nurtuje mnie

[sweetassugar]

jedna rzecz
skąd się bierze w człowieku duża zamkniętość, skrytość?
wiem że dużo zależy od środowiska, w którym sie dorasta i zapewne niekiedy
też od genów (ale przecież często zdarza się że np 2 rodzeństwa diametralnie
rózni sie od siebie)

[mozambique]

no, na ogól jest tak ze jedno rodzenstow jkaos is erózni od rodzenstwa z
sąsiednej ulicy na przykład. Gdyby sie nie rózniły , to byłby podejrzane.

[maureen2]

zależy też od wykonywanego zawodu

[anoolek]

Ja mysle, ze oprocz takich rzeczy jak temperament, wplyw maja zranienia, trudne
doswiadczenia danej osoby. Ktos moze byc skryty i zamkniety w sobie, bo z jego
doswiadczenia wynika, ze tak jet bezpieczniej. jak si eczlowiek nie odslania
przed innymi, to trudniej go zranic. Tylko trudno byc jednoczesnie skrytym,
zamknietym w sobie i zbudowac bliska, bezpieczna relacje...

nic nadzwyczajnego

[solaris_38]

1. geny
2. wpływ otoczenia

[sweetassugar]

geny??hmm czyli w zasadzie nie od nas zależy to kim jesteśmy?

obowiazek hłe hłe szczescia

[solaris_38]

rak rodzi sie rakiem lew lwem motyl motylem a człowke skryty skrytą istotą

na PEWNE RZECZY WPłYWU NEI MMY
a na inne mamy

np sa ludzie skryci i dobrzy i mnien dobzry
sa ludzie skryciu z rodzinami i sa bez nich
są dobrzy ojcowie matki i sa mniej dobzry
sa szczęśliwie zakochani i mniej szczesliwie

nie można popadac w rozpacz z pwodów kórych zmienić sie nie da
bo jest wile płąszczn na kórych da sie zrobić tak dużo że zawrót głowy

jedną z rzeczy kóre tzreba zrobic niezaleznie od tego czy pszyszło sie na świat
jako lew szara myszka czy tasiemiec to jest - być szczeslwym
to samo w sobei jest nagrodą
poza tym

to co szczęśliwe potarfi łączyć sie w systemy wyzszego rzędu

[mariuszym]

Nie zgadzam się z Solaris. Nie wierzę w jakiś wielki wpływ genów na psychikę człowieka. Skrytość wynika ze skrzywdzonej psychiki. Skryci ludzie mieli zazwyczaj neurotycznych, destrukcyjnych rodziców/opiekunów. Ja na przykład jestem osobą bardzo skrytą, natomiast moja siostra, która urodziła się 10 lat później jest dość otwarta na ludzi. Wynika to z tego, że ja i mój brat (2 lata młodszy) byliśmy jako małe dzieci regulanie bici i katowani przez ojca. Gdy pojawiła się siostra byliśmy już na tyle duzi, że nie pozwoliliśmy jej krzywdzić.
Nie wierzę też, że nie mam wpływu na swoją skrytość - otóż mam i na pewno ją pokonam. Gdybył uwierzył we wpływ genów to pewnie nic bym ze sobą nie zrobił do końca życia.
Myślę też, że człowiek skryty nie może być szczęśliwy. Poczucie szczęścia jest silnie powiązane z otwartością na ludzi i świat.

[sweetassugar]

skrzywdzona psychika??
rozumiem, że mówisz z własnego doświadczenia ale czy to aby nie za daleko
posunięte wnioski??


człowiek skryty nie może być szczęśliwy? czyli nie byłeś i nadal nie jesteś
a byc możesz jedynie jak się otworzysz na ludzi i świat??
nie sądzę by ktos bardzo skryty nagle zmienił się o 180 stopni, to są lata
pracy nad sobą a i tak zmiany nie będą za duże

[mariuszym]

> człowiek skryty nie może być szczęśliwy? czyli nie byłeś i nadal nie jesteś
> a byc możesz jedynie jak się otworzysz na ludzi i świat??

Dokładnie tak. Człowiek neurotyczny, zablokowany nie potrafi nawet sobie wyobrazić jak to jest być szczęśliwym.

> nie sądzę by ktos bardzo skryty nagle zmienił się o 180 stopni, to są lata
> pracy nad sobą a i tak zmiany nie będą za duże

Nagle się na pewno nie zmieni. Tak, to są lata pracy, ale wierzę, że zmiany mogą być duże. Wszystko zależy od determinacji i nie poddawania się.

mar

[solaris_38]

piszesz ze nie wierzysz we wpływ genów, jednak to że środowisko (katujący
rodzic) ma wpływ nie zmienia faktu że geny także mają
to nie jest kwestia dyskusji ani intuicji
introwertyzm czy ekstrawertyzm zależą od genów bezpośrednio
ekspresje genów jednak środowisko może modyfikować

chyba masz rację ze trudniej być szczęśliwym jako skryty ale też skrytość nie
wyklucza szczęścia

o tym że MASZ wpływ na swoje szczęście jestem przekonana i dlatego pisze o
tym ze to wręcz obowiązek
niezależnie od otrzymanych genów
niezależnie od wpływu środowiska
- człowieka może wpływać na własne poczucie szczęścia
uważam że szczęście jest czymś czego da się nauczyć

może od rodziców wcześniej łatwiej
może wbrew złym przykładom później i świadomej :_

[mariuszym]

> piszesz ze nie wierzysz we wpływ genów, jednak to że środowisko (katujący
> rodzic) ma wpływ nie zmienia faktu że geny także mają
> to nie jest kwestia dyskusji ani intuicji
> introwertyzm czy ekstrawertyzm zależą od genów bezpośrednio
> ekspresje genów jednak środowisko może modyfikować

Skoro jesteś tego tak pewna to ok ;) Ja taki pewny nie jestem ;)

> chyba masz rację ze trudniej być szczęśliwym jako skryty ale też skrytość nie
> wyklucza szczęścia

Skrytość, zamknięcie się w sobie wg mnie wynika z lęku przed ludźmi, wstydu itp. Człowiek doznający takich uczuć (w stopniu znacznie bardziej intensywnym niż inni ludzie) raczej nie może się czuć szczęśliwym, bo lęk to cierpienie.

> o tym że MASZ wpływ na swoje szczęście jestem przekonana i dlatego pisze o
> tym ze to wręcz obowiązek
> niezależnie od otrzymanych genów
> niezależnie od wpływu środowiska
> - człowieka może wpływać na własne poczucie szczęścia
> uważam że szczęście jest czymś czego da się nauczyć

Tak, wiem, mam na to wpływ :)

mar

[solaris_38]

mam wielki szacunek dla wiedzy choć ona zawsze zmienia sie dojrzewa i to co
wiemy dziś jutro wydaje sie śmieszne

[sweetassugar]

> uważam że szczęście jest czymś czego da się nauczyć
tylko jak?

[night_breeze]

> rak rodzi sie rakiem lew lwem motyl motylem a człowke skryty skrytą istotą"
-------
cos tu nie tak....skoro motyl rodzi sie motylem,to czlowiek MUSI rodzic sie
czlowiekiem,a skrytosc nie ma nic wspolnego z urodzeniem.Z tym sie nie
rodzimy,TO nabywamy.Jesli w dziecinstwie byles
wysmiewany,skrzywdzony,odrzucony,bedziesz czlowiekiem skrytym ktory stracil
zaufanie i w ten sposob broni sie przed zranieniem powtornym.Jesli chcesz
odzyskac otwartosc,musisz sobie umiec poradzic ze swoimi koszmarami,lecz watpie
aby ktokolwiek dokonal tego samodzielnie.Istnieja grupy
wsparcia,terapeuci,ktorzy w skuteczny sposob przywracaja czlowieka
szczesciu ..Nalezy tylko podjac decyzje.

[blue_as_can_be]

sweetassugar napisała:

> wiem że dużo zależy od środowiska, w którym sie dorasta i zapewne niekiedy
> też od genów (ale przecież często zdarza się że np 2 rodzeństwa diametralnie
> rózni sie od siebie)
>

mnie też to nurtuje, ale szczerze mówiąc nie wiem. też znam przypadki
rodzeństwa skrajnie różnego i to na wymiarach znacznie mniej subtelnych, bo
kulturowych raczej - np. burak / obciachmen vs. "w porzo". to rzeczywiście
ciekawe, co sprawia, że ludzie niby z tej samej rodziny, niby podobnie
wychowywani, a jednego lubisz od razu, gdy drugiego patykiem byś nie dotknęła...

[hellio]

Rodzeństwa wychowują się (zwykle) w tym samym środowisku, co powinno sprawiać,
że podobnie reagują, mają podobne priorytety etc. Ale bardzo istotne znaczenie
ma kolejność "pojawiania się" w rodzinie. Wyobraź sobie dziewczynkę,której
rodzice po trzech latach "fundują" brata, a po kolejnych dwóch - drugiego. I
dziewczynkę, która rodzi się jako trzecia w rodzinie, w której już jest dwóch
starszych chłopców. Jest duże prawdopodobieństwo, że w pierwszej będzie rosła
"druga mamusia" a w drugiej - "królewna".
Jest taka książka Richardsonów "Najstarsze, średnie, najmłodsze". Polecam.
Oczywiście, nie jest to jedyna przyczyna różnic, ale tak mi wpadło do głowy, że
często się o niej zapomina. Pozdr, H

[maria55]

Poza genami i środowiskiem mamy jeszcze to jedyne, to takie co nas odróżnia od
wszystkich innych, takie coś co tylko mamy my, podobnie jak linie papilarne
('innate' po angielsku). Jesteśmy kombinacją wszystkich trzech.
Jak dla mnie, to duża sztuka wiedzieć co to.

[sweetassugar]

szczęśliwy ten kto znajdzie to "coś" a jednak niektórym się nie udaje