Wątki o zdradzie

[vicca]

Czytam sobie różne wątki o zdradzie. Wypowiadają się na nich i tacy co
zdradzają, i tacy którzy są czy byli zdradzani, i tacy którzy takich
doświadczeń nie mają.
To co mnie dziwi, to fakt, iż w wielu przypadkach osoby zdradzające podchodzą
to takiej sytuacji "na luzie". Ba, nie widzą w niej nic złego. Podobnie osoby,
które są "tymi drugimi". Przeraża mnie to, bo okazuje się, że coraz mniej osób
wierzy w słowo "wierność" i uczciwe postawienie sprawy. Okazuje się, że lepiej
jest być z kimś "na przychodne" mając świadomość że gdzieś tam spokojnie śpi
zdradzany mąż/żona podczas gdy my świetnie się bawimy.
Dla mnie jest to bardzo egoistyczne. Nie rozumiem tego. Moze mi ktoś spróbuje
wytłumaczyć?

[Gość: frisky2]

Co gorsza, wiekszosc osob prezentuje filozofie kalego: "Jak kali zdradzic to
dobrze, a jak kalego zdradzic, to zle".

Na marginesie: Vicco, mysle, ze ci dla ktorych wiernosc jest wazna po prostu
sie nie wypowiadaja, bo po co maja mowic o czyms oczywistym? Co z tego, jesli
powiem, ze dla mnie zdrada nie wchodzi w gre, bo wiem, ze skrzywdzilbym tym
zone, dzieci i siebie, nie mowiac o osobie, z ktora bym popelnil te zdrade.

[Gość: annka]

Też zawsze tak myślę, ale czytając niektóre posty i obserwując ludzi wkoło mam
wrażenie, że pewne wartości coraz częściej istnieją tylko na papierze ... (dla
niektórych toaletowym). Przykre :(((

[Gość: frisky2]

Coz, zludzen sie kiedys trzeba pozbyc. Ale jak sobie przypomnisz lektury XVIII,
i XIX -wieczne to sie okaze, ze wcale dzis nie jest gorzej w tym temacie:)

[iwa.ja]

No tak, myślę sobie, ale jak niegdyś pisałam, zdrada (mówimy o zdradzie
fizycznej?) to skutek. Z całą pewnością. Wcześniej na ogół dochodzi do zdrady
(ze strony później zdradzonego/zdradzonej fizycznie) pewnych wspólnych ideałów,
obietnic, przysięg. Zdrada jest zdradą i zawsze boli. Zwracam jednak uwagę, że
boli zdrada fizyczna (bo ją, jakby to powiedzieć, najbardziej widać), ale
psychiczna dołuje nie gorzej. Dlatego też zawsze doradzam moim znajomym
(zdradzonym fizycznie), żeby najpierw pogrzebali we wspólnej przeszłości. I ...
może ...przebaczyli.

[Gość: Melba]

Czy z malutkiej krostki musimy hodować wrzodzisko, które pękając zalewa nas
ropą i wtedy spostrzegamy, że stało się coś złego? Czy nie można interweniować
wcześniej, nie skutki, a przyczyny zaklejać plasterkami?

[iwa.ja]

Dokładnie o to mnię się rozchodziło. Melba, gola!

[vicca]

Dobrze, ja nie zauważyłam żadnego znaku ostrzegawczego - żadnego czerwonego
światła, głuchych telefonów czy "życzliwych" przyjaciół. Swojego związku też
nie mogę określić jako porażki, szarpaniny, katorgi itp. Więc dlaczego?

Poza tym, czy naprawdę uważacie, że dobre czy złe stosunki między partnerami
(pomijam sytuacje ekstremalne) są "przyzwoleniem" na zdradę i jako takie
powinny być akceptowane? Dla mnie nie.

[Gość: frisky2]

Ale, jak pisze Melba, zdrada to skutek czegos najczesciej. A ze nie zauwazalas
zadnych objawow, to nie znaczy, ze wszystko bylo OK.

[vicca]

Dobrze, dla dobra dyskusji założmy, że nie było dobrze, a ja jestem ślepa
nasturcja, która niczego nie zauważyła.
Ale czy w związku z tym jego długotrwała zdrada była "usankcjonowana prawnie"?
Innymi słowy: było źle więc mnie zdradzał, ale jednocześnie był ze mną "na
pełen etat". Dlaczego? Czy to nie brak logiki? A może raczej wygodnictwo?

[iwa.ja]

Vicca, patrz: poprzedni wpis. Jeżeli osoba zdradzana psychicznie i takoż
psychicznie tłamszona nie ma siły, po prośbach, blaganiach, próbach
porozumienia z drugą osobą? A na dodatek, jeżeli ten (partner poźniej fizycznie
zdradzony) zostawia ją/jego z całą kupą codziennych problemów i ma tylko złe
słowo albo pretensje, ani jednego komplementu, ani gestu, ani nic? Ta druga
osoba czuje się jak w więzieniu. Nie pochwalam zdrady fizycznej, jeżeli
poprzedzona jest jednak powyższą sytuacją, to ją jednak usprawiedliwiam. Ale
nie do końca. Osoba, ktora w rozpaczy znalazła kogoś i poszła z nim/nią do
łóżka, powinna mieć jeszcze tyle odwagi, żeby wysupłać się z poprzedniego
związku. Jakie to jest trudne w polskich warunkach, nie muszę chyba dodawać.
Ale trzeba. Zawsze trzeba grać fair. To się opłaca.
Jeżeli nie zauważyłaś, że coś było wcześniej nie tak w Twoim związku, to
znaczy, że trafiłaś na niedorostka emocjonalnego. Tak myślę. No, i trzeba z
tego związku się jak najszybciej desantować.

[vicca]

Mojego związku nie ma już czas dłuższy, ale nie o to tu chodzi.
Masz rację, ze należy podchodzić do sprawy uczciwie - moim zdaniem nie można
ciągnąć "dwóch żyć" równolegle licząc na to, że się nic nie wyda.
Ale pozostaje drugi problem - przyzwolenia na zdradę. Czytając ostatnie wątki
uderzyło mnie jedno zdanie "sankcjonujące" "skoki na bok":
"nie przeszkadza mi że ma żonę. Nie chcę być z nim na codzień, ale dobrego
seksu nie wyrzeknę się za nic" (cytat niedokładny, ale taki sens wypowiedzi).
Wychodzi na to że zdrada to tania rozrywka bo "profesjonaliści" za
swoje "usługi" biorą większe pieniądze.

bo po prostu lubię dobry seks?!!!!

[iwa.ja]

No nie, Vicca, to już jest patologia i, jak wcześniej powiedziałam, cholerna
niedojrzałość życiowa i brak odpowiedzialności. Z czymś takim nie zgodzę się
nigdy, żeby była jasność!!!

[Gość: frisky2]

Nie tylko patologia, ale mowiac wprost: korzystanie z uslug prostytutki,
niewazne czy meskiej czy damskiej. A kto wie czy tez nie prostytuowanie sie.

[vicca]

I o to mi chodzi Iwa moja droga! Coraz więcej tej patologii zauważam dookoła
(żeby daleko nie szukać - tu na forum aż się roi, pomijam 2 sporadyczne
wypadki). Mało tego - patologia ta cieszy się o ile nie uznaniem, to w każdym
bądź razie milczącym "zrozumieniem".

[Gość: Melba]

Vicca, absolutnie żadnego przyzwolenia na zdradę. Dla mnie zdrada = koniec
związku. Bo wcześniej można mną potrząsać, krzyknąć, huknąć, napisać list i 4
maile, popłakać się, spakować walizkę, rozsypać cukier z rozbitej o ścianę
cukiernicy i mówić do mnie długo. A od razu wziąć dupsko, czy inne tam
atrybuty :) w troki i pomaszerować na skok w bok, to, przepraszam, łatwizna i
odpuszczanie sobie. Skoki to sobie można na bungee uprawiać.

[iwa.ja]

I znowu gol, Melba. Właśnie. Zdrada fizyczna wymaga odwagi, ale homo
przynajmniej po podstawówce powinien wiedzieć, że powiedzenie "a" wymaga
powiedzenia "b" i następnych liter alfabetu. Zdradzający musi wyjść z tego z
resztką honoru. Powiedzieć i pożegnać.

[maritsa]

A jeśli facet ci powie, że to się stalo tak po prostu, że ta druga po prostu
była, podstawiła się, a on wypił... I że nie robiłaś nic żle, nie było
wzrastających wrzodów w twoim związku, że to tylko jego kaprys i powinnaś mu
wybaczyć? JA nie wybaczyłam. Zdrada to draństwo i nie ma dla niej wybaczenia.
To krzywda wyrządzona drugiej osobie, dowód braku szacunku itd. I niekoniecznie
musi być konkretny powód.

[iwa.ja]

M., coś Ci tam napisałam, nie? Ale do rzeczy. Jeżeli ktoś popełnia przestępstwo
po pijaku (zdrada, w dowolnym rozumieniu tego słowa, też jest przestępstwem),
to, moim zdaniem, rozluźniają się hamulce czegoś tam, co i tak ma zakodowane.
Czytaj: alkohol przyspiesza pewne reakcje. Ergo: dobrze, że nie wybaczyłaś, bo
coś z niego wyszło. Coś, co tłamsił i skrywał. Przecież, przepraszam, takiej
zdrady nie da się popełnić w stanie totalnego zamroczenia, tak poza tym.
Napisz wreszcie.

Pozwalam sobie

[trzcina]

Nie przerabiałam takiej jak wyżej zdrady na organizmie własnym, ale wokół coraz
jej więcej. I pewnie dlatego dziwi mnie coraz mniej, że łatwiej ludziskom o
nią, niż o uczciwe rozstanie (czyściej boli) i na nowo rozpoczynanie. Ze o
próbie zawalczenia o związek i popracowania nad nim nie wspomnę.
Dziwi mniej, ale poraża coraz bardziej. A najbardziej tanie przerabianie
filozofii wolności i niezależności na wygodne i łatwe w użyciu "pozwalam sobie".
Tam, gdzie pojawia się to słowo, a w grę wchodzi grubsza nieuczciwość i czyjas
krzywda , włos mi się jeży. I chyba już nie przestanie.
pzdr
t.