bogu ducha winne...

[fnoll]

jakie jest wlasciwie znaczenie tego idiomu?

jakie jest jego pochodzenie?


czy ktos wie? bo ja nie, a zaciekawia to mnie


umieszczam pytanie akurat tutaj z braku forum jezykoznawczego z gory proszac
o wybaczenie forumowych purystow i apelujac do zagladajacych tu bystrych
umyslow o odzew

(jakby ktos przy okazji dorzucil analize jezykowa slowa "milosierdzie" to
bylbym kontent potrojnie)

pzdr

fnoll dociekliwy

[Gość: yerzyk]

To dosyc proste.
BOGU DUCHA WINNE...
Czyli takie, ktore sa niewinne, czyste, bezgrzeszne. Tylko takie, ktore po
smierci czy w trakcie jeszcze swojego ziemskiego bytowania sa tak dobre, ze po
smierci ich duch zostanie przekazany Bogu. W wyniku swojej niewinnosci sa mu
winne ducha.

Co do milosierdzia to nie wiem. Nie zastanawialem sie.

[kwieto]

Milosierdzie powstalo dlatego, ze autor bardzo szybko mowil po prostu.
Tak naprawde to mowil do tego niewyraznie :(((
Bo znaczy to tyle co Milo Sie Rwie albo Milo Sie-Dze (niestety, nawet
nagrywane i puszczane w zwolnionym tempie, teksty owego pana
przedstawiaja wiele do zyczenia :((( )

[trzcina]

Staro-cerkiewno-słowiańskiego nie uczyłam się, jery więc opuszczam, ale srdce
jak z niego żywcem wzięte, w językach słowiańskich tu i tam pomieszkuje. To
może i nie osierdzie w miłosierdziu, a prosto - serce?
Miłost już w staropolszczyźnie znaczyła także łaskę, litość. Miłowati - litować
się, miłosrdowati - podobnie,mieć litość, litować się. Stąd pewnie śpiewne
Hospodi(y) pomyłuj.
A potem juz poszło. To i owo się umieszało, czasownik zniknął, weszły
rzeczownik z przymiotnikiem, tworzone, jak język polski przykazał.
O bogu_ducha_winnych nos mi coś podpowiada, ale w mózgu cisza głucha;)

pozdrawiam
t.