Między nami

[Gość: TVN]

W kolejnym wydaniu programu „Między nami” spróbujemy odpowiedzieć na pytanie,
czy Polacy zgodnie ze światową tendencją próbują dostosowywać się do rynku
pracy, tzn. zmieniać zawód, podnosić i rozszerzać kwalifikacje, uczyć się
nowych specjalności , wtedy kiedy wymaga tego od nich sytuacja, a nawet na
wszelki wypadek. Czy Polacy mają na życie plan B? Czy widzą taka potrzebę?

Eksperci twierdzą, że bezpowrotnie minęły czasy, kiedy ludzie związani byli z
jedną firmą czy instytucją przez całe życie. Szacuje się, że osoba wchodząca
na rynek zawodowy kilkakrotnie zmieni specjalność lub całkiem się
przekwalifikuje. Nadchodzą czas „robotnika umysłowego: absolwenta uczelni,
który kilka razy w życiu zmieni profesję.

Czy Polacy liczą się z taka koniecznością i czy już dziś zmuszeni do tego
wysokim bezrobociem potrafią skorzystać z tej możliwości. Czy szukają planów
B czy C. Jakie są ich doświadczenia?

Czy zmiana zawodu to szansa dla tych, którzy stracili pracę?

Z badań prowadzonych przez firmy Profile i SMG/KRC wynika, iż tylko 44%
Polaków jest gotowych zdobywać nowe umiejętności , a zmienić zawód jedynie
31%.

/Jednocześnie ponad połowa przyznaje , że ich słabą stroną jest nieznajomość
języków,

dla 47% - nieumiejętność obsługi komputera, a dla 39 % -wykształcenie./

Dlaczego nie chcemy zmieniać zawodu czy podnosić kwalifikacji mimo ogromnego
bezrobocia? Czy to kwestia mentalności, lenistwa? Czy to spuścizna po
poprzedniej epoce, kiedy obowiązywała zasada ”Czy się stoi , czy się leży,
1500 się należy”. A może paraliżuje nas strach przed nowym i nieznanym lub
prozaiczny brak pieniędzy? Czy „przeciętny” bezrobotny w Polsce ma środki na
to , być się przekwalifikować, czy „państwo” wspiera go w takiej sytuacji,
czy pozostawia „na lodzie”, bo bieda nie pozwala na rozwijanie programów
przekwalifikowania i aktywnego poszukiwania pracy, środków starcza tylko na
zasiłki.

A może bariera jest wstyd i niechęć do zdrady tego, co było nie tylko
zawodem, ale i pewną kultura, tradycją? Czy górnik z dziada pradziada
odnajdzie się w innym zawodzie? Czy wykonywanie przez niego innej ciężkiej
pracy fizycznej / - np. prace melioracyjne/ będzie dla niego degradacją?

Czy niższy prestiz potencjalnego nowego zawodu powstrzymuje nas od zmiany?

W USA „ŻADNA PRACA NIE HAŃBI” , ale czy ta zasada obowiązuje również w
Polsce?

Czy aktor, który zostanie agentem ubezpieczeniowym , górnik, który
jest „tylko” kierowcą , właściciel firmy remontowej, który jest dziś Panem
STOP / przeprowadza dzieci przez przejścia dla pieszych/ mają powód do
wstydu?

Lenistwo, brak pieniędzy, wstyd, a może bezradność i brak umiejętności
powstrzymuje nas od zmiany?

Czy każdy człowiek może się przekwalifikować? Czy wymaga to specjalnych
predyspozycji psychologicznych? Czy takie umiejętności można zdobyć, czy
można się nauczyć elastyczności i przedsiębiorczości? Czy programy prowadzone
przez „pośredniaki” czy specjalistyczne firmy szkoleniowe, wchodzące do
likwidowanych czy restrukturyzowanych zakładów pracy przynoszą efekty? Czy
zniechęconego, pasywnego, nie wierzącego w siebie bezrobotnego, który w
dodatku nie ma żadnych zapasów finansowych , można zmienić ? Jak duża jest w
Polsce grupa „zawodowych bezrobotnych”? Czy młodzi ludzie lepiej radzą sobie
w takich sytuacjach, czy nowe pokolenie nie ma oporów przez zmiana zawodu?

[Gość: Jo]

To mój tekst, a raczej przeze mnie przekopiowany. Przepraszam, za szybko mi
poszły paluszki po klawiszach. Ale IMHO temat chyba wart pogadania?
Od siebie: nihil novi sub sole. Nigdy nie pracowałam w zawodzie wyuczonym i od
6 lat bezustannie się przekwalifikowuję. Co nie zmienia faktu, że teraz nie
pracuję.