ciągle marzę o miłości

[Gość: kochliwa]

jestem po 40,mam męża,nastoletnie dziecko.Ciągle marzę o prawdziwej miłości -
mój mąż był moim pierwszym i jedynym chłopakiem.Prawda jest taka, że go nigdy
tak właściwie nie kochałam.Czuję się na dużo lat mniej niż mam.Od zawsze tak
było i jest, że w każdym towarzystwie,w każdym środowisku(męskim) w jakim się
znajdę szukam sobie obiektu moich westchnień.Wtedy o Nim myślę, marzę i
wyobrażam sobie naszą spełnioną miłość.Są to różni mężczyźni pod względem
wieku i wyglądu.Nie zdobywam ich lecz raczej lekko flirtuję z nimi ale często
są tylko w moich myślach.Co o tym sądzicie? Czy jest jeszcze ktoś podobny do
mnie w takich zachowaniach? Bardzo proszę o wypowiedzi, szczególnie by mnie
interesowała opinia psychologa.

[triss_merigold6]

Sorry ale to nie brzmi zbyt dojrzale. Spróbuj niezobowiązującego romansu -
skutecznie leczy ze złudzeń i snów na jawie.
Takie etap to przechodziłam (bez męża i dziecka oczywiście) mając 14 lat.

[Gość: kochliwa]

brak mi odwagi na romans,
zawsze, chyba niestety miałam bogate życie wewnętrzne,nigdy nie miałam nikogo
komu mogłabym się zwierzyć
a tak ogólnie to funkcjonuję normalnie
dlatego chciałabym przeczytać wypowiedź psychologa.

[triss_merigold6]

W sumie to brak romansu i rojenia zamiast konkretów są bezpieczniejsze. Obiekt
marzeń w naturze na ogół sporo traci na uroku. Brakuje Ci w życiu adrenaliny?
Serio pytam. Czy brakuje/brakowało Ci mocnych wrażeń, konkretnych problemów
uczuciowych, uniesień, zauroczenia? Przeżyłaś młodzieńczą tzw. pierwszą miłość?

[Gość: kochliwa]

nigdy nie mialam chłopaka, mój mąż był pierwszy (miałam wtedy 22lata)
majac naście lat byłam zakochan wiele razy ale zawsze były to miłości
jednostronne

[Gość: etta]

to raczej fantazje seksualne a nie kochanie

[Gość: kochliwa]

raczej nie chodzi mi o seks, nie jest on dla mnie najważniejszy

[Gość: naika]

jak rozwiniesz myśl, co jest, to może mnie natchniesz, bo jestem u progu
spisania odpowiedzi :)

[Gość: kochliwa]

jak mam rozwinąć myśl? co chcesz wiedzieć?

[Gość: naika]

co jest najważniejsze? bo nie seks...

[Gość: kochliwa]

seks tez jest ważny ale nie najwżniejszy
chodzi o chęć bycia z osobą, która mnie kocha i ja kocham ją
o to by razem rozmawiać,milczeć, spacerować itp.

[Gość: naika]

ale chwilencja: widzisz gościa po raz pierwszy i myslisz sobie:

"seks tez jest ważny ale nie najwżniejszy
chodzi o chęć bycia z osobą, która mnie kocha i ja kocham ją
o to by razem rozmawiać,milczeć, spacerować itp."

totalna ułuda...
kwieto /jesli dobrze pamiętam kto zacz pod nikiem się skrywa. moge się mylić -
wybacz qw5 vel kwieto ;)/ wedle mojego postrzegania świata, mogłaś byłaś
zabrnąć w drogę racjonalną, nie emocjonalną?
poslubiłaś czł♥owieka umysłem, nie sercem?

[Gość: etta]

słowa: wyobrażam sobie naszą spełnioną miłość
zawiodły mnie na manowce, bo jak można wyobrażac
sobie takie rzeczy widząc kogoś po raz pierwszy

[triss_merigold6]

Takie wyobrażenia jak w podstawówce na przerwie: on podchodzi, przytula, na
imprezie prosi do tańca, kwiaty przynosi itd. Poza marzenia o pocałunkach i
romantycznej otoczce spotkań to chyba nie wychodzi.
Jeśli się mylę niech kochliwa sprostuje...

[Gość: kochliwa]

owszem marzenia dochodzą i do seksu

[Gość: etta]

pytasz czy inne to robią?
Kobitki róznia się tylko stopniem nastroszenia piórek

[yoosh]

Cierpisz na syndrom nie spełnionej miłości.Wyszłaś za mąż nie kochając lub
fantazjując o miłości i teraz czujesz ten brak czegoś w życiu.
Jeżeli nie masz odwagi na romans,to czy te fantazje na "temat" tak bardzo
utrudniaja ci życie?
Czesto stoimy przed wyborem: fantazja czy real.Nikt za ciebie nie podejmie
decyzji.

[Gość: kochliwa]

dzięki! bardzo dobrze ujęte
te moje fantazje często mi pomagają przetrwać tą szarą codzienność
ale jednak chciałabym zobaczyć jak to jest w realu,może kiedyś zdobędę się na
odwagę?
mój mąż przed ślubem straszył mnie, że sobie coś zrobi jak za niego nie wyjdę
w naszym życiu dość często jest burzliwie ale jest też dużo dni i nocy całkiem
miłych.Jemu chyba na mnie zależy.

[triss_merigold6]

Czy Ty masz takie szalenie romantyczne wyobrażenie o prawdziwej miłości tj.
świat do stóp rzucony, on deklaruje, że poświęciłby wszystko, motylki w brzuchu
24 godziny na dobę itd.? Tak bywa ale dość krótko. Organizm by nie wyrobił na
wysokich obrotach dłużej niż pół roku - tyle mniej więcej trwa silne zakochanie.

[yoosh]

Może kochliwa nie miała przyjemności ani pół roku i stąd potrzeba nadrobienia
zaległości.

[Gość: kochliwa]

ale ja nie przeżyłam nawet kilku takich tygodni, nie mówiąć o miesiącach

Jest sposób..

[triss_merigold6]

[Gość: kochliwa]

JAKI ??

[qw5]

Ten co podała Triss w pierwszym poscie, nie jest zły.

[triss_merigold6]

Przepraszam, za szybko nacisnęłam.
Jest sposób ale ryzykowny. Jeśli masz niezbyt spostrzegawczego męża i pracę
która zajmuje sporo czasu (w tym wyjazdy) to zaryzykuj romans z którymś z tych
facetów o jakich myślisz. Zmysłowy romans z pozorami uczucia. Problem polega na
tym, że faktycznie możesz się pełnoobjawowo zakochać i przestać kontrolować
sytuację a stąd prosta droga do niefajnych konsekwencji: rozwody, rozbijanie
rodzin itd.
O etyce nie wspominam bo to nie ten temat.

[yoosh]

Jasne ,i po czasie odzywa sie ta potrzeba.
Ale za Boga nie oczekuj wskazówek,co masz zrobić z tym fantem.W sumie
małżeństwo masz niezłe tylko nudne,podejrzewam.Pozostań na etapie fantazji,no
chyba że coś w tobie pęknie,podniesie temperature...W sumie tylko ty poniesiesz
wszelkie konsekwencje-dobre i złe.

[Gość: kochliwa]

obawiam się, że te złe to nie tylko ja bym poniosła
bardzo mi się podobają Twoje wypowiedzi,Czy masz coś wspólnego z psychologią?

[yoosh]

wiesz,nie jesteś pierwszą i ostatnią,która gryzie się z tym problemem i
przemaglowałam go już nie raz:-)))
To,co tutaj czytasz,to tylko materiał do przemyślen.Masz wolną wolę,zrobisz,co
będziesz uważała w danym momencie za słuszne lub korzystne dla ciebie,tak jak
kiedyś decyzja o małżeństwie i ponosisz konsekwecje.Tylko ty piszesz
scenariusz swojego życia,chociaż może ci się wydawać,że inni coś nawalili lub
ci popsuli.

[qw5]

Niezależnie od wieku, stanu cywilnego - myślę, że nie jesteś żadnym wyjątkiem.
Bardziej decyduje tu osobowość (introwertyzm?, "bogate"życie
wewnętrzne,skłonność do fantazji, marzeń, rozwinięta wyobraźnia) oraz
doświadczenia, a raczej ich brak. Pewnie też jednak niezrealizowanie się,
niespełnienie potrzeb kochania i bycia kochaną.

[Gość: gosia]

Brak miłości jest bardzo smutny, wiesz zobaczysz, że jeszcze kogos pokochasz
jesli wciąż szukasz znajdziesz.
Nikt nie zasługuje na to by choć raz w życiu prawdziwie nie kochać

[Gość: witch-witch]

Marzyć można ale realia życia mogą przytłumić nawet najwieksze marzenia.
Sprubój zakochać się chociaż raz w twoim mężu, czy jest to szalona idea.
Przecież tak bywa we wszystkich długoletnich małżeństwach, że ludzie w jakiś
tam sposób odnajdują drogę do siebie i potrafią ponownie zakochać, raz po razie.

[Gość: małgo]

Jest też coś takiego co nazwalabym teatralną osbowoscią.
Osoba obdarzona czyms takim, zle sie czuje w codziennosci,
nawet jesli ta codziennosc jest szczesliwa ,ale pozbawiona
fajerwerkow.Marzy o porywach serca,rozstaniach,powrotach,
namiętnosciach i o sobie jako heroinie tych dramatow.Żeby
bylo tak jak w kinie ,jak w "Przeminęło z wiatrem".Jesli
jednak jest się przy tym introwertykiem (upraszczam),to
nie wciela się raczej tych marzeń w życie.
To takie dziewczęce i zastanawiam się jaki udział w kształtowaniu
takiej osobowości mają dziewczęce lektury, ew.filmy.

U Ciebie to marzenie z lat dziewczęcych przetrwało,bo nie miałaś
okazji przeżyć burzy z piorunami na dokładkę z potopem i trzęsieniem
ziemi.Gdyby Cię jakaś "miłość" sponiewierała doceniłabyś cichą
przystań;zgodnie z przysłowiem -wszędzie dobrze gdzie nas nie ma. :)