ZMARNOWANE ZYCIE

[kamfora]

Tyle tutaj(i nie tylko tutaj) narzekania, ze "zycie przecieka miedzy
palcami", "czas ucieka", "kto nie idzie naprzod ten sie cofa"...Tyle rad
dawanych (z zyczliwosci naturalnie! ;-)
"nie marnuj zycia!", "zrob cos ze swoim zyciem, bo...", "na co czekasz"?
ale takze: "nie marnuj zycia dla takiego dupka"! ;-).

Czy macie takie wrazenie, ze to, co aktualnie robicie - to nie jest
"to wlasciwe zycie"? Czy to dlatego, ze sie wydaje, ze "zostalem(am)
stworzony(a) do wyzszych celow"?.

Ciagle w biegu, ciagle z oczyma wbitymi w horyzont...co sie
stamtad ma wylonic?

Jaki wlasciwie jest wzorzec "udanego zycia"?


Pozdrawiam wszystkich
(slodkiego, milego zycia zyczac ;-)

(A to wszystko przez to pedalowanie wkolo Malty i te palmy (przepraszam -
wierzby, oczywiscie ;-) co /sie w wodzie/ odbijaja )

[Gość: 007wc]

Bo takie właśnie jest życie.

[noida]

Każdy może marnować sobie życie wedle własnego upodobania. Ci, którzy
doradzają, też czasem mają skopane życie (czy inaczej siedzieliby tutaj?), ale
widocznie dobrze im z tym albo są tutaj, bo szukają porady... Poza tym łatwiej
zauważyć właściwe rozwiązanie patrząc na kogoś, trudniej wynieść się ponad
własną sytuację i zobaczyć ją obiektywnie (a co za tym idzie- zrozumieć, że
należy nie marnować życia na tego dupka). Ja nie uważam, żeby moje życie było
doskonałe, generalnie jestem jedną wielką marudą, ale jeśli wydaje mi się, że
mogę komuś pomóc lub poradzić, lub przynajmniej moje zdanie wyrazić to robię
to. A i tego samego oczekuję w zamian.
Pozdrawiam tych ze zmarnowanym życiem.

PS. Och, przypomniał mi się genialny cytat z Sartre'a, obrazujący doskonałość
zmarnowanego życia:
"Ale oto wypróbowa moralność oferowała mu już
dyskretnie swoje usługi: był tam zblazowany epikureizm, uśmiechnięta
pobłażliwość, rezygnacja, duch poważnych rozmyślań, stoicyzm
wszystko, co pozwala, minuta za minutą, smakować ze znawstwem w nieudanym życiu"

J. P. Sartre "Drogi wolności"

[re_ne]

Chyba wiekszosc ludzi odnosi wrazenie, ze zmarnowalo swoje zycie, ze minelo czy
mija ono nie tak jak by sobie tego chcieli. I wydaje mi sie, ze glownej
przyczyny takiego stanu, nalezy doptrywac sie w blednym mysleniu, w ktorym to
wszystko ma swoj poczatek.
Mysl, slowo i czyn, to 3 poziomy tworzenia. Kiedy nachodzi nas np mysl "Chce
odniesc sukces", "Chce byc bogaty", dokladnie temu co myslimy nadajemy energie,
ktora zostaje z nas wyemitowana w wszechswiat, ktory to wszechswiat z ta mysla
calkowicie sie zgadza odpowiadajac na to "W porzadku, chcesz".
Cokolwiek nastepuje po slowie "ja" z reguly przejawia sie w swiecie fizycznym.
Dlatego "JA" + "Chce odniesc sukses" w efekcie umacnia tylko nasza chec
odniesienia sukcesu, stwarzajac nam sytuacje w ktorej bedziemy tylko chcieli.
I nie moze byc inaczej, gdyz mysl i slowa sa tworcze, czyny tez. Wiec jesli
postepujemy w sposob ze czegos chcemy, wystepuje zgodnosc mysli, slow i czynow,
wskutek czego na pewno doswiadczac bedziemy sytuacji chcenia.

W ruchu New Age modna jest obecnie sztuka afirmacji, i ktora to afirmacja nie
dziala, jesli jest zaledwie wyrazem tego co bysmy chcieli, aby bylo prawda.
Afirmacja sprawdza sie tylko wtedy, gdy wyraza to, ze na pewno juz wiemy, ze
jest prawda.

To nie jest latwe, ale gdy sie juz opanuje - nasze marzenia stana sie
rzeczywistoscia, czego wszystkim Wam serdecznie zycze!!! :))

[Gość: Malwina]

moze w konfrontacji z marzeniami z czasow mlodosci ? ja mialam niby byc tlumaczka w ONZ !
a tu zadupie (z palmami ktore rowne sa wierzbom na Malcie)
moze trzeba zarzucic swiat mlodocianych marzen i sprobowac dojrzec pozytywne w trasie ktora sie
pokonalo i w terazniejszosci tez (morze, +28°C, lazur, swiety spokoj, jednak przyjemna praca, nawet
jesli nie w onz...)

[kwieto]

Termin "zmarnowane zycie" pojawia sie wtedy, gdy to czego bysmy chcieli rozmija
sie mniej lub bardziej z naszymi mozliwosciami. I wydaje sie nam, ze gdybysmy
byli inni, nasze zycie byloby o wiele lepsze i piekniejsze.
Tyle, ze takie myslenie jest najczesciej plapka, bo zwykle gdy juz to czego
pragniemy osiagniemy, to okazuje sie, ze ani nie jestesmy szczesliwsi, ani
wspanialsi.

Poza tym, wszystko zalezy od tego jak traktujemy siebie i swoje zycie. Jesli
jestesmy przkonani, ze powinnismy byc idealni, to kazda porazke, bedziemy
traktowac jako "marnowanie zycia". Ale mozna do porazki podejsc tak, zeby
wyciagnac z niej jakies wnioski, nauczyc sie czegos o sobie, o swiecie,
ludziach... czy wtedy mozna powiedziec, ze to co robilismy bylo "marnowaniem
zycia"?

Tak samo z czasem. Czy przepuszczanie czasu przez palce jest "marnowaniem
zycia"? A jesli jest ono potrzebne, by sie zregenerowac, jesli bez tego gorzej
funkcjonujemy, albo po prostu lubimy?

Chyba nigdy nie mozna powiedziec, ze sie "marnuje zycie". Bo wszystko co sie
robi lub nie robi, mozna przekuc na wlasna korzysc, albo spojrzec na to z
szerszej perspektywy. No chyba ze ktos jest zupelnie pozbawiony mozgu, ale to
sie raczej nie zdarza...

[Gość: ela]

Od jakiegoś czasu kiedy przyglądam się innym i sobie zuważam dwa sposoby
potrzenia na swoje życie.

Nazwałam to "ucieczką w tył" i "ucieczką w przód".

W ucieczce w tył ludzie relacjonują swoje teraźniejsze odczucia/sukcesy/porażki
poprzez to co było w przeszłości.

W ucieczce w przód natomiast "budują w swojej głowie" to co zamierzają osiągnąć
w przyszłości.

W obu przypadkach moim zdaniem brakuje dobrego kontaktu ze sobą w chwili
obecnej (teraźniejszości).

Wydaje mi się, że nie poświęcamy sobie wystarczającej uwagi, zwłaszcza swoim
odczuciom. Np. w relacjach z innymi staramy się bardziej zadowolić ich niż
siebie. Tak na marginesie, ciekawe jest to, że często zabiegamy o "względy"
osób, których nie lubimy.

Wogóle stosujemy bardzo wiele "zagłuszaczy" siebie tj. atrakcyjny partner,
dobre studia, ciekawa praca, dom czy mieszkanie w dobrej dzielnicy, wyjazdy za
granicę itp. Ale "nie mamy czasu" się tym cieszyć, bo czekają juz nowe bodźce,
a potem jeszcze inne itd.

Takie "zabiegi" odbywają się kosztem nas. Magazynujemy w sobie, poprzez
wypieranie rożnych "nie dobrych" odczuć, jakieś bliżej nieokreślone twory,
których coraz trudniej się pozbyć.

Czy można cieszyć się życiem i sobą jeśli cały czas coś nas uwiera?

[maritsa]

Ja przeż moje skromne 24 lata ani razu nie pomyślałam, zę marnuję sobie życie w
taki czy iny sposób. Bo o życiu można cokolwiek mówić dopiero, jak się skończy.
Skąd mam wiedzieć, czy z tego, co uważam za swoj bład dzisiaj, nie wyjdzie coś
dobrego jutro? Chociażby fakt,że mam nauczkę na przyszłośc?
Zycie bloby zmarnowane chyba tylko wtedy, gdyby się popadło w totalna
pasywnośc, i nie zdobywalo w ogóle nowych doświadczeń, nie doznało żadnych
uczuć, nie wywołało ich u innych.
Po co nam jeszcze więcej pesymizmu?
Tyle go juz dookoła.