A MIAŁO BYĆ TA PIĘKNIE...

[kamfora]

W dzieciństwie (wczesnej młodości) człowiek ma zawsze jakieś wyobrażenia na
temat swojego dorosłego życia.
Przede wszystkim będzie inne (oczywiście bardziej udane!;-) od życia
rodziców...

O czym marzyliście - a co wyszło?
Czy wszystkie marzenia pozostały niespełnione?

Ja marzyłam, że będę co najmniej tak sławna jak Einstein,
a jednocześnie kochana przez męża i czwórkę wspaniałych dzieci!;-)
Marzyłam o podróżach dookoła świata i jednocześnie o pięknym
domu z dużym ogrodem w ślicznej okolicy.

Wyszło...cóż - jedno się spełniło: mam wspaniałego syna :-))))

[kamfora]

Oczywiście: TAK pięknie...;-)

(chyba z braku śniadania
połykam literki :-)))

[alfika]

Miałam być wpaniałym lekarzem na misji gdzieś w Indiach lub Afryce.
Równocześnie miałam mieć śliczny wiejski stary dom, psy i koty, a to wszystko
razem z Tym Jedynym i dziećmi.
Potem jeszcze doszła wizja bycia niestandardową nauczycielką, która zawsze jest
w stanie porozumieć się z dzieciakami.
Do tego jeszcze miałam pisać książki - takie mądre i ciepłe, podbudowujące
ludzi :)
Miał być spokój, zachwyt nad światem, cisza i takie wewnętrzne poczucie
szczęścia i pokoju.

Z tego wszystkiego wybrałam bycie chemikiem w molochu energetycznym, mam
zalążek domku o powierzchni 35 m2 w 6-ciorodzinnym budynku (na razie)(ale jest
cicho i spokojnie) i widać cudne zachody słońca, czytam książki - mądre i
ciepłe, okazało się, że Ten Jedyny, niedoskonały jak nie wiem, ale żyje, mamy
psa, a czasem odczuwam takie dobry wewnętrzny spokój...

[carduus]

Z tego co pamiętam nigdy nie chciałam dorosnąć. Nie marzyłam o tym,żeby oglądać
telewizję po 20:00, chodzic na filmy dozwolone od lat 18, czytać
"nieprzyzwoite" książki, chodzić na nocne imprezy, palic jawnie papierosy, pić
piwo.
A kiedyś przypadkiem wpadł mi w ręce komiks (kiedys już o tym pisałam, niech
wybaczą Ci, którzy pamietają, że się powtarzam) z Fstaszkami (tak to sie chyba
nazywało). Jeden z bohaterów (kurduplowaty, biały w czarne łaty, piesek)
tłumaczył swoim przyjaciołom (chyba dwoje dzieci), że dziećiństwo jest jak
jazda samochodem na tylnym siedzeniu. Z przodu rodzice, którzy o wszystko
zdbają, wszystkiego dopilnują. Ty jedziesz i wyglądasz przez okno. Gdy sie
dorośnie na nic uparte siadanie z tyłu w samochodzie. Nigdy juz nie jest tak
samo. Zrobiło mi sie wtedy strasznie smutno, poleciałam wytrzec nos w mamy
rekaw, a teraz ... czasem tak bardzo chciałabym wrócić na to cudowne tylne
siedzenie...

carduus

[pani_domu]

Mialam grac na skrzypcach, mialam byc wirtuozem i w ogole kwiaty, oklaski, sala
na stojaco po wystepie... Gdy mialam 17 lat, zlamalam reke i obojczyk - tym
sposobem skonczyla sie moja kariera skrzypaczki. Chyba nie zaluje choc czasem
jednak w duszy gra taki jeden maly chochlik.
Miala byc milosc do grobowej deski i 2 dzieci - dziewczynka i chlopczyk.
Dziewczynka sie urodzila i gdy byla jeszcze w przedszkolu bardzo, bardzo ciezko
zachorowala. Jej choroba nas rozdzielila, milosc odplynela i choc dziewczynka
jako-tako wyzdrowiala, swiat sie zmienil.
Przyszla nowa milosc i urodzil sie synek (po dlugim oczekiwaniu i wykorzystaniu
wszelkich medycznych sztuczek).
Teraz mam swoj biznes, patrze jak moje dzieci rosna, wciaz mysle, ze bywa
pieknie i ze bedzie jeszcze piekniej. Choc pewnie to "pieknie" znow bedzie
jakies nieoczekiwane, zaskakujace, nie po prostej drodze ale co tam.

[ta_]

Życie, ech życie....
przez palce przecieka ledwie strumyk,
a miała być rzeka...

Sprowokowana tytułem
Ta_

[Gość: Zuzka]

Pewnie, że marzenia się spełniają. Marzyłam, że wyjadę z miejscowości w której
mieszkałam, usamodzielnię się, poznam wspaniałego faceta, będę podróżować,
cieszyć się życiem rodzinnym. Do pewnego stopnia wszystko mi się udało
zrealizować, aczkolwiek kosztowało mnie to sporo wysiłku i samozaparcia. Byłam
na skraju niejednego dołka, ale zawsze znalazłam serdeczne mi osoby, które
podtrzymały mnie na duchu, zmobilizowały. Lata ciężkiej pracy i wyrzeczeń, aby
utrzymać się na powierzchi zaowocowały dojrzałą miłością, jest facet, rodzina,
ciekawe, dalekie podróże, ale i też dalsze kłopoty i wyrzeczenia, dziecko z
chorobą genetyczną, lekarze specjaliści, szukanie pomocy na zachodzie - ale
jest też miejsce na radość życia, które jest dla niektórych z nas bardzo
kruche. Pamiętajcie, marzenia się spełniają, na ile zależy to tylko od nas, od
tego jak bardzo tego pragniemy. Pozdrawiam, Zuzka.

[Gość: Manitra]

mialam byc paleontologiem - a zostalo amatorskie zainteresowanie i zawod
ksiegowej
mialam podrozowac - a pomykam mycha tudziez klawiaturka lub zwiedzam kolumny
cyfr w papierowych piramidach
mialam wystepowac w kabarecie - i to sie spelnilo... samo zycie nim jest ;o)
mial byc wspanialy rycerz- taaaa... i byl, tyle ze przylbica opadla i
pogalopowal na rumaku rozwodowym
mialam miec sliczny "palac" - hmmm... i tez tak sie stalo, ale zniknal z w/w
mial byc...
mialam marzenia - i NADAL JE MAM!!! :o))))

mialo byc pieknie, ale to dopiero bedzie - CUDNIE, a jak! :o)))))

[Gość: Manitra]

acha!
i chcialam dorosnac jeszcze - no i to tez sie do konca nie spelnilo jednak -
FAAAAJNO ;o)))))))))))))))

posdrufka cieple :o)

[Gość: zabusia]

mialam (zdaniem mego ojca) byc druga Irenka Dziedzic (jesli ja pamietacie), ale
ja chcialam tylko kochajacego meza, domku z ogrodkiem i gromady dzieci
(siodemki!!!).
Najpierw nie wyszlo...
Ale teraz mam ; kochajacego meza, domek z ogrodkiem i trojke dzieci.
czekam na wnuki
:-))
aaaaaaaa....mam jeszcze komputer....
:-))

skleroza?

[procesor]

Kiedys miałam zwyczaj składania życzeń w stylu "i spełnienia marzeń al enie
wszytkich..." I tu następowała konsternacja osoby obdarzanej życzeniami. :))
Po czym kończyłam "bo zawsze jakies musza zostac - życie bez marzeń jest
straszne!" :))

A naprawdę nie pamiętam co to ja sobie kiedys wymarzyłam?? Jednego jestem
pewna - czwórke dzieci.. :)) I to marzenie mi się nie spełniło. :)

Za to pamiętam czego się strasznie bałąm - że poznam, pokocham i poślubie
faceta - po czym nagle przyjdzie olśnienie - NIE! TO NIE TEN!!
Na szczęście się nie spełniła ta obawa. To TEN!!
:))

A domek z ogródkiem jeszcze przede mną. Chyba?? :))

[procesor]

Pamietam!! Jak byłam mała robiłam palny na przyszłość. :)
Miałam byc pania przedszkolanka jak dorosne!!
Ale nie jestem. :))
Bardzo lubiłam wtedy przedszkole i myslałam że w ten sprytny sposób przedłużę
sobie te przyjemność. :))
Przeszło mi. To chyba dobrze dl adzieci. Choć nadal je lubie, a one na ogół
lubia mnie. :)

[Gość: krystyna-n]

Jako siedmioletnia dziewczynka marzylam o swoich osiemnastych urodzinach.
No coz spelnilo sie dawno, dawno temu...

Potem marzylam zeby byc lekarzem.
Niestety marzenia moje nie spelnily sie.
A moze jednak?
Jedna corka jest lekarzem, a druga dentysta.

Krystyna


"Marzenia"
Dotrzymaj kroku swym marzeniom,
I niczym Heros dąż do celu.
Ty musisz pomóc ich spełnieniom.
Wbrew przeciwnościom wielu.

[Gość: ryba]

A u mnie sie wszystko spelnilo. Zawsze marzylem zeby miec, nie jednego ale
dwoch serdecznych przyjaciol. I mam. Felusia i Maniusia. I to mnie wystarczy...

[Gość: ona]

Jaki mily watek, Nie mialam odwagi marzyc, ale nie mysle, ze nie marzylabym o
takim zyciu jakie mialam. Jednak nie bylo najgorsze,bylo i jest interesujace, a
im starsza jestem tym bardziej je lubie.

[saana]

Realizuje chyba to co chcialam szalone zycie z burzliwymi zwiazkami, i nie
trzymania sie jednego miejsca. Zycie z dnia na dzien wciaz w studenckim
nieunormowanym trybie. Marzylam zeby nie leciec na 8 do pracy - nie byc taka
matrona i pomimo 34 lat wciaz czasem podskakuje na ulicy. I moge spac
zasadniczo tak jak chce. Ale...Ale sa chwile kiedy jakis maly domek z ogrodkiem
i niezly samochod marzy mi sie. <tego w tamtych dawnych planach nie bylo. Tam
nie bylo obrastania w dobra materialne.

To normalne.

[adamxyz]

kamfora napisała:

> O czym marzyliście - a co wyszło?
> Czy wszystkie marzenia pozostały niespełnione?
>
> Ja marzyłam, że będę co najmniej tak sławna jak Einstein,
> a jednocześnie kochana przez męża i czwórkę wspaniałych dzieci!;-)
> Marzyłam o podróżach dookoła świata i jednocześnie o pięknym
> domu z dużym ogrodem w ślicznej okolicy.
>
> Wyszło...cóż - jedno się spełniło: mam wspaniałego syna :-))))


To normalne.

Popularność różnego rodzaju hobby jest wyrazem tęsknoty za pracą, która daje
satysfakcję. Choć brzmi to moralizatorsko, trzeba jednak powtórzyć znany
truizm, że człowiek bez pracy żyć nie może, że jest on homo faber. Faber jest
realizacją homo sapiens; bez możliwości urzeczywistnienia swoich myśli, idei,
planów, marzeń etc. byłoby się zawieszonym w próżni, straciłoby się poczucie
realności samego siebie i otaczającego świata. Jeśli życie zwierząt można
zamknąć w dwóch wektorach "do" i "od", z których pierwszy wyraża przyciąganie a
drugi odpychanie otaczającego świata, punktem szczytowym jednego jest
zespolenie w akcie seksualnym, a drugiego – zniszczenie go w akcie mordu, to w
życiu człowieka istotne znaczenie ma też wektor "nad", tj. dążenie do
przekształcenia otaczającego świata według planu. W nim mieszczą się dążności
twórcze, które wprawdzie występują też w świecie zwierzęcym, ale zasadniczo są
swoiste dla świata ludzkiego.
(...)
Oczywiście wszystkie potencjalne struktury czynnościowe nie mogą być
zrealizowane, część musi być odrzucona jako niemożliwa do spełnienia. W miarę
rozwoju zwiększa się tolerancja na frustrację, a z nią poczucie realności. Małe
dziecko może czuć się zawiedzione, gdy mimo machania rączkami nie unosi się w
powietrze; młody człowiek bywa gniewny, gdy świat, w którym żyje, daleko
odbiega od jego wyidealizowanej koncepcji. Z czasem jednak obie struktury
czynnościowe – unoszenia się w powietrze i wyidealizowanego świata – zostają
odrzucone jako mające mały stopień prawdopodobieństwa realizacji; pojawiają się
najwyżej w marzeniach na jawie i we śnie, ich niespełnienie nie wywołuje
nieprzyjemnego uczucia zawodu. Należy jednak dodać, że mały stopień
prawdopodobieństwa realizacji nie jest równoznaczny z prawdopodobieństwem
zerowym. Z czasem, niekiedy wiele pokoleń później, realizują się najbardziej
nieprawdopodobne marzenia, a urojenia chorych psychicznie stają się
rzeczywistością. W umyśle ludzkim nie może powstać coś całkowicie nierealnego,
gdyż umysł ten jest cząstką świata, a tym samym jest realny. Uczucie zawodu
powstaje, gdy nie spełni się to, co powinno mieć duży stopień
prawdopodobieństwa realizacji, gdy mimo czekania w kolejce nie dokonuje się
upragnionego zakupu, gdy mimo intensywnej pracy nie osiąga się żadnych wyników
z powodu przeszkód tzw. "obiektywnych", tzn. od nas niezależnych.
(Antoni Kępiński - "Rytm życia")

Więcej:

strony.wp.pl/wp/opracowanie/proba.htm

[otryt]

W dzieciństwie najbardziej ze wszystkiego marzyłem o tym , aby mieć szczęśliwą
rodzinę. Poza tym chciałem zostać inżynierem, bo to był ten najwyższy szczyt
jaki wówczas byłem zdolny dostrzec. Nie znałem wtedy innych ludzi, którzy
wykonywaliby ciekawszy zawód, nie byłem sobie tego w stanie nawet wyobrazić.
Później marzyłem o tym, żeby zamieszkać w innym mieście. Jeździłem jako
nastolatek dużo po Polsce i jedno z miast podobało mi się najbardziej. Podobał
mi się klimat tego miasta, ludzie, zabytki. Tam pojechałem na studia , a potem
podjąłem pracę i zamieszkałem.

Z moimi marzeniami było tak jak z linią horyzontu, w miarę posuwania się do
przodu zacząłem dostrzegać, rzeczy których wcześniej nie widziałem i w ten
sposób powstawały nowe marzenia. Większość się spełniała, życie czasem
prześcigało marzenia, ale były również kłopoty. Równowaga musi przecież być,
aby nie popaść w pychę i samouwielbienie z jednej strony, a w rozpacz i
rezygnację z drugiej. Myślę, że każdy ma takie noce i dnie w swoim życiu. Dziś
wiem, że po nocy przychodzi dzień, a po dniu noc.

A największe marzenie mojego dzieciństwa spełniło się. Mam szczęśliwą rodzinę.

[saana]

ja nigdy nie marzylam o szczesliwej rodzinei, wogole o rodzinie.....czy
naprawde o tym marzyliscie jak byliscie mlodzi bardzo???

[otryt]

saana napisała:

> ja nigdy nie marzylam o szczesliwej rodzinei, wogole o rodzinie.....czy
> naprawde o tym marzyliscie jak byliscie mlodzi bardzo???

Najbardziej marzy się o tym, czego się nie ma.:-)

Pozdrawiam Cię Saano :-)))

Miało być..

[trzcina]

Albo jestem nienormalna, albo pamieć nie ta;)
Głowę to zawsze miałam pełną bzdurek-chmurek, ale żadnych konkretnych,
trwających dłużej niż chwilę, a dotyczących dorosłości marzeń nie pamiętam.
Miało być, było, jest i jakiś czas jeszcze będzie - życie.

t.))

[adamxyz]

trzcina napisała:

> Albo jestem nienormalna, albo pamieć nie ta;)
> Głowę to zawsze miałam pełną bzdurek-chmurek, ale żadnych konkretnych,
> trwających dłużej niż chwilę, a dotyczących dorosłości marzeń nie pamiętam.
> Miało być, było, jest i jakiś czas jeszcze będzie - życie.
>
> t.))
>

Chyba rzeczywiście, albo to pierwsze, albo to drugie. Sorry, ale normalnie
każde dziecko myśli, że jak dorośnie, to będzie "nie wiadomo kim".

Pozdrawiam

[Gość: Ismena]

Chcialam byc tancerka - nie jestem
Ja chcialam studiowac psychologie - i wlasnie koncze
Chcialam miec wspanialego meza - i mam
Chcialam urodzic coreczke - i urodzilam
Chcialam miec pieniadze (nie jakies bogactwa, ale tyle, zeby ciagle sie nie
zastanawiac, czy kupic buty czy nie) - no i licze kazdy grosz i sie zastanawiam
czy kupic te buty czy nie i jeszcze pewnie jakis czas ta sytuacja potrwa.

Ale w sumie to, co najwazniejsze to mi sie spelnilo.

[joanna_1]

Moje marzenia - ich szansa realizacji cały czas otwarta. Dam radę, mam sporo
czasu, całe życie.
Tylko czy zdążę zrealizowac te marzenia jakie sa zwiazane z mamą. Te moje nie
sa tak wazne, jak te "prezenty" dla mamy, sa najwazniejsze. A czas leci.

[Gość: anka]

I jest pięknie :-)