prosze o.........

[olaola2]

nie chcialabym was zanudzac swoimi probleami. jednak potrzebuje
obiektywnego spojrzenia na ta sytuacje.
sa dwa malzenstwa ktore w miare normalnie funkcjonuja.brak w nich
milosci zrozumiania, od lat malzonkowie zyja obok siebie.. sa dzieci ktore
chodza do srednich szkol.sa kochane i rozumiane przez swoich rodzicow.
roddzice zdecydowali sie ze beda razem ze wzgledu na dzieci.chca zeby dzieci
sie usamodzielnily. a pozniej....wlasnie chodzi o to pozniej..
istniejemy w tych zwiazkach. bo tak postanowilismy dla dobra naszych
dzieci czekamy az sie usamodzielnie.kochamy sie bardzo,tesknim.pragniemy byc
ze soba na dobre i zle..teraz nie chcemy burzyc spokoju
dzieci sa w trudnym okresie dojrzewania..
nasze plany odkladamy ,,,, za 2 moze 3 lata chcemy je zrealizowac czyli byc
razem.
czy slusznie postepujemy.?
,wydaje sie nam ze to najbardziej sluszna decyzja.
pomimo ze cierpimy nie bedac razem ale i imie odpowiedzialnosci podjelismy
taka decyzje.i niech nikt mi nie mowi ze trzeba bylo myslec zanim sie to
stalo. serce nie sluga.obydwoje bylismy spragnieni uczuc,tego nam nasi
partnerzy nie dali.

[saana]

bardzo to rozsadne...jezeli tak potraficie to sprobujcie wytrwac, nowa szkola
pierwsze kroki w drodze przygotowan na studia,to pewnie problemy waszych
dzieci to moze byc szokujace dla dzieci. Tylko jedno pytanie , czy wasi obecni
malzonkowie tez dowiedza sie o tej decyzji za pare lat?

[olaola2]

saana napisała:

> bardzo to rozsadne...jezeli tak potraficie to sprobujcie wytrwac, nowa szkola
> pierwsze kroki w drodze przygotowan na studia,to pewnie problemy waszych
> dzieci to moze byc szokujace dla dzieci. Tylko jedno pytanie , czy wasi
obecni
>
> malzonkowie tez dowiedza sie o tej decyzji za pare lat? miedzy nami juz dawno
wszystko sie wypalilo i ustalilismy z mezem ze dla dobra dzieci wytrwamy razem
do ich usamodzielnienia.a pozniej wyglada na to ze kazde z nas pojdzie w swoja
strone.uwzalismy ze to w naszej sytaucji bedzie najrozsadniejsze..

[olek13]

To taki dylemacik - czyje dobro ważniejsze: moje czy innych (tutaj dzieci).
Czy jednak te dobra są w opozycji do siebie?
Problem pod dyskusję: lepiej być z ojcem dzieci, aby dać im (pozorne) poczucie bezpieczeństwa kosztem zakłamania (a dzieci doskonale widzą, jaka jest relacja rodziców i takie mają wzorce), czy raczej pozwolić sobie na spełnienie, ucząc dzieci, że każdy ma prawo do szczęścia i mając wtedy dla nich jeszcze więcej ciepłych uczuć. Tylko czy nie ulegniesz poczuciu winy? Presja otoczenia będzie jednoznaczna.
Argumenty strony przeciwnej znasz.
Tyle ode mnie

Pozdrawiam serdecznie

[olaola2]

dokladnie mamy odgromny dylemat..co jest lepsze.
spokoj naszych dzieci w miare bezstresowe zycie czy ogromne zmiany jakie za
soba mogla by pociagnac decyzja odejscia.a mysli o naszym szczesciu wspolnym
zyciu odlozyc na czas pozniejszy.

[olaola2]

teraz dopiero widze ze moj komputer zwariowal..przepraszam.tyle razy ten sam
list dostal sie na forum!
przepraszam !

proszę o .....

[proo]

Oj , Olaolu ...! Twój problem wymaga wirtuozerii od kilku osób!
Czyż ktoś z nas mógłby Ci pomóc radą...?
Kto chciałby wziąć na siebie odpowiedzialność za podpowiedzenie
rozwiązania kiedy cokolwiek się stanie , stanie się z krzywdą dla kogoś?
Tylko Ty wiesz co w Twoim życiu jest priorytetem , co słyszysz we własnym sercu?
Mogę Ci powiedzieć że sytuacja jaka istnieje w domu wbrew pozorom nie jest
najlepsza dla Twoich dzieci. Wiem na pewno że czują napięcie jakie
niewątpliwie istnieje między Wami , wiedzą że ktoś cierpi i nie jest szczęśliwy.
Czy to lepsze od świadomości że rodzicom nie udało się stworzyć dobrego
związku i może w następnym będą szczęśliwi...?

Ty wybieraj ale miej świadomośc że Twój wybor nie będzie melanżem.
Będzie jednoznaczny. Bądź gotowa na problemy i trudności. One nie znikną!
Zmieni się tylko ich ciężar gatunkowy , wiesz o tym?

Pozdrawiam ciepło
proo

[Gość: rea]

Nie tyle komputer zwariowal co Ty się rozmnożyłaś na kilku wątkach
o różnych tytulach.