Zarabiać na siebie

[Gość: bysiekp]

krotki cos ten artykulik...

[Gość: nini]

nie ma co pisac, skoro nawet ten watek o tym swiadczy - widocznie temat moze
mial byc prowokacyjny, ale glosi tylko czysta prawde i nie bedzie dyskusji ani
wrzawy wokol, niestety.
ale ja bym tu sie troche poklocila (szkoda, ze tylko ja jedna). czy to sa
polskie warunki?

[Gość: Renka]

A kto powiedzial, ze maja jeszcze dodatkowo pracowac i zarabiac
pieniadze, skoro JUZ wykonuja pelnoetatowa prace: wychowuja
dzieci i prowadza dom.Za prowadzenie domu w Kanadzie zarobilaby
taka kobieta cos z 1500 $, za wychowywanie dzieci drugie tyle.
Jednym slowem jej praca w domu jest warta 3 tys dolarow
miesiecznie.Ktos musi za to zaplacic. Z reguly jest to maz lub
partner.Jak sama nazwa wskazuje, musi ON placic.

[pastwa]

Gość portalu: Renka napisał(a):

> A kto powiedzial, ze maja jeszcze dodatkowo pracowac i zarabiac
> pieniadze, skoro JUZ wykonuja pelnoetatowa prace: wychowuja
> dzieci i prowadza dom.Za prowadzenie domu w Kanadzie zarobilaby
> taka kobieta cos z 1500 $, za wychowywanie dzieci drugie tyle.
> Jednym slowem jej praca w domu jest warta 3 tys dolarow
> miesiecznie.Ktos musi za to zaplacic. Z reguly jest to maz lub
> partner.Jak sama nazwa wskazuje, musi ON placic.


A czy szanowna Pani ma problemy z rozróznieniem "bycia utrzymywanym" od "bycia
zarabiającym na siebie" ?

I sęk w tym, że ON nie musi płacić, a ONA najprawdopodobniej wcale nie szukała
z rozmysłem "męża pracodawcy" przed zajściem w ciążę, a jak wiadomo z takim
partnerskim "pracodawcą" jest jak z miłoscią, czyli nic trwałego.

Ps. Czyżbyć Renka pracowała na 2 etaty ?

[Gość: Renka]

Ja pracowalam na te dwa etaty i nawet wiecej. Pracowalam, studiowalam i
prowadzilam dom wraz z wychowywaniem dzieci. Moj maz w sumie tylko pracowal,
dopoki tez nie zaczal studiowac, pracujac.Nie polecam tego modelu nikomu.To
wykanczajace i frustrujace dla kobiety. To sie podobno nazywa partnerstwo :)
Ale jakie partnerstwo, kiedy jedno z nas jest dobre w tym, a drugie w
tamtym. Sila rzeczy, ktos za duzo moze wziasc na swoj grzbiet.
Z reguly jest to kobieta.Musi miec duzo sily(milosci) w sobie, a nie kazda jest
tak bogata. Stad bol i rozstania. I samotnosc w rodzinie. Smutno mnie to
nastraja.

[pastwa]

Zatem sama widzisz, ze trud Twej pracy głównie brał się właśnie z tego, ze zbyt
wcześnie "urodzinniłaś" swój związek, nie będąc przygotowana. Nie wiem tez,
dlaczego to kobieta tylko Twoim zdaniem ma mieć obowiazek zajmowania się domem
i wychowaniem dzieci( co znaczy "wychowanie" dla Ciebie, siedzenie z dziecmi na
rękach az do momentu gdy zaczną pracować ? ) .
Nie widzę tu jakis rażąco większych predyspozycji u tej płci( z wyjątkiem kilku
pierwszych miesięcy, ale to nie jest przecież całe zycie). Swoją drogą z tym
katorżniczym wychowywaniem maleństw,to też przesada, no chyba ze decyduje sie
dana para na dziecko rok w rok,ale to właśnie jest wolność wyboru i nie ma co
narzekać później.

[Gość: Renka]

Zagrzmiales glosem rozsadku. Ja jestem kobieta nierozsadna, emocjonalnie
niezrownowazona i rozkoszna. Dlatego mi sie przytrafilo troje dzieci, ktore ku
ubolewaniu mojego szanownego malzonka wychowalam, jak umialam.Do prowadzenia
domu tez sie nie kwapil, wiec ja sie musialam zajac. Teraz, juz po obiedzie.
Pora na deser :)
Nijak nie moge sie pogodzic z tym zarabianiem na siebie. To takie stalowe i
zimne.Do mnie nie dociera.

Odwrotny rzeczy porządek

[proo]

OOOOoo .. nie kochani! Przesegregujmy problem!
Mówimy o czasie przeszłym. Tak było ale jest inaczej.Coraz częściej nie
wybieramy ciąży i bycia kurą domową kosztem dobrego wykształcenia i kariery
zawodowej. Czynimy odwrotnie!
W czasach socjalizmu , kiedy wiadomym było że kariery prawdopodobnie nie uda się
zrobić bo droga do niej zawsze wiodła przez szeregi pewnej partii a jeśli nasze
poglądy nie rymowały się z "jedynie słusznymi" to nie było szans na jej
zrobienie - najprostszą drogą do spokojnego żywota było wyjście za mąż tuż po
maturze , urodzenie dziecka i zajęcie się jego wychowywaniem oraz prowadzeniem
domu. Siłą rzeczy kobietę utrzymywał jej mężczyzna! Po odchowaniu dzieci
, matka i żona , i tak znajdowała tę samą mało atrakcyjną pracę za słabo
atrakcyjną płacę ktorą równie dobrze mogła podjąć po ukończeniu studiów , będąc
panną bezdzietną. Po co więc miały sobie kobiety utrudniać życie?!
Dużo prościej mieć za sobą najważniejszy obowiązek , wiedzieć że się już tego
faceta ma , że dzieci są zdrowe , odchowane ... wtedy można udawać że się
pracuje , robi karierę a nawet zaocznie kończy wybrany kierunek na wybranej
uczelni. :-)
Teraz warunki wymusiły na nas dokładnie odwrotne postępowanie!
To zmieniło diametralnie styl naszego życia!
Żeby zdobyć pracę , żeby móc robić karierę w wybranej dziedzinie MUSIMY
po maturze iść na studia /najlepiej na liczącej się , prestiżowej uczelni/,
jednocześnie perfekcyjnie opanować co najmniej dwa języki obce ,obsługę
komputera , nauczyć się przebojowości i czuć że chce się tę karierę chce zrobić!
To podstawowe warunki ktore mogą zapewnić sukces!
A faceci ..?? A dzieci ..? A dom..?
Nie mamy czasu na te głupoty!
Mieszkamy wspólnie z PARTNEREM a kiedy nasza
pozycja zawodowa ugruntuje się wg naszych wyobrażeń , WTEDY dopiero urodzimy
dziecko i wychowamy je wspólnie /a może tatuś pójdzie na urlop macierzyński/!

Tak więc omawiany przez Was wybór drogi życiowej przez kobiety to
zamierzchła historia!!! :-)

Swego czasu , moja przyjaciólka , na zarzuty swojej mamy jakoby sposob
życia ktory wybrała /rozmowa odbyła się kiedy miała 29 lat/ doprowadzi ją
niechybnie do staropanieństwa - odpowiedziała :
"ależ mamusiu w twoich czasach funkcjonował odwrotny do obecnego ciąg wydarzeń
ciąża, ślub , kąt u rodzicow ,praca , kariera zawodowa , zdobywanie
wyksztalcenia i .... ewentualne poprawianie warunkow bytowych w wieku
czterdziestukilku lat.
W moim pokoleniu porządek rzeczy uległ dokladnemu odwróceniu.
Solidne wykształcenie ,kariera zawodowa i dobra praca , własny kąt , ślub ,
ciąża i wspólne z partnerem /mężem/ wychowywanie dziecka /dzieci/!"

To znak naszych czasow! Coraz częściej , coraz więcej młodych kobiet
tak właśnie postępuje. To ratunek przed stereotypem serwowanym przez faceta
w omawianym artykuliku. Cytuję : "Wiele kobiet świadomie lub nieświadomie ...
ląduje na utrzymaniu męża lub partnera."
... brrrrr ...! wrrrrrrr..!

proo /z kobiecym uśmiechem/ :-)))

[Gość: Renka]

Co za pierniczenie o starych, komunistycznych czasch.Dawno nie slyszalam czegos
podobnie bzdurnego.Kiedy i gdzie ty sie uchowalas, prooo???
Nowoczesna kobieta, wyemancypowana, bez wzgledu na czasy,w ktorych zyje,ZAWSZE
wie, ze w edukacji tkwi szansa na lepsze zycie.Ale nie oznacza to, ze ma
zarabiac na siebie, a on na siebie. To by nie mialo sensu w ogole, jako uklad.
Trzeba zawsze zalozyc sytuacje, ze jedno z jakichs wzgledow moze przestac
pracowac i wtedy to drugie ma OBOWIAZEK utrzymania go.
To ze dzieci najpierw, a potem dorabianie sie, czy odwrotnie, to raczej zalezy
od priorytetow. Jezeli w rodzinie przewaza MILOSC, napewno dzieci sie pojawia
pierwsze. Jezeli przewaza pieniadz i interesownosc, napewno pojawi sie dom.,
samochod itd, dzieci wejda do takiego gniazdka na koncu, jak ladne lub nieladne
zabawki.
Tak na marginesie chcialabym dodac, ze osobiscie uwazam, ze kobiety powinny
miec dzieci JAK NAJWCZESNIEJ. Chodzi o zatrucie srodowiska czlowieka i obecnosc
toksyn, ktore z biegiem lat w kazdym z nas sie gromadza. Ciaza ODSYSA toksyny,
czyli wszystko, co "zle" z matki przechodzi w dziecko.Najzdrowsze dzieci maja
mlode matki, chociaz nie przecze, zdarzaja sie wyjatki.

Wqrzasz mnie Renko!

[proo]

To Twoja opinia , Renko. Wolno Ci ją mieć czy pierniczyć /co to za słowo!!?/ !
Mnie także pozwól wyrażać swoje zdanie i nie recenzuj moich wypowiedzi
/robiąc wycieczki osobiste w moim kierunku/
bo ja nie recenzuję Twoich choć wydają mi absolutnie bzdurne i zacofane ,
a Ty wydajesz się być z gatunku tych ktore zdania nie zmieniają! :-)))))))))

Ad rem.
Tak właśnie jest! Zmieniło się pokolenie które przyszło po Tobie.
Kobieta chce zarabiać na siebie! Dobre pieniądze za dobrą pracę.
CHCE realizować się na wielu płaszczyznach , pracować i zarabiać ,
kochać swojego faceta i urodzić - jemu i sobie - maleństwo ktore
chcą wspólnie wychować!

JA NIE CHCĘ być "żoną przy mężu" żeby potem nie napisać takiego postu
jak Twój powyżej , OK?
Ja nie chcę żeby mój mąż - cytuję Ciebie :
"..do prowadzenia domu tez się nie kwapił więc ja się musialam zająć.." , "..ja
pracowałam na dwa etaty.. "ku ubolewaniu mojego szanownego malzonka wychowalam,
jak umialam /DZIECI - przyp. mój/."

Pozwól mi Renko podążać własną drogą. Twoja mi nie odpowiada , zbyt wyboista
bo polna , pełna dziur i kamieni ..

proo /pozdrawiam cieplutko/ :-))

[Gość: ida]

Gość portalu: Renka napisał(a):

> Tak na marginesie chcialabym dodac, ze osobiscie uwazam, ze kobiety powinny
> miec dzieci JAK NAJWCZESNIEJ. Chodzi o zatrucie srodowiska czlowieka i
obecnosc
>
> toksyn, ktore z biegiem lat w kazdym z nas sie gromadza. Ciaza ODSYSA
toksyny,
> czyli wszystko, co "zle" z matki przechodzi w dziecko.Najzdrowsze dzieci
maja
> mlode matki, chociaz nie przecze, zdarzaja sie wyjatki.


:-))))))))))))))))))))))))))))))))

Skoro ciąza "odsysa toksyny", to z tego wynikałoby raczej, że najzdrowsze
dzieci rodzą nie młode matki, ale są to dzieci urodzone z drugiej w kolejności
ciązy (w możliwie najmniejszym odstępie czasowym od pierwszej, coby się znów te
toksyny za bardzo nie nagromadzilły, i niezaleznie od wieku matki, bo matka
nawet jak ma tylko 15 lat, to teoretycznie sporo tych toksyn zdażyła
nagromadzić;-)

No i z tym gromadzeniem toksyn i ich "przechodzeniem w dziecko" to zbyt
skomplikowana sprawa, żeby to można było aż tak uprościć...

[Gość: kasia28]

A ja się zastanawiam dlaczego kobieta, która nie pracuje, zajmuje się domem i
dziećmi jest dzisiaj tak źle postrzegana. Kiedyś kobieta pracująca była zła,
dziś-niepracująca. A ja nie widzę w tym nic złego. Co jest złego w tym, ze
kobieta strzeże domowego ogniska, dba o rodzinę, która przecież jest
najważniejsza, o miłość, i wiele innych rzeczy, które są niezbędne, by rodzina
dobrze funkcjonowała i kochała się i współżyła dobrze ze sobą. A jak można to
robić dobrze, gdy się połowę , albo i więcej dnia spędza poza domem, gdy się
jest wiecznie zmęczoną i rozdrażnioną. Gdy z mężem widzi się tylko raz w
tygodniu, nie ma pojęcia o tym, co on czuje, co przeżywa, jakie ma kłopoty i
radości, nie zna świata własnych dzieci, dla których dawno stała się obca.
Mozna by wiele pisać. Jeśli jakaś kobieta decyduje, że dla niej rodzina jest
ważniejsza od pracy i pieniędzy, to dlaczego nie ma prawa zająć się nią "w
pełnym wymiarze godzin"? I dlaczego nie ma prawa do szacunku?
Ja od 10 lat nie pracuję. To była nasza wspólna decyzja z mężem: ja dbam o
rodzinę, on na nią zarabia. Nikt nikogo nie zmuszał do niczego.
Stwierdziliśmy, ze rodzina jest dla nas najważniejsza, a przede wszystkim my
jako para. Bo co nam zostanie potem, gdy dzieci dorosną i odejdą? Rzeczywiscie
wtedy tylko zadowolenie z pracy i pieniadze, bo małzeństwo będzie już tylko na
papierze, a związków emocjonalnych z dziećmi dawno już nie będzie.
I wcale nie czuję się gorsza od tych kobiet, które pracują, o siódmej lecą do
pracy i wracają wieczorem zmęczone do domu, a ich dziećmi zajmują się obce
osoby. Nadal mogę się rozwijać, skończyłam studia, uczę się języka, mam czas
dla siebie, jestem uśmiechnięta i miła, a nie zrzędliwa i rozdrażniona i
powoli przymierzam się do włąsnej działalności, bo synek coraz większy i mam
coraz więcej czasu. Ale będzie to praca w domu, więc nikt na tym nie ucierpi.
Kiedyś wołano o szacunek dla kobiet pracujących, dziś chyba należałoby
nawoływać do szacunku dla tych, które nie pracują.

Pozdrawiam
niepracujaca Kasia

[Gość: Renka]

Proo, nie oddzielaj KIEDYS od DZISIAJ, bo to wciaz te same czasy. Kobieta taka
jak ja zrobila wszystko, co potrzeba w kwestii wszystkiego, co jest zwiazane w
funkcjonowaniem rodziny. Odradzam kobietom kariere za wszelka cene.Ped do
wiedzy to wspaniale, ale nie zapominaj o biologii kobiet. Sa slabsze
emocjonalnie, latwiej ulegaja depresjom. A taka depresja moze szybko zburzyc
twoje wypielegnowane zycie, gdzie wszyscy graja swoje role jak nalezy.
Kariera TAk, ale kobieta to przede wszystkim kochanka i matka i w ogole taki
dobry duch rodziny, takie stworzenie, ktore ciagle czuwa, CZUJAC. No i czasem
przecenia swoje mozliwosci.Kariera, zamiast zycia rodzinnego to wybor, ktory
bardzo drogo kosztuje. Alkoholizm, narkotyki, depresje.Funkcjonowanie na
prochach.We wszystkim konieczny jest BALANS, a wiec troche tego i owego.
Moje przesmiewstwo z ciebie proo, wynika, ze reprezentujesz poglad, jakoby
swiat stal w miejscu, tylko ostatnio w Polsce cos czknelo i nagle sie zmienila
sytuacja polskich kobiet.Polskie kobiety zawsze mialy wybor, mniejszy lub
wiekszy, ale zawsze on KOSZTOWAL. Chodzi mi o te koszty, czasem sa strasznie
wysokie i dlatego WARTO sie zastanowic, czy PODOLASZ,czy masz ku temu
predyspozycje, szanse na sukces, zanim pochopnie podejmiesz ryzyko postawienia
na materializm i wygode wlasna, zarabianie na siebie.Warto zostawic miejsce na
UCZUCIA, bo one najwiecej kosztuja.Sa bezcenne.

[Gość: ida]

Gość portalu: Renka napisał(a):

Renka, czy Ty nie za bardzo upraszczasz? I czy nie kierujesz się przypadkiem
jakimiś streotypami?

Ja jestem kobietą i jakoś nie czuje sie słabsza emocjonalnie i nie mam
skłonności do depresji... W dodatku obecnie w 100% zajmuje się karierą i w 0%
zyciem rodzinnym i gdzie ten alkoholizm, narkotyki, depresje, funkcjonowanie
na prochach? Bo jakoś tego u siebie nie widzę...
Poza tym dlaczego stawiasz znak równości między zajmowaniem sie pracą zawodową
a "postawieniem na materializm"? Jakoś nie moge uwierzyć, że kobiety, które
pracują robia to tylko i wyłacznie dla pieniędzy...

Nie eksploduję , wytwarzam ciepło! :-)))))))

[proo]

Oj , Renko!
Ja nie czuję się słabsza emocjonalnie i nie ulegam łatwiej depresjom
ale to nie niweluje mojej wrażliwości kobiecej i zupełnie nie wpływa na
moją biologię! Zapewniam Cię że ciepła mam w nadmiarze i umiem je dawać.
Wcale to nie przeszkadza w moim życiu zawodowym. Na tej płaszczyźnie rownież
jestem doskonała! :-)
I to jest trudne. Pogodzenie obu ról. Trudne ale nie niemożliwe!
Samostanowienie o sobie , sukcesy zawodowe - wcale mnie nie frustrują ,
nie wpędzaja w alkoholizm , narkotyki. Wręcz przeciwnie. Pozwalają mi
czuć się w pełni spełnioną i niezależną. Sprawdzam się na każdym polu.
Właśnie to powoduje że mam wiele optymizmu , jestem uśmiechnięta
i zadowolona , kocham ludzi a ludzie kochają mnie i świat podoba
mi się szalenie! :-)
A materializm ..?? To słowo jest mi obce. Kariera ..?? W tej pogardliwej
formie jaką serwujesz w swoim poście ... Nie ,Renko. My mówimy różnymi
językami. Szkoda.

proo

PS.
Dziękuję Ido. Rymujemy się. :-)))

[Gość: Renka]

Masz racje, ja mowie innym jezykiem, niezrozumialym dla wiekszosci, za co
przepraszam, tak sie jakos nauczylam, sama z siebie. Bo nauczyciele nie
wglebiali sie za bardzo w to, czego ja sie tam gdzies na ostatniej lawce
ucze.Typowa indywidualistka.Przepraszam, jezeli cie urazilam , proo.
Prosze o wybaczenie :)

Renko! :-)))

[proo]

Lubię Cię za trzeźwą ocenę rzeczywistości , za realizm i odwagę w mowieniu
co myślisz. To rzadkie cechy! :-)

Cieplusio pozdrawiam.
proo :-)))

[madlaine]

A cop jeśli kobieta siedzi z dzieckime cały czas, nie pracuje,
mąz haruje a ona wiecznie niezadowolna, bo brak pieniędzy, bo
dziecko niegrzeczne, bo on całe dnie w pracy i w weekedny. On
odpoczywając wychodzi z kumplami, ona musi zostac w domu.....Co
z tego, że ona skończyła studia, skoro nie chce dać dziecka do
przedszkola ani zaczać pracy bo za 400 zł to się nie opłaca....
Dobrze, że nie jestem w talkiej sytuacjo, tak ma moj
kolega...Cóz wole byc wolna i dojrzewać do bycia matka.....a nie
tak na siłe w wieku 22 lat....

[Gość: Niunia]

Zle jest to, ze jak maz od ciebie odejdzie- czego nie zycze-
albo stiwerdzi ze nie musi juz cie utrzymywac, np. po odejsciu
dzieci z domu- czego tez nie zycze, to kto Ci da pieniadze na
przezycie? Opierajac swoja wartosc i ograniczajac funkcje tylko
do rodziny, gdy zostaniesz sama- to logicznie rzecz biorac
bedziesz "nikim"?- Przepraszama za te slowo, ale chyba
rozumiesz o czym mowie? Faktem jest, ze ja nigdy bym sie na
taki model niezdecydowala- za bardzo boje sie przyszlosci, a
swiat nie jest przeciez idealny, zeby nie wiem jak idealizowac
milosc.

[Gość: ToeToe]

Sa kobiety ktorym to pasuje i sa i takie, ktore za zadne skarby nie
zrezygnowaly z wlasnych ambicji zawodowych..
W sumie kazdy jest kowalem swojego losu... Ale najwazniejsze, zeby dziecko nie
mialo sfrustrowanej, nespelnionej matki..

[Gość: weronika]

Ja tak zrobiłam. Zaraz pos tudiach zaszłam w ciąże i urodziłam dziecko. To była wspólna decyzja. Mąż posiadał dobrą pracę i był w
stanie nas utrzymać. Nie widze w tym problemu i tragedii, nawet określenie że kobiety ląduja na utrzymaniu mężów jakos mnie
denerwuje. Proponowałabym panu Eichelbegowi doczepic wielki brzuch, potem dac leki ktore powoduja nudnosci i isc do pracy.
Nastepnie proponowałabym temu panu wstawac co pol odziny w nocy, potem isc do ciezkiej pracy i potem wrocic do tego domu i nie
miec nawet pol godziny czasu dla sibie. Ciekawe czy wtedy okreslilby sibie jako osobe "ladujaca na czyims utrzymaniu".
Ja poszłam do pracy kiedy dziecko miało roczek i dziękuje opatrzności ze nie musiałam wczesniej pracowac.
Osobiscie uwazam ze najlepiej dla zdrowia psychicznego swego jak i dziecka przynjamniej rok powinno sie pozostac w domu.
Ton wypowiedzi jest jakby oskazajacy dla kobiet. Czy wie pan ile kobiet po 30-stce ma klopoty z zajsciem w ciaze, z utrzymaniem
ciazy?
Sama padłam ofiara takiej propagandy. Jako jednya wsrod moich kolezanek miałam dziecko od razu po studiach. Na spotkaniu z
kolezankami zostałam potraktowana jak powietrze bo przeciez bylam wtedy "tylko" matka i zona.
Coż, zycie bywa przewrotne poniewaz moje kolezanki obecnie nie maja dziecka i nie widza nadal dogodnego momentu na ich
posiadanie, nie robia zawrotnych karier, a ja mam cudowna córeczke i kierownicze stanowisko do ktorego nie potrafiły dotrzec moje
bezdzietne kolezanki.

[pastwa]

To wcale nie o to chodzi , by w ciąży chodzic do pracy, co za bzdura i tego tez
z pewnością nie miał na mysli autor artykułu.Praca jest człowiekowi potrzebna,
głównie po to, by w chwili, gdy przyjdzie mu liczyć tylko na siebie, co nie
jest raczej rzadkością, a wręcz przeciwnie,mógł bez obciążeń psychicznych
podołać samodzielnie kosztom zycia.
Natomiast to, że zdarzają się pary którym dobrze w układzie, gdzie jedna ze
stron pracuje a druga nie, jest tylko kwestia gotowości podjęcia takiego ryzyka
wynikającego zapewne z dużego zaufania do człowieka, ktory będzie łożył
pieniądze na wspólne zycie.
Eichelberger zapewne nie tyle nawoływał do pracy, co do przemyslenia swej
sytuacji i konsekwencji wynikających z takiego właśnie układu partnerskiego,
przed dokonaniem ostatecznego wyboru, zwłaszcza w przypadku decyzji posiadania
dzieci. Oczywiście, posiadanie dziecka nie przekresla szans na dobra pracę,
choć bez wątpienia oddala ten moment( jesli jeszcze się nie pracuje)przykładowo
o rok, a to, co kobieta zrobi dalej, to juz jej sprawa i wybór.

Nie przekonują mnie natomiast tłumaczenia, ze ktoś nie pracuje tylko dlatego,by
lepiej zając się prowadzeniem domu, czym jest bowiem to "prowadzenie" domu ?
Lepiej powiedzieć wprost, nie pracuje, bo w tym czasie robić wolę co innego(
wcale nie gorszego), a mojemu partnerowi(partnerce) to pasuje, a przy okazji
zajmuję się sprzątaniem, gotowaniem domu, bo mam kupe czasu na to i lubie to.

Pastwa

[pastwa]

naturalnie miało być w ostatniej mysli " gotowaniem i sprzataniem domu"

[Gość: Renka]

No wlasnie, o to chodzi, zeby ludzie czuli sie HAPPY.Dlaczego stresowac
kobiete "stworzona" do zajmowania sie mezem, dziecmi i rodzina oraz calym z tym
zwiazanym ukladem ? Niech robi co lubi, a przeciez maz, czy partner napewno
wie,ze dla niej to jest przyjemnosc i sens zycia.Jezeli ja kocha i chce zeby
byla szczesliwa, to musi sie z tym pogodzic. Jezeli nie chce, to pora pomyslec
o innym rozwiazaniu, ktore moze byc bardzo nieprzyjemne dla obu stron.I szkoda.

[Gość: weronika]

pastwa czy ty zdajesz sobie sprawe czym jest zajmowanie sie malym dzieckiem?
Rzadko który pan bierze na siebie trud zajmowania sie mała istota ludzka, wiec chyba nie robi łaski facet zarabiajac na
kobiete ktora calymi dniami i nocami opiekuje sie ich dzieckiem. Ja poszłam do pracy kiedy corka miala rok i nie raz
prawie wyłam z przemeczenia kiedy przyszlo bawic chore dziecko w nocy albo co gorsza jezdzic po przychodniach
i calkowicie bez snu zasuwac do pracy. Wczesniej jak nie pracowałam to przynajmniej maz sie wyspał a ja
zajmowałam sie dzieckiem i wstawałam po nocach.
Jasne po porstu uwielbiam zajmowac sie domem prac i sprzatac i wlasnie dlatego nie pracowałam w tym czasie.
Jestem kobieta ambitna ktora po prostu pragnela miec dziecko i moc w tym czasie nie pracowac.
Nie dlugo panowie beda oczekiwac zeby kobieta na nich zarobila , zajela sie domem i rodziła dzieci. Czy wy panowie
uwazacie ze kobiea to cyborg? ze zniesie wszystko?
Ja wskazałam panu Eilchelbergowi takze konsekwencje troszczenia sie tylko i wylacznie o wlasny interes i kariere.
Kariera rzeczy ulotna i zalezy w duzej mierze od szczesliwego zbiegu zdarzen i okolicznosci. Ja sie nie zabijałam o
forse i pozycje a sie udało a moje kolzeanki pracuja jako zwykle pracownice z aspiracjami na stanowisko kierowinicze
i sa coraz starsze a wierz mi ze to nie sprzyja rodzeniu dzieci.
Niedługo wszyscy będą mieć pretensje do kobiet że w ogóle rodza dzieci bo to taka kiepska inwestycja i zwiazki takie
niestałe przeciez najpierw trzeba zarobic przynajmniej na dom i auto i odłożyc kupe fory na wszelki wypadek gdyby
odszedl mąż. To jest śmieszne doprawdy.
Nigy nie chciałam na stałe zostać w domu, ale szanuje kobiety które podjeły taki trud bo to jest bardzo cieżka praca i
polecam to innym

[essedaria]

ejze... czy my nie przesadzamy z tym przepracowaniem matek i zon? Czy to
naprade jest az tak ciezkie?
Zawsze musi byc idealnie posprzatane, a obiad domowy?
Byc moze nie wiem jak to jest jak sie ma dwojke czy trojke dzieci, byc moze
wtedy jest trudno. Poki co mam jedno, pracuje, nie czeka na mnie ugotowany
przez mame obiad ani posprzatany dom, ale nie czuje sie szczegolnie umeczona.
Mam czas dla siebie i dla dziecko. Czy wychowywanie dziecka to musi byc tylko
obowiazek? To po co mamy dzieci? Wybieram zabawy, ktore i mi sprawiaja
przyjemnosc. Zarazmy dzieci swoimi pasjami i bawmy sie razem z nimi a do prac
domowych przyda sie kazdy czlonek rodziny. Nie tylko JA potrafie odkurzyc
dywan, 6-latek tez to potrafi, a maz moze przygotowac lepszy obiad niz ja, a
zreszta garmazerka tez jest smaczna i wcale niedroga. Rodzinne sprzatanie i
kucharzenie moze byc dobra zabawa, o nie traktuje sie siebie w kategoriach
wykorzystywanej, biednej kobiety.
Pozdrawiam wszystkich

[Gość: Maria]

Myślę,ze kobiety nie miałyby tak wiele rozterek i
dylematów,gdyby ich interesy chroniło prawo polskie. Praca
związana wychowaniem dzieci nie jest wyłącznie jej prywatną
sprawą - służy całemu społeczeństwu.Od tego jak wychowa dzieci
zależy "jakość"społeczeństwa.A może by tak
zagwarantować kobietom za ich ciężką pracę w domu
np.pensję ,prawo do emerytury.Jaka jest wartość jej pracy w
domu? Czy to można policzyć?

[Gość: hmm!]

Jak byłam młoda, a było to dość dawno, koniecznie chciałam
pracować, choć nie mówiło się wtedy o karierze. Chciałam być
niezależną finansowo, tak na wszelki wypadek. Gdy zaszłam w
ciążę cały czas pracowałam. Czułam się źle, ale nie miałam
wyjścia. Lekarze, tak jak teraz, nie dawali łatwo zwolnień
lekarskich(obecnie moje młode współpracowniczki od połowy ciąży
są na zwolnieniu). Pracowałam do rozwiązania, aby potem mieć
cały urlop macierzyński. To był błąd - byłam tak zmęczona, że
przy porodzie nie miałam siły potrzebnej do rodzenia. Potem dość
krótki urlop macierzyński i ciągłe zmęczenie.
Długo trwało zanim to wielkie zmęczenie jakoś przeszło. Wiele
dałabym wtedy, by móc być w domu , nie widzieć i słyszeć jak
dziecko płacze i nie chce chodzić do żłobka i przedszkola.
Lubiłam wtedy swoją pracę, ale trudno mówić o karierze. Ile
kobiet może mówić o karierze w zawodzie? Ile ludzi w ogóle robi
karierę?Na ogół nie lubią swojej pracy, bo nie daje ona ani
satysfakcji, ani dobrych pieniędzy, wystarczających na godziwe
życie, a i atmosfera panująca w zakładzie nie jest dobra.
Pracowałam całe swoje życie, jestem przed emeryturą i żadnego
zadowolenia, zwłaszcza obecnie, nie odczuwam. Na każdym kroku
słyszę, choć nie do mnie bezpośrednio skierowane, że jest tylu
chętnych młodych ludzi. Jestem tak bardzo zmęczona psychicznie,
bo nawet nie fizycznie, że gdybym miała jakąś gotówkę, to
natychmiast przestałabym pracować. Bardzo chciałabym być na
utrzymaniu męża, ale mąż zarabia tyle, co ja. Dwa biedaki
jesteśmy i tyle, ale się kochamy - to jest nasze bogactwo. Syn
też nas kocha, ale będzie pewnie też biedakiem, bo teraz takie
cechy, jak uczciwość, prawdomówność, wrażliwość nie są w cenie.
Trzeba być przebojowym, a on takim - niestety - nie jest, tak
zresztą jak i my. Czarno widzę jego przyszłość, choć jest
wykształconym, mądrym i dobrym człowiekiem. A ja
chciałabym "pomieszkać" w swoim domu, cieszyć się nim i nie
spieszyć się ciągle. Chcę mieć czas na rozmowy z mężem i synem,
na spacery, na nie zasypiać przy dzienniku TV, czytać książki i
robić wrescie to na co mam ochotę! Pozdrawiam.

[Gość: Malwina]

gdzie jest ta straszna trudnosc i znoj w wychowaniu dziecka (jednego bo jak
wiecej to sie komplikuje ;-) ????

I dalczego w dalszym ciagu dzieci maja tylko ...matki ?
dlaczego nikt (i zwlaszcza same kobiety) nie skonczy z tym glupim i
stereotypowym mysleniem wedle ktorego caly ale to CALUSIENKI problem
wychowania, urlopu macierzynskiego i rezygnacji z kariery zawodowej dotyczy
tylko kobiet (z ich przyzwoleniem :-(((
Ci mezowie to wygladaja jak ozdobne breloki przy aferze pt rodzina :-(

[Gość: kura domowa]

Gość portalu: hmm! napisał(a):


CHce cie pocieszyc, jezeli to mozliwe;((
Wiesz, ze ci zazdroszcze? I to pomimo tego, ze nie musze pracowac, nalezymy do
tak zwanej sredniej klasy, (chcialam kiedys pracowac,mam wyzsze wyksztalcenie,
nieudalo sie znalesc pracy, czesciowo dlatego, ze wolalam 3 lata opiekowac sie
dzieckiem, bo bylo i jest oczkiem w glowie , czesciowo moze dlatego, ze mam
zbyt wygorowane ambicje;( Wiec teraz sprzatam, gotuje 3-daniowe obiady,
zawoze dziecko na angielski, basen, karate, lyzwy,pomagam odrabiac lekcje, nie
liczac tego, ze naprawiam w domu sprzety, szpachluje, maluje sciany, odnawiam,
stylizuje, kupuje (czyli przed tym szukam;) , no i oczywiscie mam swoje drobne
przyjemnosci w rodzaju- internet, ksiazki, fotografika,joga, psychologia i
rozne tam bzdury,,
Wszystko pieknie wyglada ze strony, ale jest jedno No: nie mamy milosci z
partnerem juz od dawna;((Wrecz nienawidzimy sie;((( Wierz mi, zamienilabym sie
z toba rolami- miec biedniejsza rodzine,miec mniej zaradnego meza, byc zmuszona
do pracy, ale za to miec to cieplo rodzinne, wspieranie sie na wzajem w
ciezkich chwilach, czyli miec Przyszlosc i nie miec Samotnosci...
Dziecko wychowane w milosci, bez widoku wiecznie klucacych sie, ublizajacych
sobie rodzicow, nawet niewiadomo jak ma duzo zabawek i korepetytorow,
uwazam ,ze ma lepsza pszyszlosc..... Umie pokonywac trudnosci i wie, ze na
wszystko trzeba zapracowac.Przede wszystkim, jest psychicznie zrownowazone!!!
Ja niestety nie potrafie teraz cofnac czasu;((((( Osobiscie przekonuje sie, ze
uczciwosc i dobroc w zyciu bardziej poplacają, tego tez ucze swojego 10-latka.
Wole, by byl biedny, ale uczciwy i szlachetny. Jak narazie tez jest wrazliwy i
chorobliwie prawdomowny, przyszlosc pokaze, czy to sie oplacalo/

Pozdrawiam, i zycze wam tej fortuny z calego serca, bo milosc i tak macie;) A
miec i jedno i drugie, to chyba szczyt mazen dla wszystkich.

czegos nie rozumiem :-(

[Gość: dodo]

nie rozumiem ukladow rodzinnym opisanych w wiekszosci
postow powyzej. nie oceniem ale nie rozumiem, sorry.
mam 3 dzieci, oboje z mezem wykonujemy dosc wymagajace
zawody, gdybysmy mieli dzieci wczesniej i nie musieli ich
ksztalcic, juz pewnie bylibysmy na emeryturze.
prosze zwrocic uwage na plural wszystkich czasownikow -
to, co robilismy i robimy, robimy razem!
razem zdecydowalismy sie na 1 dziecko, potem razem
cieszylismy sie z kolejnych, razem je wychowywalismy na
kazdym etapie (karmilam piersia bardzo krotko wiec to
byla jedyna czynnosc w jakiej nie mogl mnie wyreczyc moj
maz), razem prowadzilismy i prowadzimy dom, razem
sklejamy nasze zycie raz na jakis czas, gdy cos zaczyna
szwankowac.
inaczej nie wyobrazam sobie partnerstwa czy w ogole
zwiazku z drugim czlowiekiem - ja tak juz 30 lat wiec
musicie mi wybaczyc brak wyobrazni ;-)
nie rozumiem ukladu, w ktorym on przynosi pieniadze a ona
pierze albo on robi kariere a ona chowa dzieci - to jaka
wtedy jest wspolnota dzialan i celow? on - swoje, a ona -
swoje - po kiego diabla byc razem?
i pisze to z perspektywy kobiety, ktora rzucila wszystko
:-) i poszla za panem swojego serca przez pustynie. ale
przeciez jak juz szlam to nie za nim, czy przed nim ,ale
szlismy ramie w ramie (o rany, alez to patetyczne - sorry
;-D).
skad sie bierze w niektorych parach ta potrzeba podzialow
na jego swiat (praca) i jej swiat (dom)? naprawde tego
nie rozumiem i nie akceptuje. czytam wasze posty - i
mlodszych (kasia) i starszych (renka), i jak slowo daje -
nie mieszcze sie w zadnym opisie.
dodo - dziwadlo idzie wziac prysznic i zastanowic sie nad
zyciem :-)

[Gość: Renka]

Dodo, kazdy z nas jest inny, o czym wiesz.To, co dla jednych oznacza wolnosc,
dla innych jest wiezieniem, a niektorzy to nawet lubia chodzic z kula u
nogi.Maja lepszy balans, bo chybaby pofruneli bez niej.
:))

[Gość: hmm!]

Gość portalu: kura domowa napisał(a):

Dzięki za wsparcie. Byłam w dołku, bo właśnie wtedy dowiedziałam się o
kłopotach syna w zakładzie pracy. Teraz jest trochę nadziei, że może jej nie
straci i już jest mi lepiej.
Zgadzam się z Tobą, że dobra atmosfera w domu i panująca w nim miłość to wielka
wartość. Nam się udało. Nie powiem, że nie trzeba było trochę nad tym
popracować. Pracowaliśmy wspólnie i w tej dziedzinie chyba osiągnęliśmy sukces.
Jestem szczęśliwa w mojej Rodzinie i dzięki mojej Rodzinie. Nigdy się na niej
nie zawiołam. Spotkałam po prostu na swej drodze dobrego człowieka, który
został moim mężem i przyjacielem zarazem. Wszystkie obowiązki domowe
wykonujemy wspólnie, nie ma sztywnego podziału, po prostu robimy to, co trzeba
zrobić i robi to wtedy ta osoba, która może. Często jest tak, że pracujemy we
trójkę. Nigdy nie odczuwałam, że prace domowe są tylko moim obowiązkiem -
zawsze wiedziałam, że to wspólny obowiązek. Był nawet taki okres w naszym
małżeństwie, że to ja właściwie tylko pomagałam w tzw. pracach domowych, bo
absolutnie przed ślubem nie garnęłam się do takich prac i po prostu byłam
całkowicie zielona w tym względzie.
Współczuję osobom, którym nie udało się trafić na odpowiedniego człowieka.
Lubię nasz dom, lubię w nim być i z radością mogłabym zostać "kurą domową".
Zresztą nie rozumiem i nigdy nie rozumiałam tej pogardy dla pracy domowej,
zwłaszcza ze strony kobiet - praca jak każda inna, prawda? Ile pracujących
kobiet jest po prostu "kurą pracującą"? Ty masz czas na tyle interesujących
rzeczy, a te pracujące rozwijają się na ogół w jednym kierunku, a mianowicie
zawodowym. Na inne dziedziny nie starcza czasu, bo doba ma tylko 24 godziny i
nic na to nie można poradzić. Broń Boże, nie jestem za tym, aby kobiety zamknąć
w domu, chciałabym tylko, aby miały wybór i żeby wyboru nie musiały dokonywać
kierując się tylko powodami finansowymi. Mając pieniądze można wynająć
opiekunki, ale to nie to samo, co wychowywanie przez rodziców, mam na myśli
dobrych rodziców, rzadko bowiem zdarza się, by opiekunka mogła ich zastąpić.
Wiem, że to utopia, ale czy nie można pomarzyć?
A teraz o mojej pracy. Radość z niej straciłam wtedy, gdy okazało się, że
obecnie nie są w cenie takie cechy, jak kompetencje, dokładność, uczciwość itp.
Teraz liczy się tylko to, co można sprzedać mediom, czyli ile razy o nas
napisano w prasie, ile razy pokazała nas telewizja, ile informacji zamieściło
radio. Merytoryczna wartość pracy nie jest doceniana, przynajmniej u nas.
Pracuję w kulturze, zawsze niedoinwestowanej, ale obecnie to już dno. I co
najgorsze - brak nadziei na poprawę finansów mojej instytucji, a więc i mojej
osobistej również.
Miła Kurko! Może warto byłoby spróbować coś zmienić w Twoim małżeństwie, może
jeszcze nie jest za póżno. Spróbuj rozmawiać, dużo rozmawiać ze swoim mężem,
może on też chciałby coś zmienić. Życzę Ci powodzenia i dużo szczęścia.

ojej

[Gość: Kika]

A moja mama utrzymuje prawie samodzielnie cala rodzine (5
osobowa), a wcale kokosow nie zarabia(ok. 1200). Ide o zaklad,
ze gdyby sie ja spytano czy wolalaby siedziec w domu i czekac na
meza i jego pieniadze to powiedzialaby ze tak. Niestety jej maz
chyba czuje, ze jest w komfartowej sytuacji, kiedy zyje z pensji
zony i czeka na jakis grosz od swoje matki. Dla mnie too jest
przerazajace ze facet moze myslec w takich kategoriach-dzis jem
za pieniadze mamy czy zony.Paranoja...
Mam nadzije ze nie ma zbyt wielu takich nierobow...

[Gość: nanette]

Psychoanalitycy zapewne posłużyliby się jakąś teorią, która
miałaby tyle wspólnego z rzeczywistością, co stwierdzenie, że
38 proc. pracujących zawodowo kobiet deklarujących wolę pracy
tylko w domu "nie jest przy zdrowych zmysłach, albo padło
ofiarą domowego zniewolenia, albo też stanowi piątą kolumnę
patriarchatu". Również pogląd, że trwałe są tylko związki dwóch
niezależnych psychicznie i finansowo podmiotów oparte na
wzajemnym szacunku i adekwatnym poczuciu wartości każdego z
partnerów i tylko takie związki potrafią wyprodukować względnie
zdrowe psychicznie, autonomiczne dzieci obojga płci
niekoniecznie znajduje potwierdzenie w życiu. [Zgadzam się
jedynie co do szacunku i poczucia wartości partnerów :-)]

Nie należę do tej grupy kobiet, które z zależności od rodziców
od razu wpadły pod rynnę zależności finansowej od męża.
Pozostawiłam roczne dziecko pod opieką teściowej i wróciłam do
pracy. Dobrze rozwijająca się córka, dziecko niezwykle pogodne i
śmiałe, przestała mówić, zaczęła panicznie bać się ludzi i
zwierząt, nie cieszyły ją ulubione dotąd zabawy. Z dnia na
dzień obserwowałam postępy choroby sierocej. Gdyby niezależność
finansowa ważniejsza była dla mnie od dobra dziecka, nie
zwracałabym na to uwagi; przecież babcia nie krzywdziła dziecka
świadomie - taki miała sposób na wychowanie dzieci, a wychowała
troje. Po kilku miesiącach zrezygnowałam z pracy i poświęciłam
dwa lata na wyprowadzenie jej z urazu psychicznego, jakim był
codzienny kontakt z dziadkami stosującymi idiotyczne metody
wychowawcze.
Jestem mężatką od 27. lat. Córka skończyła studia i utrzymuje
się samodzielnie. Druga córka jeszcze studiuje. W tym czasie, w
różnych okresach, przepracowałam zawodowo w sumie 10 lat. Jak
widać wyraźnie przez większość lat byłam "kurą domową na
utrzymaniu męża".
Jedyną przykrością jaka się z tym faktem wiąże, była dla mnie
(dla męża i dzieci zapewne też) ilość pieniędzy wystarczająca
tylko na zaspokojenie podstawowych potrzeb rodziny, zmuszająca
nieustannie do wielu rezygnacji. Może jeszcze przykre było
to "odium hańby", które wciąż nakładają na mnie pracujące na swą
emeryturę panie, utwierdzane w tym przekonaniu przez wypowiedzi
przeróżnych teoretyków w mediach. Wiem jedno: praca zawodowa,
wychowywanie dzieci, prowadzenie normalnie funkcjonującego domu
bez niczyjej pomocy, jest dla kobiety morderczą harówą. Nawet
jeśli część obowiązków przejmie mąż i dorastające dzieci,
niewiele czasu pozostaje na zwyczajne bycie ze sobą - bez
pośpiechu, nerwów, zmęczenia.
Doskonale rozumiem kobiety, które pracując w tej chwili zawodowo
wolałyby zajmować się tylko domem i dziećmi. Zapewne praca nie
daje im żadnej satysfakcji (nie wszyscy przecież mogą robić tzw.
karierę). Zarabiają dużo mniej od swych mężów, chociaż mają
takie samo wykształcenie i porównywalne obowiązki w pracy
(pojedyncze przypadki sytuacji odwrotnej to nie dowód, że tak
nie jest). Matka, teściowa ani żadna inna babcia nie pomagają
im - po powrocie z pracy nie czeka na nich ugotowany świeżo
obiad i przyprowadzone ze szkoły dzieci. Czas, który poświęcają
wyłącznie sobie, wykradają rodzinie. Może nawet mają świadomość
tego, że nie są takimi żonami i matkami, jakimi chciałyby być.
Zahamowanie naturalnego procesu rozwojowego kobiety od
zależności ku autonomii? O jakim rozwoju można mówić, gdy
dochody kobiety stanowią połowę dochodów męża, i nigdy nie
wystarczą na samodzielne utrzymanie się nawet, gdy nie ma
dzieci. Jeśli nie pracuje w zawodzie całkowicie sfeminizowanym,
szanse na awans też ma mniejsze.
Jakoś tak się dziwnie składa, że osoby w przykry sposób
dyskredytujące moją wartość, jako człowieka wykonują pracę
prostą, albo mało odpowiedzialną, albo dającą im taką
satysfakcję, która rekompensuje kłopoty rodzinne, albo
korzystają z pomocy matki (nawet jeśli jest staruszką). Lubimy
popisywać się swoją zaradnością, pracowitością, zdolnościami,
siłą charakteru. Jednak czasem zwykła przyzwoitość nakazywałaby
przyjrzeć się szczegółom. Bo tak, jak praca pracy nierówna,
tak też różnią się sytuacje i układy rodzinne. Dla mnie, męża
i naszych córek lata mojej bezczynności zawodowej były
najszczęśliwsze. To był normalny, dobry, ciepły dom (a wiem z
własnego doświadczenia czym dla dziecka jest mieszkanie, do
którego wieczorami wracają zmęczeni rodzice). I nie obawiam się
o dalsze trwanie mojego małżeństwa, ani o to że partner mnie
wykiwa, pozostawiając bez środków do życia. Raczej obawiam się,
że wykiwa mnie państwo nie uznając tych 10 lat pracy, a w
przypadku śmierci męża przyznając mi żebraczą rentę po nim. Bo
przecież fakt, że mężczyzna mający niepracującą żonę i dwoje
dzieci, nie musi sam zajmować się wieloma domowymi sprawami, ma
więcej czasu na relaks, sport, hobby, omija go mnóstwo stresów,
przez co jest bardziej wydajny w pracy - ten fakt nie ma dla
naszego państwa żadnego znaczenia. A szkoda, bo gdzie indziej
już dawno to odkryto i tam żon i matek, dla których kariera
zawodowa i finansowa niezależność nie jest celem życia, nie
piętnuję się mianem niedorozwiniętego emocjonalnie dziecka o
intelekcie kury.
Pozdrawiam serdecznie.

[komandos57]

Masz zajebisty nik.Do twarzy bedzie ci lepiej z odyncem.

[Gość: aga]

Proszę pana... przerywa pan w najlepszym momencie.

[melila]

"Gdy mężczyzna jest bez pracy, to wszystko ma ręce i nogi. Nie pracuje - to nie
dostaje pieniędzy. Tak długo, jak bezrobocie nie jest jego winą, państwo daje
mu zasiłki i odkłada na zasłużoną emeryturę."

Niestety może w psychologii jest pan autorytetem, ale na prawie pracy i
ubezpieczeń społęcznych się pan nie zna.
- Bezrobotnemu absolwentowi nie płaci się zasiłku niezaleznie od jego płci
- bezrobotni (niezależnie od pobierania zasiłku) nie podlegają ubezpieczeniu
społecznemu
- osoby na urlopie macierzyńskim i wychowawczym są ubezpieczone społęcznie
- nie widzę powodów, dla których kobieta majaca małe dzieci nie miałaby się
zarejestrować jako bezrobotna i być ubezpieczona zdrowotnie.