Dodaj do ulubionych

Po co nam przyjaciele...

26.10.02, 10:19
Wlasnie wczoraj skonczyla sie przyjazn...

Nie trwala dlugo, zaledwie kilka miesiecy , ale wydawalo sie, ze zaczela sie
z autentycznej potrzeby serca, a raczej dwoch serc...
Byla ciepla i mila, byla naprawde wartosciowa i mimo dzielacej odleglosci
miala szanse trwac i rozwijac sie. Bardzo ja cenilam.

Jeszcze przedwczoraj byly plany wspolnego spedzenia czasu , wybor miejsc ,
wzajemne cieple pozdrowienia....

A dzis?

Widocznie gdzies miala jakas "wadę ukrytą " , bo za latwo , za szybko dalismy
jej odejsc i to wlasciwie bez racjonalnej przyczyny. Jakies bezpodstawne
zarzuty, jakies oskarzenia o nielojalnosc, a jednoczesnie brak checi
wysluchania drugiej strony, brak zrozumienia mimo zapewnien o przyjazni...

Czy przyjaciel ma prawo zachowac sie w ten sposob, wdeptac w ziemie i na
dodatek utytłac we wlasnym " błotku" , bez slowa wyjasnienia?

Widocznie przyczyna lezy calkiem gdzie indziej, widocznie ta " przyjazn"
zaczela juz byc uciazliwa...

Jestem zdruzgotana, bo skoro takich mamy przyjaciol, to po co nam wrogowie...
Obserwuj wątek
    • fnop Re: Po co nam przyjaciele... 26.10.02, 10:28
      a może to jeszcze nie była przyjaźń? może było jeszcze za wcześnie, na to żeby
      określić ten związek mianem przyjaźni
      • klarnet_5 Re: Po co nam przyjaciele... 26.10.02, 10:46
        A jak stwierdzic , w ktorym miejscu konczy sie znajomosc, a zaczyna sie
        przyjazn? Szczegolnie znajomosc, ktora ze wzgledu na dzielaca odleglosc, musi
        opierac sie glownie na slowach?!

        Wiec skoro calkiem bez przymusu, z wlasnej woli slowo " przyjazn" padlo,
        tzn. zostalo napisane, mozna chyba uwazac , ze nastapila juz ta
        transformacja ...
        • pom Re: Po co nam przyjaciele... 26.10.02, 10:52
          Ktoś kiedyś powiedział, że przyjaźń, która się kończy nigdy nią nie była...
          • klarnet_5 Re: Po co nam przyjaciele... 26.10.02, 10:55
            Parafrazujac... gdy umre, to tak jak bym nigdy nie zyla???

            nie zgadzam sie

            • Gość: inka-sama to był Stachura? IP: *.poleczki.dialup.inetia.pl 26.10.02, 22:57
              Cokolwiek prawdziwie sie zaczyna - nigdy się nie kończy
              Albowiem cokolwiek się kończy - nigdy się naprawdę nie zaczęło...

              Życie? Życie się nie kończy ze śmiercią.
              Parafraza - chybiona...
              • klarnet_5 wszystko... z nicosci biegnie w nieskonczonosc... 27.10.02, 13:01
                Witam Cie inko
                milo ze wstapilas, masz racje, parafraza jest chybiona i to z zalozenia...

                wyraznie to napisalam, ze nie zgadzam sie z tym:)

                pozdrawiam

                k.


                Gość portalu: inka-sama napisał(a):

                > > Życie? Życie się nie kończy ze śmiercią.
                > Parafraza - chybiona...
        • kamfora Re: Po co nam przyjaciele... 27.10.02, 09:41
          klarnet_5 napisała:

          > A jak stwierdzic , w ktorym miejscu konczy sie znajomosc, a zaczyna sie
          > przyjazn? Szczegolnie znajomosc, ktora ze wzgledu na dzielaca odleglosc,
          musi
          > opierac sie glownie na slowach?!

          Wydaje mi się, że słowo "przyjaźń" jest nadużywane (tak samo zresztą,
          jak miłość) Nazywa się przyjaźnią, miłością relacje, które mają z nimi
          niewiele wspólnego, a oczekuje tyle, co od prawdziwej przyjaźni czy miłości.

          Jeśli obdarzy się kogoś mianem przyjaciela - to jak można przestać go
          tak traktować? Przecież to jest niezależne od tego, co on zrobi...
          ważny jest mój stosunek do niego.
          Jeśli potrafię sobie wybaczyć błędy - to przyjacielowi też, bo to
          przecież "połowa duszy"...
          • Gość: ryża małpa Re: Po co nam przyjaciele... IP: proxy / *.lublin.mm.pl 27.10.02, 10:05
            Ostatnio przeczytałam gdzieś, że łatwo jest znaleźć przyjaciół którym będziesz
            chciał i mógł pomóc. Sztuka tkwi w tym aby znaleźć przyjaciół k tórzy sami
            poproszą cie o pomoc.Cos w tym jest.

            Przyjaźń to przede wszystkimi lojalność - przyjaciel zawsze jest z toba ,
            niezależnie co zrobisz ( i jakie on ma o tym zdanie).Przyjaźń to rodzaj miłości-
            to taka trudniejsza bardziej skomplikowana miłość ( patrz forum lubelskie :
            czy przyjaźń między kobietą a mężczyzną jest możliwa).
            • kamfora Re: Po co nam przyjaciele... 27.10.02, 10:22
              Gość portalu: ryża małpa napisał(a):

              > Ostatnio przeczytałam gdzieś, że łatwo jest znaleźć przyjaciół którym
              będziesz
              > chciał i mógł pomóc. Sztuka tkwi w tym aby znaleźć przyjaciół k tórzy sami
              > poproszą cie o pomoc.

              Ja bym to wyraziła nieco inaczej:
              sztuka tkwi w tym, żeby BYĆ takim przyjacielem, którego można
              bez obawy poprosić o pomoc.
              • Gość: Ada Re: Po co nam przyjaciele... IP: *.net 30.10.02, 19:38
                Zgadzam się całkowicie
          • klarnet_5 Re: Po co nam przyjaciele... 27.10.02, 12:56
            Tak kamforo
            Jest wiele takich wielkich slow_transparentow, ktore znacza bardzo wiele , a
            ktore czesto przypina sie do zupelnie nieadekwatnych sytuacji / lojalnosc,
            patrioryzm, oddanie, wspolczucie...itp./ ale trudno mowiacemu je zarzucic
            zaraz, ze ich naduzywa, bo przeciez nie zawsze znamy go we wszystkich mozliwych
            sytuacjach zyciowych, lecz bedac z nim czesto, spotykajac sie , obserwujac jego
            zachowanie, mozemy mowiacego te slowa "testowac" i wiemy, jak sie ma jego
            wlasna "semantyka" do rzeczywistosci...


            dlatego nie zgadzam sie z Toba , ze nie mozna przestac kogos traktowac jak
            przyjaciela, bo to jest niezalezne od tego co on zrobi...W koncu wlasnie
            glownie czynami dowodzimy, ze jestesmy godni tego miana!



            ale calkiem inaczej jest, gdy mowiaca te slowa osoba przez dlugie miesiace ma
            z nami wylacznie kontakt listowy, zreszta bardzo mily i cieply, gdy w listach
            tych okazuje swa wrazliwosc i swe pelne zainteresowanie sprawami i problemami,
            gdy wiemy , ze jest bezinteresowna i szczera. Wiec wlasciwie wylacznie na
            podstawie jego stosunku wynikajacego z jego dotychczasowych slow mozemy ustalac
            te relacje i jezeli nam to odpowiada wierzyc , ze takze to jedyne o tak wielkim
            emocjonalnym zabarwieniu slowo " przyjaźń " , jesli juz zostalo uzyje, to w
            znaczeniu, jakie slowu temu przypisuje sie powszechnie!


            Zakladasz, ze w przyjazni nie ma miejsca na blad, na pomylke?
            Skoro w milosci jest? W koncu oba te stany dotycza ludzi, a ludzie popelniaja
            bledy...
            Wiec problem rzeczywiscie tkwi w umiejetnosci wybaczania ich!

            Ale jezeli wciaz trzeba wybaczac? Taka rola tez moze sie w koncu znudzic?

            I kto bedzie wowczas postrzegany jako przyjaciel , ktory zawiodl? Ten , co
            wciaz prowokowal sytuacje " do wybaczania" czy ten ktory juz nie mial sily
            wybaczac?!!!
            A moze wg jakiejs tajemnej klasyfikacji,to wcale nie byla przyjazn?

            Bo poza tym czy naprawde kazdy z nas dokladnie wiem, czego tak naprawde
            oczekujemy od "prawdziwej milosci czy przyjazni "?



            kamfora napisal/a

            > klarnet_5 napisała:

            > Wydaje mi się, że słowo "przyjaźń" jest nadużywane (tak samo zresztą,
            > jak miłość) Nazywa się przyjaźnią, miłością relacje, które mają z nimi
            > niewiele wspólnego, a oczekuje tyle, co od prawdziwej przyjaźni czy miłości.

            > Jeśli obdarzy się kogoś mianem przyjaciela - to jak można przestać go
            > tak traktować? Przecież to jest niezależne od tego, co on zrobi...
            > ważny jest mój stosunek do niego.




            > Jeśli potrafię sobie wybaczyć błędy - to przyjacielowi też, bo to
            > przecież "połowa duszy"...
            • kamfora Re: Po co nam przyjaciele... 27.10.02, 13:14
              klarnet_5 napisała:

              > Zakladasz, ze w przyjazni nie ma miejsca na blad, na pomylke?

              JA tak zakładam?????

              Przecież napisałam, że jeśli obdarzam kogoś mianem przyjaciela,
              to jest on nim niezależnie od tego, czy popełni jakiś błąd, czy nie.
              Zakładam, że każdy człowiek, a więc i ja, i mój przyjaciel - jest
              omylny. Ma prawo popełniać błędy!
              Dlatego mianem przyjaciela obdarzam bardzo niewiele osób, na podstawie
              takich ich cech, które nie zmieniają się podczas żadnych zawirowań losu...
    • gpsycho Re: Po co nam przyjaciele...Jak bliski mi ten tema 01.11.02, 15:11
      klarnet_5 napisała:

      > Wlasnie wczoraj skonczyla sie przyjazn...
      >
      > Nie trwala dlugo, zaledwie kilka miesiecy , ale wydawalo sie, ze zaczela sie
      > z autentycznej potrzeby serca, a raczej dwoch serc...
      > Byla ciepla i mila, byla naprawde wartosciowa i mimo dzielacej odleglosci
      > miala szanse trwac i rozwijac sie. Bardzo ja cenilam.
      >
      > Jeszcze przedwczoraj byly plany wspolnego spedzenia czasu , wybor miejsc ,
      > wzajemne cieple pozdrowienia....
      >
      > A dzis?
      >
      > Widocznie gdzies miala jakas "wadę ukrytą " , bo za latwo , za szybko
      dalismy
      > jej odejsc i to wlasciwie bez racjonalnej przyczyny. Jakies bezpodstawne
      > zarzuty, jakies oskarzenia o nielojalnosc, a jednoczesnie brak checi
      > wysluchania drugiej strony, brak zrozumienia mimo zapewnien o przyjazni...
      >
      > Czy przyjaciel ma prawo zachowac sie w ten sposob, wdeptac w ziemie i na
      > dodatek utytłac we wlasnym " błotku" , bez slowa wyjasnienia?
      >
      > Widocznie przyczyna lezy calkiem gdzie indziej, widocznie ta " przyjazn"
      > zaczela juz byc uciazliwa...
      >
      > Jestem zdruzgotana, bo skoro takich mamy przyjaciol, to po co nam wrogowie...
    • gpsycho Re: Po co nam przyjaciele... 01.11.02, 15:21
      klarnet_5 napisała:

      > Wlasnie wczoraj skonczyla sie przyjazn...
      >jak bliski mi ten temat, bo właśnie przeżywam, taki dylemat:czy po ogromnym
      zranieniu - wybaczyć (i co to tak naprawdę znaczy:zapomnieć, przestać czuć,
      czy może mimo bólu dalej" być w przyjaźni"?) czy odejść i więcej nie nazywać
      tej relacji przyjaźnią? To takie trudne, bo przecież oddaje się przyjacielowi
      jakąś część siebie. Odchodząc, zrywając przyjaźń zostajesz z wyrwą emocjonalną.
      > Nie trwala dlugo, zaledwie kilka miesiecy , ale wydawalo sie, ze zaczela sie
      > z autentycznej potrzeby serca, a raczej dwoch serc...
      > Byla ciepla i mila, byla naprawde wartosciowa i mimo dzielacej odleglosci
      > miala szanse trwac i rozwijac sie. Bardzo ja cenilam.
      >
      > Jeszcze przedwczoraj byly plany wspolnego spedzenia czasu , wybor miejsc ,
      > wzajemne cieple pozdrowienia....
      >
      > A dzis?
      >
      > Widocznie gdzies miala jakas "wadę ukrytą " , bo za latwo , za szybko
      dalismy
      > jej odejsc i to wlasciwie bez racjonalnej przyczyny. Jakies bezpodstawne
      > zarzuty, jakies oskarzenia o nielojalnosc, a jednoczesnie brak checi
      > wysluchania drugiej strony, brak zrozumienia mimo zapewnien o przyjazni...
      >
      > Czy przyjaciel ma prawo zachowac sie w ten sposob, wdeptac w ziemie i na
      > dodatek utytłac we wlasnym " błotku" , bez slowa wyjasnienia?
      >
      > Widocznie przyczyna lezy calkiem gdzie indziej, widocznie ta " przyjazn"
      > zaczela juz byc uciazliwa...
      >
      > Jestem zdruzgotana, bo skoro takich mamy przyjaciol, to po co nam wrogowie...
      • klarnet_5 Re: Po co nam przyjaciele... 06.11.02, 07:15
        gpsycho napisał(a):

        > klarnet_5 napisała:
        >
        > > Wlasnie wczoraj skonczyla sie przyjazn...
        > >jak bliski mi ten temat, bo właśnie przeżywam, taki dylemat:czy po ogromnym
        >
        > zranieniu - wybaczyć (i co to tak naprawdę znaczy:zapomnieć, przestać czuć,
        > czy może mimo bólu dalej" być w przyjaźni"?) czy odejść i więcej nie nazywać
        > tej relacji przyjaźnią? To takie trudne, bo przecież oddaje się przyjacielowi
        > jakąś część siebie. Odchodząc, zrywając przyjaźń zostajesz z wyrwą
        emocjonalną.


        Decyzja nalezy oczywiscie do Ciebie, ale moze daj szanse temu " ukladowi" tylko
        badz juz ostrozna z nazywaniem go...


        pozdrawiam
        k.
    • re_ne Re: Po co nam przyjaciele... 05.11.02, 10:01
      A moze te zarzuty nie byly jednak calkiem bezpodstawne??? Moze oklamalas
      swojego przyjaciela w jakiejs sprawie, bylas z nim nieszczera? Tak jak jedna
      moja "kolezanka" zachowala sie niedawno w stosunku do mnie, a teraz ubolewa
      bardzo nad soba, i chowa glowe w piasaek!

      W takiej sytuacji, nalezaloby wysluchac tez ta druga strone co ma do
      powiedzenia!
      • klarnet_5 Re: Po co nam przyjaciele... 06.11.02, 07:19
        re_ne napisał:

        > A moze te zarzuty nie byly jednak calkiem bezpodstawne??? Moze oklamalas
        > swojego przyjaciela w jakiejs sprawie, bylas z nim nieszczera?



        Wydaje mi sie , ze raczej nie masz podstaw aby tak twierdzic. Chyba ze nalezysz
        do tych co to " i tak wiedza lepiej?"



        > W takiej sytuacji, nalezaloby wysluchac tez ta druga strone co ma do
        > powiedzenia!


        Kiepskie masz pojecie o przyjazni miedzy ludzmi , skoro uwazasz , ze tego nie
        zrobilam.


        pozdrawiam
        k.
    • Gość: Dużaaa Re: Po co nam przyjaciele... IP: *.sfs.pl 05.11.02, 11:13
      Przyjaźń...
      W latach liceum miałam przyjaciółkę. I nie miałam wątpliwości nazwając ją wtedy
      najbliższą mi osobą na tym świecie. Nigdy już nie miałam takiego poczucia, że
      ktoś rozumie mnie tak idealnie, że mogę czytać w myślach drugiej osoby, że
      jesteśmy do siebie tak podobne jak nikt inny na świecie. Pełne porozumienie.
      Dużo mogłabym tu o tym napisać... Nie miała łatwego charakteru, ale ja
      potrafiłam ją zrozumieć, tak mi się przynajmniej wydawało. Była osobą, której
      otwierałam się jak nikomu innemu. Co było dalej? Koniec szkoły, studia w innych
      miastach i nagle wszystko umarło. Zniknęła, do tej pory nie wiem dokładnie z
      jakich powodów. Mój żal i ból był porównywalny z siłą uczuć jakie do niej
      żywiłam, podobno im większa przyjaźń, tym większa potem złość. Powiedziałam
      wtedy dużo złych słów, bo nie rozumiałam co się stało. Kiedy w końcu po
      miesiącach spotkałyśmy się, ja nie potrafiłam przeskoczyć przez ten mój żal i
      byłam dla niej zimna i nieufna. Potem było kilka prób nawiązania kontaktu,
      wszystkie kończyły się jej zniknięciem i odmową. Wiele lat już to trwa,
      ostatnią próbę podjęłam kilka miesięcy temu. Kolejna porażka boli tym bardziej,
      że pretensje i złość całkowicie mnie już opuściły. Być może wcześniej chciałam
      spotkania, żeby drążyć, ustalać kto zawinił. Teraz już nie. Po prostu tęsknię
      za osobą, która była mi tak bliska, chciałabym podzielić się z nią szczęściem,
      które mnie spotkało, porozmawiać o tym czy też jest szczęśliwa, życzyć
      wszystkiego najlepszego. Tylko tyle. I znów nie doczekałam się odzewu. Chciałam
      żeby była w pobliżu w najważniejszym dla mnie dniu w życiu i nie pojawiła się.
      Nie zadzwoniła nawet, żeby powiedzieć, że nie przyjedzie z prawdziwego lub
      wymyślonego powodu...
      Myślę, że wiele osób uzna, że nie można przez całe lata cierpieć z powodu
      utraty szkolnej przyjaźni (takie młode byłyście, tak dawno temu, świat i ludzie
      zmieniają się, dorastają itd.), ale ten kto zaznał kiedyś wielkiej przyjaźni,
      wie, że nie można przestać za nią tęsknić i zawsze się o niej pamięta. Tylko
      najtrudniejsze i najboleśniejsze jest teraz pytanie: czy w związku z tym
      wszystkim, co się zdarzyło, to naprawdę była przyjaźń? Czy naprawdę ją
      rozumiałam?
      Trochę się rozpisałam. Ale dobrze mi to zrobiło.
      Może Ona to przeczyta? Może odwiedza to Forum od czasu do czasu.
      Jeśli tak: pozdrawiam Cię.
      • tybr Re: Po co nam przyjaciele... 06.11.02, 13:39
        Kamfora napisała:

        Jeśli obdarzy się kogoś mianem przyjaciela - to jak można
        przestać go
        tak traktować? Przecież to jest niezależne od tego, co on
        zrobi...
        ważny jest mój stosunek do niego.
        *********************************************************************

        Myślę że problem zaczyna sie w momencie kiedy próbujemy "obdarzyć kogoś mianem
        przyjaciela" zamiast obdarzyć go przyjaźnią.
        Przy czym, nawet jesli się zaczyna (ten problem) to bynajmniej się na tym nie
        kończy.
        Była kiedyś pewna dama w moim życiu, którą obdarzyłem... sobą, bez reszty. W
        takich razach używa się pojęcia miłość albo jakoś podobnie. Nie powiem, nawet z
        wzajemnością albo czymś co za wzajemność brałem. Miało to bowiem taki właśnie
        charakter. Było dokładną odpowiedzią na moje oczekiwania. Nawet te
        niewypowiedziane. Była - jak mi się wydawało drugą połówką tego samego jabłka
        (ja byłem tą pierwszą). Kiedyś jednak uznała że pewne elementy w naszej
        jedności (hm?) wymagają z jej strony zawężenia i zaczęła w sposób dość
        jednoznaczny określac terytorium które jest tylko jej. Tak się złożyło że były
        to te elementy które dla mnie były na tyle ważne aby uznac że to coś co bywa
        określane mianem "miłość" zaczyna przestawać istnieć. Uszanowałem to (nie bez
        trudności) i okazało się że to wszystko co z tej naszej jedności pozostało też
        ma swoją wartość. Prawdę powiedziawszy pozostało wszystko poza tzw. miłością
        cielesną. Co byłoby warte to coś między nami gdyby pozbawione seksu przestało
        istnieć. Nadal jest mi nie mniej bliska niż wtedy gdy o terytorium mowy nie
        było. Przecież nadal jest tym samym człowiekiem.Nadal jej sprawy są dla mnie
        ważne a moje dla niej. Ale w międzyczasie był okres rozterki.
        Przyjaźń? kiedy można mówić o przyjaźni?. Czy wtedy kiedy to ja kogoś nią
        obdarzam? (a wtedy ważne jest dla mnie aby ona brała ode mnie to co chcę jej
        dać, aby mnie nie odrzuciła z całym moim kramem) czy też może wtedy kiedy to ja
        zostanę nią obdarzony (i wtedy jestem nastawiony na branie a nie na dawanie - o
        ile to co mi chce dać uznam za wystarczająco atrakcyjne. Będę mógł nawet
        pogrymasić albo odrzucić). Czy można wtedy powiedzieć, że miedzy tymi dwiema
        osobami istnieje przyjaźń? Sądzę że jednostronne obdarzenie kogoś przyjaźnią
        nie istnieje i nie ma racji bytu. Do tego ma maleńkie szanse na przetrwanie.
        Dopóki się nie znudzi albo nie zabraknie cierpliwości. Można tu mówić co
        najwyżej o deklarowanej gotowości do uczestniczenia w tym pięknym związku. Ale
        do tego trzeba odzewu identycznego z drugiej strony. Dziś po wielu latach
        (dorobiliśmy się w międzyczasie swoich rodzin, dzieci) nasz dziwny związek
        polegający na byciu dla siebie z poszanowaniem naszych własnych terytoriów
        wciąż trwa. I myślę że to chyba przyjaźń?
        Nie ukrywam, że to nie łatwe. Tak samo jak w wielkiej pryźmie z połówkami
        jabłek znaleźć te dwie do siebie pasujące.

        Zachęcam jednak do poszukiwania bo warto.
        • Gość: gpsycho Re: Do Tybr... IP: *.acn.pl / *.acn.waw.pl 06.11.02, 23:44
          Piękna historia.To rzeczywiście dwie połówki - gdyby nie - scenariusz mógłby
          być zupełnie inny. Dzięki za takie proste, ale jakże trafiające w sedno tego
          tematu zdanie " nie ma przyjaźni jednostronnej". Jeśli taki związek "biorca -
          dawca" się zdarzy, to trzeba jak najszybciej to zobaczyć, bo wyląduje się z
          nierealistycznymi oczekiwaniami, a potem zranieniem, bólem, gniewem.Ciebie to
          na szczęście ominęło. Pozdrawiam
    • kardiolog Re: Po co nam przyjaciele... 06.11.02, 21:38
      klarnet_5 napisała:

      > Wlasnie wczoraj skonczyla sie przyjazn...
      >
      > Nie trwala dlugo, zaledwie kilka miesiecy , ale wydawalo sie, ze zaczela sie
      > z autentycznej potrzeby serca, a raczej dwoch serc...
      > Byla ciepla i mila, byla naprawde wartosciowa i mimo dzielacej odleglosci
      > miala szanse trwac i rozwijac sie. Bardzo ja cenilam.
      >
      > Jeszcze przedwczoraj byly plany wspolnego spedzenia czasu , wybor miejsc ,
      > wzajemne cieple pozdrowienia....
      >
      > A dzis?
      >
      > Widocznie gdzies miala jakas "wadę ukrytą " , bo za latwo , za szybko dalismy
      > jej odejsc i to wlasciwie bez racjonalnej przyczyny. Jakies bezpodstawne
      > zarzuty, jakies oskarzenia o nielojalnosc, a jednoczesnie brak checi
      > wysluchania drugiej strony, brak zrozumienia mimo zapewnien o przyjazni...
      >
      > Czy przyjaciel ma prawo zachowac sie w ten sposob, wdeptac w ziemie i na
      > dodatek utytłac we wlasnym " błotku" , bez slowa wyjasnienia?
      >
      > Widocznie przyczyna lezy calkiem gdzie indziej, widocznie ta " przyjazn"
      > zaczela juz byc uciazliwa...
      >
      > Jestem zdruzgotana, bo skoro takich mamy przyjaciol, to po co nam wrogowie...


      To bardzo madre co napisalas/les zwlaszcza "skoro mamy takich przyjaciol to po co
      nam wrogowie"... Madre i smutne i czesto niestety prawdziwe.
      kardiolog
    • Gość: asia Re: Po co nam przyjaciele... IP: *.poznan.cvx.ppp.tpnet.pl 07.11.02, 00:14
      Spotkalo mnie kiedys to samo- i tera zwiem ze to nie byla prwdziwa przyjazn,
      tylko zapchajdziura. Mam prawdziwe przyjaciolki i wiem, ze z nimi tak si enie
      skonczy.
      Przyjaciele sa potrzebni ja k powietrze!!!
    • imma.nuel Re: Po co nam przyjaciele... 07.11.02, 13:15
      Przyjaciele nam sa bardzo potrzebni do zycia, ale nie tak jak "powietrze".
      Sa po prostu by byc, a my- zeby miec swiadomosc ich istnienia.
      Sa po to by nas czasem wesprzec w trudnych chwilach, ale nie zawsze, gdyz to my i
      tylko my decydujemy o sobie w waznych dla siebie momentach.
      Sa po to by spotkac sie przy piwie, kawie, wodce, kolacji, porozmawiac, posmiac i
      rozejsc sie kazdy w swoim kierunku.
      Sa po to by wyslac kartke na Swieta iz pamietaja o nas, ale i swiat nie zawali sie, gdy
      nam tej kartki zabraknie bo wiemy, ze takie drobiazgi nie sa najwazniejsze w
      przyjazni.
      Przyjaciele daja nam poczucie waznosci, przynaleznosci i wolnosc.
      Sa przyjaznie i znajomosci.
      Przyjaciol ma sie "na cale zycie".
      I.N
      • marzena49 Re: Po co nam przyjaciele... 08.11.02, 09:19
        Bez przyjaciół życie?? To poruszanie się w tym wielkim KOSMOSIE tak, jakby
        żyło się na niby. Bo rodzina - to podstawowa, bazowa potrzeba człowieka i
        podobno jej się nie wybiera (poza partnerem, a to nie zawsze trafiony wybór,
        nieraz na całe życie). A przyjaciół wybierasz w zgodzie ze swoimi wartościami.
        I rzeczywiście, żeby byli, najlepiej tak długo jak ja sama. Przyjaźń to coś
        wielkiego i warto nie szafować tym słowem, tak jak to teraz w modzie...

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka