Ludzki człowiek

[ta_mar_ta]

" Człowiek jest ludzki w ludzkich warunkach" G.Herling-Grudziński "Inny świat"

Czy tylko wtedy? Czy można być ludzkim w nieludzkich warunkach i odwrotnie-
nieludzkim w ludzkich?( pytanie retoryczne, wszyscy znamy przykłady, że można z
powodzeniem )

Co zatem "autor miał na myśli" w ten sposób formułując zdanie ?
Czy nie można go odczytać jako moralne przyzwolenie na "nieludzkość" jeśli
takież staną się warunki?

Zdezorientowana intelektualnie
Ta_

[vicca]

Witaj Ta_!

Moim zdaniem nic nie usprawiedliwia np. zabicia innego człowieka - bo "takie
były okoliczności". Albo "warunki zmusiły mnie do tego by to zrobić"
(tłumaczenie matki, która zostawiła dziecko na śmietniku by zamarzło).

Grudziński tym cytatem tłumaczył sytuację w jakiej się znajdował w łagrze -
jezeli mu to pomagało, to w porządku, ale do mnie to nie przemawia.

Pzdr ciepło Vicca

[pastwa]

Jak w każdym uogólnieniu, zawsze znajdzie się jakiś wyjątek. Rację miał jednak
Grudziński twierdząc, że tym łatwiej być miłosiernym i godnie postępującym im
mniej drastyczne są warunki.
Nie potrafiłbym z obecnej sytuacji, w jakiej żyję atakować moralności w
postępowaniu tychże nieszczęśników, człowiek ma bowiem, pewne indywidualne
limity w znoszeniu bólu i upokorzenia.
Przekroczenie tychże zwiększa nasilenie w człowieku naturalne instynkty
przetrwania, zagłuszając tym samym beztroski intelektualny tok moralizatorski,
który staje się mało użyteczny w tych okolicznościach.
Ponieważ powyższe jest tylko( lub aż )tendencją ogólną, zdarzą się jednostki,
gotowe wyrzec się własnych podstawowych potrzeb, ale to zależy od siły umysłu
tych osób, która nie została jednakowo rozdzielona wśród ludzi przez naturę.

[Gość: trzcina]

Nie widzę w tych słowach przyzwolenia , raczej stwierdzenie faktu i to bez
śladu oceny. Jesli ktoś, kto nieludzkie warunki przeżył, wstrzymuje się od
oceny, tym bardziej ja - oszczędzona.
Zastaniawiam sie natomiast, co decyduje o ocaleniu człowieka w sobie, gdy
warunki zezwierzecają. Przecież nie odwołanie do rozumu, do etyki. Jaka
wierność "ludzkości", wartościom w sobie, gdy głód, ból czy cierpienie
wypierają myślenie w kategoriach moralnych.
Czy nie jest tak, że jedynie ci, w których granica "non possumus" wbudowana,
wklejona została tak mocno, że nawet, kiedy myśli brakło i możliwości
swiadomego decydowania, reagowali ku przetrwaniu, ale nie przekraczjąc jej?
Nie wiem, bo skąd, a świadectwa ocalonych, także w człowieczeństwie, pełnej
odpowiedzi nie dają.

[kwieto]

Poczucie wlasnej godnosci i honoru...

[kwieto]

Po prostu Ci ktorzy w nieludzkich warunkach zachowuja sie ludzko, przegrywaja z
tymi co sie zachowuja nieludzko.

Polecam "wladce much" Goldinga, traktuje dokladnie o tym - grupa dzieci z
ekskluzywnej szkoly dla elit wskutek awarii samolotu laduje na bezludnej
wyspie. Poczatkowo tworza male spoleczenstwo, wspierajac sie nawzajem,
pozniej...

Byl tez bardzo ladny film na motywach ksiazki

[trzcina]

"Władca much" rzeczywiście b. precyzyjnie ukazuje te mechanizmy.
Ale to jednak fikcja i to zostawiająca smak przygnębienia i koniecznej
przegranej.
Jest taka książka Primo Leviego "Czy to jest człowiek", napisana w obozie,
wydana oczywiście po wojnie, rzadko wznawiana. On szuka tych odpowiedzi, które
ze zdaniem G.H.-G. się wiążą.
Słowa Leviego, które ze mną zostały to te o "pożegnaniu w sobie życia", a co za
tym idzie - o pożegnaniu strachu. Może ci, którzy gotowi byli tak się z życiem
pożegnać, są właśnie tymi, którym udało się ocalić godność?

[kwieto]

Tak, dlatego napisalem tu gdzies, ze ludzie "ludzcy" w warunkach nieludzkich
zostaja po prostu wytepieni przez tych, dla ktorych godnosc to tylko frazes. Bo
kto jest w stanie przeciwstawic sie zgrai? W "normalnym" systemie ludzie ktorzy
potrafia zyc godnie zyskuja powazanie i szacunek - stoja na pozycji swego
rodzaju mentorow. Natomiast gdy wszyscy razem sa rzuceni do jednego worka ktory
ich wszystkich upadla - wychodza animozje, emocje, stres... I czyjkolwiek
autorytet bardzo szybko pada w gruzach. A wtedy zostaje juz tylko takiego
dobic...

[trzcina]

Trochę "ludzkich" jednak przetrwało, cud czy przypadek to? Może w
rejestrach "zwierzęcych" przystosowali się, a granicy, gdzie człowiek się
kończy, nie przekroczyli?
Głupio się czuję i "mało", przykładając znane mi słowa do niepoznanego,
niedoświadczonego. Jakbym obrażała tych, którzy mieli nieszczęście nieludzkich
warunkow doświadczyć. Pewnie dlatego mnożą mi się jedynie pytania.

[Gość: gawrona]

ta_mar_ta napisał(a):
> Co zatem "autor miał na myśli" w ten sposób formułując zdanie ?


moze trzeba zapytac autora?

[pastwa]

Gość portalu: gawrona napisała:

> ta_mar_ta napisał(a):
> > Co zatem "autor miał na myśli" w ten sposób formułując zdanie ?

> moze trzeba zapytac autora?

Zmarło mu sie jakiś czas temu, niestety.

[Gość: gawrona]

pastwa napisał(a):
> Zmarło mu sie jakiś czas temu, niestety.
>


ups, sorki, nawet tak pomyslalam tuz przed wcisnieciem "wyslij"
(ze moze wyjsc jak z tym ministrem kultury, co to chcial sie spotkac z niezyjacym)
ale moj post byl raczej o tym, ze "co autor mial na mysli" wie tylko autor,
i rozne interpretacje (np. w szkole) moga wywylac "przewracanie sie w grobie"
danego autora

[fnoll]

ja to rozumiem tak, ze te "ludzkie warunki" to po prostu otaczajacy nas ludzie,
ktorzy ustawiaja nas tak, ze czasem wyniesienie w kieszeni ze sklepu czekolady
spotyka sie z uznaniem, a innym razem w zyciu nam to do glowy nie przyjdzie,
raz uderzenie kogos w twarz wydaje sie byc czyms uzasdnionym, a innym razem
nawet nie podnosi sie glosu...
trudno byc ludzkim wsrod nie-ludzkich, jedyne, co mozna zrobic by ocalic swe
czlowieczenstwo, to uciec

[Gość: mamma2]

Zgadzam się z Herlingiem- Grudzińskim i to z szacunkiem dla kondycji ludzkiej.
Moim zdaniem słowa "usprawiedliwiać - nie usprawiedliwiać" w pewnych warunkach
tracą sens. Nie podejmuję się oceny "ludzkości człowieka" w łagrze siedząc
sobie wygodnie przed komputerem.

[ta_mar_ta]

Czytam i napawam się Waszymi mądrymi wypowiedziami, bardzo dziękuję za
dyskusję, nad każdym z postów należy pochylić się i pomyśleć. I o to mi
chodziło.

Czy ktoś z Was miał sposobność spotkać i poznać osobiście ludzkiego człowieka,
który przeżył nieludzkie warunki?

Ja mam w rodzinie wuja, który przeżył rok sowieckiego łagru. Nigdy i nikomu nie
opowiedział o tym okresie swojego życia.
Tylko czasem krzyczy straszliwie przez sen i trzeba go budzić...

Całym zyciem daje świadectwo swojej niezwykłej uczciwości i "ludzkości", czy
potrafił być ludzki w tych nieludzkich warunkach ? Czy gdybym dowiedziała się,
że nie , czy staciłabym do niego szacunek? Pytania, pytania...

Ta_

[Gość: mamma2]

Moja babcia przeżyła Oświęcim. Miała 16 lat. Rzadko o tym opowiadała. W końcu
pewna żydowska fundacja poprosiła ją o nagranie wywiadu. Nie byłam w stanie
obejrzeć tego filmu do końca. Ona tam nie była ludzka. Ona chciała przeżyć.

czlowiek ludzki jest lucky

[fnoll]

bo cierpienie psuje

ze tak dodam jeszcze, choc rzeczy trywialne tu wieszcze

człowiek lucky jest półludzki

[trzcina]

bo cierpienie psuje, kiedy do spodu lub długotrwałe (choć niektórych na stal
przerabia)

a szczęście człowiek psuje, bo mu czegoś brakuje i to czasem aż tak, że ludzie
ludziom gotują to, o czym wyżej