tłumaczyć?

[aaggaa9]

3 lata temu mąż założył firmę i od tego czasu zaczęło się robić zle,zle i
jescze gorzej.stres, niepowodzenia, upiorne przepracowanie przynosi do
domu.wiem,ze sie dzieje z nim cos złego (co zreszta łatwo można wytłumaczyc),
ale ile ja moge to tłumaczyc, ile moge godzic sie na irracjonalne zachowanie
ojca i meża?!mąż potrafi byc czuły i "przyjemny" ale w ciągu chwili zmienia
sie w chama i prostaka.przeklina i szaleje przy dzieciach.był pare m-cy temu u
psychiatry (na moja prosbe), któru orzekł depresje i przepisał lek, którego
mąż nie zazywa.mnie to wcale nie wyglada na depresje , depresja nie jest chyba
tak agresywna?!nie wiem co robic, czuję do niego taki wstręt zaznałam juz tyle
przykrosci i poniżenia.ale oczywiscie moj mąż uwielbia "odwracanie kota
ogonem" i to mi w każdym momencie wywala brudy sprzed lat (hitem jest nie
podanie przeze mnie mu kawy /jeszcze przed slubem/),mysle tez ze maz ma wiele
kompleksów co rusz wmawia mi ze ktos tam mi sie bardziej podoba od niego
własciwie nie mogabym nic powiedziec o kims innym, bo przy kłótni wszystko
zostanie użyte przeciwko mniie.nie wydaje mi sie to jesgo zachowanie
charakterologiczne tylko cos głebszego.to fakt ze mąż zawsze byl przeczulony
na własnym punkcie i nie umiał przyznac sie do winy.naajgorsze ze dzieci
patrza na brak logiki w postepowaniu a przede wszystkim te irracjonalne
wybuchy o wszystko (nie sposób tego uniknąć bo nigdy nie wiadomo do czego sie
przyczepi, co wywlecze),dzis jestem spokojniejsza bo od paru dni nie
rozmawiamy i jest LEPIEJ , bo wiem że bedzie spokój, a najbardziej przykre
jest to kiedy jest dobrze, a on w tak idiotyczny sposób to psuje np kupuje cos
w sklepie ja stoje z dziecmi obok to w zasadzie musze patrzec i pilnowac go
czy to zabiera, bo ostatnio były 2 awantury o to "gdzies sobie łażę on myslał
ze ja to zabieram"horror , bezsens, bezsilność .właściwie nie wiem czy są na
to rady napiszcie jak to widzicie.troche chaotycznie to napisałam, ale
musiałabym chyba dobe pisac, aby wszystko rozwinąć.czy to że ktoś ma tak
trudne zawodowo życie i żyje w tak wielkim stresie go tłumaczy?on chce ode
mnie wsparcia ja w zamian dostaje kopy w dupe on twierdzi ze ja mam o wiele
łatwiej od niego i nie mam na co narzekac (w czym ja mam gorzej niz inne
kobiety -zwykł mawiac)a skad ja mam miec siły i cierpliwosc do zycia.nie mam w
najbliżeszj mi osobie wsparcia?błędne koło.co ma sens?

[ya_bolek]

Yedyne co mam do ppowiedzenia to ze az przykro czytac. Czapa. Przeyebane.

[amaterasu1]

Chyba musicie popracować nad swoim związkiem.

1. wywlekanie brudów podczas kłotni to straszne świństwo, bardzo rani, nic tego
nie tłumaczy. może warto się nauczyć krytyki bez niszczenia drugiej osoby i
wspólnego rozwiązywania problemu

2.brak umiejętności przyznania się do winy - fatalne :( odwracanie kota ogonem
b.niska samoocena, silne mechanizmy obronne psychiki
współczuję - zal na taką osobę potrafi narastać latami
ja w takich sytuacjach staram się na bieżąco i z poczuciem humoru 'punktować'
ale czasem się nie da

3. nic nie tłumaczy jego wyżywania się na Tobie i dzieciach. Niech zmieni pracę
jak ta go tak obciąża. Inaczej znerwicujesz się poważnie i Twoje dzieci też.

ma cięzki okres, więc może wsparcia poszukaj gdzie indziej.
ale masz rację, że na dzieci takie zachowanie rodziców nie ma najlepszego
wpływu.
tylko że one mają swój rozum i dzięki temu w przyszłości pewnie będą takich
sytuacji unikać ;)
dbaj o siebie i swoje zdrowie psychiczne

[varia1]

Witaj,
cóz ci można poradzić?
Na początek powiem, że jestem w trochę podobnej sytuacji, tyle, że mój mąż nie prowadzi firmy, ale pracuje w budżetówce, a ja "dorabiam" do jego pensji 2-3 razy tyle, co on na etacie. I tu jest problem.
Zachowanie mojego męża jeszcze do niedawna było tak bardzo podobne do tego co ty opisujesz.
Furia, rozkojarzenie, chamskie odzywki.
Jeszcze jeśli możesz wyjść z domu - do pracy, między ludzi - pół biedy, zapominasz o pewnych sprawach i mnie się to kiedyś jak pracowałam poza domem - udawało...
Od półtora roku pracuję w domu, on pracuje w systemie zmianowym, więc sporo ma czasu wolnego, w tym czasie zdarzało mu się nie kiwnąć palcem, kiedy ja padałam na pysk, żeby pogodzić całą domową robotę z tym, co miałam zlecone, na konkretne terminy. Zero zozumienia i jeszcze fochy, że jestem zmeczona, a szczytem przyjemności było usłyszeć, że wyglądam nie tak, zachowuję się źle i jestem "kretynką" ( ja- wyższe, trzy języki, aktywna - on, zawodówka, zero dokształcania, mimo sugestii i możliwości)

No i ogólnie do d..., ale wiesz jak jest dziecko to się jednak zastaniawiasz nad wszystkim... sama wiesz na pewno o czym myślę...

No, ale niestety, nie mogłam tego znieść dłużej... Przemyślałam sprawę, doszłam do wniosku, że sobie poradzę, a dziecko przez nasze awantury niemalże wpędziliśmy w depresję, z której wychodzenie zajęło mi kilka miesięcy pełnej aktywności i dyspozycyjności 24h na dobę ( łatwo nie było)

No i przeprowadziłam rozmowę, a właściwie - wygłosiłam orędzie:)
Powiedziałam mu, że nie interesuje mnie jak i dokąd, ale ma się wyprowadzić, bo nie czuję potrzeby posiadania lokatora , którego muszę obsługiwać.
Wzięłam na siebie wszystkie - niemałe- wspólne zobowiązania finansowe
dałam mu do dyspozycji co tylko sobie chce ze wspólnego majątku (większość to mój wkład z czasów przed zawarciem małzeństwa)
... i powiedziałam, że nie interesuje mnie żadna dyskusja na ten temat.

No i to był - jak się okazało - złoty środek.

Od kilku tygodni jest zupełnie inaczej. Mój mąż stara się bardzo w czasie kiedy jest w domu zajmować się dzieckiem, odkrył, że wie gdzie w domu stoi lodówka i inne sprzęty agd, nie do wiary
Zaczął się też uśmiechać nie warczeć - SZOK!

Nie mówię, że to byłby dla ciebie dobry sposób, bo sama najlepiej znasz swoją sytuację - ale może weź to pod uwagę?

Pozdrawiam,
Varia-tka

[aaggaa9]

no widzisz nawet zapomniałam o tym napisać, że mąż w domu nie kiwa palcem , nic
nie musi zrobic, bo go odciążam , bo mu ciężko.na szczęście jestem silna, bo
skopanym dzieciństwie tyłek twardy, ale nie wiem ile to jeszcze
wytrzymam!!!obiecałam sobie , że moje dzieci nie zaznają tyle krzywdy co ja ,a
jednak nie do konca ich uchroniłam, są swiadkami awantur!!!!
moja sytacja finansowa Varia jest na ten moment zależna od męża (od wrzesnia
pójdę do pracy).ale z drugiej strony ja go nie chce tak zostawiac, bo upieram
sie przy tym , że on potrzebuje pomocy conajmniej psychologa.gdy otrzyma
stabilizujaca pomoc pomyślę co dalej.na razie musze go namówić na wizyte a co
najwazniejsze musi znalezc na nia czas!(a jest bardzo niesłowny i
spoznialski)dzieki, że piszecie

[spiral_architect]

Tego psychiatre, ktory orzekl depresje to bym gdzies zaskarzyl.

Mechanizm jest nerwicowo-stresowy. W ICD-10 (a moze i w DSM) jest jasno
napisane, ze przedluzajacy sie, ciagly stres (2 lata lub wiecej) moze zmienic
osobowosc.

Maz Twoj ma pewnie duza potrzebe osiagniec. Niepowodzenia to frustracja, czyli
inaczej stan niezaspokojonej potrzeby. Ona nasila stres, stres frustracje - i
tak sie tworzy kolo, ktore sie samo napedza. Juz Freud zauwazyl, ze silna
frustracja rowna sie agresji; do tego jest to agrsja niekontrolowana.


Co to za firma ? Jakiego rodzaju ? czy maz zdaje sobie sprawe co jest przyczyna
jego niepowodzen w dzialalnosci gospodarczej ?

[linoskoczek]

Napiszę Ci tak. Gdy w rodzinie jest osoba chora na depresję, to leczyć należy całą rodzinę, a nie
wyłącznie chorego. Depresja to podstępna choroba, która niszczy bliskich choremu ludzi. Tobie też
potrzebne jest wsparcie! Z twojego postu wynika, że nie masz już siły. Po prostu. I masz prawo
nie mieć tej siły i nie mieć ochoty ciągnąć tego wózka. nie jesteś cyborgiem, tylko czlowiekiem.
Osobą przestraszoną, przytłoczoną. zdezorientowaną i potwornie zmęczoną sytuacją w domu.
Agnieszko, jeśli masz możliwości, wybierz się do psychologa lub psychoterapeuty. Nie czuj sie
winna z tego powodu, że masz dosyć ogromnych wahań nastrojow męża, jego agresji, jego
pretensji. To nie prawda, że bliska zdrowa osoba jest w lepszej sytuacji niż osoba chora na
depresję. To można włożyć między bajki. W niesłusznym założeniu to ty masz być tą silną, dobrą,
współczujacą i rozumiejącą żoną, która wszystko zniesie, wszystko wybaczy i o wszystkim
zapomni. A kto ma zrozumieć i współczuć Tobie? Nie jesteś odpowiedzialna za chorobę swojego
męża. Cokolwiek by się na nią złożyło (problemy w pracy, w domu, nieporozumienia małżeńskie) -
nie Ty jesteś za to odpowiedzialna. Ale możesz pomóc. Chcesz pomóc. "W zdrowie i chorobie
dopóki śmierć nas nie rozłączy" - niemożliwa idea, która prowadzi do frustracji. Oczywiście, nie
neguję Twojej miłości do męża, przywiązania i chęci pomocy. Chodzi o to, by zdać sobie sprawę,
że Ty też potrzebujesz pomocy. Pomyśl o sobie.

[no1teresa]

aaggaa, widze duzo podobienstwa w zachowaniu Twojego meza do BPD - Borderline
Personality Disorder. Ta zmiennosc, brak logiki, krancowe reakcje,
nieprzewidywalnosc; poczytaj o BPD i sprawdz, czy to ten przypadek
sytuacje stresowe bardzo nasilaja typowe zachowania, jesli to to, to bardzo
wspolczuje, wykonczyc sie i wyczerpac mozesz bardzo szybko
powodzenia

[aaggaa9]

bardzo dziekuje za wszystkie odpowiedzi, na prawde fajni jesteście.najbardziej
jednak O ZGROZO przypadek BPD pokrywa się z męża zachowaniem.Jezu jestem
przerażona nie wiedziałam nic o czymś takim!a co najgorsze przypadek
beznadziejny nie do uleczenia i trudny w diagnozie.co robić?
huśtawka nastrojów tak typowa dla męża raz jestem dobra za chwilę zła!mam
nadzieję jednak,że może przy takim ciągłym stresie i wyczerpaniu objawy moga być
podobne dla BPD!
bo ile człowiek jest w stanie tego stresu unieść!?żal mi go strasznie,że tak
ciężko pracuje i czuję się winna.z drugiej jednak strony ja biore na siebie
ciężar wychowania, opieki i domu totalnie i bezgranicznie na siebie, a on ma
zarabiać, a że tak trudno to przychodzi?nie ma winnych

ale tych wybuchów i ciągłych awantur przy dzieciach NIC nie tłumaczy, ja też
staram się na biedakach nie wyżywać.

reasumując czy stres i BPD dawałyby podobne objawy?

[gappa1]

(hitem jest nie
> podanie przeze mnie mu kawy /jeszcze przed slubem/),

to mnie strasznie zmrozilo. brrr. ale tak jest przewaznie gdy pisze sie o
konkretach a nie o ogolnikach.

[vampirek444]

Twój mąz potrzebuje SUKCESÓW!!!!!!!!
Po prostu.... Sam przezywałem takie stany kilka lat temu, zanim firma sie nie
rozwineła na tyle, ze mogłem swojej rodzinie zapewnic godziwy byt....
Ten stress to bezsennośc, skoki nastroju, to na pewno nie depresja i dobrze, ze
Twój mąz nie bierze leków, bo jeśli juz cos ma, to jest to stan depresyjny
przeplatany stanem euforycznym.... Biorąc tabletki na podwyższenie nastroju,
musialby po kilku dniach brac leki na jego obnizenie....
Oczywiście nie ma mowy o wypoczynku, urlopie itd, prawda?
Jedyna metoda, to nie dyskutowac. Nie ma zadnych argumentów, i dyskusja z Nim
nie zwiekszy Jego poczucia wartości.... Twojego tez nie. Najlepiej wyjśc z domu,
jak zaczyna szalec, no i tłumaczyc dzieciom, dlaczego Tata jest teraz "inny"....
Pozdrawiam:)