do Arka_cz - apropos odległości.....

[anx]

Cześć!
Arku, wiele razy podkreślałaeś w postach, że jesteś z Dziewczyną z innego
miasta i dzieli Was odległośc.
Jeżeli to nie jest jakas wielka tajemnica, to czy mógłbyś poopowiadać mi
trochę o tym jak mimo tego udaje Wam się być razem?
Jak często sie spotykacie? Jak się kontaktujecie ( podejrzewam, że telefon i
Internet - ale czy to wystarczy??)
No i jakie rachunki Wam potem przychodzą?:))
Czy to w ogóle ma sens - nie być z kimś na co dzień?
Przepraszam za tyle pytań, ale właśnie poznałam kogoś z innego miasta i nie
wiem czy mam się w to pakowac? ( nie ukrywam, ze bardzo bym chciała, ale
jednak ta odległość.....nmie przeraża..)
Dzięki.

[Gość: Kredka]

Wprawdzie nie jestem Arkiem :-), ale też mam chłopaka, który jest z Wrocławia,
podczas gdy ja mieszkam i studiuję w warszawie - do tego nigdy nie
mieszkaliśmy razem - poznaliśmy sie na wakacjach. Spotykamy sie sporadycznie -
raz w miesiącu na weekend, ale jest dobrze. dzwonimy do siebie codziennie,
czasem nawet z pracy :-). Jest Internet. Nasze spotkania to całe krucjaty,
święto - cos bardzo oczekiwanego. Wiemy juz o sobie chyba wszystko, ufamy
sobie - On szuka pracy w warszawie - chce sie tu przenieść. Wszystko będzie
dobrze. A odległość? Ja uważam, że w początkowym okresie znajomości to nawet
lepiej. To taka próba - uczucie albo sie rozwinie (jesli prawdziwe) albo
wygaśnie (jeśli taki "żart"). U nas jest coraz lepiej. Nie przerazą mnie rok
czy nawet dwa takiej rozłąki bo to też ma swoje uroki. powodzenia i rezygnuj
jeśli to coś fajnego. Kredka

[anx]

Tak. MAsz rację.
Ale myśle o takich ludzkich sprawach. Np. gdy maszproblem i potrzebujesz sie
przytulic. Gdy spotka Cie cos wspanialego i chcialabys to uczcic.
Gdy jest impreza, na która przychodza same pary....
Gdy nie mozecie zyc wspolnym zyciem po prostu...

[krop.ka]

anx napisała:

> Tak. MAsz rację.
> Ale myśle o takich ludzkich sprawach. Np. gdy maszproblem i potrzebujesz sie
> przytulic. Gdy spotka Cie cos wspanialego i chcialabys to uczcic.
> Gdy jest impreza, na która przychodza same pary....
> Gdy nie mozecie zyc wspolnym zyciem po prostu...


Fakt, są pewnie "niedogodności". Trzeba się do nich przyzwyczaić, to zajmuje
trochę czasu, ale jest możliwe:)
Wszystko zależy od tego, na ile poważnie podchodzisz do takiej znajomości.
Jeśli nie jest to przelotna miłostka, jeśli czujesz, że to może być TO - warto
angażować się w taki związek.
Tym bardziej, że przecież odległość nie musi dzielić Was wiecznie... Gdy
naprawdę chce się być razem, ten problem również da się rozwiązać:) Ja traktuję
rozłąkę jako stan tymczasowy.

I mnie osobiście ta myśl daje nadzieję i siłę do wytrwania w takim "układzie" -
że kiedyś będziemy mogli "żyć wspólnym życiem po prostu..." :)

[arek_cz]

krop.ka napisała:

[...]
> rozłąkę jako stan tymczasowy.
> I mnie osobiście ta myśl daje nadzieję i siłę do
> wytrwania w takim "układzie" - że kiedyś będziemy mogli
> "żyć wspólnym życiem po prostu..." :)
Dokladnie :)
W sile uczucia miedzy mna a moja Ukochana nie bede
wnikal. Ale to jest wlasnie podstawa - sila, wiarta i
milosc. Gdyby to byla milostka to pewnie by sie dawno
skonczyla. Ale ja kazdego dnia gdy sie budze w pustym
lozku to i tak mysle ze Ona jest i tak obok.
I wiem ze warto czekac i tesknic - bo wiem dla Kogo :)
To czy Twoja znajomosc przerodzi sie w milosc nie wiem i
sama pewnie tez jeszcze nien wiesz. Ale lepiej sprobowac
i stwierdzic ze to jednak nie to, niz pluc sobie w brode
ze moze jednak trzeba bylo.

[siona]

Jeśli naprawdę będziecie chcieli być ze sobą to odległość nie będzie żadną
przeszkodą. Tęskni się straszliwie, potwornie brakuje TEJ drugiej osoby,
tydzień od jednego do drugiego weekendu dłuży się niemiłosiernie, ale za to jak
cudownie jest w te weekendy spędzane razem :)))
Od przeszło 3 lat jestem szczęśliwą żoną mężczyzny, z którym przeszło rok
spotykałam się tylko w weekendy, bo niestety też dzieliła nas duuuża odległość.
Nadal cieszy mnie niesamowicie to, że nareszcie codziennie jestem z NIM, że
usypiam przytulona do NIEGO itd. itp :)))

[werksa]

byłam z kimś kto nie mieszkał w moim mieście.
I były to najpiękniejsze chwile mojego życia.. to oczekiwanie na kolejne
spotkanie, tęsknota... to było coś niesamowitego.
bardziej doceniałam każdą spędzoną z nim minutę... chłonęłam każdą rozmowę..
pokochałam go całą sobą.. przede wszystkim czułam, że jest przy mnie.. mimo
dzielącej nas odległości.

próbuj... naprawdę warto nawet gdyby się nie udało
powodzenia

[vicca]

Ponieważ to mnie Arek_cz tak pięknie opisuje zabiorę głos ;)
Rachunki są czasem rzeczywiście niezłe, spotykać się też nie spotykamy tak
często jakbyśmy chcieli, ale...
Ale jesteśmy bardzo szczęsliwi z każdego spotkania - mimo ze zawsze trwają za
krótko. Odległość (358 km w lini prostej) jakoś nas nie przeraża - może dlatego
że to rozwiązanie czasowe i mocno działamy aby tą "czasowość" skrócić jak
najbardziej. I uda nam się - prędzej czy później.

Warto.

Pzdr ciepło V*

[Gość: Melba]

Ja też byłam w takim związku realcji Warszawa - Kraków i wytrwaliśmy...3
miesiące. Potem M. rzucił wszystko w cholerę i przyjechał do mnie z walizą. Od
razu zaczęlismy się kłócić i już się tak ponad 2 lata kłócimy :) Miłość
korespondencyjna umarła razem z wiekiem wyjazdów na kolonie...wiem, czasem
inaczej się nie da, ale dążyłabym do jak najszybszego dzielenia nawet
najpodlejszej, ale wspólnej nory.

[Gość: Pola]

Czesc Melbciu kochana, podnioslas mnie na duchu tym
postem :-)

Buziaczki
P.

Poluś kochana moja

[Gość: Melba]

Napisz do mnie w końcu maila, to już ja Cię podniosę na duchu, że hej! I adres
pocztowy zarzuć, bo kartka dla Ciebie już miesiąc po mieszkaniu spaceruje, ale
jak tu wysłać, jak milczysz...?

[Gość: Pola]

> Napisz do mnie w końcu maila, to już ja Cię podniosę na
duchu, że hej! I adres pocztowy zarzuć, bo kartka dla
Ciebie już miesiąc po mieszkaniu spaceruje, ale jak tu
wysłać, jak milczysz...?

----no tak sie zbieram..wiesz, rozumiesz...:-(
napisze Melbus i o Twoj adres tez poprosze, bo upatrzylam
fajne stringi dla M. haha :-)

[Gość: Melba]

Już zakładam wątek o stringach :)

[arek_cz]

Wiem ze to jedyne wyjscie i ostatnim razem jak wracalem
od Niej to wsiadlem do pociagu prawie sila.
Z kazdym spotkaniem jest trudniej.
Aktualnie czuje sie niemal na krawedzi mam ochote
spakowac manele i isc do Niej - ale jeden problem praca :(
A ciezko utrzymac sie za jedna pensje. To jest ten jedyny
problem ktory odwleka chwile gdy wreszcie zamieszkamy
razem, bedzie Dom - ale nie 4 sciany tylko czlowiek
ktorego sie bardzo kocha i jest sie kochanym, kotek...
Zrealizujemy nasze wspolne plany.

Pozdrawiam cieplutko :)

[krop.ka]

Gość portalu: Melba napisał(a):

> Ja też byłam w takim związku realcji Warszawa - Kraków i wytrwaliśmy...3
> miesiące. Potem M. rzucił wszystko w cholerę i przyjechał do mnie z walizą.

:)))
Ja też jestem czasami bliska takiego kroku:) Powitania, pożegnania, planowanie
weekendów na miesiąc naprzód, zatłoczone dworce, długie godziny spędzone w
nocnych pociągach... - czasami strasznie to męczące. I chciałoby się już nie
wyjeżdżać, zostać po prostu i zamieszkać razem tak od zaraz, machając ręką na
konsekwencje. Niestety, rzeczywistość jest brutalna (praca). Ale będzie dobrze,
mam nadzieję:)

[dundee_girl]

Ja co prawda nie jestem Arkiem, ale...
Przez prawie rok utrzymywalam zwiazek na odleglosc, moj obecny malzonek
mieszkal w Australii. Bylo ciezko, ale jak ktos chce, naprawde kocha wytrzyma,
nie powiem ze bardzo nam pomoglo to ze obydwoje wiedzielismy ze to bedzie tylko
rok:-)))

Zycze powodzenia
Pozdrawiam