Dziwne zachowanie syna

[meg-ann]

Witam,
jestem już dawno po rozwodzie/prawie 10 lat/ i do niedawna relacje między mną
a ex-mężem były - delikatnie mówiąc - chłodne...
Syn bardzo przeżył rozwód / to ojciec odszedł jak miał 7 lat /- dwa lata, na
jego prośbę by ojcu nie dawać rozwodu - przeciagałam sprawę, co zresztą
odbiło się na moim zdrowiu :(

Od kilku miesięcy widzę dużą zmianę w kontaktach z ex-mężem, zrobił się
dziwnie troskliwy :), dba o mnie finansowo. Trochę sobie pomagamy , chociaż
to on ma super warunki finansowe, ja duzo gorsze.

Problemem jest teraz syn - dziwnie się zachowuje i stara się, bym nawet z ex-
em nie zamieniała słowa.We wszytskim chce pośredniczyć-trzyma ojca zdala od
rodziny...

Nie wiem, czy on w nowej rodzinie jest szczęśliwy...ale byc prawie zupełnie -
siwym - w wieku 44 lat to chyba o czyms świadczy :(

Jak sądzicie, dlaczego syn tak się zachowuje? Nie rozumiem go - chyba lepiej
dla niego, jak rodzice dobrze się do siebie odnoszą ?
pozdr

[shire1986]

Hejka;) Wiec Twoje dziecko ma teraz 17, tak? Wydaje mi sie ,ze juz w jakims
sensie pojawia sie bunt jego. Zaczyna rozumiec kwestie rozwodu. Moze ma zal do
ojca,ze nie opiekowal się Tobą, że rozwiodł się z Tobą, że nie wychowywał go a
tu nagle relacje sie poprawiają. Syn może to tłumaczyc jako jakies
przekupstwo,a nie zmiane ex-meza na dobre. Powinnas porozmawiac z synem face to
face i wyjaśnic to sobie.A może pozniej spotkac sie z ex-mezem i synem w
trójke? A osiwienie w jego wieku...hmm... Moj brat ma 28lat i juz ma siwe wlosy
gdzieniegdzie.Nie znam sie na tym..no ale moze to byc stres, nie wiem czy to
nie genetycznie warunkowane.Poczytaj na ten temat i pogadaj moze z ex-mezem czy
nie ma jakis problemow.pozdro

[ela282]

Syn ma żal do ojca i nie ma mu się co dziwić. Wtedy, gdy ojca potrzebował nie
było go razem z Wami. Nie dziw mu się on też czuje się odrzucony. Jedynie duzo
szczerych rozmów syna z ojcem może by pomogło, aby te relacje między nimi
poprawić.

[lavinka]

Ja tam myślę,że to klasyczny przypadek kompleksu edypa. Czuje si zazdrosny o
mamusię, bo ktoś inny się o nią stara. Do tej poy miał Cię na wyłączność, a
skoro kontaktujesz się z ex-mężem to poświęcasz mu czas. A to go boli. Niby jak
można kontaktowac się z kimś kto nas zranił? Może przydałaby się szzcera
rozmowa? Pytałaś go co o tym myśli, co czuje?

lav

[croyance]

Czy ja dobrze rozumiem, ze przeciagalas rozwod na PROSBE 7-letniego wowczas
syna?
Jesli dobrze doczytalam, w tym wlasnie upatrywalabym sie zrodla twojego
obecnego problemu.
Uwazam, ze popelnilas blad dajac 7-latkowi (!) zludzenie, ze ma wplyw na to, co
dzieje sie miedzy Toba a jego ojcem i niepotrzebnie wciagajac w Wasze relacje.
Dziecko i tak z reguly mysli, ze to jego wina, a rola rodzicow byloby
wytlumaczyc mu, ze rozwod to rzecz, ktora z nim bezposrednio nie ma zadnego
zwiazku. Co wazne jest, to relacje dziecka z obojgiem rodzicow PO rozwodzie,
ale juz nie wnikanie, dlaczego rodzice sie rozstaja etc.
Nie do pomyslenia jest dla mnie fakt, ze dziecko obciaza sie niepotrzebnie
takimi informacjami i czyni partnerem w podejmowaniu decyzji, na ktora jest
absolutnie nieprzygotowane (tak samo zreszta jak jakiekolwiek wciaganie dziecka
w rozgrywki miedzy rodzicami sa niedopuszczalne).
Syn nie powinien nigdy miec zadnego wplywu na to, co dzieje sie miedzy Toba a
mezem - powinniscie mu oboje wyjasnic, sa to sprawy miedzy Wami, przy
zapewnieniu, ze oboje go kochacie i chociaz Wasze relacje ulegaja zerwaniu, to
relacje Wasze z nim pozostaja takie same.
Rozwod bierze sie z partnerem, i dziecko nie jest przygotowane na doglebna
analize ani zwierzenia ktorejkolwiek ze stron, ani tym bardziej stania sie
samemu strona w tym sporze/procesie decyzyjnym.
Odcinanie dziecka od takich informacji jest po prostu chronieniem go przed
czyms, na co z racji wieku nie jest absolutnie przygotowane.
Niestety, to co obserwujesz teraz, to tylko skutki: syn poczul sie
ODPOWIEDZIALNY za obszar, na ktory nie powinien miec wstepu i stara sie miec
wplyw na rzeczy, ktore nie sa jego sprawa. Bo jego sprawa sa JEGO relacje z
ojcem, a nie TWOJE. Mysle, ze przy konsekwencji i wyznaczeniu synowi granic
tego czym i jak powinien sie martwic, sprawa powinna wrocic do normy
(wzglednej) - a zapewniam Cie, ze synowi spadnie kamien z serca, bo w tej
chwili nie Ty go chronisz, ale on czuje sie odpowiedzialny za chronienie
CIEBIE, co nie jest na tym etapie jego rola i co jest zbyt trudne i obciazajace
dla 17-latka.

[vampirrr]

wybacz, croyance, ale powyzsze jest tak podrecznikowo-idiotyczne, ze mozna by
Cie prawie uznac za psychologa...
"powinniscie mu oboje wyjasnic, sa to sprawy miedzy Wami, przy
zapewnieniu, ze oboje go kochacie i chociaz Wasze relacje ulegaja zerwaniu, to
relacje Wasze z nim POZOSTAJA TAKIE SAME"(sic!!!) Tylko mol ksiazkowy moze w cos
takiego wierzyc, na pewno zas nikt, kto zna problem z tzw. "autopsji"...

v.

[walnientaenta]

jestem za kompleksem Edypa - mój ojciec pływał ( czyli nieobecny ) "rządzi" w
domu dorastający chłopak i w jego obszar od czasu do czasu wkracza ktoś.
Rozwijające sie poczucie odpowiedzialnosci za rodzinę jest podwazane z chwilą
pojawienia sie ojca. Ojciec jest wrogiem, matka zdrajcą bo przechodzi raptem na
strone ojca, a chłopaka ( na którym polegała) ponownie traktuje jak dziecko.
"walka" mojego ojca z bratem o mamę( ogólnie spory w domu ) trwała od 16 roku
do 25 jak skończył studia i się wyprowadził. Czas chłopakowi wyraźnie pokazać
granice wpływów, a i chyba faktycznie nie potrzebne było budowanie wiary że ma
się wpływ w wieku 7 lat na życie dorosłych. Jesli w wieku 7 to jaki w wieku
17. Mojemu bratu brakowalo w sumie jedynie zapewnienia : że nie jest małym
dzieckiem i sie to widzi, że się na nim polega w pewnych wyraznie oznaczonych
kwestiach i w niego wierzy

[croyance]

Znam z autopsji, bo mam 14-letniego pasierba; i tak, jestem psychologiem.

[croyance]

Wiesz, to slodkie na filmach, jak mala dziewczynka godzi rodzicow ... ale jak
sie nie udaje? Ma wierzyc, ze ich malzenstwo rozpadlo sie przez nia?
7-latek majacy jakikolwiek wplyw na to, czy rozwod rodzicow jest przeprowadzany
czy nie jest postawiony w absolutnie tragicznej sytuacji; moze go uznac za
osobista porazke, albo wine.
Nie dziwi mnie, ze teraz takze probuje miec wplyw na kontakty matki z ojcem -
tlumaczenie "to chyba lepiej, ze rodzice maja dobre relacje?" nie ma znaczenia,
bo matka nie powinna sie mu z tego tlumaczyc! Ludzie czesto mowia, ze np. nie
pozwola sie wtracac tesciowej, bo to sprawy tylko miedzy nimi - tak samo jest i
z dziecmi.

[lavinka]

Dzieci lubią mieć jedno z rodzicó na wyłączność. MAm nadzieję,że to się nie
skończy rękoczynami. Nagły bunt matki w takiej sytuacji moze się skończyć
tragicznie. nadal, niezależnie od przyczyn konfliktu, upieram się na rozmowie.
Na stawianie granic jest za późno.

lav

widzisz, croyance -

[vampirrr]

- mam "nosa" na psychologow. byc moze moj ostatni wpis, ktorego celem na pewno
nie bylo obzazenie Cie, bedzie jednak jakims przyczynkiem do pomyslenia nad tym,
jaka dretwa mowa sie - czesto - poslugujecie...
co zas do "autopsji", wydchodzi na to, ze uzywamy innych definicji; dla mnie
znajomoscia z autopsji jest cos, czego doswiadczam bezposrednio. Twoje
doswiadczenie (z pasierbem) jest w moim rozumieniu doswiadczeniem posrednim...

pzdr.
v.

[croyance]

hey :-)
No totez ja sie nie wypowiadam tutaj jako ekspert, tylko sobie swoje
przemyslenia snuje, a to, ze jestem przekonana, ze mam racje, nie znaczy, ze ja
mam :-)

[meg-ann]

Dziekuję wszystkim za posty.

Rozwód był czymś okropnym /był w atmosferze kłotni, upijania się ojca - bo
tęsknił za kochanką, dziecka - którym grał tatuś, jak potrzebował/, ciągnął się
2 lata, głownie dlatego, że syn tęsknił za ojcem.
Kiedyś mi powiedział "to niemozliwe, żeby ojciec mnie opuścił..." i "jak mu nie
dasz rozwodu, to od nas nie odejdzie :(/

Prawda jest taka, że i ja nie chciałam tego rozwodu, między innymi ze względu
na więż syna z ojcem, a może raczej - ciągły jej niedosyt...
Ojciec od urodzenia "uciekał" przed synem, nie bawił się z nim w "męskie" gry,
jak robią to inni tatusiowie, nie czytał mu ksiązeczek...Zawsze byłam to ja...
Po rozwodzie syn rysował takie obrazki: dla mnie serce, dom z dymem z komina z
podpisem "dla kochanej mamy, a dla ojca...rakietę kosmiczną...Mam te rysunki do
dziś.

Z perspektywy lat widzę, ze chodziło ex-mężowi wyłącznie o kasę, o pokazywanie
się, o drogi samochód...Rodzina - była, bo była. Po rozwodzie słyszałam : to ty
chciałaś mieć dziecko, ale walczył ze mną o syna w sądzie rodzinnym , tylko o
mozliwość kontaktów z konkubiną /nie mają chyba ślubu, bo on nie chce się
dzielić "majatkiem"/ na co ja się nie zgadzałam, bo baba brała psychotropy ,
lubiła sobie wypić i te odzywki do mnie i dziecka - jej i jej córki. W
publicznym miejscu 8-letnia córcia pokazała mnie i synowi "środkowy palec"

Byłam wiele razy u psychologa, który poradził, by dzicku nie stwarzać dwóch
domów /ex chciał mieć syna " na trochę" i potem-do mnie/, więc zaproponowałam,
by syna wziął do siebie - chciałam zakończyć gehennę :(
Po tym - starania o syna...jakoś się urwały. Konkubina powiedziała mi, że
cudzym bachorem zajmować się nie będzie...

Po latach wojen - jest teraz coś, co można nazwać "poroumieniem" z obu stron.
Ja nabrałam dystansu do sytuacji /długo chorowałam po rozwodzie/, ale syn
właśnie niechętnie odnosi się do tej nowej sytuacji. Dodam, że w domu nawet nie
próbował rządzić, jako nastolatek, czy też - być głową rodziny. Może tylko po
latach, jak tu ktoś w poście napisał - dotarło do niego, co ojciec zrobił jemu
i matce i teraz próbuje mnie chronić.
Wojna trwała dośc długo, więc niejako cieszę się, że to się skończyło :)Wyszłam
za mąż z miłości, byłam uczciwa w małżeństwie i do tej pory ,od rozwodu jestem
sama. Nie liczę na to, ze ex mąż może chce wrócić do rodziny - za długo byliśmy
osobno, i dla mnie jest już jak obcy człowiek.

meg-ann, croyance

[vampirrr]

i wszystkim pozostalym

ZDROWYCH i RADOSNYCH, ale i SPOKOJNIE-ZAMYSLONYCH
swiat Bozego Narodzenia

zyczy

v.

[meg-ann]

Dzięki,
moje wesołe nie będą...jak co roku, od 9 lat :(
Syn pójdzie do ojca, na resztę świąt umówił się z kolegami. Będę sama, ale do
wszystkiego można się przyzwyczaić...

W każdym razie - Wszystkim Wam życzę miłego odpoczynku na Święta :)
pozdr

[petra68]

Czasem takie samotne Święta są uczciwsze niż te ze sztuczną radością, spędzone
niby wspólnie. Ja przed każdymi Świętami odczuwam dyskomfort, tylko teraz
jestem na tyle dojrzała, że potrafię to spokojnie zwerbalizować. Czasen musimy
przyjąć to, co jest. Ubierz się tak, jak lubisz, zapal światełka na choince,
nalej sobie herbatki z malinami/wódeczki(niepotrzebne skreślić:)), nałóż
ogromną porcję sałatki i obejrzyj komedię "Hotel Zacisze", u mnie działa bez
pudła:)
Pozdrawiam cieplutko i pomyśl, że to tylko 2 dni.