dojrzalosc

[blue_as_can_be]

co to jest? im jestem starsza, tym bardziej dochodze do wniosku, ze byc moze
nic takiego nie istnieje. wszyscy mamy prawo do kryzysow, niekonsekwencji,
wahan, etc.

kiedy mowimy o kims "emocjonalnie niedojrzaly" to co wlasciwie mamy na mysli
oprocz tego, zeby okazac swoja wlasna wyzszosc?

czlowiek dojrzaly - to jaki, Waszym zdaniem?

[po_godzinach]

Tak mi się zkojarzyło z pewną książką dla dzieci:

"- mamo, co to jest?
- to są czarne (dojrzałe) jagody
- a czemu są czerwone?
- bo są jeszcze zielone".

Jest w ogóle cos takiego, jak dojrzałość?
Tak w ogóle?

errata

[po_godzinach]

tfu, skojarzyło)

[blue_as_can_be]

po_godzinach napisała:

> Jest w ogóle cos takiego, jak dojrzałość?
> Tak w ogóle?

no wlasnie, w tym rzecz. czasem mi sie zdaje, ze ludzie postrzegani
jako "dojrzali" po prostu lepiej maskuja swoje problemy. jesli udawanie
twardziela to oznaka dojrzalosci, to ja dziekuje za taka dojrzalosc.

[dabrowianin]

>to są czarne (dojrzałe) jagody
sprostowanie: "czarne jagody" są trujące i to nie są zwykłe jagody wiec tu nie
chodziło o to ze sa "(dojrzałe)" bo są czarne tylko o to, że "czarne jagody"
można zrozumieć, na 2 sposoby. Ktoś tu nie zrozumiał tego co wkleił.

[hsirk]

> czlowiek dojrzaly - to jaki, Waszym zdaniem?


ktory nie ma postaw roszczeniowych

ktory nie zwala na innych winy za swoje zycie



emocjonalnie niedojrzali sa np wszelkiej masci socjalisci i sprawiedliwisci
spoleczni

dlatego ich wynalazki maja jedna wade:

nie dzialaja

[blue_as_can_be]

hsirk napisał:

> ktory nie ma postaw roszczeniowych
>
> ktory nie zwala na innych winy za swoje zycie

czy to jest warunek konieczny i wystarczajacy? czy tylko konieczny?

[hsirk]

pewnie konieczny i wystarczajacy


ale jak sie dobrze zastanowic wg tego warynku

w zasadzie nie ma ludzi dojrzalych

sa tylko bardziej lub mniej niedojrzali

[fakiros]

hsirk napisał:

> > czlowiek dojrzaly - to jaki, Waszym zdaniem?
>
>
> ktory nie ma postaw roszczeniowych
>
> ktory nie zwala na innych winy za swoje zycie
>
>
>
> emocjonalnie niedojrzali sa np wszelkiej masci socjalisci i sprawiedliwisci
> spoleczni
>
> dlatego ich wynalazki maja jedna wade:
>
> nie dzialaja

Dokładnie tak jak mówisz tylko że:
Potem rosną różnice społeczne które i tak muszą się wyrównać dochodzi do
kryzysów, przestępstw a potem wojen i wszystko zaczyna się od nowa.
Wszystko to ma krótkie nogi :)

[hubkulik]

Dojrzaly partner z szacunkiem podchodzi do drugiej osoby (partnera, partnerki).
Szanuje
jego autonowmie i wolny wybor. Nie probuje nic zmieniac na sile, ani
manipulowac druga osoba. Oznacza to, ze moze zaproponowac cos,
ale gdy ta druga osoba odmowi, to z szacunkiem podchodzi do tej decyzji.
Dojrzale partnerstwo polega na zdrowej komunikacji. Osoba taka jest
swiadoma siebie i swoich potrzeb. Gdy czegos oczekuje od drugiej osoby, to mowi
jej o tym (a nie np. czeka oczekujac ze druga strona sie domysli). Niezaleznie
od tego jaka bedzie odpowiedz partnera, traktuje
ja z szacunkiem. Ta druga osoba tez ma swoje potrzeby, czasami niezgodne z
drugim partnerem i to jest dojrzale partnerstwo uszanowac to, a nie np.
manipulowac oczekujac ze partner bedzie "idealnym partnerem" spelniajacym
wszystkie zachcianki (jak tata czy mama w wieku dzieciecym).

Pozdrawiam Hubert

[po_godzinach]

Drogi Hubercie,
łezka w oku sie zakreciła.

Ilu znasz takich ludzi, jeśli mog spytać?)

[hubkulik]

Nie wiem ilu znam ludzi dojrzalych.
Wazniejsze jest to, ze zachowan dojrzalych (np. asertywnych) mozna sie nauczyc
i stopniowo zaczynac stosowac. Np. mozna w danym momencie stanac przed wyborem,
czy zareagowac automatycznie i dysfunkcjonalnie (tak jak do tej pory, tak jak
inni ludzie), czy swiadomie i dojrzale. I zareagowac swiadomie (elastycznie),
czyli dojrzale.
Po jakims czasie takiej praktyki mozna sobie uswiadomic, ze czesciej reagujemy
dojrzale niz dawniej i jest to latwiejsze, swobodniejsze. Jestesmy w tym
pewniejsi siebie. Mamy w sobie mniej lęku, a wiecej spokoju. Sytuacje, ktore
kiedys byly trudne i czulismy sie wobec nich jak dziecko bezradni oczekujac
pomocy z zewnatrz, teraz nie stanowia juz takiego problemu. To jest
poszerzajacy sie obszar dojrzalosci. Czy jest jakis punkt krancowy tego
procesu? Nie wiem, ale mysle ze zeby pielgnowac dojrzalosc w sobie trzeba byc
uwaznym na codzien (uwaznym nie znaczy napietym, ale wrecz przeciwnie
zrelaksowanym, bo czlowiek bedacy swiadomy siebie i swoich granic, czuje sie
bezpieczniej).

Pozdrawiam Hubert

[po_godzinach]

Zgadzam się z każdym słowem, jakie na ten temat napisałeś - stąd ta łezka).
Jako, że Twój "przepis na dojrzałość" realizowany jest przez niewielu ludzi, a
chciałoby się przebywać wyłącznie wśród takich właśnie).
Człowiek, którego opisujesz, jest człowiekiem idealnym.

Jak zaś sprawić, aby wielu chciało z niego korzystać?)

[hubkulik]

Nie wiem jak czlowiek, ale zachowanie, jakkolwiek idealne - jest mozliwe.
Uwazam, ze doskonalosc moze sie przejawiac w swiecie ludzi (nie tylko slonce,
nie tylko trawa;)

Pozdrawiam Hubert

[po_godzinach]

Oczywiście, że może.

Czemu więc, jesli mozna zyc lepiej / dojrzale /, tak niewielu do tego dąży?

[hubkulik]

> Czemu więc, jesli mozna zyc lepiej / dojrzale /, tak niewielu do tego dąży?

Dlatego ze jeszcze dojrzewaja do tego.

Pozdrawiam Hubert

[hubkulik]

A co do ludzi, to z doswiadczenia wiem, ze jak przejawiac zachowania dojrzale,
to w poblizu zawsze znajdzie sie wystarczajaca ilosc ludzi, ktora dostraja sie
do tego poziomu chetnie.

Pozdrawiam Hubert

[itsmeagain]

> czlowiek dojrzaly - to jaki, Waszym zdaniem?

odpowiedzialny

[vialle]

ja bym okreslila dojrzalosc jako stan gdy czlowiek wie kim jest, ma
pewna "samoswiadomosc", rozumie wlasnie motywacje, stara sie - a w wiekszosci
przypadkow potrafi - panowac nad tym co robi i jakie podejmuje decyzje.

[blue_as_can_be]

czy to znaczy, ze dojrzaly czlowiek kontroluje swoje zycie?

[imagiro]

to martwi ludzie ... przyjrzyj im sie ... zero emocji ... twardzi jak
kamien ... nie ubliza, nie opluja ...

[hubkulik]

Czyzbys mylil dojrzalosc z rodzicami?

Pozdrawiam Hubert

to aluzja do mnie czy mój egocentryzm?

[psychopata.z.borderline]

[blue_as_can_be]

imagiro napisał:

> to martwi ludzie ... przyjrzyj im sie ... zero emocji ... twardzi jak
> kamien ... nie ubliza, nie opluja ...

KTO??? chyba sie zgubilam...

[hieroglif1]

> to martwi ludzie ... przyjrzyj im sie ... zero emocji ... twardzi jak
> kamien ... nie ubliza, nie opluja ...
A to ciekawe jest, co napisałeś. Czy dojrzałośc emocjonalna wyklucza to, co w
stanie niedojrzałości emocjonalnej wyraża się ubliżaniem i opluwaniem,czyli to
co jest zwane krytyką ( swoistego rodzaju, jeśli wziąć pod uwagę to, że
ubliżanie i opluwanie także jest jakiegoś rodzaju wyrażeniem emocji wywołanych
przez rzecz/-osobę opluwaną i której ubliża się, a skoro jest to wyrażenie
emocji negatywnych i w sposób bezpardonowy, ma wiele wspólnego z krytyką,
podobnie jak z krytycznym zachowywaniem się ubliżających i opluwających,
których również można by opluć i ubliżyć im. Ale na to mogą zdecydowac się
osoby niedojrzałe emocjonalnie. Dojrzałe emocjonalnie mogą natomiast zdobyć się
na krytykę. Kulturalną.)
Ja Tobie gratuluję poza tym tego, na co zwróciłeś uwagę, to znaczy wniosków
gratuluję Ci. Że osoby niedojrzałe emocjonalnie, według Ciebie to takie, które
mogą opluć, ubliżyć, komuś/-czemuć. A w rozwinięciu tematu wyraźnie napisane
jest, że chodzi o zupełnie odmienne, skrajne od tego co napisałeś cechy osoby
niedojrzałej emocjonalnie- niekonsekwencja, wahanie i kryzys. Według mnie,
prócz dwóch odmiennych postaw, skrajnych do tych, które opisałam wyżej jest
jeszcze jedna, która nie kwalifikuje się ani pod pierwszą z postaw osób
dojrzałych lub niedojrzałych emocjonalnie, ani pod drugą, która znajduje się
pośród tych, o których wspomniałam- a jest to postawa osoby, która nie zdaje
sobie sprawy z tego, czy jest dojrzała emocjonalnie, czy jeszcze nie jest osoba
dojrzałą emocjonalnie- i w dyskusjach, do których bardzo chętnie się przyłącza,
a nie raz nawet prowadzi je z uporem i zacięciem osoby uwielbiajacej
dyskutować, stara się sprawdzić samą siebie- dla niej wyznacznikiem
emocjonalnej dojrzałości jest zyskanie przewagi nad dysputantem oraz nad tym,
co ma ów dysputant do powiedzenia; nie ważne co dysputant ma jemu do
powiedzenia, ważne, że zanim cokolwiek od dysputanta usłyszy, potrafi temat, w
którym bierze udział (pod jakim kolwiek tematem nie rozmawiałby) opluć oraz
ubliżyć komukolwiek, kto w danym temacie myśli inaczej od niego. A jeśli
ktokolwiek będzie bronił własnego zdania, nie dając się ponieść emojom (tzn.
nie opluwając opluwającego, nie ubliżając ubliżającemu) otrzyma w odpowiedzi
tekst, który Ty umieściłeś tutaj w formie postu- martwy, zero emocji, twardy
jak kamień...A czy moje zdanie, lub kogolowkiek innego, nie zmieniającego
swojego zdania jest czymś, co można zmienić ot tak sobie, wyrzeźbić na nowo,
coś co składa się z emocji, a nie z prostych wniosków (z wcale nie prostych,
jednak pozbawionych emocji przemyśleń)? I jak tu sobie lub komukolwiek ubliżyć,
jak tu opluć siebie, skoro swoje zdanie się ma i zdania o swoim zdaniu nie
zmienia się? Nie zmienia się tak jak nie zmienia się swojego zdania. A ci,
którzy swoje zdanie wiecznie zmieniają i są wiecznie niezdecydowani, jakie jest
ich własne zdanie.. Może te osoby po prostu są pisarzami lub za dużo mówią?

[jan_stereo]

Mamy dojrzalych pilkarzy,kibicow,rodzicow,...,gruszki,sliwki,...


Slowo dojrzalosc ma sens w relacji z "czyms",dojrzewamy bowiem
do "czegos",chociazby i decyzji.

ps."emocjonalnie niedojrzaly" natomiast,to taka osoba,u ktorej rodzace sie
emocje wyraznie goruja nad rozumem i logika w postepowaniu.

[aramisek]

Dla mnie odpowiedzialnosc to moc byc odpowiedzianym rozniez za kogos ...
dziecko na przyklad, aby i ona bylo dojrzale

[camel_3d]

mnie sie wydaje, ze dojrzalosc to umiejetnosc przewidywania konsekwenji
wlasnych czynow...
oczywiscie jest tez dojrzalosc fizyczna..ale to chyba zupelnie inna bajka:)

[mag132]

dojrzałosci nie ma sie na całe zycie. Takie było moje myslenie do pewnego
momentu. Osoba, kochana przeze mnie zaczęła robic takie rzeczy, które naruszały
moje granice i zagrazły jej samej. Wtedy nie mogłam myslec racjonalnie,
wyluzowac sie, wziac na spokój, przyjac zasade "co go nie zabije to go
wzmocni", niech poniesie konsekwencje swoich czynów, bo tylko w ten sposób
mozna sie czegos nauczyc itd.
Z perspektywy niejakiego czasu oceniam, ze zachowywałam sie nawet racjonalnie
(stawianie granic, szacunek dla tej drugiej osoby, szanowanie jej granic -
pewna elastycznosc, zgoda na podejmowanie przez nia decyzji itp)i sensownie ale
ile mnie to kosztowalo! Złapałam sie na tym ,że najblizsza
przyszłosc 'przewiduje" na podstawie np.tego czy od razu znajde odpowiedni
klucz do drzwi domu itp.!
Mysle, ze na każdego moze przyjsc taki czas, w którym to co zycie przynosi
przerasta nasze doswiadczenie i wydaje sie, że równiez nasze mozliwosci.
Sposób w jaki sobie z tym radzimy nazwałabym dojrzewaniem do dnia nastepnego.
Mysle, że czasami dzieje sie to skokowo (wtedy kiedy w zyciu przydarza sie nam
cos bardzo trudnego) oraz łagodnie (liniowo?) gdy zmieniamy sie niezauwazalnie
kazdego dnia (przeciez kazdy dzień przynosi nam nowe doswiadczenia czy tego
chcemy czy nie). Dojrzewanie wiec to proces a nie poziom na który mozna wejsć ,
w któryms momencie swojego zycia.
PS: ta osoba z poczatku mojego postu to mój 16-letni syn, który dostarczył mi w
tym roku wielu baaaardzo silnych emocji.

Skrótem

[hieroglif1]

Myślę, a propos tego co napisałaś, że dojrzałość a wyrozumiałość to są dwie
zupełnie różne sprawy, wydaje mi się, że pomyliłaś dwa różne pojęcia, które
rozwinęłaś w jednym wątku pod tematem "dojrzałość". Każdy z nas ma prawo do
kryzysów, niekonsekwencji, oraz innych rzeczy, które mogą świadczyć o tym, że
brak nam czegoś co pozwoliłoby uniknąć kryzysów i niekonsekwencji, w tym
wypadku nazywasz do brakiem dojrzałości, jednak czy tak naprawdę stan kryzysu
świadczy o tym, że brak nam dojrzałości, lub o tym, że w stanie dojrzałości
jeszcze nie znaleźlismy się, to znaczy, nadal pozostajemy
osobami "niedojrzałymi emocjonalnie"? Nie, wydaje mi się, że wręcz przeciwnie.
Prawo, jak ujęłaś to wczesniej, do kryzysu ma każdy, niezależnie od stopnia
dojrzałości- z tą różnicą, że u osoby niedojrzałej emocjonalnie stan taki
zaczął się i trwa od początku jej emocjonalnej niedojrzałości, a u osoby
emocjonalnie dojrzałej są to stany przejściowe, wywoływane najczęściej
dojrzałym podejściem do życia, to znaczy takim podejściem, za które sam bierze
odpowiedzialność-zarówno za swoje życie jaki i swoje podejście do życia, a więc
także za to, co nie wiąże się bezpośrednio z jego życiem oraz jego podejściem,
a na co jego życie i jego podejście ma wpływ. I kryzys to taki skutek uboczny
brania pod uwagę tego, że wpływ na nasze życie i podejście do życia kształtują
inni, w podobny sposób w jaki my kształtujemy ich podejście i życie, przez
kontakt z nimi. A życie nasze, innych kształtuje się niezaleznie od tego, czy
jesteśmy dojrzali emocjonalnie czy też nie. Dlatego "prawo" do kryzysu i wahań
mają wszyscy, których życie kształtuje sie, (a którym nie kształtuje, tym
pewnie należy współczuć, a więc w pewien sposób na nich oddziaływać, chociażby
tylko "współ-czuciem", by zacząć kształtować w nich czucie, i może osoby, w
których trzeba cos ukształtować można nazwać osobami niedojrzałymi
emocjonalnie;jednakto wszystko poza nawiasem całego postu).
A człowiek dojrzały, moim zdaniem to taka osoba, która nie zdaje sobie sprawy z
tego, że istnieje jakiś problem, tylko zdaje sobie sprawę z tego,co zrobić, by
temu problemowi zapobiec.

[aspolecznie]

hieroglif1 napisała:

> A człowiek dojrzały, moim zdaniem to taka osoba, która nie zdaje sobie sprawy
>z tego, że istnieje jakiś problem, tylko zdaje sobie sprawę z tego,co zrobić,
by
> temu problemowi zapobiec.

czy to zdanie jest dojrzałe do zrozumienia?
na jakim etapie dojrzałości trzeba być, aby zrozumieć że "nie zdaje sobie
sprawy z tego, że istnieje jakiś problem, tylko zdaje sobie sprawę, co zrobić
by temu problemowi zaradzić" oczywiście "zaradzić problemowi" z którego
wcześniej "nie zdaje sobie sprawy, że istnieje jakiś problem".
a ja mam problem jak mam zrozumieć jako osoba dojrzała(czyli zaradzić) czemuś z
czego nie zdaję sobie sprawy, że istnieje.