małżeństwo, dzieci

[Gość: b]

Mam 29 lat. Jestem z moim facet od 6 lat. No i chcialabym stabilizacji, jasnych
sytuacji, dzieci. Mieszkamy razem 4 lata. Oczywiscie caly czas mam pytania
rodzinki kiedy slub, dzieci. Jakos to staram sie uspokajac zartami, ale
naprawde to sama chcialabym juz miec dzieci. No i tu "maly" problem. Moj
chlopak nie chce sie zenic, jak to On mowi, nie mowi kategorycznie ze nie i nie
mowi ze kiedys tak. Takie zawieszenie. Probowalam juz rozmawiac z Nim, mowilam,
ze moj zegar biologiczny tyka, ze branie pigułek moze mi zaszkodzic: moja
babcia zmarla na raka. On mowi, ze skoro nie moge to nie powinnam brac, ale
dalej nie ma mowy o dziecku. Wszystkie takie rozmowy kończą się moim płaczem,
bo ja nie potrafię spokojnie o tym rozmawiac. Czasami mam wszystkiego dosc i
najchetniej to bym sobie gdzies poszla i byla sama. Czasami mysle, ze moze
lepiej byc samej niz w takim zawieszeniu. Kiedy nie poruszam tematu dzieci jest
cudownie. Tylko potem przychodzi kilka smutnych dni, kiedy ogladam sie jak
wariatka, za kazda kobieta w ciazy, z wozkiem. Kilka dni, kiedy unikam jak
ognia kontaktu z malymi dziecmi, bo skonczyloby sie to placzem z mojej strony.
No i tak sobie zyje. A zegarek tyka...

[Gość: M.]

Nie wiem czy warto, czy nie warto mieszkać razem przed ślubem.
Jedno jest dla mnie pewne: Twój facet BEZ ŚLUBU- czyli bez życiowej,poważnej,
odpowiedzialnej decyzji dostaje wszystko : dom, "żonę"- i wszystko co najlepsze
z tym związane. Jeszcze nasi dziadkowie i ojcowie by otrzymac wszystkie te
dobrodziejstwa musieli się poważnie nagimnastykować ( powalczyc o
kobiece "tak", zagwarantować nowej rodzinie jakiś byt itp.itd.)
A natura ludzka jest jak woda- pod górkę nie chce płynąć. Stąd też i ociąganie
się z ojcostwem. Bo niby po co się męczyć i wstawać w nocy.
Pozdrawiam i życzę,żeby wreszcie było tak lub siak.

[Gość: Anna26]

Ja mialam podobna sytuacje do b. Tylko u mnie chodzilo o malzenstwo a nie o dzieci. Mieszkalismy
razem poltora roku i tez nie moglam zniesc zawieszenia. W koncu postawilam sprawe na ostrzu
noza. Albo sie chajtamy albo ja spadam. Facet wahal sie przez nastepne 5 miesiecy, ale ja coraz
bardziej stawalam sie nieznosna. W koncu powiedzialam mu, ze malzenstwo to jedyna forma
zwiazku w jakiem mozemy byc razem. Inaczej mnie straci na zawsze. Facet wymiekl i sie osiwadczyl.
Malo romantycznie w stylu: "jak nie ma trzeciej drogi, a Ty masz dosc kociej lapy, to niech bedzie slub.
Slub byl. Cywilny, bo po takich przejsciach i zastosowanej przemocy symbolicznej nie mialabym
czelnosci ciagnac goscia przed oltarz. Zyli dlugo i szczesliwie. Amen!

Zaraz zostane tutaj pewnie zwywyana od wulgarnych zlych kobiet, ktore nie licza sie z ucczuciami
innych ludzi czyl mezczyzn. Uprzedzajac pytania odpowiadam ze kazdy jak sobie posciele tak sie
wyspi. Ja sobie zle poscielilam i zle slapalam. I musialam to naprawic dla samej siebie.
Stosowalam malo romatyczne ale skuteczne metody. Dzisiaj obaoje jestesmy z mezem zadowoleni z
naszego zwiazku.

[kini]

Gość portalu: Anna26 napisał(a):

> Zaraz zostane tutaj pewnie zwywyana od wulgarnych zlych kobiet, ktore nie licza
> sie z ucczuciami
> innych ludzi czyl mezczyzn.

A ja się z tobą zgadzam, Anno! Mało powiedziane - ja bym nawet nie zamieszkała z
facetem przed ślubem. Po prostu widzę po niektórych koleżankach, że takie układy
czasami przykro się kończą.

[Gość: fnoll]

ciekawe czego on chce od bycia z toba? tylko seksu, towarzystwa i milych
warunkow zamieszkania?

bo dla mnie jest naturalne, ze kobieta wybiera mezczyzne nie tylko jako
towarzysza zabaw, wspollokatora, przyjaciela i kochanka, ale i jako przyszlego
ojca swych dzieci i zabezpieczyciela ogniska domowego - i to samo w druga strone

dla mnie dojrzala milosc do kobiety oznacza takze chec zalozenia z nia rodziny

a jak sie ktos nie nadaje do tej roli - to odpada

coz, w dobie hamburgerowego sukcesu nasze pierwotne instynkty jakos rdzewieja...

moze by poszukac dla niego jakiejs konkurencji? ;-)

pozdrawiam i zycze dobrej przyszlosci twoim genom ;-)

Do Fnolla I B.

[Gość: ELI]

Podobaja mi sie wypowiedzi fnolla (i poczucie humoru ujawniajace sie przy
licznych tematach). Tworzenie rodziny i dawanie milosci swoim dzieciom jest
wielka radoscia, a dokuczliwosc porodu jedynie niedogodnoscia. Mysle ze
malzenstwo i rodzina jest jedynym ukladem w ktorym mozna sie spelnic. Mam
coreczke i oczekuje na drugie dziecko, drugie najwieksze szczescie w moim
zyciu..i ty B nie pozwol sie tego pozbawic...fnoll musi byc swietnym ojcem,
wiec gdzies tacy jednak sa(moj maz jest kolenym)...trzymam kciuki....!
odwiedzam formu rzadko ale chetnie kiedys uslysze o twoim sukcesie...
a moze chcesz pogadac bardziej prywatnie...ELI

Moje zdanie

[Gość: FACET]

Moim zdaniem źle to o nim świadczy - nie chce odpowiedzialności. Przed
małżeństwem też się wahałem, ale potem było OK. I po ślubie zrozumiałem, że to
właśnie przyjęcie na siebie odpowiedzialnści (o ile nie spotkasz kogoś kto
wszystko ma w d...)

Ale nie jest tak cudownie.

Okazało się, że jak już doszło do ciąży (4 lata po ślubie) to cudowny związek
prysnął i słyszę same pretensje, że z żony robię kurę domową ... Nie chce się
rozpisywać.

Wieć może jak z tym nie możesz mieć małżeństwa, stabilizacji i dzieci to choć
jest to trudne, to życie z dzieckim + zły układ jest o wiele gorsze.

Pozdrawiam

DO FACTEA I DO B

[Gość: ELI]

Zło mniejsze jest lepsze od wiekszego-zgadzam sie, ale dlaczego nie dobro..?
Cos kiepsciutko zachecasz autorke do zmiany istniejacego stanu rzeczy...
To ze masz problemy nie znaczy ze nie warto pobierac sie...chetnie z toba
podyskutuje...
choc czasem wydaje sie ze byc z kims jest najwazniejsze- czesto dochodzi sie do
wniosku ze to w jaki sposob zyjemy nie jest wcale mniej wazne...zycie w
normalnej zdrowej rodzinie jest swietna sprawa ty tez na to zaslugujesz -
powalcz o to....

[Gość: FACET]

Gość portalu: ELI napisał(a):
> To ze masz problemy nie znaczy ze nie warto pobierac sie...chetnie z toba
> podyskutuje...

Eli,
niezborność mojej poprzedniej wypowiedzi polega częściowo na tym, że nie chcę
zbyt dużo pisać o sobie.
Chodzi mi jednak o to, że nie ufam ludziom, którzy nie chcą brać na siebie
odpowiedzialności, a tym bardziej, że mam córkę i sam w sobie miałem takie
elementy. Więc będę ją uczulał, żeby nie angażowała się w takich facetów co z
kwiatka na kwiatek skaczą.

W ogóle to pobierać się warto, tylko, że my ludzie nie jesteśmy monolitami i
potem się może okazać (jak to się stało u mnie), że zmiana sytuacji życiowej
prowadzi do kompletnej zmiany partnerów. Tam gdzie była zrozumienie i dążenie do
wspólnego celu, jest brak zrozumienia i dążenie do różnych celów.

Obawiam się, że na to to już nie da się zbyt wiele poradzić.

W jednej z ostatnio czytanych książek natknąłem się na analizę rodzin
tradycyjnych i nowoczesnych. I przecież przez wieki całe ludzie pobierali się i
nie mieli żadnej możliwości rozstania. Żyli potem w tych małych piekiełkach,
potęgowanych jeszcze przez rodziny wielopokoleniowe. Teraz wybór mamy wolny (w
porównaniu) ale za to mamy rozpady małżeństw. I to jest cena (?) No bo może
lepiej się rozstać i budować dobre relacje z dziećmi niż krzywdzić dzieci arktyką
w domu? Ja się do tego drugiego przychylam, a i tak jest w pacie decyzyjnym.
Wszystko jest źle, a ja nie umiem się ruszyć.

Kłaniam się.

P.S. Ostatnio wydaje mi się, że może się coś poprawia, ale może to tylko
przyzwyczajenie do tej złej sytuacji?

[Gość: ELI]

Wyczuwam z twej strony pewien smutek....Na pewno jest on uzasadniony , ale moze
nie powinienes patrzec na wszystko az tak pesymistycznie? Poniewaz sam piszesz
o sobie niewiele nie chce sie wypowiadac na temat twojej sytuacji ale pozwole
sobie podzielic sie z Toba swoja opinią. Zgadzam sie ze nie jestesmy monolitami
( nie wiem czy niestety czy na szczescie). Mysle ze najwiekszym problemem we
wspolnym zyciu jest to ,ze rozpoczynajac je kochamy dana osobe taka jaka jest i
wydaje sie nam to pelna miloscia. W pewnym sensie chcemy zeby tak zostalo
zawsze... Ale sytuacja sie zmienia i my OBOJE sie zmeniamy... OBOJE...
Moze stopniowo ,ale zmieniamy sie... po troszku kazdego dnia gubimy gdzies
nieskrepowane zakochanie nie obarczone zadna odpowedzialnoscia ani poczuciem
obowiazku..i otwieramy ktoregos dnia oczy pytajac sie gdzie jest ta swobodna ,
spontaniczna , pogodna dziewczyna ...? gdzie jest ten otwarty, czuly i
rozumiejacy facet...? okazuje sie ze zamiast niego jest ktos troche inny,
bardziej obcy , nie calkiem taki jak sie chcialo...
Drogi FACECIE! Chce zwrocic twoja uwage na pewien drobny szczegoł- tą
dziewczyne, ktora teraz moze jest rozdraznioną i nerwowa matką, ktora być moze
czepia się drobiazgow, ktora moze nie ma ochoty na seks tak czesto jak ty tego
potrzebujesz ...tez mozna kochac- pomimo ze jest nieco inna i nieco mniej
wspaniala niz kiedys...tez mozna sie z nia zaprzyjaznic i sporobowac
zrozumiec.. i wiesz co prawdopodobnie bedziesz musial robic to jeszce nie raz -
za 10 lat tez bedzie inna, ale tez bedziesz mogl ja kochac...
Na poczatku jest to bardzo trudne i wydaje sie bezsensowne ,ale zobaczysz jaka
to przyjemnosc bycia znowu kochanym, pomimo ze ty tez jestes inny niz tez
ktorego ona pokochala... Z wzajemna wrogoscia i pretensjami, rozczarowaniem i
zalem mozna wygrac.Mysle ze na poczatek mozna zaczac od zwyklej przyjazni..a
naprawde WARTO!!! Przeciez macie juz tak wiele do stracenia!!!!
Pozdrawiam slonecznie.

Eli

[Gość: facet]

Gość portalu: ELI napisał(a):
> naprawde WARTO!!! Przeciez macie juz tak wiele do stracenia!!!!

Dzięki Eli,
a jeśli spojrzy się na to inaczej? A ile jeszcze stracę jak nadal będę w tym
trwał? Jeśli parę lat prób nic nie dało? Bo był taki czas, że czułem, że tyle już
jesteśmy razem, że nie warto tego tracić. Teraz zastanawiam się z kolei niby
dlaczego to ma trwać nadal. Jaki jest tego sens?
Mój największy kłopot to poczucie, że nie jestem lubiany właśnie taki jaki
jestem. Po latach starań sprostania wysokim wymaganiom zmęczyłem się. Zmęczyłem
się tym bardziej, że w porównaniu do wielu, wielu to nie mam się czego wstydzić.
No i nie chce mi się więcej starać. To chyba trochę tak jak z wypaleniem
zawodowym nauczycieli i psychologów.
Kłaniam się

Do FACETA

[Gość: ELI]

CZESC SMUTASKU! Ja nie mowie zeby w tym trwac, ja mowie zmien cos , zmien
siebie , zmien ja - nie jestesmy przeciez monolitami, a to znaczy ze sie da.
Rozumiem ze jestes zmeczony i zrezygnowany, poczucie ze nigdy nie spelnia sie
stawianych przed toba oczekiwan jest podle. Nie chcialabym za bardzo wtracac
sie w twoje sprawy,ale czy nie myslisz ze to moze jest twoj bład, sprobuj moze
nie starac sie być takim jakim ona chce zebys byl(a przynajmniej nie od razu i
nie mowie tu oczywiscie o kompletnie skrajnym olewaniu wszystkiego),moze trzeba
ja pozbawic zludzen- nie bedziesz takim jak w jej marzeniach ale bedac takim
jakim jestes tez zaslugujesz na kochanie...i jestes w stanie kochac ja ...
(nie wiem czy nie zaplątalam tego za bardzo)...
Po prostu: KOCHAJ ALBO RZUĆ!!! .............czyli KOCHAJ!!!
Chciałabym zebys pamietal ze ona tez nie jest tak do konca zla.. moze nie umie
sobie poradzic z akceptacja nowej sytuacji i szuka ratunku w niesustannych
probach zmiany ciebie... probuje oczywiscie tylko domyslac sie pewnych rzeczy
bycie odpowiedzialnym za dziecko zmienia przeciez prawie wszystko....nie
oszukujmy sie - wszystko, czlowieka tez...i nie jest takie łatwe pogodne
podejscie do tych zmian...to jest naprawde trudne..- ale nie niemożliwe!
Sprobujcie jeszcze szczerze porozmawiac- naprawde szczerze, i nie staraj sie
spelniac wciaz jej oczekiwan - moze w koncu zrozumie ze to nie jest sposob na
rozwiazanie trudnosci...
Jesli masz ochote jeszcze o tym porozmawiac napisz cos wiecej bo na razie pisze
wszystko na wyczucie...
tak czy inaczej trzymaj sie!

[Gość: FACET]

Gość portalu: ELI napisał(a):
> To ze masz problemy nie znaczy ze nie warto pobierac sie...chetnie z toba
> podyskutuje...

Eli,
niezborność mojej poprzedniej wypowiedzi polega częściowo na tym, że nie chcę
zbyt dużo pisać o sobie.
Chodzi mi jednak o to, że nie ufam ludziom, którzy nie chcą brać na siebie
odpowiedzialności, a tym bardziej, że mam córkę i sam w sobie miałem takie
elementy. Więc będę ją uczulał, żeby nie angażowała się w takich facetów co z
kwiatka na kwiatek skaczą.

W ogóle to pobierać się warto, tylko, że my ludzie nie jesteśmy monolitami i
potem się może okazać (jak to się stało u mnie), że zmiana sytuacji życiowej
prowadzi do kompletnej zmiany partnerów. Tam gdzie była zrozumienie i dążenie do
wspólnego celu, jest brak zrozumienia i dążenie do różnych celów.

Obawiam się, że na to to już nie da się zbyt wiele poradzić.

W jednej z ostatnio czytanych książek natknąłem się na analizę rodzin
tradycyjnych i nowoczesnych. I przecież przez wieki całe ludzie pobierali się i
nie mieli żadnej możliwości rozstania. Żyli potem w tych małych piekiełkach,
potęgowanych jeszcze przez rodziny wielopokoleniowe. Teraz wybór mamy wolny (w
porównaniu) ale za to mamy rozpady małżeństw. I to jest cena (?) No bo może
lepiej się rozstać i budować dobre relacje z dziećmi niż krzywdzić dzieci arktyką
w domu? Ja się do tego drugiego przychylam, a i tak jest w pacie decyzyjnym.
Wszystko jest źle, a ja nie umiem się ruszyć.

Kłaniam się.

P.S. Ostatnio wydaje mi się, że może się coś poprawia, ale może to tylko
przyzwyczajenie do tej złej sytuacji?

[Gość: Izabela]

Dlaczego tak bardzo zależy Ci na dzieciach?

[Gość: Lady]

Mam pytanie: zależy Ci na dzieciach czy na dzieciach z tym konkretnym facetem?
Bo jeśli w grę wchodzi raczej pierwszy wariant, to ja na miejscu tego faceta
czyłabym się jak - sorry za wyrażenie - rozpłodowiec. jeśli chodzi o to drugie -
zwracam honor.

Pozdrawiam.

[Gość: Anna26]

Lady, Ty chyba niuwznie czytalas post b. Ona jest z tym facetem od 6 lat i mieszka z nim od 4. Gdyby
jej tylko chodzilo o zapladnienie to zostawilaby go juz ze sto lat temu.
Ztego co b. pisze wynika, ze ona chce tego wlasnie faceta, ale nie tylko jako partnera w zwiazku
partnerskim. Ona go chce za meza i chce z nim miec dziceko.

A gdy ktos pyta o co kobiecie dziecko to odpowiadam, ze wiekszosc kobiet tak ma ze chce miec
dzieci. Czy to take dziwne ze 29-letnia b. czuje sie gotowa na dzidziusia. Nie udawajcie ludzie,
zescie z Ksiezyca spadli. (A moze ja znowu jestem prostatcka, co?)

[Gość: Izabela]

Raczej nie chodzi mi o taką odpowiedż - "chcę bo chcę". Pytam się o to, bo nie
rozumiem. Widziałam poród na filmie - to paskudne! Nie cierpię bólu, nie
cierpię jak ktoś krzyczy i zalewa się potem. Nie chcę tego dla siebie i dla
nikogo innego. Dla mnie to nie zrozumiałe. Chcę wiedzieć dlaczego kobiety
pragną przez to przejść.

[Gość: dike]

Gość portalu: Izabela napisał(a):

> Raczej nie chodzi mi o taką odpowiedż - "chcę bo chcę". Pytam się o to, bo nie
> rozumiem. Widziałam poród na filmie - to paskudne! Nie cierpię bólu, nie
> cierpię jak ktoś krzyczy i zalewa się potem. Nie chcę tego dla siebie i dla
> nikogo innego. Dla mnie to nie zrozumiałe. Chcę wiedzieć dlaczego kobiety
> pragną przez to przejść.

Pewnie dlatego, że jest taki układ w człowieku, który od początku był ROZRODCZY,
dopiero niedawno stał się dla niektórych ROZRYWKOWYM jedynie. Dzieci to podstawa
trwania rodzaju ludzkiego, instynkt macierzyński przeważnie wszystkie kobiety
posiadają.
Pozdrawiam.

[Gość: Izabela]

Rozumiałabym, że można mieć instynkt macierzyński, gdyby nie trzeba było z tego
powodu przejść przez piekło. Nadal nie rozumiem, dlaczego tak za wszelką cenę
kobiety chcą urodzić. Czy nie prościej byłoby wziąć dziecko z sierocińca i
pokochać jak swoje?

Do Izabeli

[Gość: dike]

Gość portalu: Izabela napisał(a):

> Rozumiałabym, że można mieć instynkt macierzyński, gdyby nie trzeba było z tego
>
> powodu przejść przez piekło. Nadal nie rozumiem, dlaczego tak za wszelką cenę
> kobiety chcą urodzić. Czy nie prościej byłoby wziąć dziecko z sierocińca i
> pokochać jak swoje?
Oczywiście, że i tak można. (Chociaż i tak pozostaje pytanie, kto rodzi te dzieci
z sierocińca...)
Ale zapewniam Cię, że poród to nie piekło. Filmy są różne. Polecam
powieść "Ziele na kraterze" Wańkowicza.
Piekło (albo coś blisko) jest, gdy się urodzi i dziecko umrze po trzech dniach...
Gdy wszystko jest OK, a tak jest najczęściej - zapomina się o wszelkim bólu itp.
Ale chyba masz jeszcze sporo czasu, żeby to wszystko przemyśleć?...
Pozdrawiam

[Gość: Izabela]

Czy mam jeszcze sporo czasu? No nie wiem. Jestem tylko o rok młodsza od b.
Próbuję to zrozumieć. Nie wiem co kobietami kieruje. Obstaję przy tym, że poród
to piekło, a jeszcze jak wystąpią powikłania, cesarskie cięcie, krwotok.
Czasami kobiety umierają podczas porodu. Czy warto jest się narażać?

[Gość: dike]

Gość portalu: Izabela napisał(a):

> Czy mam jeszcze sporo czasu? No nie wiem. Jestem tylko o rok młodsza od b.
> Próbuję to zrozumieć. Nie wiem co kobietami kieruje. Obstaję przy tym, że poród
>
> to piekło, a jeszcze jak wystąpią powikłania, cesarskie cięcie, krwotok.
> Czasami kobiety umierają podczas porodu. Czy warto jest się narażać?
Czasami kobiety mają wypadki samochodowe, kończące się śmiercią. Czy boisz się
jechać samochodem?

[Gość: Izabela]

To co innego. Jazda samochodem nie boli, a poza tym nie mam wyboru - mam
chodzić pieszo? Uczestniczyłam kiedyś w wypadku - istna masakra. Na szczęście
nic mi się nie stało, ale ta połowa autokaru przede mną... coś strasznego!
Przez wiele lat bałam się jeżdzić autobusem. To było dawno temu. Świat jest
pełen cierpienia, które może dotknąć każdego z nas. Również dzieci nie są wolne
od cierpień. A skąd wiadomo czy dziecko urodzi się zdrowe?

[Gość: dike]

Myślę, że w całe nasze życie jest wpisany element ryzyka. Wiadomo na pewno, że
życie skończy się śmiercią. Kiedy? Nikt nie wie. Nawet samobójca nie ma 100%
pewności, że mu się "uda". Czy to oznacza, że trzeba się bać? Nie wiem.
Ale wiem, że dzieci to możliwość przetrwania tu, na ziemi naszej cząstki
materialnej -( w końcu krew z krwi, kość z kości...), ale także tego, co zdołamy
im z siebie dać w sensie duchowym.
Szczęśliwy dom, w którym śpi dziecko...
Ale jeśli ktoś traktuje dziecko jak przeszkodę, jeśli czas poświęcony na rozmowę
z nim uważa za stracony ( bo np mógłby go przeznaczyć na bycie z partnerem,
któego potem od czci odsądza na łamach forum...)no, to niech lepiej się nie
decyduje.
Pozdrawiam

[Gość: Izabela]

Dziecko potrzebuje uwagi i miłości obojga rodziców, nie tylko matki.

[Gość: dike]

Gość portalu: Izabela napisał(a):

> Dziecko potrzebuje uwagi i miłości obojga rodziców, nie tylko matki.
Oczywiście, że tak! Ale jak dotąd miałaś wątpliwości typu "dlaczego kobiety..."
Może faktycznie od tego trzeba zacząć: jeśli jest kobieta i mężczyzna, którzy są
razem, kochają się, to po pewnym czasie chcą się tą miłością podzielić jeszcze z
kimś takim, jak ich dziecko?
Tak tylko piszę, co myślę, nie jestem żadnym autorytetem, jakby ktoś chciał w tym
miejscu wykpić, zaprotestować, czy coś w tym rodzaju.
Chciałam tylko na koniec opisać to, co mnie się zdarzyło:
Gdy mój syn miał 5 lat zmarł mój Ojciec. Dostałam telegram -( wtedy nie mieliśmy
telefonu.) No, rozpłakałam się. Syn podszedł i pyta: Dlaczego płaczesz, mamusiu?
Ja: Dziadziuś umarł.
On: Mamusiu, nie płacz. Dziadziuś umarł, ale zobacz: ja żyję!

[Gość: Izabela]

Było to dla Ciebie pocieszenie - nie wątpię, ale masz przecież tę świadomość że
i Twój syn kiedyś umrze.

[Gość: fnoll]

mysle, ze nie dowiesz sie dlaczego kobiety chca miec dzieci, dopoki sama go nie
zapragniesz, nie zajdziesz w ciaze, nie urodzisz, niw wykarmisz itd. - owszem,
mozesz zebrac wiele barwnych opisow tego pragnienia, ale slowo to jednak nie
doswiadczenie, tak naprawde nie da sie nic sensownego powiedziec o temperaturze
rzeki, dopoki sie do niej nie wejdzie - jak mowi stare przyslowie

i tak jest z zyciem w ogole, teoria daje nam ogolne pojecie o istnieniu czegos,
ale dopiero praktyka rzeczywista wiedze

to co widzialas na filmach o porodzie jest zupelnie czyms innym jak sie oglada
majac skojarzenia z choroba, operacja czy wypadkiem (ta krew, pot i krzyk), a
zupelnie czyms innym jak sie przezywa po dziewieciu miesiacach ciazy,
dziesiatkach godzin przemyslen, przygotowan i narastania przeroznych uczuc

i za kazdym razem jest inaczej

pozdro :-)

[Gość: Izabela]

Piszesz tak, jakbyś sam urodził.

[Gość: fnoll]

Gość portalu: Izabela napisał(a):

> Piszesz tak, jakbyś sam urodził.

:-))))))))))))))

wiesz, jestem bardzo empatyczny ;-), a towarzyszylem swojej zonie we wszystkim -
ale jasne, ze to co przedstawilem jest punktem widzenia towarzysza, taty i meza,
a nie kobiety

pozdro

A w tym sierocińcu to niby skąd są dzieci ?

[Gość: JK]

Co ty masz taki problem z rodzeniem ?

[Gość: ona]

Gość portalu: Izabela napisał(a):

> Raczej nie chodzi mi o taką odpowiedż - "chcę bo chcę". Pytam się o to, bo nie
> rozumiem. Widziałam poród na filmie - to paskudne! Nie cierpię bólu, nie
> cierpię jak ktoś krzyczy i zalewa się potem. Nie chcę tego dla siebie i dla
> nikogo innego. Dla mnie to nie zrozumiałe. Chcę wiedzieć dlaczego kobiety
> pragną przez to przejść.

wierz mi, to wcale nie jest tak jak na filmie.
jak ogladasz pornosa, to wiesz, ze TAK wyglada sex, czy inaczej "kochanie sie"
dwojaga ludzi, ktorzy darza sie uczuciem?... no wlasnie. z porodem jest podobnie.
moze i boli, taka to juz fizjologia, ale da sie to przezyc i ZUPELNIE NIE JEST TO
TAK jak na filmie.

nie taki diabel straszny...
a kobiety juz takie sa, chca bo chca, zwlaszcza jesli chodzi o dzieci. wszelkie
patologie spowodowane sa roznymi fobiami, np. strachem przed bolem, jak w twoim
przypadku. ale to tez mozna wyleczyc, trzeba tylko zachciec...

pozdrawiam.

[Gość: ewka]

Cześć b i wszystkim innym!

Jak przeczytałam Twój list, to poczułam się tak, jakbym sama go napisała. Tyle
że ja mam 32 lata. I do wczoraj czekałam przez 6 lat i 4 lata wspólnego
mieszkania na jakąś decyzję z jego strony. Z roku na rok było coraz gorzej, ze
mną. Też płaczę jak widzę kobiety w ciązy, dzieci, reklamę bobo-fruitów,
pampersów, szmponu, dzieci koleżanek, i słyszę pytania od znajmych: dlaczego
tak sie ociągam. To nie jak. Wiesz, u mnie doszlo do paradoksalnej sytuacji,
ponieważ przestaliśmy się ze sobą kochzć, gdyz ja podobno ciągle myślałam o
dziecku. Bzdura.
Ponieważ w mijej pracy mam kontakt z wieloma mężczyznami, pytałam ich o ich
stosunek do dzieci. Prawie wszyscy mówili, że to coś pięknego i sama radość. W
większości potwierdzają to ich żony. Że są wspaniałymi ojcami i że to one nie
chcą już dzieci.
Dlatego mam nadzieję, że mi sie też taki trafi.
Pozdrawiam i życze zdecydowania.

[Gość: b]

Dziękuję wszystkim za listy. Nie wiem co napisać. Ze wszystkich listów wynika,
że powinnam podjąć decyzję. Próbowałam, kilka razy. Była nawet ustalona data
naszego rozstania. Potem był płacz, wzajemne przepraszanie, słowa zrozumienia.
Kiedyś dawno temu, kiedy jeszcze nie bylismy razem rozmawiałam z Jego Mamą. I
Ona powiedziała mi, że On nie może się ożenić. Nigdy nie udało mi się
dowiedzieć dlaczego. Dla skomplikowania sytuacji dodam jeszcze
jeden "szczegół". Święta nie jestem. Dawno temu, powtórzę, kiedy jeszcze nie
byliśmy razem - On był "świadkiem' tzn. wiedział o moim romansie z żonatym
facetem. Wszystko dawno się skończyło, jeszcze przed Nim, ale może to to Go
powstrzymuje, widział jaki numer potrafię wykręcić. Tylko to było 7 lat temu...
No i tak sobie żyję, a zegar tyka... A widzę czasami, jak On bawi się z dziećmi
naszych znajomych. I jest wtedy cudowny. Już rozmawialiśmy, że może najłatwiej
byłoby "wpaść". Tylko, że to ja biorę pigułki i to ja muszę je odstawić. No i
tak to.

pozdrawiam
B.

[Gość: ona]

droga b.

radami, to wiadomo co jest wybrukowane, ale szczerze ci radze przestan tracic
czas. a, niestety, to wlasnie robisz ze swoim obecnym "partnerem".
masz racje, doszlas do momentu kiedy musisz podjac decycje. podejmij ja dla
siebie, ale nie popelniaj podstawowewgo bledu kobiet i nie wciagaj w to
swojego "partnera". tzn. na przyklad niech ci nie wpadnie do glowy 'wpasc'. w
ten sposob tylko bedziesz go uzalezniasz, moze pobedzie z toba jeszcze jakis
czas ale w koncu odejdzie, bo wedlug tego zo piszesz nie jest to face gotowy do
stalego odpowiedzialnego zwiazku, ktorego uwienczeniem, uswieceniem,
uwiecznieniem jest slub. malzenstwo nie jest niczym strasznym, tak jak
posiadanie dzieci czy chec ich posiadania. jest to zupelnie naturalna potrzeba
kazdego czlowieka. dojrzalego czlowieka. problem polega na tym, ze spotykajac
drugiego czlowieka i wiazac sie z nim na ogol sie nie zastanawiamy nad tym, na
ile ten wlasnie czlowiek jest dojrzaly. on nam sie PODOBA. podnieca, rozbawia,
rozczula, rozochoca... wpadamy we wlasna pulapke.
so, moim zdaniem powinnas mocno zastanowic sie nad tym czy chcesz dalej byc z
tym czlowiekiem, takim jaki jest, i czekac na, tak naprawde, nie wiadomo co.
miec nadzieje, ze kiedys sie cos zmieni. i tracic czas. on sie raczej tak
szybko nie zmieni (bo to kwestia dojrzalosci i swiadomego wyboru), a ty
bedziesz coraz bardziej sfrustrowana, bo na ile i jak dlugo mozna rezygnowac z
siebie dla drugiego czlowieka?...

na te pytania sama musisz sobie odpowiedziec. postaraj sie byc madra. i nie
rezygnuj z siebie jesli nie warto.

zycze ci wszystkiego najlepszego (obojetne co sie stanie, jesli bedzie DLA
CIEBIE dobre), powodzenia!

Koszty nowoczesności

[Gość: JK]

Tak to niestety w życiu bywa: nie da się tylko przyjemnie. Jak się neguje pewne
zasady, trudno oczekiwać ich przestrzegania u tzw.: partnera. Krótko: masz co
chciałaś. A facet ? Jak postawisz sprawę ostro bardzo szybko się zmyje. Jednak
tradycja, rodzina, mąż, żona, dzieci a nie new age. Tak przynajmniej z tego
postu dla mnie wynika.

[Gość: Anna26]

Jesli jego matka mowi :"On sie nigdy nie ozeni" to oznacza to: "Ja bym chciala,
zeby sie jeszcze nie zenil. Ja tez w momencie, kiedy moj obecny maz nie chcial
slubu poprosilam jego matke o pomoc. O swieta naiwnosci. Uslyszalam, ze bycie
razem powinno wiecej dla mnie znaczyc niz malzenstwo. Aha, jeszcze poradzono
mi pojscie z tym....do psychologa. Tutaj mam ochate brzydko zaklac.
Oczywiscie nie poszlam do psychologa tylko kazalam kochajacemu mnie facetowi
wyrosnac z krotkich majtek. I to musial dla mnie zrobic. I w sumie to, ze sie
ze mna ozenil uwazam za najwiekszy znak jego dojarzalosci do partnerstwa. B.,
co ci mowi przyszla tesciowa to nawet niech ci to kolo tylk nie lata. Mamusie
nie chca zazwyczaj synkow tracic.

Poza tym to, ze 7 lat temu mialas romans w ogole nie powinno byc brane pod
uwage. 7 lat masz pokutowac za bledy mlodosci? Przeciez swojego chlopaka nie
zdadzalas w czasie zwiazku z nim, co? A czy on cale zycie byl taki moralny?

Poza tym to, ze nie chce sie z Toba ozenic moze oznaczac to, ze nie szanuje Cie
na tyle by uczynic Cie sowja zona. I tego puszczac plazem nie powinnas. TWOJE
POTRZEBY SA WAZNE W TYM ZWIAZKU.

[Gość: orzeszek]

Pewnie juz nie zagladasz na ten watek, ja po takim tlumaczeniu po co ma sie
dzieci-pewnie bym sobie odpuscila.
Jezeli jednak czytasz to-mysle podobnie do Ciebie. Pytam znajome, ktore licza
mi lata-po co maja dzieci? A jeszcze bardziej ciekawa jestem dlaczego kobieta,
ktora nie chce ich miec-jest tak bardzo obca, nierozumiana, ignorowana nawet.
Padaja rozne argumenty: o przedluzaniu gatunku, dojrzalosci do..., instynkcie
macierzynskim, hormonach, rodzinie i znajomych, normie spolecznej, o tym, ze
dzieci sa slodkie, a jeszcze czesciej, ze zadaje glupie pytania-i jak zajde-to
sie dowiem.
Na cale szczescie nie jestem juz dzieckiem, wiec nie boje sie pytac i szukac
dalej odpowiedzi. Ostatnio znalazlam ja w rozmowie z moja przyjaciolka, mama
coreczki (wlasnie spodziewa sie drugiego dziecka). I wtedy oswiecilo mnie, ze
pytajac o to dlaczego inni chca miec dzieci szukam odpowiedzi na pytanie-
dlaczego mnie to nie kreci. Ja to nie inni-to wersja dla prostaczkow. A jesli
czytasz to Izabelo, mysle o Tobie cieplo, wiele odwagi wymaga plywanie pod
prad:)))))))))

[Gość: Izabela]

Moja matka powiedziała, że kiedy mnie rodziła nie cierpiała długo. Sam poród
trwał 2,5 godziny, a tego najgorszego krytycznego bólu było tylko pół godziny.
Z urodzeniem mojego brata było gorzej. Poród trwał bez piętnastu minut osiem
godzin, w czym ból krytyczny trwał cztery godziny. Moja koleżanka natomiast
wcale nie czuła bólu. Dostała dwa dobre zastrzyki. Kobiety różnie reagują.
Jedne się modlą, inne klną, a jeszcze inne po prostu krzyczą. Wiem, że matki po
porodzie zapominają o bólu i są szczęśliwe, ale nie wszystkie. Są i takie które
dostają szoku poporodowego, który objawia się m.in. niechęcią do dziecka. Ja
nie chcę mieć dzieci, ale nie dlatego że poród boli. Nie, to nie o to chodzi.
Jest coś co mnie niepokoi. Myślę, że coś niedobrego dzieje się na świecie. Skąd
wzięło się tyle bólu, i czemu ma to służyć. Czasami mam ochotę wyłączyć
telewizję, przestać czytać, przestać patrzeć na to wszystko. Może jestem zbyt
wrażliwa. Szkoda mi wszystkich cierpiących istot. Bywa, że rozpaczam nad całym
światem. Na szczęście mam się też z czego cieszyć. A co trzyma mnie przy
zdrowych zmysłach? Miłość do mojego dziadka (którego już nie ma na tym
świecie), nadzieja, że odnajdę ukochanego, myśl, że jeszcze kiedyś będę się
bawić ze swoją psiną, która odeszła w cierpieniach, to, że jest taki ktoś, kto
mi stale powtarza, że jestem najlepszą ciocią na świecie, to, że mój brat jest
dla mnie fajnym kumplem, i wiele innych rzeczy. Jednak to cierpienie... O co w
tym wszystkim chodzi? Czy ktoś kto to wszystko stworzył chciał abyśmy
cierpieli? Czy to jakiś okrutnik? Nie znajduję żadnej sensownej odpowiedzi,
dlatego nie chcę mieć dziecka. Dając życie dziecku, skazałabym je na cierpienie
i śmierć. Wiem, że bardzo mało ludzi myśli tak jak ja, i może dobrze. Gdyby
każdy tak myślał to pewnie nie byłoby już ludzi na świecie, chociaż z drugiej
strony, gdybym się nie urodziła to przecież nic by mnie to nie obchodziło, a
tak jestem, i żyję ze świadomością, że kiedyś umrę. Nie zastanawiam się nad tym
często, właściwie śmierć wcale mnie tak nie przeraża, są gorsze rzeczy. Może
jak kiedyś szczęście i pokój zapanują na świecie, wtedy zacznę zastanawiać się
czy nie byłoby fajnie mieć dzidziusia. Czy nie mam instynktu macierzyńskiego?
Nie wiem. Myślę, że byłabym skłonna przygarnąć do siebie jakąś sierotkę, ale
sama? nie - nie urodzę. Nie zrobię tego mojemu kochanemu, słodkiemu, nigdy nie
spłodzonemu i nienarodzonemu dziecku. No! Chyba że będzie wpadka.

Tylko do b

[Gość: soso]

Wiele osob czyta Twoje opisy i widzi wlasne historíe. Jest tez kilka ciekawych
watkow w ramach doradzania - np. 'rzuc go!' lub 'zaszachuj go!'.

Ja napisze troche bolesnie ale moze potrafisz przelknac gorzkie slowa i moze
znajdziesz cos do wlasnych przemyslen.

Po pierwsze, wydaje mi sie, ze on rzeczywiscie nie dorosl do malzenstwa.
Bawienie sie z cudzymi dziecmi o niczym nie swiadczy. Jak go zaszachujesz woz
albo przewoz i on ulegnie to wierz mi, do konca zwiazku ta swiadomosc bedzie w
nim tkwila - zrobilem tak bo ludzie tak robia, zenia sie. Ale to nie byl moj
wybor. Ot, po prostu ona bardzo chciala a ja ja kochalem (albo przynajmniej tak
mi sie wydawalo).

Po drugie, w Tobie widac, jak bardzo zalezy Ci na stworzeniu rodziny i
posiadaniu dzieci. Ale czy ta rodzina to bedzie on, dzieci i ty? Gdzies pod
skora czuje, ze moze to takie Twoje wielkie marzenie, ktore bedzie jak
fotografia do pokazywania znajomym - oto my, nasza rodzina, on, dzieci, ja. Ale
czy wiesz, z kim chcesz sie zwiazac? Ten maly szczegol, ze matka powiedziala,
ze on nie ozeni sie a Ty nie wiesz, co mogla miec na mysli daje wlasnie duzo do
myslenia. To tak, jakbys nie wiedziala zupelnie podstawowych rzeczy o nim. Czy
wy rozmawiajac dotykacie trudnych, moze nawet ciemnych stron waszego zycia?
Wydaje mi sie, ze brakuje Tobie wlasnie takiego otwarcia na niego,
zaakceptowania wszystkiego, takiego stosunku wzajemnego, kiedy to sie naprawde
wie wszystko o partnerze, a przynajmniej tak podstawowe rzeczy jak co go gnebi
jezeli nie chce sie zenic. Jezeli drecza cie takie pytania to znaczy, ze
zaspokajacie sobie wzajemnie pewne potrzeby ale nie jest to te 100% pewnosci,
ktore powinno sie miec wchodzac w ostateczny zwiazek. To naprawde nie wrozy
dobrze. Mam takze wrazenie, ze i Ty nie mowisz mu otwarcie o swych
pragnieniach, planach, takze co do niego (czy masz jakies oczekiwania z nim
zwiazane poza oczywiscie tym, by zostal mezem i ojcem? jakies wspolne zrobienie
czegos, male lub duze plany na wspolne przedsiewziecia, szalenstwa, cos poza
dziecmi i fotografia meza w portfelu?). To nie jest wcale taka fikcja jak ktos
juz tu napisal, ze on moze poczuc sie reproduktorem dobrych genow a nie
wspanialym dopelnieniem waszej pary, na dobre i zle.

Mam wrazenie jakbyscie sie dobrze nie znali mimo tego dlugiego mieszkania
razem. Jakbyscie byli w cichej zmowie, ze nie nalezy pewnych rzeczy mowic bo
moze cos sie rypnie. A wiec Ty zyjesz w nadziei na zrealizowanie swych planow -
maz i dzieci no i moze bedzie fajnie. On w nadziei, ze wygodnie bedzie mu z
Toba az moze do czasu jak trafi sie inna, nowa, lepsza. No i jak sie wprost nie
nazywa tych odmiennych postaw to nie ma problemu i czas mija.
Gorzej jak ty go przycisniesz i pozenicie sie a on mimo to zrealizuje swoj
plan - no bo w koncu to Ty chcialas, no bo znalazla sie ta nowa i lepsza. I w
ten sposob oboje dostaniecie to co chcieliscie a moze to czego nie chcieliscie?

Wydaje mi sie, ze aby sie pobrac to trzeba miec te 100% pewnosci, ze sie tego
chce a moze nawet 200%. Ze trzeba wiedziec, ze sie wiaze z osoba a nie, ze sie
realizuje jakis plan zyciowy. To przez druga osobe mozna dopiero osiagnac
szczescie i harmonie a nie poprzez jakies akty doprowadzic osoby do
upragnionego stanu. To zla kolejnosc. Jak sie widzicie nawzajem, swe potrzeby i
to jakimi jestescie, jak to wszystko wiecie, to latwo bedzie podjac decyzje. To
tylko bardziej sie kocha druga osobe jezeli sie widzi, ze mozna spelnic jakies
marzenia poprzez bycie razem. Ale wlasnie partner jest tym prapoczatkiem. Jak
sie wpasowuje go w ramki fotografii rodzinnej bo dobrze wyglada na zdjeciu to
moze byc roznie.

Przepraszam, ze tak pesymistycznie. Chcialbym, by Wam sie udalo i byscie byli
szczesliwi, gladko przechodzili wszystkie zakrety. Tak w koncu i moze byc bo
nie wiem wiele o Was. Ale wlasnie ze wzgledu na to co napisalem powyzej widze
Wasze szanse nie jak stuprocentowe. Duzo w tym loterii.

Æ

[Gość: ewka]

To jeszcze raz ja - Ewka.
Długo myślałam o tym co Ty napisałaś, b, oraz o tym co napisali pozostali a
przede wszystkim ona. Ja chyba podjęłam decyzję. Teraz trudno ją będzie
wprowadzić w życie. Cóż. Na szczęscie nie należę do osób słabych, ale to mimo
wszystko jest jedna z trudniejszych decyzji w moim życiu. Jestem jedynaczką,
nie wiem czy ma to jakieś znaczenie, ale do tej pory przez cały czas mówiłam,
"rozumiem go, wiem co on czuje et." Ale teraz postanowiłam zpytać, co on
rozumie, czy rozumie mnie. Jedyne odpowiedzi na moje pytaniato brak odpowiedzi
lub znienawidzone przeze mnie "nie wiem, nie wiem kiedy". Mój ex-partner ma 40
lat, więc naprawdę myślałam, że jest dojrzały, odpowiedzialny i wie czego chce.
Niestety pomyliłam się. Ale postanowiłam być szczęśliwa. Sama (albo raczej bez
niego, szkoda).
Czuję się o wiele lepiej. Teraz wiem co to znaczy "kamień spadł mi z serca".
Życzę Ci oraz Wszystkim takiego samego odkamieniania serca. EWKA

[Gość: b]

dziękuję Soso za list. Dobre. I chyba zgodne z prawdą, dokładnie tak jest, że
nie poruszamy pewnych tematów, dla "świętego spokoju". Tylko to taki spokój, co
go niszczy każdy najmniejszy gest. I chyba wiem o czym pisze Ewka. czasami mam
ochote rzucic wszystko i zaczac sama, przynajmniej bede wiedziala na czym
stoje. Moze to glupio zabrzmi, ale czasami powstrzymuja mnie czysto materialne
sprawy: mieszkanie (chyba na szczescie wynajete), a poza tym jak sie mieszka
razem to ma sie troche wspolnych rzeczy: jak to wszystko podzielic, jak
podzielic magnetofon, odkurzacz. Wiem, ze sprawy maja zupelnie inny wymiar, ale
to niesamowicie trudne, bo przypominają sie wszystkie okolicznosci zakupu,
dobre chwile, o ktorych trzeba bedzie zapomniec. Jestem blisko decyzji. Ale
jeszcze nie na mecie. Koncze, bo pisze to wszystko w pracy i zaraz beda mnie
wypytywac czemu sie rozplakalam. Do jutra.
b

B! Trzymaj się !!!

[onnanohito]

Tak mnie złości, tak bardzo mnie złości, że jest tyle wspaniałych kobiet, które
są nieszczęśliwe ze swoimi mężczyznami, wierzą w nich, czekają, marzą, że się
zmienią. Smutno mi. I wciąż baardzo dużo osób uważa, że lepszy taki niż żaden.
Coś Wam opowiem. Mam taką koleżankę (nazwijmy ją M): mąż, dwójka dzieci. Lat
30. Gdy spotkała swego obecnego - książę z bajki (tak to zwykle bywa). Ale ten
mąż to jest tylko teoretycznie - remont - sama, zakup samochodu - sama, dzieci -
sama, itd., itp. Jest bardzo nieszczęśliwa, ale ... gdy nasza wspólna
koleżanka postanowiła zakończyć swój 6-cio letni związek (powody, jak u B) - M
rzekła:"Znalazła sobie kogoś". Nie. "To niemożliwe". Ależ tak, M. Jest teraz
sama, zostawiła swego "księcia", bo nie była z Nim szczęśliwa, bo chce itd. Co
na to M? Wciąż nie wierzyła. BO PRZECIEŻ NAWET NAJGORSZY FACET LEPSZY NIŻ
ŻADEN!!!

Czy mnie rozumiecie?

Smutno mi.

B. Życzę Ci dużo siły.
Trzymam za Ciebie (i za wszystkie kobiety mniej lub bardziej nieszczęśliwe w
związkach)

Pamiętajcie!!! TO MY JESTEŚMY NAJWAŻNIEJSZE.

Jeszcze do b.

[Gość: soso]

Skoro piszesz, ze jestes u progu decyzji to znaczy, ze jednak z tego zwiazku
nic nie bedzie. I to wcale nie jest dziwne, ze myslisz o 'przyziemnych'
sprawach. One tez sa czescia naszego zycia, te wszystkie odkurzacze, naczynia i
problemy z mieszkaniem. Mimo to wydaje mi sie, ze im szybciej tym lepiej. I
jeszcze jedno. Jak juz sie zdecydujesz to zobaczysz, ze pojawia sie argumenty
przeciw. Np. on bedzie chcial bys wrocila (i by bylo jak przedtem na nowo),
natrafisz na rozne przeszkody utrudniajace zycie itp. Ale wtedy jest tylko
jedno dobre wyjscie - trzeba przec do przodu i trzymac sie swej drogi. Jak
wrocisz to predzej czy pozniej zaczniesz odchodzic na nowo. Wiec lepiej raz a
dobrze. Moze tez spotkasz jakas bratnia dusze i wtedy bedzie latwiej. Wiesz, ze
zawsze jak czlowiek jest w tarapatach to pojawia sie bratnia dusza, i to
przewaznie plci odmiennej. Glowa do gory i poszukaj w sobie te 100% pod
tytulem 'odchodze'. No i trzymaj sie tego jezeli masz te 100% pewnosci.



ø

[Gość: b]

Gość portalu: soso napisał(a):

>
> Skoro piszesz, ze jestes u progu decyzji to znaczy, ze jednak z tego zwiazku
> nic nie bedzie. I to wcale nie jest dziwne, ze myslisz o 'przyziemnych'
> sprawach. One tez sa czescia naszego zycia, te wszystkie odkurzacze, naczynia i
>
> problemy z mieszkaniem. Mimo to wydaje mi sie, ze im szybciej tym lepiej. I
> jeszcze jedno. Jak juz sie zdecydujesz to zobaczysz, ze pojawia sie argumenty
> przeciw. Np. on bedzie chcial bys wrocila (i by bylo jak przedtem na nowo),
> natrafisz na rozne przeszkody utrudniajace zycie itp. Ale wtedy jest tylko
> jedno dobre wyjscie - trzeba przec do przodu i trzymac sie swej drogi. Jak
> wrocisz to predzej czy pozniej zaczniesz odchodzic na nowo. Wiec lepiej raz a
> dobrze. Moze tez spotkasz jakas bratnia dusze i wtedy bedzie latwiej. Wiesz, ze
>
> zawsze jak czlowiek jest w tarapatach to pojawia sie bratnia dusza, i to
> przewaznie plci odmiennej. Glowa do gory i poszukaj w sobie te 100% pod
> tytulem 'odchodze'. No i trzymaj sie tego jezeli masz te 100% pewnosci.
>
>
>
>

Tylko ja nie mam tych 100% pewności, że chcę odejść... Osiołkowi w żłobie dano.

b

[Gość: ona]

szczerze gratuluje!!!!

wiem, ze na poczatku jest ciezko (przeszlam przez to calkiem niedawno, a nie
chwalilam sie wczesniej, bo to nie ma sensu, ale sytuacja podoban 5 lat zwiazku-
niezwiazku z obecnie 46-latkiem, ktory po tych 5 latach i byciu dla mojej corki
ojcem ciagle sie zastanawial czy nas kocha czy nie, czy chce a nami byc, czy
jednak woli 'wolnosc'. ja podjelam decyzje za niego - wybralam wolnosc. dla
niego i dla nas.), ale to uczucie SPADNIETEGO KAMIENIA rekompensuje wszystko
inne, prawda?...

zycze jak najwiecej szczescia!!! i duzo usmiechow!

ona do Ewki

[Gość: ona]

ten post powyzej, z gratulacjami, to dla Ciebie.

[Gość: Malwina]

przeczytalam caly watek i jakos dziwnie przyszly mi do glowy inne pytania. Dziwnie bo zazwyczaj
jestem nogamy i rencamy w analizach i psychologiach, a tu nie !
Zwlaszcza zdanie przyszlej niedoszlej tesciowej mnie uwiera : on nie MOZE sie ozenic.
Wiec sobie mysle ze moze przyczyny sa konkretne : choroba genetyczna, bezplodnosc ? Wszystko to
w niedomowieniach, owiniete rodzinna tajemnica.
Dlaczego o tym mysle ? nie wiem. Ale wiem ze mam nosa.

[Gość: rosol]

Z takim nosem, Malwinko, to ja moge napisac, ze on slubowal, ze najpier 3 glowy
jednym cieciem zerwikaptura.

[Gość: Malwina]

macam sie po twarzy (wiem wiem- to glupi pomysl, mozna inaczej...) i stwierdzam ze nos jeszcze jest,
natomiast gdy czytam twoj post to widze ze rozum mi szlag trafil. - nic nie rozumiem !
pewnie jakies poczucie humoru trzeba miec a ze moje jest w powijakach ....oh, jak ciezko sie
porozumiec, NIEPRAWDAZ ??????
amicalement
M.

[Gość: soso]

Malwinko,

O Boze, nie znasz tej bajki?! Longinus, Podbipieta zreszta, mogl sie hajtnac
dopiero jak slubu dopelni, ze tym mieczem te glowy, no, wiesz juz? juz zarowka
sie zajarza?

[Gość: Anna26]

A moze chlopak b. jest zonaty z kims innym. I jeszcze nie rozwiedziony. Albo moze mamusi obiecal, ze dopiero
po jej smierci.

B. skoro nie masz pewnosci, ze chcesz odejsc to jak w takim razie widzisz Wasza przyszlosc. Chcesz
kontynuowac to zawieszenie. Ty bedziesz ogladac sie nadal za babami w ciazy i milczec jak cierpietncia. Tak
przezyjesz nastepne 4 lata. Wtedy moze on spotka kogos i zamieni cie na nowszy model. Albo moze wpadniesz
i wtedy on laskawie Cie poslubi. Albo moze nie poslubi, ale bedzie dobrym ojcem.

Ja Cie naprawde rozumiem, bo tez probowalalm odejsc. Na pewno kochasz swojego faceta bardziej niz
siebie sama. Bardziej obchodzi cie jego komfort niz swoj wlasny. Ale czy to jest takie dobre. Sama tak
czulam kiedys. I to wcale nie jest dobre tak kochac nie ogladajac sie na swoje potrzeby. Wiem jak trudno
cos zmienic gdy sie jest zawieszonym. Kilka nieudanych prob odejscia tez mam na swym koncie. Dzien przed
kazdym ustalonym odejsciem moj obecny maz deklarowal milosc, szlismy do lozka i jak tu bylo odejsc. W koncu
jednak zawieszenie tak mi dalo w kosc, ze sie zaczelam pakowac. Mojego faceta bedziej przerazilo moje
odejscie niz slub. Prawdopodobnie wg. soso moj zwiazek juz jest spalony na starcie. A ja mysle, ze nie... (Nota
bene, soso ma naprawde duzo racji w swoich postach. Ja jednak uwazam, ze o szczescie trzeba czasem
powalczyc.)

Moze gdybys naprawde odeszla, to po tygodniu mialabys swojego faceta u nog, skamlacego "WROC!!! B!!!! Ja sie
ochajtam i dzidziusia tez bedziemy mieli!!! Chyba w tej chwili Twoj facet powinien wybrac czy woli Ciebie jako
zone czy brak Ciebie w swoim zyciu. I tak chyba nalezy na to patrzec, a nie przejmowac sie gadamii o wolach
rozplodowych i tym co mowi tesciowa.

[Gość: Izabela]

Czy zdajesz sobie sprawę jak trudno w tym wieku znależć kogoś wyjątkowego? Oni
wszyscy są już w szczęśliwych związkach. Jak myślisz, ile lat Ci zajmie
znalezienie jednego z tych co się uchowali? A może jest ich tak mało, że nie
uda Ci się nawet trafić na któregoś z nich. Jeśli te sześć lat nic dla Ciebie
nie znaczy to odejdż, i nawet się nie oglądaj, ale jeśli coś znaczy to zostań z
nim, tylko proszę, zacznijcie ze sobą rozmawiać.

[Gość: Anna26]

Gość portalu: Izabela napisał(a):

> Czy zdajesz sobie sprawę jak trudno w tym wieku znależć kogoś wyjątkowego? Oni
> wszyscy są już w szczęśliwych związkach. Jak myślisz, ile lat Ci zajmie
> znalezienie jednego z tych co się uchowali?
>
Ha!!!!Przy takim sposobie myslenia, nic dziwnego, ze tyle kobiet zostaje w malo satysfakcjonujacych
zwiazkach. Najlepeij to z gory zalozyc, ze nikogo lepszego sie nie znajdzie i zoatac z facetem az JEMU sie
znudzi.

[Gość: orzeszek]

Pewnie mi sie oberwie od zwolenniczek szukania "tego lepszego", ale niestety
nie jest tak, ze "one" sa ok, a tylko jakosc ich partnerow mozna stopniowac.
Pewnie, ze kazdy nowy zwiazek to nowa szansa. Jednak czytalam kiedys badania
nad rozwiedzionymi-w nowych zwiazkach. I wiecie, co wiekszosc twierdzila? Z
czasem zalowali, ze tamto sie nie udalo, a problem jaki mieli w zwiazku nie
znikal sam z siebie przy nowym partnerze, jesli i oni nie wzieli sobie porazki
poprzedniego zwiazku do serca (i nie spojrzeli krytycznie rowniez na siebie
samych).
Nie lubie tego mowic, bo z natury jestem optymistka, ale za pewna bardzo madra
terapeutka powtorze: nie mozna miec wszystkiego w jednym zwiazku. Zazwyczaj to
znaczy, ze maz nie bedzie jednoczesnie najlepszym kumplem, albo kochankiem,
albo, ze oprocz zony bedzie jeszcze potrzebowal kolesi od pilki noznej itd,
itp. Moze byc tak, ze Twoj partner mimo, ze jest tak ogolnie akceptowalnym
facetem (jestes przeciez z nim) nie nadaje sie na meza/ojca. A jesli tak, to
lepiej go posluchac i poszukac innego, ktory sie nada. Ale i ten nie zaspokoi
wszystkich potrzeb, bo czytaj jw...

[Gość: Izabela]

Gość portalu: Anna26 napisał(a):

> >
> Ha!!!!Przy takim sposobie myslenia, nic dziwnego, ze tyle kobiet zostaje w malo
> satysfakcjonujacych
> zwiazkach. Najlepeij to z gory zalozyc, ze nikogo lepszego sie nie znajdzie i
> zoatac z facetem az JEMU sie
> znudzi.
>
Dlaczego z góry zakładasz że JEMU się znudzi?

[Gość: Anna26]

Dlaczego JEMU sie znudzi?
Bo nie zanosi sie na to by b. sie znudzila. Poczytaj jej wypowiedzi.
Zwiazek b. jest ustawiny tak by facet mial komfort. "On sie NIE MOZE ozenic" i juz. Nich ona sie lzami
zalewa i oglada za babami w ciazy. Trudno, sama sie tak zaltwila, ze chce slubu i dziecka.
Jestem przeciwniczka holubienia faceta, ktory nie spelnia podstawowych potrzb, ale jak juz jest to
kobieta ma go trzymac recami i nogami. Po co?

Ale moze masz racje moze jemu sie nie znudzi i za jakies 17 lat ozeni sie z nia. Jego matka nie
doczeka wiec bedzie mogl.

Oczywiscie, ze nie mozna miec wszystkiego w jednym zwiazku. Ale warto miec te podstawowe rzeczy.
Ja osobiscie wolalabym byc sama niz zyc na kocia lape z malzenstwo-fobem.
Ale b, to nei ja i ona sama wybierze zgodnie ze swoimi uczuciami.

Czy naprawde lepiej juz byc z facetem z przyzwyczajenia niz realizowac swoje zycie jako samodzielna
jednostka?

[Gość: Izabela]

Gość portalu: Anna26 napisał(a):

>
> Czy naprawde lepiej juz byc z facetem z przyzwyczajenia niz realizowac swoje zy
> cie jako samodzielna
> jednostka?
>
> Dlaczego sądzisz że to przyzwyczajenie? A może to miłość?

[Gość: Anna26]

Ja nie mam watpliwosci, ze to JEST milosc ...PLUS przyzwyczajenie.
Tak to z postow b. wyglda...
Izabelo, czy Ty bys zostala z facetem, ktory nie chcialby Cie za zone?
(Nie pytam o dzieci, bo wiem, ze ich nie chcesz.)

A poza tym to mam juz dosyc zabieranie glosu w tej dyskusji. W przypadku opisanym przez b.
widzialm siebie sprzed roku. I wiem jak to musi bolec gdy od trzyma w zawieszeniu nie mowi
kategorycznie ze sie nie ozeni ale nie mowi ze tak.

Koncze swoj udzial w tym watku. B. pozdrawiam i zycze jej by jej facet DOJRZAL, ZMADZRZAL i
OZENIL sie z b. Lepszej chyba i bardziej cierpliwej kobiety nie znajdzie. Cokolwiek zrobisz b. jestem z
Toba i bede o Tobie myslec cieplutko.

Poza tym moze b. zamiast sluchac niedoszlej tesciowej powinnas dla odmiany posluchac wlasnej
matki. Jesli Twoja matka jest choc troche podobna do mojej to powie b.: 'Jesli on sie nie chce zenic z
moja piekna inteligentna corka ty chyba jest glupi albo po prostu corki tej niegodny. Taka dziewczyna
jak Ty nie powinna wyplakiwac swych oczu dla kogos kto boi sie dorasnac."

POZDRAWIAM I SPADAM< bo jestem tutaj zbyt aktywna.

[Gość: Izabela]

Myślę, że powinniście ze sobą dużo rozmawiać, poruszać ważne tematy, poznać
wzajemnie swoje wnętrza, zaakceptować je, poznać swoje sekrety, swoje obawy i
marzenia. Rozmawiajcie o swoich uczuciach, i potrzebach. Ludzie muszą się
wpierw dobrze poznać zanim się pobiorą. Może bardzo Cię kocha, ale się boi, bo
dużo mówi się o tym, że po ślubie, a zwłaszcza po porodzie wszystko się
zmienia. Kończy się miłość, a zaczyna się bieganina. Mąż i żona zamiast ze sobą
żyją obok siebie, zaczynają się problemy, kłutnie. Nie wiem dlaczego, ale mam
takie dziwne przeczucie, że będzie dobrze.

Do: b, Izabeli i anny26

[Gość: ewka]

Dziewczyny, mowie to już od dwoch dni. Trzeba podjąc decyzję i wierzyć, ze
świat jest pełen fajnych facetów (i oczywiście odwrotnie, czemu zaprzecza
niedawno opublikowany sondaż Polityki pt. Bezżeństwo).
B! Podejmij decyzję i wierz w nią. Uwierz, że robisz dobrze. Myśl o sobie. I
wyobraź sobie siebie w tym związku za 10 lat z dzieckiem i niezadowlonym
facetem u Twego boku. Pomyśl, czy Twój partner jest tym, z którym chcesz sie
zestarzeć. To powiedziała mi kiedyś pewna starsza pani. Teraz ją rozumiem.
Wiem, wszyscy coś Ci radzą (tak jak mi moi przyjaciele) i każdy ma swoje
zdanie. Ja jednak zrobiłam coś okropnego. Wykonałam proces taki sądowy.
Powiedziałam w kilku słowach moim przyjaciołom (3 kobiety w tym 2 rozwódki i 2
mężczyzn, oboje szczęśliwi, pierwszy raz żonaci, z dziećmi)o moich rozterkach i
kazałam sobie doradzić. Werdykt był jednogłośny. Koniec. Przerażające?!
Pozdrawiam

[Gość: soso]

Czytajac ostatnie posty wiem, ze wszyscy maja jakas tam swoja racje i trudno
jest wrozyc temu zwiazkowi - moze bedzie dobrze a moze nie. Anna26 przypomniala
mi o jednym, ktore moze mi umknelo w nawale emocji ale ktore jest bardzo wazne
w sprawie. Anna26 cos mowi o walce o zwiazek, o danie z siebie czegos.
Oczywiscie, w milosci trzeba dorzucic cos z siebie bo ona nie kwitnie ot tak.
Nie nazwalbym tego walka ale raczej codzienna ale i przyjemna praca. No i tu
wlasnie wylania sie problem. Czy on, partner b, chce wlozyc jakis wysilek w ten
zwiazek, zejsc z fotela, objac ja, przytulic, porozmawiac, popatrzec na nia z
uczuciem i zrobic cos, co wymaga wysilku - zwiazac sie na cale zycie, miec
dzieci, ciagnac razem ten woz codziennosci. Wszystko kosztuje nasza energie,
takze kwiaty, prezenty, zmywanie naczyn, praca w ogrodku czy zakupy. Kosztuje
rezygnacja z wlasnych planow by pozwolic zrealizowac plany partnera. Tych
wysilkow jest wiele. Procentuja one wspaniale, bo jest sie po prostu
szczesliwym. Ale czy partner b jest zdolny do zejscia z fotela? Wydaje sie, ze
nie. Jego przeraza odpowiedzialnosc i choc widzi lzy b to i tak wciaz
silniejsze jest cieplo fotela. Jezeli myslicie, ze to niemozliwe, by
zaspokojenie tak waznych oczekiwan moze ktos lekcewazyc i preferowac fotel to
patrzycie z punktu widzenia b. Dla niego sytuacja jest naturalna. On ma w rece
jakies usprawiedliwienia i lezy w tym fotelu odgrodzony od ewentualnego wysilku
garstka slow. On nie kocha! Tak to widze skoro nie potrafi wykrzesac w sobie
energii potrzebnej na bycie razem naprawde. I co bedzie, jak sie go zmusi do
malzenstwa? Bedzie gorzej. Dal bycia razem musi byc silna wola z obu stron.
Inaczej tylko wieksze bedzie rozczarownia i bol jak on kiedys odejdzie lub jak
taki stan bedzie drazyl zwiazek przez lat az dziewczyna sie zupelnie wypali i
zostanie zyciowym wrakiem. Nie zyczcie tego b. Nie zyczcie jej, by oszczednosci
swego zycia wydala na kupony niedzielnego totolotka.

[Gość: Izabela]

Napisałaś, że kiedy nie rozmawiacie o dziecku jest cudownie, więc to na pewno
musi być miłość. Nie wszyscy mężczyżni potrzebują miłości, rozumiesz? Myślę, że
masz dużo szczęścia. Mieszkacie razem od czterech lat, dobrze wam ze sobą. To
się nie zdarza często. Jak myślisz, ile lat zajmie Ci znalezienie kogoś, a ile
lat sprawdzenie czy to ten właściwy. Bo widzisz, czasami, przez kilka lat jest
dobrze, a potem wszystko się psuje. A u was? Jedyny problem po tylu latach to
brak dziecka? Czy tak? Nie podejmuj decyzji zbyt pochopnie. Ja mam nadzieję, że
się jakoś dogadacie.

[Gość: b]

Prawdę mówiac to ja też mam taką nadzieję. I chciałam dodać, że to nie jest
tak, że On bierze. Powiedziałacym, że wręcz przeciwnie - to ja dużo więcej
biorę niż daję, wyciskam z Niego soki - emocjonalne. Jak nie układało mi się w
pracy - byłam przez kilka miesięcy bezrobotna - to On trzymał mnie za fraki i
powtarzał, że będzie dobrze. zdopingował mnie do nauki pływania, nauki jazdy
samochodem, do zaczęcia nauki francuskiego. W każdej chwili, kiedy jestem
smutna momentalnie to wyczuwa, a jeżeli jestem smutna, bo znowu zobaczyłam małe
dziecko to mówię 'to samo' i On wie, o co chodzi.
Są pewne rzeczy w Jego psychice, których nie rozumiem, a On też nie do konca
umie czy chce to wytłumaczyć.
dzieki za listy. B

[Gość: Ania]

I ja wtrącę swoje trzy grosze.Zostaw tego faceta zanim on zostawi Ciebie,Zrób
to pierwasza będzie Cię nmiej bolało.Bo będzie to twoja decyzja.Po prostu facet
nie jest gotowy a na siłę się nie da.Facet prawdopodobnie nie natrafił jeszcze
na swoją kobietę.Jesteś tylko jego rezerwą dopuki nie znajdzie "czegoś
lepszego",wybacz mi za moją brutalność,chciałabym się mylić.Ja coś takiego
przeżyłam.To było okrutne.Potem poznałam mojego męża,i aby się zabezpieczyć
postawiłam mu ultimatum.Pobraliśmy się,ale minęło już 12 lat a on wciąż
dojrzewa,z każdym rokiem jest coraz lepiej,a on w roli męża i ojca czuje się
lepiej.Dziś nie wiem czy postąpiłabym tak samo.Czy podjęłabym się nauki
wchodzenia męża w dorosłość.Dużo mnie i jego to kosztowało.Jesteśmy dobrym
małżeństwem,dogadujemy się,mamy trójkę dzieci.Ale wciąż mamy wrażenie że to
wszystko nastąpiło za szybko.Nie było tego upragnionego wyczekiwania.U Ciebie
to nastąpiło,u Twojego Partnera nie poczekaj może jeszcze trochę, a może już
nieczekaj, nie wiem.Rozumiem twoje obawy,mijające lata,czas.Ale jeśli się
bardzo męczysz w tym związku.Tylko Ty to musisz przeanalizować i
zadecydować.Ale nie inwestuj w lokatę która Ci się nie zwrucinie mówiąc o czymś
dla siebie.Trzymam kciuki Ania.