Opieka nad rodzicami

[trzcina]

Kiedyś rodzice zajmowali sie nami. Potem przychodzi chwila, kiedy sami, chorzy,
starsi, niepełnosprawni, wymagają naszej opieki. Jak to wygląda w najbardziej
bolesnym wydaniu, pisać chyba nie muszę.
Dla mojego pokolenia problem już często obecny.
Moi rówieśnicy na ogół opiekują się niepełnosprawnymi rodzicami, bądź
zdecydowani są takiej opieki się podjąć, gdy przyjdzie czas.
O sobie samych często mówią, że wybiorą wariant domu opieki, żeby nie obciążać
swoich dzieci i nie narażać ich na "wymazanie paru lat z życiorysu".
Jakie są Wasze doświadczenia i ewentualne decyzje? Pytam bardzo nieśmiało, bo
trudno o tym nawet z bliskimi rozmawiać, nie dotykając tego, co boli.
Sama dzieci nie mam, rodzice potrzebują mnie coraz bardziej.

[majka14]

trzcina napisał(a):
Jakie są Wasze doświadczenia i ewentualne decyzje?>


Nasi rodzice (moi i męża) maja się wspaniale mimo sędziwego wieku,
nie chorują, sa sprawni fizycznie, intelektualnie.
Zycze im (zarówno i sobie) by dozyli 100 lat w takiej kondycji.
Gdyby jednak coś (odpukać) tam nawaliło, decyzję podjęlismy juz dawno,
opiekujemy się dziadkami bez względu na konsekwencje. Aczkolwiek nie
mieszkamy razem i tez nigdy nie mieszkalismy. Ja mam dzieci, które
kochaja dziadkow z wielka wzajemnością, więc innej mozliwości, poza
opieka z naszej strony, nie ma. Jak dotad trzymaja się cudownie.
pzdr.

[kamfora]

Problem jest. Obowiazkiem dzieci jest opieka nad starymi rodzicami.
Ale, oczywiscie wszystko zalezy od...roznych rzeczy. Niewatpliwie dom
opieki to jest ostatnia mozliwosc.
Wiec najpierw - odwiedziny, jezeli nie mieszka sie razem. Wspolne swieta.
Pomoc w jakichs trudniejszych sprawach...
Jezeli zas wymagana jest stala opieka - to wtedy chyba warto zatrudnic jakas
pomoc. Nie starac sie "wymigac" od opieki, ale i nie starac sie samemu
wszystkiemu sprostac. Chyba tutaj jak najbardziej wskazane znalezienie
jakiegos "zlotego srodka".
No i...jednak rozmawiac o tym z bliskimi, nie omijac tego "drazliwego" tematu.

Pozdrawiam

PS Tak jakos mi sie napisalo "teoretyzujaco", ale ...znam to z autopsji...:-)))

[trzcina]

kamfora napisała:

>
> Problem jest. Obowiazkiem dzieci jest opieka nad starymi rodzicami.

Nie myślę o takiej opiece w kategoriach obowiązku. Raczej nie zniosłabym po
prostu myśli, że n.p. moja Mama jest gdzieś tam chora między obcymi. Z Ojcem już
inaczej. Rodzice rozwiedli sie, kiedy byłam dzieckiem, Ojciec dopiero niedawno
odświeżył kontakty ze mną. I tu musiałabym się podeprzeć pojeciem obowiązku,
związku z nim szczególnego nie czuję. I co wtedy? Jak sądzisz, Kamforo? Na razie
nie wiem, nie wyobrażam sobie tego.

> Jezeli zas wymagana jest stala opieka - to wtedy chyba warto zatrudnic jakas
> pomoc. Nie starac sie "wymigac" od opieki, ale i nie starac sie samemu
> wszystkiemu sprostac.

Zatrudnienie pomocy bywa problematyczne. Najbanalniej - finanse. Wielu moich
przyjaciół jakoś stara sie łatać - ktos na godziny, reszta oni.


> No i...jednak rozmawiac o tym z bliskimi, nie omijac tego "drazliwego" tematu.


Toż nie omijam:)

pzdr
t.

[kamfora]

Ale to JEST OBOWIAZEK...i moralny, i...prawny. :-)

Mysle, ze kazdy czlowiek powinien byc "niezalezny w czynie" najdluzej, jak
tylko to mozliwe. I tak, jak dziecka nie powinno sie wyreczac w czynnosciach,
ktore potrafi juz wykonywac ,"bo mama zrobi to lepiej i szybciej", tak samo
stary czlowiek powinien miec te mozliwosc jak najdluzej.
Nieraz jednak jest tak, ze rodzice celowo daja dzieciom do zrozumienia,
ze sa bardziej zniedolezniali niz faktycznie sa, bo sie boja, ze dzieci
widzac ich niezaleznymi - przestana ich odwiedzac.
Bardzo wazne jest wiec wzajemne zaufanie, szczerosc...chyba milosc, po prostu.

Zatrudnienie pomocy nie jest wcale az tak kosztowne. Pomijam przypadki
ekstremalne, kiedy opieka dotyczy osoby lezacej, na przyklad sparalizowanej.

Najczesciej chodzi o pomoc przy codziennych zabiegach higienicznych,
zrobienie zakupow, sprzatanie. Jesli zrobi to "fachowa pomoc" wtedy
dla dzieci pozostaje czas na zaspokojenie "potrzeb duchowych": na rozmowe,
na "bycie ze soba". Starszy czlowiek, nie sprowadzony do roli "przedmiotu"
dluzej pozostanie sprawny...niezalezny. Takie pozytywne sprzezenie zwrotne.

Tak to widze.

Pozdrawiam.

[trzcina]

kamfora napisała:


> Zatrudnienie pomocy nie jest wcale az tak kosztowne. Pomijam przypadki
> ekstremalne, kiedy opieka dotyczy osoby lezacej, na przyklad sparalizowanej.


I głownie o takich myślałam, bo takich parę w najbliższej "okolicy". Wiem, że
sporo czasu i szarpaniny kosztowało moich przyjaciół dojście do rozwiązań
dobrych, dobrych dla chorych rodziców i dla nich. W chorobie ciężkiej, trwającej
latami szybko przychodzi wyczerpanie tzw. "fizycznych":), opiekunów. I w końcu
nie mają już po co w sobie sięgnąć (lub nie wiedzą, jak to zrobić), żeby móc
dalej z miłością troszczyć się o rodzica/ów. Dlatego to o czym piszesz niżej jest
tak ważne.

> Najczesciej chodzi o pomoc przy codziennych zabiegach higienicznych,
> zrobienie zakupow, sprzatanie. Jesli zrobi to "fachowa pomoc" wtedy
> dla dzieci pozostaje czas na zaspokojenie "potrzeb duchowych": na rozmowe,
> na "bycie ze soba". Starszy czlowiek, nie sprowadzony do roli "przedmiotu"
> dluzej pozostanie sprawny...niezalezny. Takie pozytywne sprzezenie zwrotne.
>
> Tak to widze.

Pięknie. Dziękuję.
trzcina

[Gość: jao]

Powiem szczerze, że boję się tego momentu, kiedy będą wymagali takiej
bezustannej opieki. Już teraz często o tym myślę, bo są obydwoje bardzo
schorowani. Narazie nie muszę się nimi opiekować jakoś szczególnie (odwiedzam
ich 1-2 razy w tygodniu, często dzwonię, wożę do lekarzy, gdy potrzeba, czasem
pomagam finansowo - leki, jedzenie, jakiś większy zakup typu lodówka,
telewizor). Wiem że i oni obawiają się takiej sytuacji, kiedy "nie będą mogli
koło siebie zrobić", jak to nazywa moja Mama. Często mówi - kiedy już nie będę
mogła o siebie zadbać to chciałabym od razu umrzeć, a nie być tobie ciężarem.
To okropnie przykre, słuchać takich wypowiedzi. Może właśnie tym bardziej
przykre, że i ja się takiej sytuacji boję? Jestem jedynaczką i nie ma nikogo,
kto pomógłby mi w tej opiece - będą zdani tylko na mnie....Boję się, jak dam
sobie radę - głównie z samą sobą,bo jestem osobą dość wygodnicką, nieskorą do
poświęceń, ale przecież kocham ich ogromnie. Więc jak to będzie? Naprawdę boję
się o tym myśleć.....

[armandinho]

Jest jeszcze opcja, która w Polsce nie jest jeszcze popularna (w przeciwieństwie do krajów bardziej rozwiniętych) tzn. zatrudnienie profesjonalnej opieki. Zaczyna się to zmieniać i pojawiają się firmy takie jak servitum.pl/. U mnie w rodzinie mieliśmy babcię w ciężkim stanie, z którym sami nie potrafiliśmy sobie poradzić (taki moment, że potrzebne były umiejętności medyczne) i super się sprawdzili. W pierwszym etapie przysyłali opiekunki na część dnia, a gdy stan babci się pogorszył zmieniliśmy model i przysłali opiekunkę, która zamieszkała razem z babcią. Rozwiązanie ma kilka zalet. Rodzina w dalszym ciągu ma kontakt taki sam z osobą wymagającą opieki (w przeciwieństwie do domu opieki), a jednocześnie nie ma takiego zmęczenia i zniechęcenia i można normalnie funkcjonować. Po drugie (tak przynajmniej było u nas) dla osób starszych może być ważne, żeby cały czas mieszkać w swoim domu a nie w dpsie. Co więcej jest to opcja która jest sensowna pod względem kosztowym.

[clarissa3]

a nie prosciej byloby za drzwi na smietnik wystawic?

Zart kiepski, wiem ale - to jak spoleczenstwo w miare postepu obchodzi sie ze swoimi przodkami o pomste do nieba wola!

Co to znaczy 'funkcjonowac w miare normalnie'?!!!

Normalnym jest sie przodkami opiekowac!!!!

[zolza14]

A można zapytać jakiego rzędu są to koszty?

[siwra]

"Jestem jedynaczką i nie ma nikogo,
kto pomógłby mi w tej opiece - będą zdani tylko na mnie....Boję się, jak dam
sobie radę - głównie z samą sobą,bo jestem osobą dość wygodnicką, nieskorą do
poświęceń"
Pomyśl o sobie. Pomyśl ze tez będziesz stara i możesz wylądować w mokrym pampersie.

[lady_in_red]

Zycie nie ogranicza sie do latwych decyzji, a kwestia
opieki nad rodzicami to takze decyzja moralna, bo czasem
wiaze sie z wyborem miedzy swoim zyciem, a zyciem dla nich.
Jestem w tej wygodnej sytuacji, ze zycie nauczylo mnie
juz opieki nad rodzicami, a zwlaszcza nad mama od samego
poczatku. Czasami zastanawialam sie kto tu jest matka, ja
czy ona. To nie jest latwe, bo wiele prywatnych spraw
idzie w odstawke, ale ja wiem, ze tak trzeba i gdybym
miala cofnac czas, nie dokonalabym innych wyborow. Kocham
swoich rodzicow nad wszystko, jestesmy dla siebie
wsparciem i miloscia. Nie wolno mi tego nigdy stracic ani
zgubic...

pozdrawiam

Lady in red

[trzcina]

lady_in_red napisała:

>
> Zycie nie ogranicza sie do latwych decyzji, a kwestia
> opieki nad rodzicami to takze decyzja moralna, bo czasem
> wiaze sie z wyborem miedzy swoim zyciem, a zyciem dla nich.


[...]ale ja wiem, ze tak trzeba i gdybym
> miala cofnac czas, nie dokonalabym innych wyborow. Kocham
> swoich rodzicow nad wszystko, jestesmy dla siebie
> wsparciem i miloscia. Nie wolno mi tego nigdy stracic ani
> zgubic...

Dlatego wcześniej mówiłam, że nie myślę o "obowiązku", choć on jest. To tak,
jakby inny wybór był niemożliwy.
A jednak bywają inne. Czy są częściej wynikiem wygodnictwa, lęku czy jakoś
zrozumiałej bezradności? Nie wiem. Jak często nie ma więzi i miłości, o których
piszecie?

Dziękuję Wam
pozdrawiam
t.

A teraz z innej nieco beczki...

[Gość: ansha]

Piszecie, że oprócz tego, że to obowiązek to chcecie i
tak pomóc rodzicom. Albo że jesteście kochającą się
rodziną i w związku z tym nie ma problemu.
Zazdroszczę Wam. A co ma zrobić osoba, dla której cały
okres życia i mieszkania z rodzicami (21 lat) to była
niekończąca się awantura, bicie, alkohol, policja,
ucieczki z domu, nocowanie po sąsiadach. W końcu -
wyprowadzenie się z domu i próba wyjścia z ciężkiej
depresji i nerwicy, nie mówiąc o niezdolności do
związania się z kimkolwiek dziś, bo uraz pozostał. Ale
udało mi się i dziś radzę sobie całkiem nieźle. Chcę
zapomnieć i w końcu być szczęśliwa. Dodam, że nie mam
rodzeństwa. Tymczasem rodzice się starzeją, jeszcze
jest dobrze, ale powoli nadchodzą już drobne problemy.
Mamie pomogę, ale nie chcę poświęcić jej życia,
siedziec przy niej bez przerwy, bo w końcu też chcę
mieć własne życie. Może wyjadę do pracy za granicą. Nie
chcę tu siedzieć do końca życia. Poza tym i tak
nadejdzie moment, kiedy ja już nie wystarczę, bo pomóc
będzie potrafił tylko lekarz, kiedy będzie wymagała
opieki non stop. Mimo to będę starała się jej nieba
przychylić. Tak myślę jeśli chodzi o mamę. Ale nie
wyobrażam sobie jakichkolwiek relacji z ojcem. To mnie
przeraża - niby to mój obowiązek, ale przykro mi - nie
potrafię. On uważa, że powinnam. Ale ja nie mogę, nie
potrafię, nie chcę.

[olga03]

Problem jest straszny. Wszystko wygląda ładnie, dopóki to tylko teoria, miłość
i opieka aż po grób itp., a dziadkowie są cudonymi starszymi ludźmi czytającymi
dziecom bajki Inaczej ma się sprawa kiedy dochodzi do podmywania 80
kg "niemowalaka", który dysponuje ogromnym uporem, kiedy całe lata nie mozna
wyjść z domu na dłużej, nie mówiąc o odwiedzeniu rodziny czy wyjeździe na kilka
dni. Moja mama boryka się z tym problemem na codzień, opiekując się swoją
starszą siostrą, która niewiele już rozumie, nie poznaje nikogo z nas, ale
odznacza się ogomnym zdrowiem i siłą, w przeciwieństwie do mamy. Trwa to już
prawie osiem lat - osiem lat nieustannej opieki, stresów, pomocy w najbardziej
intymnych czynnościach fizjologicznych. Ja mieszkam 200km od mamy, mam małe
dziecko i czasami chce mi się wyć.
Patrząc na to z tej perespektywy oddałabym wszystko, aby móć w takim przypadku
mieszkać w domu starości, a nie niszczyć mojej córce całe lata życia.

[Gość: kamfora]

Coraz bardziej ten watek zmierza w kierunku uzalania sie
nad losem biednych dzieci skazanych na opieke nad niedoleznymi
rodzicami...
Zdarza sie jednak, i to wcale nierzadko, ze to starzy rodzice
po raz kolejny musza zaczac nianczyc swoje dorosle dzieci,
ktore ulegly wypadkowi albo mialy zawal/wylew (to taka choroba
zawodowa wsrod bardzo aktywnych)
To jest po prostu zycie. I nikt z nas nie zyje w prozni.

Kazdy chce szczescia, ale przyparty do muru - wlasciwie
nie bardzo wie, gdzie tego szczescia szukac.
Nikt nie chce "zmarnowac sobie zycia" przez zmienianie pampersow
80-kilowemu "niemowlakowi"...

Ale kto wie, co przyniesie los?

Tak tylko...w jakas "melancholie" popadlszy
pozdrawiam

[Gość: marker]

[Gość: Misia]

Wszyscy tu rozwazacie problem moralny opiekowac sie osoba chora (w moim przypadku niepelnosprawna) czy
nie! Ja wiem, juz dluzej nie zniose opieki nad moja niepelnosprawna, siedzaca na wozka mama. Pomyslicie coz za
wyrodna corka. Ale ja juz nie wytrzymoje. Moja mam zachorowala gdy mialam 4 latka w tej chwili mam 21 i od ok.
10 lat non stop opiekuje sie moja zgoszkniala, pelna goryczy mama. Od kad pamietam ponizala mnie i moja starsza
siostre. Moja mama wychowala sie w prostej biednej rodzinie, a ma maniery jak co najmniej ksiezna z zamku! Nie
mam dnia bez awantury i wyzwisk (ostrych) pod adresem moim lub mojej siostry. Siostra nie chce sie opiekowac
mama chociaz mieszkamy razem - ja jej sie niedziwie. Ona jest po rozwodzie z dzieckim i nie ma nikogo, ja mam
chlopaka do ktorego uciekam kiedy moge. Gdyby nie siostra to juz dawno zostawilabym ja i uciekla. Moj 11-letni
siostrzeniec tez nie jest calkiem normalny, jest agresywny - ja go rozumiem skoro od malego babcia mowi do
ciebie bydlaku ( do kilku letniego chlopca). Moj tata odszedl, taz nie mogl zniesc jej. Ona swietego wyprowadzi z
rownowagi. Kozysta z uslug opieki socjalnej, ale to tylko 3 godziny dziennie, a w dodatku jak sie trafi jakas mila
opiekunka to po kilku dniach ucieka. Ja mam juz powazna nerwice. Matka od zawsze mowila nam ze jestesmy
glupie, niedorozwiniete,do niczego sie nienadajemy, nikt nas nigdy nie pokocha, jestes krowa itd. (moglabym
wymieniac godzinami jej przezwiska). Pamietam, ze juz majac 13 lat modlilam sie do Boga o smierc. Ja juz wole
umzec niz spedzic z nia reszte zycia. W tej chwili zreszta juz nie wieze w Boga. Z opowiesci taty, siostry czy
rodziny wiem, ze od zawsze byla agresywna (kiedys zucila w mojego tate lustrem, a jak ja kilka lat temu
zapytalam czemu to zrobila to odpowiedziala mi, ze ja zdenerwowal!). Ostatnio zaczela taz chorowac
psychicznie. Oczywiscie jak jej powiem, zeby skozystala z uslug psychiatry to mi zrobi pieklo. Caly czas mowi, ze
ja sledza i chca ja zabic jacys bazdomni z osiedla, ze w domu mamy podsluchy i wszyscy dookola spiskuja. Do
tego jest straszliwa pedantka potrafi zrobic awanture za to, ze wlos lezy na podlodze.. Przykro mi mowic ale moja
mama to potwor. ona zniszczy kazdego. Przed choroba byla piekna i zgrabna - to byla jej duma. Teraz jest
zniszczona przez chorobe, gruba i od 12 lat sedzi na wozku.
Chciala bym znalezc jej jakis dom opieki, gdzie bedzie miala wlasny pokoj i opieke 24 godz. na dobe. Z drogiej
jednak strony nie mam pieniedzy, a siostra wpadla w powazne dlugi. Co mam zrobic?

[Gość: Misia]

Jesli znacie namiary jakis dobrych domow opieki to prosze podajcie je.
Pozdrawiam!

Do Misi

[kamfora]

Prawde mowiac, nie bardzo wierze w to, co wypisujesz. Ale to niewazne.
Przypuscmy, ze napisalas prawde. Masz 21 lat. Czy masz prace?
Opiekujesz sie mama non-stop, od 10 roku zycia. Z czego sie utrzymywalyscie/
utrzymujecie?
Piszesz same niedobre rzeczy o mamie. Ze przeklina, zle Cie traktuje.
Piszesz, ze mama wpada w psychiczna chorobe. I na pewno nie skorzysta
z pomocy specjalisty.
Moze sprobowac zorganizowac wizyte domowa? To przeciez ma byc rozmowa,
a nie operacja na otwartym sercu! I nie mow, ze nie ma takich specjalistow.

A co z Toba? Probowalas o tym z kims wczesniej rozmawiac, czy dopiero teraz
wpadlas na pomysl "pozalenia sie" na forum? Nie masz zadnej rodziny, oprocz
siostry i rodzicow? Nikt nie interesowal sie losem malej dziewczynki
skazanej na tak ciezki los?

Sam problem jest dostatecznie ciezki, nie warto dokladac czegos w celu
"uatrakcyjnienia" opowiesci.

Pozdrawiam.
Jesli naprawde masz problem - napisz na priva.

Do Kamfory

[Gość: Misia]

Nie dziwie sie, ze mi nie wierzysz. Nikt kto na wlasne oczy i "uszy" nie poznal mojej mamy nie wierzy mi na slowo. Moj
chlopak na poczatku tez uwazal, ze koloryzuje i przesadzam. Nawet gdy poraz pierwszy ja poznal uwazal, ze to mila
osoba. W tej chwili mysli o pozwaniu jej do sadu, gdyz zagrozila mu, ze zadzwoni do niego do pracy i narobi mu
wstydu (a potrafi wymyslac historyjki). Dzwonila do jego rodzicow robiac im awantury. Przyczym poszlo o to ze ono
powiedzial jej, ze jestem dorosla i moge decydowac sama za siebie i ze on nie bdzie moim tata. Ona chciala abym
przaz niego sluchala jej polecen. Moj chlopak jest osoba, ktora nie daje soba manipulowac, wiec moja mama go
zninawidzila.
Co do rodziny to z nia ladnie wychodzi sie tylko na zdjeciu. Mama ma kilkoro rodzenstwa, ale oni tez maja jej dosyc
choc w zasadzie glownie maja z nia kontakt telefoniczny. Moja siostra cioteczna powiedziala, ze jesli moja mama nie
przestanie wydzwaniac do jej mamy to pozwie ja do sadu. Oto pomoc rodziny. Ja ich doskonale rozumiem. Ciocia ma
chore serce i ciezka sytuacje, a mama dzwoni do niej z chisteriami, ze ja sledza i chca zabic. Nie mowiac o tym, ze
krytykuje ja, jej meza czy dzieci - choc to bardzo kochajaca sie rodzina i nie mozna im niczego zarzucic.
Co do pieniedzy to nie zarabiam, studiuje. Tata odszedl dopiero kilka lat temu i lozy na mame alimenty. Poza tym mama
ma rente. Co prawda i tak wiekszosc wydatkow pokrywa moja siostra. Ona jest starsza o kilkanascie lat i pracuje.
Tez ma powazne problemy finansowe - utrzymuje mnie, mame i dziecko, a jest sama. Oczywiscie moja mama nie
potrafi oszczedzac - wydaje pieniadze na "duperele" a siostrze pomaga (finansowo) w znikomym stopniu. Zeby
chociaz sama siebie utrzymala, ale nie. Wykozystuje moja siostre jako wor baz dna.
Znajomi mi poradzily, zebym poszukala w internecie ludzi o podobnych problemach. Wiedzialam, ze to glupi pomysl
szukac pomocy tutaj. Jak juz powiedzialam nie spodziewam sie by mi ktos na slowo uwierzyl. Ale myslalam, ze znajde
kogos kto jest w podobnej sytuacji. Tu nie chodzi o humanitaryzm, mi nie przeszkadza kalectwo fizyczne mama, ale jej
harakter. Ja psychicznie z nia nie wytrzymuje. W pewnym momencie nie wytrzymam i sie zabije. To problemu nie
rozwiaze, bo ktos po mnie bedzie musial i tak sie nia zajac.
Prosze tylko o pomoc w znalezieniu jakegos dobrego domu opieki.
Napiszcie, moze ktos mial juz jakies doswiadczenia zwiazane z domami opieki.

[trzcina]

Zawsze uważałam, ze gdyby każdy z nas zajął sie tymi, którzy sa blisko, byłoby
zdecydowanie mniej ludzi samotnych i nieszczęsliwych na świecie. I tak już
jest, że pół dorosłego życia zajmujemy się dziećmi, a drugie pół rodzicami.
Jesli je/ich mamy. To ci najbliżsi.

Trudniej na pewno zająć się chorym, który jest z powodu choroby złośliwy czy
niekomunikatywny, co zdarza się przy demencji starczej lub przy Alzheimerze,
czasem po wylewach czy udarach.
Kiedy to ktoś kochany, podejmujemy się tego. A jeśli to ktoś, rodzic nawet, kto
nas głeboko i trwale skrzywdził? Nie wiem, nie potrafię odpowiedzieć, czy w
takiej sytuacji podjęłabym się opieki bezpośredniej.

Nie watpię (jak zdaje się Ty, Kamforo?), że istnieją ludzie, dla których nie
jest proste dotarcie do grup wsparcia czy instytucji zajmujących się opieką
paliatywną. A jest to pomoc bardzo konkretna i niezbędna. Są przeciez ludzie,
którzy nawet we własnych sprawach są bezradni. Nie wiedzą o istniejących
czasem w zasięgu ręki możliwościach.
Często też z całej rodziny opieka spada na jedną osobę, reszta się z niej
leciutko rozgrzesza. Kiedy cała opieka, także w jej aspekcie finansowym, należy
do jednej osoby, każdy z nią związany drobiazg urasta do rangi problemu.
Dlatego powyższe posty nie wydają mi się podkolorowane.
Nie zmierzam do konkluzji, by z zajmowania się rodzicami rezygnować, nie.
Trzeba o tym więcej mowić, wzajemnie sobie pomagać, poznawać ścieżki
ułatwiające trudną z chorym codzienność. Korzystać z doświadczeń tych, którzy
je mają.
Piszę i myślę cały czas o przypadkach skrajnych, jakos ich sporo ostatnio wokół
mnie.
Zastanawiam się, dlaczego wysiłek heroiczny łatwiej podjąć w przypadku dzieci,
niż rodziców. Inna miłość, inny wiek? Przykład ludzi, którzy go podjęli dla
rodziców i wytrwali w najtrudniejszym, pozwala mi wierzyć, że jest to możliwe.

Strasznie sucho brzmi to, co napisałam. Tak mi łatwiej, widać.

pozdrawiam
t.

[Gość: dodo]

wiele spoleczenstw sie starzeje. podejrzewam, ze dotyczy to rowniez spoleczenstwa
polskiego.
nie uwazam wcale, ze opieka nad starymi i chorymi rodzicami jest obowiazkiem
(prawnym, moralnym czy jakimkolwiek) ich dzieci.
wedlug mnie obowiazkiem kazdego z nas jest dbanie o siebie i planowanie swojej
przyszlosci. rowniez tego czasu, gdy staniemy sie starzy, chorzy i niedolezni.
i wcale nie zakladam, ze moje plany maja uwzgledniac poswiecenie moich dzieci dla
mnie.
jako pracujacy czlowiek, odkladam i inwestuje pieniadze z mysla o mojej
przyszlosci. przyjdzie dzien, gdy z mezem zamienimy dom na mieszkanie w bloku
(mniej obowiazkow) a potem pewnie na apartament w domu starcow. od dzieci bede
oczekiwac odwiedzin, zaproszen na swieta, prezentow na urodziny, telefonow od
czasu do czasu. ale nie podmywania czy karmienia lyzeczka gdyby do tego mialo
dojsc.
pisze to z perspektywy kogos, komu 6 krzyzyk juz calkiem bliski a wiec i mysli
o starosci coraz bardziej namacalne.
generalnie, jestem za odpowiedzialnoscia za samego siebie.
oczywiscie, sa okolicznosci, ktorych nie da sie przewidziec i wtedy musi wkroczyc
milosc, poczucie zwiazkow rodzinnych itd. ale jako generalna zasade przyjmuje, ze
nie po to wychowuje moje dzieci, by pozniej one spedzily najlepsze lata swojego
zycia zmieniajac mi pieluchy.
dzis potrafie zarobic na to, by gdyby w przyszlosci ktos musial to robic (oby
nie!), to aby to byla tzw. fachowa pomoc, ktorej sie placi i od ktorej sie
wymaga.
sama odsluzylam 2 lata opieki nad umierajaca tesciowa - nie bylo innego wyjscia.
bylo to tragiczne dla wszystkich i z perspektywy, nie widze w tym nic pozytywnego
ani dla samej zainteresowanej osoby, ani dla reszty rodziny.
w opiece nad starym czlowiekiem nie ma nic romantycznego czy sentymentalnego -
jest to ciezka, depresjonujaca praca, ktora trzeba umiec wykonywac i godzic sie
ze swiadomoscia, ze lepiej nie bedzie.

[trzcina]

Gość portalu: dodo napisała:


> wedlug mnie obowiazkiem kazdego z nas jest dbanie o siebie i planowanie swojej
> przyszlosci. rowniez tego czasu, gdy staniemy sie starzy, chorzy i niedolezni.
[...]
> jako pracujacy czlowiek, odkladam i inwestuje pieniadze z mysla o mojej
> przyszlosci.
[...]
> oczywiscie, sa okolicznosci, ktorych nie da sie przewidziec i wtedy musi wkrocz
> yc
> milosc, poczucie zwiazkow rodzinnych itd. [...]


Cóż, w Polsce wstrząsy systemowe doprowadziły miliony ludzi do sytuacji, że
pieniądze przez nich odkładane przez lata na zabezpieczenie starości "zeżarło".
Może i dlatego moje pokolenie rodzicami zajmie/uje się. Jedynie w sytuacjach
skrajnych zdamy/jemy się na fachową opiekę.
Ale zachodzą już duże zmiany w myśleniu o opiece nad rodzicami. My już myślimy o
własnej starości, rodzice dzisiejszch dzieci urządzają życie tak, by one nie
musiały się nimi opiekować za te 20, 30 lat.
Dlatego wrzuciłam ten wątek. Czuję w sobie i wokól "myślowe rozdroże".
Sama widzę potrzebę, nazwijmy to i obowiązkiem, zajęcia sie moimi rodzicami.
Ale widzę też, jak to wygląda, widzę, jak rozrzucone po Polsce i świecie rodziny,
z coraz większą trudnościa, graniczącą często z heroizmem, usiłują temu
obowiązkowi sprostać. Czas wielopokoleniowych rodzin, żyjących w jednym domu,
mieście, to przeszłość. Żal. Nie sentymentalnie. Złudzeń nie mam. Jak opieka nad
chorym wygląda, wiem. Żal, że zmierzamy w kierunku takiego świata, że starzeć się
i umierać będziemy wśród obcych.

pozdrawiam
t.

[onion11]

Znam to z autopsji, calkiem biezacy problem dla mnie niestety. Mieszkam za granica, mam 2 malutkich dzieci, mama mieszka w PL, nie mamy zadnej rodziny w poblizu, sasiedzi juz nie dawali rady, opiekunki to po prostu porazka. Sytuacja trudna, zarowno psychicznie, fizycznie jak i finansowo. Jestem jedynaczka.

[clarissa3]

kilka moich znajomych w podobnej sytuacji rozwiazalo sprawe tak ze sciagnely swe matki do siebie, pod opieke zagranica.

[onion11]

Wszystko zalezy od indywidualnego przypadku, stanu zdrowia rodzica i mozliwosci dziecka. Dla mnie takie rozwiazanie jest raczej nierealne.

[babciajadzienka]

Nie ma wiekszej zazylosci, milosci, szacunku niz ten do rodzicow. Zeby splacic dlug wychowania nas, nauczenia wszystkiego od zera powinnismy opiekowac sie nimi w ich starosci. W miare wlasnych mozliwosci. Sa rozne sytuacje. Mam Mame staruszke, Dziarska Babcie. Ja tez dopadaja choroby. Ale Babunia zawsze dobrze sie czuje. Wiem, ze to to taka poza zeby nas nie martwic. Martwi sie o moja rodzine bardziej niz ja. Tak Babunie maja. Czlowiek robi sie nieporadny na starosc, zawstydzony jakby swoja ulomnoscia. Raczka sie trzesie. Ta najmilsza, najukochansza raczka. Tyle nam dobrego dala. Tyle rad, tyle wysilku. Same dobre rzeczy. Dbaj o siebie Babuniu Kochana. Pozyj nam jak najdluzej.

[123cathy]

To Pani bardzo subiektywna opinia. Mnie takie słowa o największej miłości, szacunku do rodziców nie przeszłyby przez usta. Nie muszę spłacać żadnego długu , bardzo kocham moje dzieci ( ze wzajemnością) i też nie oczekuję od nich żadnej spłaty- nie wiadomo jak potoczą się ich losy, więc sama zabezpieczam się na przyszłość- mam ku temu predyspozycje. Gdyby się zdarzyło ,że dopadnie mnie np. Alzhaimer to sama zniknę z tego świata zanim ktoś będzie mnie musiał podcierać)

[trusska]

trzcina napisał:

> Kiedyś rodzice zajmowali sie nami. Potem przychodzi chwila, kiedy sami, chorzy,
>
> starsi, niepełnosprawni, wymagają naszej opieki. Jak to wygląda w najbardziej
> bolesnym wydaniu, pisać chyba nie muszę.
> Dla mojego pokolenia problem już często obecny.
> Moi rówieśnicy na ogół opiekują się niepełnosprawnymi rodzicami, bądź
> zdecydowani są takiej opieki się podjąć, gdy przyjdzie czas.
> O sobie samych często mówią, że wybiorą wariant domu opieki, żeby nie obciążać
> swoich dzieci i nie narażać ich na "wymazanie paru lat z życiorysu".
> Jakie są Wasze doświadczenia i ewentualne decyzje? Pytam bardzo nieśmiało, bo
> trudno o tym nawet z bliskimi rozmawiać, nie dotykając tego, co boli.
> Sama dzieci nie mam, rodzice potrzebują mnie coraz bardziej.
>
>

To jest trudny temat, bo niby jesteśmy im to winni, bo oni kiedyś poświęcili swoje życie dla nas. Tylko, że w ich przypadku to taki naturalny składnik życia - małe dzieci. Oni nic nie poświęcili dla nas, to był ich etap w życiu. A my opiekując się niedołęznym rodzicem jednak tracimy swoje młode jeszcze lata...

[lot.ti]

To jest trudny temat, bo niby jesteśmy im to winni, bo oni kiedyś poświęcili swoje życie dla nas.

rodzice od zawsze tłukli nam do głów, że jedyne co jesteśmy im winne to żyć własnym, rozwijać skrzydła i być szczęśliwym. wcześnie "wykopali" nas z domu, hojnie wyposażając na start.

cudownych rodziców mam i nigdy bym ich nie zostawiła bez pomocy, ale oni tej pomocy nie chcą.

[lot.ti]

moi (nasi rodzice) postanowili, że kiedy przyjdzie na nich pora idą do domu spokojnej starości. kategorycznie odrzucają opcję "bycia ciężarem" dla swoich dzieci, a mają 3 córki.