mieście naszym nie skaczemy od punktu do punktu tylko chodzimy linearnie.
Można by tu przeciwstawić ażurowość, jednak ona tworzy sieć połączeń, dróg
swojskich, a nie punktów swojskich. W mieście nie moim będzie dom, miejsce
pracy, spożywczy, centrum handlowe, a wyjście za próg każdego z nich będzie już
wycelowane w punkt następny.

miejsca, które wzbudzają świadomość, bo duch otwarty, tradycja znana..
turystyka z przewodnikiem?
Czy używasz "uważności" przy korzystaniu z komputera równie intensywnie co
kiedyś tam gdy byłeś zielony i się uczyłeś? Miasta też się uczy, to było tu już.
Ale można uważnie chłonąć bo jesteśmy ciekawi nieznanego albo chętni
kontemplacji znanego. Tylko czy te uważności będą tak samo intensywne?
Spojrzenie na miejsce po raz pierwszy i po raz setny, kiedy bardziej nas
zaciekawi.

lęk. przemieszczanie z punktu do punktu w ekstremalnych przypadkach polega
właśnie na dom, wycieraczka, pół godziny lęku, praca, godzina lęku, centrum
handlowe. I dlatego nie pamięta się tego co było w trakcie trwania lęku. Ba,
nawet jak miasto jest zwyczajnie brzydkie dla nas, to zamiast lęku będzie
obrzydzenie i też będzie poruszanie się od punktu do punktu.

knajpy. Może Twoje sacrum to Twoje towarzystwo

[fnoll]

r.richelieu napisała:

> knajpy. Może Twoje sacrum to Twoje towarzystwo

jak w przypadku każdego sacrum :) nawet pustelnik kultywuje swe sacrum w
kontekście społeczeństwa, które porzucił, którego wyobrażenie jest mu ludnym
towarzystwem - no i wizje z personifikowanymi obiektami świętymi...

słowem, nie ma sacrum bez wzajemnie sacrumującej się wspólnoty, ale to nie
wystarczy - jeszcze trzeba jakoś NIECODZIENNIE zaaranżować przestrzeń - i to
jest to sacrum po stronie świątyni, kaplicy czy knajpy, czasem po stronie
przyrody

ale - na ile to trwałe? knajpy tak szybko się zmieniają... jak mnie cieszy, gdy
po roku napotykam stałość! lecz na starość - raczej nie mam gwarancji

moje miasto jest więc jak płachta na wietrze - czasem się rozwija - a czasem
takie tycie

i wiesz co, włącza się tu chyba dość istotna własna cecha - że nie chcę go w
tych zmianach konserwować, zatrzymywać - kamienie o wiele mniej dla mnie znaczą
od potencji tkwiącej w ludziach

więc może powinieniem zadać sobie pytanie wyglądając przez okno:

czy ci ludzie są "moi"?

[Gość: az]

Mam nadzieję, że nie mieszkasz w moim mieście ;)
Są Twoi w sensie razem przebytej przeszłości, pobytu we wspólnej
teraźniejszości i potencjalnej przyszłości. Wiążą Was lokalne kontakty i
interesy.
Rozumiem bliskość miasta. Jest jedno (dwa, trzy). Inaczej z ludźmi. Co jeden to
prorok.

[fnoll]

azie, przebywanie we wspólnej fizycznej przestrzeni nie jest równoznaczne
przebywaniu we wspólnej TERAŻNIEJSZOŚCI, to samo dotyczy przeszłości i
pączkującego jutra - gdyby w moim mieście rozpoczęły się wiece brunatnych
koszul (a za zbieżny przykład z ostatnich miesięcy wystarczą ekscesy młodzieży
wszechpolskiej) - to byłaby to fizyczna manifestacja ODMIENNEJ teraźniejszości,
bo to, co tych-ich pcha do przemocy dla mnie NIE ISTNIEJE

więc patrzę sobie, wyglądam - co jest wspólnego? ech, trudno przeniknąć
twarze...

[Gość: az]

Jasne, że nasza teraźniejszość nie jest tożsama. Ale istnieją punkty styczne.
Choćby owo przebywanie we wspólnej przestrzeni fizycznej i chciał-nie-chciał
wzajemne oddziaływania.

[r.richelieu]

wiem, że jesteś azie za idealną homogenicznością. Hm, społeczeństwo jako serek
homogeni.zowany. A taką uzyskasz wykupując miejsce w coraz popularniejszych
gated communities. Będzie moje osiedle zamiast mojego miasta

ale z drugiej strony kwestia wartości i symboliki. Jeśli wartością jest kasa i
władza wtedy i zaogrodzeniowy biały w RPA powie o Pretorii, że to jego miasto.
Tak samo jak ten co chce zaogrodzeniowemu rewolucję pod nosem zrobić

wzajemne oddziaływania. można lubić, nie lubić, ignorować, tolerować. Miasto
jest zbyt duże i funkcjonalnie zbyt różnorodne aby ludzie mieszkający byli
jednakowi pod względem wyznawanych wartości. A w różnorodności jest właśnie
siła miasta, a nie jego słabość. Jednakowe są wioski, a jeśli są jednakowe i
duże, to są duże wioski po prostu

[Gość: az]

> wiem, że jesteś azie za idealną homogenicznością

Że co proszę?

> wzajemne oddziaływania. można lubić, nie lubić, ignorować, tolerować. Miasto
> jest zbyt duże i funkcjonalnie zbyt różnorodne aby ludzie mieszkający byli
> jednakowi pod względem wyznawanych wartości

Nobla za tę odkrywczą myśl nie dostaniesz.

[r.richelieu]

właśnie, więc albo uczyć się współżycia tworząc miejski symbol i miejskie
centrum wszystkich albo mieć w nosie innych niż ja i stworzyć symbol i centrum
lokalne, samemu stając się członkiem społeczności zamkniętej stosującej wobec
naruszających święty spokój lokalnego centrum rekstrykcje prawne (to ci
nadziani z osiedli za bramą) lub restrykcje bejsbolowe (to menelstwo). Wszystko
to zaś bierze się z niechęci współżycia lub z niechęci władz miejskich do
stworzenia centrum miasta z którym mogą utożsamiać się i gated communities i
menele

[Gość: az]

> to zaś bierze się z niechęci współżycia lub z niechęci władz miejskich do
> stworzenia centrum miasta z którym mogą utożsamiać się i gated communities i
> menele

Nie bardzo kumam.
Nie mam chęci do współżycia z menelami.
Po kiego grzyba odgórnie tworzyć jakieś wspólne centra?
Zresztą, nie ma takich centrów w miastach?

[r.richelieu]

Mnóstwo miast nie ma centrum, Katowice na ten przykład. Wychodzi się z dworca,
zamyka oczy i przelatuje przez "rynek".
Centrum miasta to nie jest miejsce po prostu w centrum. Centrum jest wizytówką,
a jest różnica czy czujesz że to Twoja wizytówka czy nie. Dlatego po części
można moje miasto przenieść na grunt mojego centrum miasta.

a menele. Nie trzeba z nimi współżyć gdy z przeciętnym Kowalskim trudno dojść
do ładu. Wystarczy aby społeczności mogące siebie potencjalnie zwalczać
znalazły jeden punkt wspólny i temu punktowi postawić "pomnik" w centrum
właśnie, bo centrum jest wspólne. A żyć se mogą nadal w odosobnieniu, jeśli
miasto jest urbanistycznie do tego przystosowane

[r.richelieu]

niecodziennie zaaranżować przestrzeń. Co z rupieciarskimi punktami ksero,
stoiskami warzywnymi, sklepami z mięsem tuż obok świątyni. Jeśli jets ona
oddfzielona, stojąca samotnie w parku na przykład to jednym okresem
przybliżenia profanatyczneg burdelu jest odpust. Jednak ten kicz też jest jakby
święty, dla dawnych przynajmniej był. Ale co gdy świątynia stoi przy ulicy, a
ulica wyzwala budowanie ciągłe, budynek przuyklejony do budynku. I kto zapewni,
że w sąsiadujących kamienicach nie będą sklepy z mięsem. Może to czepialstwo,
ale jak odebrać kolejność, warzywny, spożywczy, kościół, mięsny? Widzę siatki w
dwóch rękach a kościół na chwilowy i przyokazjowy

potencja w ludziach, a jeśli stwierdzą, że lepsza przyokazjowość kościoła (czy
innego sacrum) niż żaden odbiór? Jeśli jak wszystko dziś, bez marchewki ie
przyjdą, więc postawić multiplex to może przy okajzi i o sacrum zahaczą.
Prowokacyjne to, ale gdyby faktycznie właściwi odbiorcy symbolu nie mieli sił i
środków na trzymanie go przy życiu? Czy sprzedać symbol poprzez spłycenie jego
odbioru?

[mathias_sammer]

fnoll napisał:

> to miasto jest nasze??
>
> kto ma takie poczucie?
>
> kombinuję sobie, że dobrze tak mieć, ale skąd?

tak fnollu, jest Wasze bezsprzecznie.


M.S.

[fnoll]

to znaczy?

czyje jest to miasto (wg fnolla)

[fnoll]

tych, którzy tworzą wielką siatkę wzajemnie zależnych interesów, utrzymującą
miasto, którzy są od siebie o dwa telefony - politycy, czynszownicy,
gastronomowie :D, taksówkarze, rozlepiacze plakatów, kapłani, hotelarze,
monterzy żaluzji i flisiarze...

wszyscy, którzy ŻYJĄ Z MIASTA - ich jest miasto

miasto jak wielki fiszbin w paszczy wieloryba cedzący plankton

ja jestem plankton

[ziemiomorze]

Widzisz, fnoll - w miasto mozna sie ubrac; moje miasto jest moja sukienka np
dzisiaj i pietnastoligramowym kozuchem, ktory spada na moje ramiona ilekroc
wracam tu skadinad.
Zaden trybik, zaden plankton; pozeram tak samo, jak jestem pozerana, zywimy sie
soba nawzajem i jest w tym duzo przyjazni i wyrozumialosci.
z.

[malvvina]

ja mam tak do krajobrazu polski i do nieba polskiego. Czuje to.

> to miasto jest nasze??
>
> kto ma takie poczucie?
>
> kombinuję sobie, że dobrze tak mieć, ale skąd?