bida1
09.12.05, 11:01
Nie radzę sobie pomału ... starałam się trzymać dzielnie za 7 tygodni mam
zostać mamą, powinnam się cieszyć zawsze pragnęłam dziecka ale moje życie
skomplikowało się na tyle że przenika mnie tylko i wyłącznie strach i obawa
o przyszłość.
Nie chce rozczulać się nad sobą jednak los nie oszczędza mnie ... moje
małżeństwo po 18 miesiącach rozpadło się ... mój mąż zdradzał mnie a ja nie
potrafiłam mu wybaczyć. Niebawem poznałam kogoś, był dla mnie oparciem,
nadzieją na to że będę jeszcze szczęśliwa, ze spełnię swoje marzenia o
rodzinie której nigdy nie miałam ... naiwnie wierzyłam że może jeszcze komuś
na mnie zależeć. Myliłam się jednak ... po kilku m-cach znajomości okazało
się że jestem w ciąży, ja byłam szczęśliwa – niestety ojciec mojego dziecka
nie ... wytrwał przy nas 5 m-cy aż w końcu odszedł – teraz spotyka się ze
swoją była dziewczyną.
Niczego mi nie obiecywał, mówił otwarcie że nie potrafi określić swych uczuć
a ja zaślepiona miłością do niego nie chciałam przyjąć tego do
świadomości ... łudziłam się nadziejami, że czas wszystko zmieni, że widok
mojego brzuszka, rozmowy o dziecku, zakupy dla maleństwa skruszeją go w jakiś
sposób ... jednak on chyba układa sobie życie a ja jestem uwiązana już do
końca.
Nie wiem nie rozumiem tego ... to chore i obrzydliwe.
A mnie przenika ogromny strach i ból ... obawa o moją i dziecka przyszłość,
tak wiele teraz we nie złości i goryczy, na los, moją naiwność i bezgraniczną
wiarę w ludzi i ich dobro ... boje się że z czasem zacznę obwiniać moją
kruszynkę za to wszystko i nie zaufam już nikomu ... zostanę sama do końca
życia bo będę bała się miłości, znikną też moje marzenia o gromadce dzieci,
małym białym domku z ogródkiem i zaufanej osobie przy boku .... smutne to
wszystko?