wyprowadzka

[z_dzinsu]

Ile macie / mieliscie lat wyprowadzajac sie z domu rodzinnego? Dobiegam
cwiercwiecza i ciagle nie mam forsy na samodzielne zycie. A zycie z rodzicami
w tym wieku, frustruje mnie z kazdym dniem bardziej. Co z tego, ze mam prace -
i tak nie starczy na wlasny kat. Czy to normalne zeby w wieku 25 lat nie
oddzielic sie ostatecznie od rodzicow? Moja frustracja sie poglebia, jesli
pomysle sobie, ze w 30 - ste urodziny bedzie tak samo jak teraz. Bardzo sie
tego boje.

z_dzinsu

[kwieto]

20 lat.
co rozumiesz przez "wlasny kat"? Wynajecie mieszkania np. na spolke z kims (jak robia to studenci) nie jest takie drogie...

[Gość: Lila]

Jest to chyba bardzo indywidualna sprawa. Ja wyprowadzilam sie z domu w wieku
15 lat - najpierw liceum w innym miescie, szybko zaczelam zarabiac dorywczo na
stancje i inne wydatki. Mimo ze potem w okresach przejsciowach pomieszkiwalam w
domu rodzinnym to jednak nigdy tam nie wrocilam na stale. Natomiast moja
znajoma ma 40 lat i wlasnie wrocila do domu rodzinnego, mimo ze po rozwodzie
dostala nie tylko wysokie alimenty i mieszkanie ale i dobrze platna prace -
niektorzy nigdy nie potrafia sie usamodzielnic. Ten krok zalezy tylko od
nas,ale zarowno za dlugie miszkanie w domu rodzinnym jak i przed wczesne
opuszczenie go wywiera konkretny na nas wplyw - +

[anahella]

ja mialam 18 lat i ani przez chwile nigdy tego nie zalowalam.

21 lat n/t

[Gość: Pola]

zgodzę sięz Tobą...

[la_passionata]

... a propos beznadziejności tej sytaucji. Sama przez to przechodzę :-( Szkoda
mi kasy na płacenie komuś 1200 złotych miesięcznie, tylko dlatego (aż dlatego)
że u niego pomieszkuję. W mojej świadomości są to pieniądze wyrzucone w błoto.
Mieszkam tylko z Mamą, nie mam bogatych babć czy cioć i wujków, żebym miała po
kim dziedziczyć. Do wszystkiego muszę dojść sama. To trochę trwa. Ale męczy, bo
już chcę zamieszkać z Narzeczonym w wymarzonym gniazdku.
Chyba jednak na jesieni coś wynajmiemy.......bo ile można być ze sobą nie będąc
ze sobą na co dzień?

[chonorata]

la_passionata napisała:

> Szkoda
> mi kasy na płacenie komuś 1200 złotych miesięcznie, tylko dlatego (aż
dlatego)
> że u niego pomieszkuję. W mojej świadomości są to pieniądze wyrzucone w
błoto.

Ja myślę, że wszystko jest kwestią priorytetów. Ja wyprowadziałam się z domu w
wieku 21 lat, bo chciałam zamieszkać razem z facetem i usamodzielnić się. Na
począku przez 3 lata wynajmowaliśmy mieszkanie, mimo tego, że oboje jesteśmy z
Warszawy. Tylko, że dla nas nigdy nie były to pieniądze wyrzucone w błoto. To
poprostu cena jaką trzeba zapłacić za niezależność, za możliwość kochcania się
na blacie w kuchni, rzucania talerzami w trakcie awantury itp. itd.

> Mieszkam tylko z Mamą, nie mam bogatych babć czy cioć i wujków, żebym miała
po
> kim dziedziczyć. Do wszystkiego muszę dojść sama. To trochę trwa.

My też do wszystkiego musieliśmy dochodzić sami. Nie było i nie jest to łatwe,
ale w tym momencie mieszkamy już we własnym mieszkaniu. Myślę, że takie
dochodzeniu do czegoś własnymi siłami daje o wiele większą satysfakcję, niż
wprowadzenie się do mieszkania "po babci".

pozdrawiam,
honoratka

[Gość: Allegra]

Miałam 22 lata i męża, a wyprowadzilismy się tak jak stalismy, po awanturze z
moja mamą o palące się w nocy w łazience światło.. Od tego czasu nigdy już nie
wróciłam do domu rodzinnego, najpierw mieszkalismy z babcią mojego męża, potem
w mieszkaniu po babci, a potem kupilismy sobie własne.. Nie ma to jak
motywacja :)

[Gość: ToeToe]

19, ale majac 17 i 18 trzy miesiace wakacji spedzalam poza domem...

[Gość: ryjek]

Jeśli studia w odległym mieście się liczą to zaraz po maturze (akademiki i
stancje), a jeżeli chodzi o pierwsze własne mieszkanie to rok temu - jak miałem
26 lat. Własne za własne pieniądze (i oczywiście olbrzymi kredyt :)

[Gość: mathias_sammer]

Tez dobre! :))))

Powinnas wyprowadzic sie za jakies 10 minut i odwiedzac rodzicow raz na miesiac,
zeby o Tobie nie zapomnieli :)))

pozdrawiam niezdecydowana z_dzinsu

M.S.