jem jem i ciągle jem

[marcia851]

mam 20 lat i mam ogromny problem z jedzeniem!kiedys przez 8 lat trenowałam
kosyzkówke-bylam wysportowana i nie martwilam sie iloscia jedzenia jakie
spozywałam gdyz na treningach wszystko spalałam..ale kiedy przestałam
trenowac to co jadłam zaczeło sie odkładac-stopniowo ale bylo to juz
widoczne..postanowilam sie odchudzac czego strasznie teraz załuje!!!schudłam
7 kg w ciagu miesiaca..drakonska dieta,codziennie cwiczylam po dwie
godzinki,ale nie wytrzymalam tak długo i pękłam..od tego czasu mam napady
obżarstwa..wróciłam do poprzedniej wagi,a teraz juz waze wiecej i zle sie
czuja :(potrafie jesc cały dzien bez przerwy,nawet kiedy jestem juz najedzona
to i tak za chwile zjem cos znowu, nie potrafie sie zabrac za siebie,zaczynam
czesciej sedziec w domu,chowam sie przed ludzmi-mam wrazenie ze mysla
sobie"kiedys takie ładne zgrabne ciałko a teraz jak ona wyglada!!na pewno sie
obzera!!co ja zrobie,ja chyba nigdy z tego nie wyjde!!!!

[marcia851]

zauważylam tez ze chowam sie kiedy chce cos zjesc-jest mi po prostu głupio
przed innymi,nawet rodzicami..w towarzystwie jem mało(staram sie)dlatego zeby
nie wiedzieli jaki mam problem!!jesli mowi o tym komus nikt nie rozumie
tego,albo nie zdaje sobie sprawy ze mozna tyle jesc!!95%moich mysli skupia sie
wokol jedzenia,tesknie za tymi zasami kiedy jedzenie bylo normalna sprawa-teraz
jest juz udreka!teraz wiem ze jestem chora,jest cięzko..wiem ze rodzice mi nie
pomoga,u nas w rodzinie nie okzauje sie uczuc tak jak byc powinno,przezywam
stres bo mama jest juz chudsza ode mnie,tata schudł,o bracie juz nie wspomne:
(musialm to wyrzucic,to wszystko co boli..tak sie boje:(:(

[marcia851]

mam już dosc...po kolejnej probie wyjscia na prosta kolejny niewypał..wmawiam
sobie dzisiaj ze od poniedzialku sie odchudzam.hehe zabawne,dzisaj mam impreze
a cholernie niechce mi sie na nia isc,choc prze cały tydzien myslałm tylko o
niej i pozytywnie sie nastawiałam..:(nachodza mnie znowu "złe"myśli..porażka

[girl-with-problem]

a no właśnie mnie się wydaje, że to wszystko oprócz problemow emocjonalnych, ma
takie podłoże, że kiedys przez odchudzanie nabrałyśmy nienormalnego stosunku do
jedzenia. jakby bylo nagrodą, przyjemnością, a nie zwykłym jedzeniem. z drugiej
strony to straszne , że taka banalna czynność kieruje naszym zyciem. takie nic.
takie nic jest wyznacznikiem mojego samopoczucia, decyduje o mnie- straszne,
nie chcę tak dłużej !!!

[wersia]

Cześć dziewczyny, chciałam Wam coś poradzić, pocieszyć, ale chyba nie potrafię
już napisać nic optymistycznego. U mnie przez tydzień był spokój, ale od
poniedziałku znowu żrę bez opamiętania:-(
Trzymajcie się!!!