1 listopada

[kahula]

...pójdę znów na cmentarz do mojego ukochanego Dawida, który opuścił mnie
tego lata. Miał 25 lat, zginął w wypadku samochodowym. Minęły już prawie 3 m-
ce a ja codziennie myślę o nim niezależnie od tego co akurat robię.
To dziwne ale cieszę się zawsze idąc na cmentarz. To jakby namiastka spotkań
z nim. Siadam przy grobie i rozmawiamy. Ja mówię a on słucha. Może czasem coś
odpowie ruchem liści, zaśmieje się szumem wiatru.
Patrzę i nie wierzę. Jak mogło zabraknąć kogoś kto był przy mnie przez 7 lat
dzień w dzień, noc w noc.
Oglądam zdjęcia. On już na zawsze pozostanie taki młody i przystojny. Słyszę
jego śmiech.
To dziwne. Kupuję mu zawsze czerwone róże, które tak lubił i czerwone znicze,
których światełka lubiliśmy oglądać odwiedzając co roku naszych zmarłych
bliskich 1 listopada.
Jeszcze rok temu...

[piotr.kowal]

Bardzo Ci współczuję.
Pięknie to opisałaś.

[ich]

Tak wiele jest słów których juz nie usłyszymy. W myslach wciąż dźwięczy głos,
który od nas odszedł, w głowie kołaczą sie niedokończone rozmowy.
Jest tylko jedno miejsce gdzie możemy dokończyc nasz dialog, z tymi którzy
odeszli - cmentarz. Oni na zawsze pozostana częścią nas juz na zawsze.

[_ewa]

Witaj,
Pamietam Twoje maile z forum "Kobieta". Pamietam, gdy pisalas o swoich
rozterkach zwiazanych z nowa sympatia Dawida, o ich wakacyjnych planach, a
potem o wypadku. Mi tez trudno zrozumiec, gdy umieraja ludzie mlodzi.
Pozdrawiam cieplo.

[kahula]

Dziękuję za ciepłe słowa _ewo. Dobrze spotkać kogoś kto pamięta moją historię.
Wszystkiego dobrego!

[Gość: joanna]

Odwiedzam na cmentarzach kilkoro z moich przyjaciół, wszyscy odeszli w bardzo
młodym wieku. Ponieważ byli przyjaciółmi, wraz z nimi wyrwano mi z serca
cząstkę mojej duszy. Pozostanie więc żal, smutek, a co najgorsze
niewypowiedziane słowa, których ciągle jest tak wiele.I ta niemoc jest
najgorsza, że nie zmienie juz tego co sie stało, nie porozmawiam, nie wesprę.
Podobnie jak Ty cieszę się gdy ide na cmentarz, doznaję tam ukojenia, zawsze
spiesze na to spotkanie dokladnie tak samo, gdybym spieszyła się na spotkanie z
nimi w jakimkolwiek miejscu na ziemi.Odczuwam często ich fizyczną obecność,
pewnie dlatego że bardzo za nimi tesknię, bardzo...Ogarnia ciepło, dobre
wspomnienia krążą w zyłach, usmiecham się i wtedy wiem , ze moge wrocic do domu
do codziennych zajęć. Własciwie to czekam na dzien kiedy znowu sie z nimi
spotkam. Mamy tyle sobie do opowiedzenia...

[Gość: Margaret]

Nie zmarł mi nikt szczególny...nikt do kogo byłabym przywiązana. Wszystkich mam
przy sobie. NIe moge sobie wyobrazić, że pewnego dnia będzie inaczej...że pojde
na groby i to bedą groby moich najbliższych. Św Wszystkich Zmarłych to dla mnie
takie "puste" świeto..i chcę, żeby pozostało takim jak najdłużej..Tak bardzo
chcę.
współczuję.

Do margaret

[kahula]

Życzę Ci aby zawsze, lub choć jak najdłużej to święto było dla Ciebie "puste"
tak jak dla mnie było dotąd. Nie docenia sie tego. 1 listopada był dla mnie
zawsze raczej okazją do spotkania z rodziną. A teraz to takie moje "walentynki"
z Dawidem.
Pozdrawiam bardzo ciepło.

[Gość: Aga]

Dla mnie też to puste święto. Na razie odwiedzam groby pradziadków, jakichś
dalekich wujków zmarłych sporo przed moim urodzeniem. Modlę się za nich, palę
znicz- ale nie czuję nic specjalnego( bo zaduma na cmentarzu pojawia się chyba
zawsze). I chcę, by tak było jak najdłużej, bym nie musiała odczuwać tego bólu.
A i tak wiem, że kiedyś on nadejdzie.

[Gość: kanja]

Wiem co czujesz,staciłam nagle brata i chociaż mineło już 7 lat nadal nie mogę
uwierzyć ,że go już nie ma.Chciałoby się podnieś słuchawkę i usłyszeć ten
znajomy głos...Czasami można zobaczyć się w snach.
Jest taki piękny wiersz ks.Twardowskiego;
Żal że się za mało kochało
że się myślało o sobie
że się już nie zdążyło
że było za późno
choćby się teraz pobiegło
w przedpokoju szurało
niosło serce osobne
w telefonie szukało
słuchem szerszym od słowa
choćby się spokorniało
głupią mine stroiło
jak lew na muszce
choćby się chciało ostrzec
że pogoda niestała
bo tęcza zbyt czerwona
a sól zwilgotniała
choćby się chciało pomóc
własną gębą podmuchać
w rosół za słony
wszystko już potem za mało
choćby się łzy wypłakało
nagie niepewne

chciałabym ci pomóc ale na to jest dobry tylko czas

[kahula]

Dziękuję kanja.
Poezja potrafi przynieść ukojenie bo układa moje uczucia w słowa.
Pozdrawiam!

[Gość: inka_sama]

Witaj kahulo!

Tak, ten dzień to kolejny "próg" do przejścia... Pomysl - za dwa miesiące Boże
Narodzenie, Nowy Rok - bez nich... Mysle o Tobie często. I o tych wszystkich
którzy pisali do mnie w trudnych chwilach - o swoich bliskich.
Tak wielu jest nas ze świeżym bólem.
Teraz gdy chodze na cmentarz moge patrzeć na jego twarz. Czasem gdy pada
deszcz - on płacze, woda spływa w taki sposób że na policzku spływa łza...

Ech, gdy pomyślę że na drogach przy tej okazji znowu będa wypadki - i znowu
ktoś zginie, znowu jakaś rodzina bęzdie cierpiec... Życie.

Ciesze się kahulo że się odezwałaś. Niedawno pisała tu T. - i znikneła. Z tego
co pisała wynika że być może leczy sie teraz w szpitalu. Gdy trafiam na kolejna
taka relację, gdy czytam nekrolog - szczególnie gdy osoba która zmałrła jest
młoda - myślę że przydała by się pomoc dla ludzi w tej sytuacji. My trafilismy
na forum. To pomaga. Ilu ludzi nigdzie nie szuka pomocy bo nie wie gdzie? I jak
wielu ta pomoc jest potrzbna a jak niewielu ja otrzymuje?
Bardzo ta mysl mnie dręczy.
i_s

ineczko!

[kahula]

Cześć!
Cieszę sie, że Cię widzę.
To prawda, że to święto paradoksalnie pociąga za sobą wiele nowych ofiar
wypadków na drogach. Smutne - ludzie giną spiesząc na groby swoich rodzin.

Też obawiam się nadchodzących świąt. Nie będzie wspólnego lukrowania pierników
ani chowania prezentów. Nie chcę nawet myśleć o Wigilii. Będę z rodziną ale bez
Niego. Myślami choć na chwilę zjawię się też przy Twoim stole i innych, którzy
przeżyli podobną tragedię.
Na razie grób mojego Dawida, który żył pełną parą, jak szaleniec, jest
niewspółmiernie skromny. Nie można jeszcze kłaść nagrobka - jest zbyt wcześnie.
Żałuję ogromnie, że nie będę mogła zdecydować o tym jak będzie on wyglądał.
Wiesz, że nie bylismy małżeństwem. W tej kwestii niestety nie mam nic do
powiedzenia. Zadecydują rodzice.
Czy to nie dziwne, że zalezy mi aby wybrać nagrobek, który jemu by się podobał.
Chcę to zrobić dla Niego czy bardziej dla siebie..? Znam jego gust bardzo
dobrze.
Też bym chciała aby było tam zdjęcie. Ma tak wiele wesołych, uśmiechniętych
zdjęć...
Ściskam Cię mocno!!

[lastka]

1,5 roku temu pochowaliśmy kogoś bliskiego, był młodym człowiekiem, miał
zaledwie 32 lata, też cały czas o nim myślę, czasami nawet czuję jego obecność,
dzisiaj śnił mi się już drugą noc z rzędu, wiem, że czeka żeby do niego
przyjechać ale pojadę dopiero w sobotę. Ze względu na odległość nie mogę być
częściej jak co dwa tygodnie. Zapalę mu światełka, zawiozę kwiaty.
Wiem, że jutro kiedy będę stała nad grobem, co chwilę będę odwracała głowe w
prawą stronę i wciąz będzie mi się wydawało, że zaraz przyjdzie. Tak jak w
ubiegłym roku, chciaż jeżdzę do niego na grób wciąż myślę, że on jednak żyje...
Pamiętam jak był pogrzeb wciąż wydawało mi się, że zaraz podniesie się z trumny
i powie no dobra ciotki koniec tych żartów idziemy zapalić...ale niestety
rzeczywistość była okrutna.

Od jego śmierci cały czas chodzą mi po głowie te słowa:
"Spieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i głuchy telefon..."

[Gość: sowa]

Ja stracilam syna. Mial 20 lat.
Jednak cmentarz nie jest miejscem, w ktorym go szukam. Zreszta nie musze
szukac, bo on jest wszedzie tam gdzie ja. Moge z nim porozmawiac zawsze i robie
to w kazdej chwili, kiedy tylko czuje taka potrzebe, a cmentarz, to tylko
symbol (dla mnie, oczywiscie).
Dzien 1 listoada traktuje jak swieto, wiec chodze na groby bliskich i zawsze
patrzylam zauroczona na wieczorna lune bijaca z cmentarzy tego dnia. Na grob
syna tez ide dopiero wieczorem.
Napisal kiedys taki wiersz:
Jestesmy tam, gdzie sie najmniej tego spodzewasz...
Ukrywamy sie w Twoim strachu
W Twoich slabosciach
W Twoich...
Sowa

[Gość: królewna_m]

kochana Kahulo!, czytajac Twoj post, posty Inki, posty T. moge sobie tylko
wyobrazic jak bardzo Ci ciezko i jak sie czujesz. Wszystkie inne watki wydaja
sie po prostu "smieszne" i takie malo wazne (w tym moje) przy takich tragediach
jakie Was spotkaly. Bardzo Ci wspolczuje, Wam wszystkim. Chcialabym cos zrobic,
cos powiedziec zeby Ci bylo lepiej na serduszku ale w takich chwilach pewnie
zadne slowa nie ukoja tego straszliwego bolu. Pamietaj tylko ze nie jestes sama
i jest wielu zyczliwych i kochajacych Cie ludzi na swiecie! Wierze ze Twoj
KOchany zawsze bedzie przy Tobie czuwal, w tych gorszych i lepszych chwilach w
zyciu... Pisz do nas na forum - dziel sie swoimi myslami. Pozdrawiam Cie
cieplutko w ten zimny przedlistopadowy dzien m.

[Gość: ???]

Wlasnie znalazlam Twoj - ? watek na Forum Erotica...

To Ty?

[kahula]

Nie, to nie ja. Chodzi o "40 partnerów"?
To moja bliska koleżanka. Czasem "kradniemy" sobie nicki.
Dodam, że nie widzę nic złego w jej postępowaniu, ale to już zupełnie inny
wątek.
Pozdrawiam!

[Gość: ???]

kahula napisała:

> Nie, to nie ja. Chodzi o "40 partnerów"?
> To moja bliska koleżanka. Czasem "kradniemy" sobie nicki.
> Dodam, że nie widzę nic złego w jej postępowaniu, ale to już zupełnie inny
> wątek.
> Pozdrawiam!

Tak, chodzilo o ten watek.
Prawde powiedziawszy trudno mi uwierzyc, że to nie Ty...

pozdrawiam rowniez
???

[Gość: ???]

Wlasnie znalazlam Twoj - ? watek na Forum Erotica...

To Ty?

[Gość: ???]

Wlasnie znalazlam Twoj - ? watek na Forum Erotica...

To Ty?

[Gość: ToeToe]

No comments

[arek_cz]

Chyle czola przed Toba i sila Twojego uczucia.
To co napisalas jest poprostu piekne i pokazuje ze jest
na tym swiecie bezgraniczna milosc.
Zycze abys mogla zyc dalej z tak ogromnym uczuciem.

[kahula]

Dziękuję Arku za serdeczne słowa.
Pozdrawiam równie serdecznie :))

[Gość: carduus]

Ja zawsze bardzo lubiłam to święto, chociaż trochę za ludno wtedy na
cmentarzach. Cmentarze również zawsze bardzo lubiłam. Za spokój i za to
wrażenie, że te wszystkie nasze "wielkie" problemy właściwie nie mają wielkiego
znaczenia. A 1 listopada lubiłam za migoczące znicze i kwiaty. Ale nie wiem,
czy nadal będę je lubiła, gdy stracę kogoś bliskiego. Boję się tego szalenie,
zwłaszcza, że ostatnio groźba ta wisi nade mną i przeraża.
Wszystkim, którzy już kogoś opłakują, wyrazy głębokiego współczucia, ale
wybaczcie: tej wspólnoty przeżyć wcale nie pragnę. Nie chcę przekonać się, że
ja również potrafię to znieść. Przyznaję się do tego tchórzostwa bez wstydu i z
przekonaniem, że mnie zrozumiecie.

carduus
zadumana

[Gość: joanna]

Ach Carduus, to nie tchórzostwo przez Ciebie przemawia. To przecież naturalna
potrzeba życia w harmonii, zycia wsrod tych ktorych kochamy, odczuwania pewnego
rytmu, dynamiki, melancholii.
Gdy tracimy naszych bliskich, kogoś z rodziny, czy przyjaciół wtedy własnie cos
drży, cos krzyczy w nas- bezsilność. Tak trudno w jednej chwili powiedzic
sobie, ze pewien rozdział zycia zwiazany z tymi osobami jest zamknięty.Serca
pragną, dusza cierpi, ciało zmaga się. Kolejny dzień jest nadzieją, niesie coś
nowego... wspomnienia pozostaja wciąż te same, wciąz te same, nieskalane,
nietknięte, żywe.

pozdrawiam również zadumana

[Gość: ???]

Po jakims czasie, niestety, wspomnienia beda blaknac i niknac az pozostanie
jedynie swiadomosc istnienia osoby, ktorej juz nie ma z nami...

pozdrawiam smutno...
???

[kahula]

Nie zgadzam się z Tobą. Nie tylko świadomość pozostanie.
Zawsze będę Dawida kochać a kiedy już będę gotowa pokochać ponownie i tak nie
obejdzie się bez porównań do Tego, który był moją pierwszą, wielką miłością, z
Którym dzieliłam mieszkanie i wspólne plany na przyszłość.
On był osobą, która znała mnie najlepiej.
Choć były kłótnie i nieporozumienia była między nami ta naturalna bliskość,
która pewnie nie prędko znów się pojawi w moim życiu.
Wiesz - jest tyle miejsc, smaków i zapachów przypisanych wspomnieniom z Nim
związanym, że On na zawsze będzie już przy mnie. Bardzo, bardzo blisko.
Pozdrawiam!

[Gość: ???]

Nie napisalam, ze go przestaniesz kochac czy zupelnie zapomnisz. Wspomnienia
blakna pod wplywem czasu i to jest zupelnie naturalne. Teraz Twoje wspomnienia
sa bardzo swieze. Ale nie zawsze tak bedzie.

Piszac swoj wczesniejszy post mialam na mysli Kogos kogo juz nie ma prawie 10
lat wsrod zywych... Brakuje mi Go, czesto o Nim mysle. Ale inaczej niz kilka
tygodni czy miesiecy po Jego smierci.

"Czas nas uczy pogody..."