ukryte urazy?

[natallie]

Jak pomóc komuś kto schowal w sobie głebokie urazy z dziecinstwa i przekonal
siebie, ze wszsytko ok a to przeciez siedzi tam w srodku......i wylazi w
najmniej oczekiwanych momentach i stwarza problemy, ktorych moznaby uniknac.
Jak to sie mowi fachowo? odrzucenie, czy tak?
Ogolnie ujmujac - bardzo zle relacje rodzicow i atmosfera domowa odbily sie na
dziecku, a dzis doroslym mezczyznie.....
Nie chce wymuszac na nim rozmow i zwierzania sie, ale dowiaduje sie jakis
strzepek, powiedzianych czasem przypadkeim, czasem pod wplywem emocji i
ukladam sobie powoli jakis obraz. Nagle zdalam sobie sparwe, jak duzo jego
zachowan dziwnych dla mnie wynika wlasnie z tego, jest reakcja na schowane zle
wspomnienia, ze sa to jakies leki chyba podswiadome nawet. Ta chec obrony za
wszelka cene nawet wtedy kiedy nikt go nie atakuje....
Jest mi przykro, chce pomoc jemu, chce pomoc nam, zebysmy unikneli problemow
jakie wynikaja czasem z jego nastawienia do pewnych spraw.
Jak to zrobic zeby nie zepsuc? Nie mam pojecia.
Jak zrobic, zeby zrozumial, ze jesli krzykne to tak naprawde krzykne na dana
sytuacje jaka mnie wkurzyla a nie na niego tylko i wylacznie - to nie zmienia
moich uczuc wzgledem niego, szacunku, milosci. To tylko chwilowa sprzeczka,
mormalna rzecz wsrod ludzi a nie awantura z nienawiscia w tle. Jak pzrekonac,
ze jesli ktos kiedys zmuszal go do czegos to nie moze cale zycie osadzac
innych tym samym. Ze moze cos zrobic na co nie ma ochoty i nie jest to znowu
zmuszanie go sila tylko po prostu kompromis, a wlasnego zdania nikt mu
przeciez nie odbierze.

[hubkulik]

> Jest mi przykro, chce pomoc jemu, chce pomoc nam, zebysmy unikneli problemow
> jakie wynikaja czasem z jego nastawienia do pewnych spraw.
> Jak to zrobic zeby nie zepsuc?

Zachowywac sie wobec niego dojrzala partnerka, a nie np. jak jego mama.
To powinno pomoc.

Pozdrawiam Hubert

[szfedka]

hubkulik napisał:

> Zachowywac sie wobec niego dojrzala partnerka, a nie np. jak jego mama.
> To powinno pomoc.

A jak sie zachowuje "dojrzala" partnerka?

Sam fakt ze sie chce dowiedziec jak postepowac jest dowodem ze jest dojrzala.

Natallie, urazy z dziecinstwa zostawiaja glebokie slady. Wiesz jak jest z bitym
psem, reaguje na kazdy gwaltowny ruch. To jest cos w srodku i zeby pies
przestal sie bac nalezy podchodzic ostroznie, nie robiac tych gwaltownych
ruchow.
Jezeli on reaguje tak zle na krzyk to nie krzycz. Krzyk nigdy nie pomoze.
Cale zaufanie ktore zdobywasz w milych chwilach, przekreslasz w tym momencie.
To wraca nieswiadomnie ile bys tego nie tlumaczyla.
Z drugiej strony, moze powinniscie sie zwrocic to jakiegos terapeuty?

[hubkulik]

Dojrzala partnerka z szacunkiem podchodzi do drugiej osoby (partnera). Szanuje
jego autonowmie i wolny wybor. Nie probuje nic zmieniac na sile, ani
manipulowac druga osoba. Oznacza to, ze moze zaproponowac pomoc czy wsparcie,
ale gdy ta druga osoba odmowi, to z szacunkiem podchodzi do tej decyzji.
Dojrzale partnerstwo polega takze na zdrowej komunikacji. Osoba taka jest
swiadoma siebie i swoich potrzeb. Gdy czegos oczekuje od drugiej osoby, to mowi
jej o tym (a nie np. czeka oczekujac ze druga strona sie domysli). Tak jak
pisalem powyzej, niezaleznie od tego jaka bedzie odpowiedz partnera, traktuje
ja z szacunkiem. Ta druga osoba tez ma swoje potrzeby, czasami niezgodne z
drugim partnerem i to jest dojrzale partnerstwo uszanowac to, a nie np.
manipulowac oczekujac ze partner bedzie "idealnym partnerem" spelniajacym
wszystkie zachcianki (jak tata czy mama w wieku dzieciecym).

Pozdrawiam Hubert

[forumromanum]

e! nie całkiem tak...
byłem kiedyś w układzie, gdzie ja, wkurzony, nauczony odreagowywać, nie tłumić
natrafiałem na tygodniowe tłumienie i obrażanie się drugiej strony.
wszelkie próby podjęcia rozmowy, wyjasnienia co i jak kończyły się fiaskiem...
na pewno nie należy być TERAPEUTĄ w zwiazku...
jeśli są to jakies głębokie traumy, przeszkadzające w życiu codziennym,
to należy poprosic o pomoc osobę trzecią...
ale nic na siłę!!!!

[natallie]

Dziękuję wszystkim za odpowiedż.
Staram się byc "dojrzałą", czasem jednak trudno utrafić w sytuację. Przede
wszsytkim dlatego, ze ja nigdy nie spotkalam sie z takim problemem. Moje zycie
bylo dotychczas calkowicie bezproblemowe i "sielankowe". Nie zawsze widzę więc
gdzie i dlaczego pojawia się jakiś zgrzyt. Dla mnie pewne sytuacje są zatem
chwilowe i nieistotne, dla niego jednak mogą być czyms więcej.
Moje zdanie np jest na tyle silne i nigdy nie bylo uporczywie olewane czy tez
negowane przez kogos, ze teraz kiedy nawet cos musze zrobic z czym sie nie
zgadzam nei jest to dla mnie czyms ponad sily. Po prostu pogadam sobie i
powsciekam sie ale - swoje wiem. Nie czuje zagrozenia, przymusu itp. On jednak
zdalam sobie sprawe traktuje to wlasnie z tej drugiej strony. To jakas obsesja
obrony, lęk.
Terapeuta - obiektywnie oczywiscie sluszne podejscie. Jednak wiadomo, jak
większość reaguje na to - "ja nie potzrebuje sie leczyc" itp. Nie mozna wiec tym
odtsraszyc czlowieka czy zniechecic do siebie, choc zaproponowac gdzies tam
delikatnie oczywiscie nic zlego.
Zmienic nikogo sie nie da ani przerobic to jasne. Ale mam jednak nadzieje, ze
cos uda nam sie wspolnie osiagnac. Mysle, ze szansa jest skoro udalo sie pewne
rzeczy juz zmienic. Np to, ze fakt bycia zyczliwym wobec niego nie jest jakims
podstepem, checia uzyskania czegos w zamian tylko zwyklym, naturalnym odruchem,
po ktorym nei nastapi cios ponizej pasa. To zajelo troche czasu ale udalo sie.
Teraz nawzajem uczymy sie od siebie - ja poskramiac swoj "poludniowy"
temperament i mniej krzyczec ;-) on z kolei rozumiec ze to tylko chwilowa
nieistotna klotnia czy nieporozumienie i trzeba o tym szybko zapomniec.
Problem w tym jednak, ze tych ukrytych rzeczy jest najwyrazneij wiecej, boje sie
wiec czy i jak uda nam sie poradzic sobie z nimi.

[szfedka]

Tak trzymaj :)
Powodzenia

[psychopata.z.borderline]

to moze pokaz mu w delikatny sposób, że może być inaczej
nie wiem, ze mnie jest niedobry charakter, wiec nie powinnam chyba sie
wypowiadac:))

[natallie]

uhhh no ze mnie tez nie najlepszy charakter, no badzmy szczerzy :-)))))
ale checi sa, z obu stron wiec......trzymajcie kciuki i piszcie kolejne rady!
kazda moze sie przydac. bo ja sie na tym nie znam.

[julsza]

a czy on nie jest DDA?

[babcia_kasi]

<<Ogolnie ujmujac - bardzo zle relacje rodzicow i atmosfera domowa odbily sie na
dziecku, a dzis doroslym mezczyznie.....>>
Dziecinko, ładujesz się w fatalną sytuację.Jestem matką takiej jak Ty
córki.Pełnej akceptacji, nadzieji, dobrej woli...Coś tam osiągniesz, ale
wielotrotnie więcej kroków w tył zrobisz.Zamiast dojrzewać w związku, będziesz
się starać jego problemy rozwiązywać, a i tak czeka Cię porażka i tylko strata
czsu.On jest zranionym dzieckiem, które nigdy nie dojrzeje.Choćbyś mu ziemię
różami usłała-to zranione dziecko nigdy z niego nie wyjdzie.To jak w
powiedzeniu "chłop ze wsi wyjdzie, ale wieś z chłopa nigdy".On z domu wyszedł,
ale dom nie wyjdzie z niego NIGDY.Chyba, że jakieś "trzęsienie ziemi" nastąpi-
ale mężczyźni nie chcą sobie uświadomić potrzeby pomocy, zmiany...
Za kilka lat, jeśli z nim zostaniesz, napisz, na jakim jesteś etapie.I w ogóle
wyznacz sobie jakiś horyzont czasowy, w którym miałyby nastąpić widoczne zmiany.
Chciałabym Ci życzyć powodzenia, ale życzę Ci tylko krytycznej, przytomnej, nie
zakłóconej "wybaczającym uczuciem" oceny sytuacji.