jak rozmawiać z chorym?

[kaira]

Mam pytanie odnośnie tematu.
Mam mamę po operacji kręgosłupa (dzisiaj jest 4 doba od operacji) ... i stan
psychiczny mamy jest straszny. Jest załamana bólem /chociaż dostaje leki i
kroplówki przeciwbólowe/, lekarz twierdzi, że to ból "rodzi się jej w
głowie".
Mama twierdzi, że nie może ruszac nogą i do końca życia będzie kaleką /czemu
przeczą obecnie przeprowadzone badania/, ponadto wbrew zaleceniom lekarzy
nie chce wstawać z łóżka, ani zrobić paru kroczków ... a jest to zalecane.
Leży i płacze. Co robić??
Może macie jakieś doświadczenia z chorymi, albo poradźcie gdzie szukać wiedzy.
Serdecznie dziękuję.

[Gość: Malwina]

mam doswiadczenie z ...sama soba z ta sama operacja i identyczna reakcja :
moja i lekarzy + otoczenia. Nie lekcewaz jej bolu (bo jest straszny), wywal
lekarzy ktorzy bredza ze w glowie, powiedz jej ze ja rozumiesz i porozmawiaj o
strasznym strachu ktory odczuwa przed unieruchomieniem na cale zycie. Bol jest
tak paralizujacy ze myslam ze skoncze na fotelu na kolkach i nigdy juz nie
bede chodzic. Asystuj ja kroczek po kroczku i nie potrzasajcie nia jak
gruszka ! I na milosc boska, niech juz nigdy nikt nie mowi ze bol jest
psychosomatyczny ! glupich spojrzen tez nie wymieniajcie. To jest pieklo.
Przysiegam ci.
Na fotelu nie jestem, wygrzebalam sie po noooo szesciu miesiacach (niby mialam
biegac po trzech tygodniach - widzisz te presje ?)
No i ryczalam caly czas ...

[midm]

>bol jest
> psychosomatyczny !
A nawet jak taki jest, to moze byc rownie straszny, jak nie gorszy.
Jak nic nie zda egzaminu to proponuje rozmowe z psychologiem. Znam osobe, ktora
sie nie ruszyla.

[Gość: Malwina]

przeciez jasne ze chodzi o to ze bolu nie bylo wedle tej dzikiej bandy
konowalow i rzeznikow ! Moja droga, lekarze wiedza lepiej - operacja sie
udala - pacjent zmarl jest znakomitym podsumowaniem tego co mi sie zdarzylo.
Ze porod nie boli tez juz slyszalam ! (trzymmmm pysk, facet wie ! przeciez
jest kompetentny !)
Ze bol jest zjawiskiem psy i ze indywidualnym to kazdy wie. I czemu sluzy tez.
Z ta roznica ze powiedziec komus ze bol jest psychosomatyczny oznacza : nie
masz medykalnych powodow zeby cierpiec bo ci przyczyne cierpienia wykroilem
wiec dlaczego ryczysz, histeryczko
dosc !!!

do Malwiny

[kaira]

Cieszę, się, że odezwała się osoba znająca sytuację z autopsji ..
Przede wszystkim - podziwiam Cię, mam nadzieję, że mama za parę miesięcy będzie
również na tyle sprawna, by móc się poruszać o własnych siłach i uwierzy, że
wszystko jeszcze przed nią.

> mam doswiadczenie z ...sama soba z ta sama operacja i identyczna reakcja :
> moja i lekarzy + otoczenia. Nie lekcewaz jej bolu (bo jest straszny), wywal
> lekarzy ktorzy bredza ze w glowie, powiedz jej ze ja rozumiesz ...

ja go nie lekceważę, on mnie na tyle przeraża, że nieomal odczuwam go
fizycznie /na ile to choro zabrzmiało?/. Nie wiem jak do niej podejść, by
zmobilizować ją do życia i działania.

> Asystuj ja kroczek po kroczku i nie potrzasajcie nia jak
> gruszka !
Jutro "mam obiecany spacer" - oby jutro! Tak bardzo bym chciała uwierzyć, że
już jutro wstanie ..


> Na fotelu nie jestem, wygrzebalam sie po noooo szesciu miesiacach (niby
mialam biegac po trzech tygodniach - widzisz te presje ?)
L
ekarze, też mówią, że po trzech tygodniach ...
Czyli na wszystko przyjdzie czas. Muszę jej jutro powiedzieć, że powinna być
cierpliwa i uwierzyć, że jej organizm indywidualnie reaguje, a lekarze trzymają
się schematów, które zamiast mobilizować, działają zniechęcająco. Może zadziała?

> No i ryczalam caly czas ...
Hm... to tak jak mama. Ma 50 lat i nie wierzy, że jeszcze zatańczy /mój mąż jej
to obiecał :-)/.
Pozdrawiam cieplutko i życzę zdrówka.

...

[Gość: Malwina]

po miesiacu mialam zastrzyki kortizonu i wit B (przeciw depresji i dla energii)
uratowala mnie przyjaciolka ktora kazdego ranka po zaprowadzeniu dzieci do
szkoly bez pytania i bez zbednych dyskusji zmuszala mnie do ubrania, umycia
sie i uczesania i wyprowadzala na spacery jak niedolezna staruszke. I gadala ,
gadala, gadala a ja dawalam sie otumanic jej potokowi slow i chodzilam
grzecznie :-)
nawet ksiazki nie moglam udzwignac nie mowiac o jakiejkolwiek pracy domowej.
Nie pytaj czego potrzebuje - rob zakupy, prasuj, sprzataj byle sie nie
martwila ze dom odlogiem.
I duzo cierpliwosci - ulozy sie.
Gdy tylko moglam chodzilam na masaze i lampy (rowniez basen z goraca woda )
Biegam (tylko ja wiem ze nie jak dawniej :-) , nic nie widac, co prawda na
narty juz odwagi nie mam no ale jakos zyje bez :-)

[cossa]

przede wszystkim byc obok i sluchac. prowokowac mowienie.

pozdrawiam
cossa

prowokować mówienie?

[kaira]

Jak do tej pory to tylko monologuję ... z przerwami na podawanie chusteczki do
nosa...
Nadzieja, że jutro będzie lepiej ...
Nigdy nie wiedziałam, że będzie to takie trudne.

[komandos57]

Tu bede noromalny.Pytanie istotne.Badz delikatna.Ludzie tacy nie lubia litosci
nad nimi.Traktuj mame noromalnie.Rozmawiaj o wszystkim ale nie o jej
kalectwie.Pozdrawiam ciebie i twoja mame.Komandos57

[Gość: dodo]

a jak normalnie rozmawiasz ze swoja mama? bo ja sie burze troche na taka
klasyfikacje "chory" - kazdy chory jest inny - jeden potrzebuje czulosci
i opiekunczosci, inny lekkiego kopa, jeszcze innego trzeba powstrzymywac przed
zbyt szybka rekonwalescencja, roznie bywa. swoja mame znasz - wiesz, czy na
codzien lubi sie troche ze soba piescic, czy jest z tych, co to wszystko sama
albo z tych, co trzeba jej co chwile powtarzac jaka jest dzielna... skoro ja
znasz, to tak z nia rozmawiaj. zeby sie czula zadbana przez ciebie w takiej
formie, jakiej najbardziej oczekuje.
a lekarzowi powiedz na boku, ze oczekujesz od niego pomocy w uruchamianiu mamy
a nie nikomu niepotrzebnych komentarzy - jezeli mame boli, to powinna dostac
taki srodek i w takiej ilosci zeby ja przestalo bolec. jezeli on uwaza, ze ona
musi(!) wstac, to niech ci pomoze jej wytlumaczyc jak ma to praktycznie zrobic
z minimum bolu, strachu i stresu - do diabla - od tego jest lekarz zeby pomoc
a nie oceniac i sie wymadrzac. ale moze ona jeszcze nie musi(!), moze to jest
ok, ze jeszcze dzien-dwa bedzie do siebie dochodzic - wtedy nie ma co cisnac.
to ten lekarz ci musi powiedziec na ile to jest wazne, zeby ona wstala juz
albo na ile to jest ok, ze wstanie pojutrze. ach, jak mnie zloszcza tacy
lekarze, ktorzy zamiast leczyc, wyrazaja opinie!

[kaira]

Gość portalu: dodo napisał(a):

> a jak normalnie rozmawiasz ze swoja mama?

do tej pory? Mama zawsze była osobą apodyktyczną i despotyczną, zawsze
wszystko najlepiej wiedziała i wszystkich (absolutnie wszystkich!!) poprawiała,
po prostu miała "dożywotni" abonament na rację i wszystko najlepiej zrobiła
sama. Odkąd wyszłam za mąż moje relacje z mamą zdecydowanie się poprawiły ...
po prostu "jestem dorosła", aczkolwiek - wtrącać się zawsze lubiła dla "naszego
dobra". Nie przeszkadzało mi to, gdyż podczas spotkań można przeżyć taką krótką
ingerencję, a później wrócić do swojego życia.

Obecnie będąc w szptalu, również wie lepiej nawet od lekarzy - sama
sobie "skombinowała" dodatkowe leki przeciwbólowe od jakiejś starszej pani i
zażywa je nie bacząc, na to, że mogą zaszkodzić! Nasze uwagi, kończą się jej
płaczem i oczywiście stwierdzeniem, że jej nie rozumiemy ...

Lekarze namawiają do chodzenia - mama kategorycznie odmawia - bo przecież boli!

ja się kiedyś burzyłam również ... ale widzę, że taka klasyfikacja jest
potrzebna - mama przed - wulkan energii i mama po - owszem - wiedząca lepiej
wszystko, ale teraz jest to płacz i apatia ..
Stąd mój tytuł w poście.

>kazdy chory jest inny - jeden potrzebuje czulosci i opiekunczosci, inny
>lekkiego kopa, jeszcze innego trzeba powstrzymywac przed zbyt szybka
>rekonwalescencja, roznie bywa.

W tym wypadku - nie zdaje egzaminu ani czułość, ani stosowanie "kopów" -
natrafia się na mur - w postaci łez... jeżeli coś jest nie pomyśli - chociaż
dla dobra i zdrowia - łzy, lekarze mówią - powinna pani schudnąć 20
kg /kręgosłup nie wytrzymuje ciężaru/ - jak nie przyniesiemy słodyczy /ja
stosuję wybiegi w postaci suszonych owoców/, okazuje się, że czekamy aż umrze ..

W tych słowach to jakoś trywialnie brzmi, lecz trudno tak, za jednym zamachem
opisać to wszystko.

Rozmiaiałam z lekarzami - nawet powiem uczciwe - z tego co widzę, ma b. dobrą
opiekę medyczną i rozsądnych lekarzy. Jeden z nich mi powiedział, że mamy
problem - mimo wszystko jest w głowie - i to ona musi przezwyciężyć lęk przed
wstaniem - oni ewnetulanie na siłę mogą ją "pionizować". Ale chodzić musi sama.
A chodzenie w jej przypadku jest wg lekarzy b. ważne - zarówno ze względu na
kręgosłup, mięśnie jak i działanie przeciwzakrzepowe /mam nadzieję, że nic nie
pomyliłam/.

Dziękuję za pomoc i odzew - może po tak przydługim opisie, będzie Wam łatwiej
mi coś doradzić, gdyż ja sama po prostu czuję się wyeksploatowana zarówno
psychicznie jak i fizycznie.

[kaira]

dziękuję za pozdrowienia i słowa otuchy ...

Karia

[komandos57]

Ten debil widzi przez te mgliste oczy powage tematu.Mowie o sobie.
Pozdr.

[Gość: moi]

Nie lekceważyłabym bólu Twojej mamy. Istnieje bardzo duże prwdopodobieństwo, ze
ilośc środków przeciwbólowych jest dla niej za mała. Nie można wszystkich
pacjentów traktować z matematyczną dokładnością :waga ciała x jednostka leku.
Ja np. mam bardzo niski próg odporności na ból, przez co 2 razy w życiu musiano
mi dać pełną narkozę przy zabiegu, który z reguły robi się w znieczuleniu
miejscowym. A stomatolog nie jest w stanie nic zrobić nie dając mi wcześniej
znieczulenia. A nie należę do osób, które się nad sobą rozczulają.

[Gość: Lidka]

Ja operacji co prawda nie mialam, ale mialam uraz kregoslupa ktory na 3
miesiace praktycznie wylaczyl mnie z normalnego zycia. Nie moglam dojsc do
siebie, wylam z bolu i nie moglam sie poruszac o wlasnych silach. Myslalam ze
bede kaleka do konca zycia. Byla doslownie zalamana. W koncu ktos poradzil mi
solkoseryl w zastrzykach( oczywiscie nie twierdze ze twoja mama powinna wziasc
wlasnie to). Po niedlugim casie doslownie postawilo mnie to na nogi, bo
solkoseryl przyspiesza gojenie i mnie pomogl. 4 dni po operacji to strasznie
szybko. Mysle, ze tym bardziej mama sie zalamuje bo widzi ze nie moze podolac
wymaganiom lekarza, mysli ze z nia jest tak zle itp.Nic podobnego. Ona
potrzebuje czasu i na litosc boska nie kwestionujcie jej bolu . On napewno nie
rodzi sie w jej glowie, tylko w kregoslupie. Pozdrawiam. Wszystko bedzie
dobrze.

[Gość: fikandra]

w Twoim opisie nie ma wystarczajacych danych zeby jasno to rozstrzygnac, ale
byc moze Twoja mama zareagowala depresja na cala ta sytuacje. Jezeli tak sie
stalo, wymaga specjalistycznego leczenia. Bez poprawy nastroju rehabilitacja
bedzie trwala znacznie dluzej i przyniesie gorsze efekty. Powinnac porozmawiac
z lekarzem prowadzacym o ew. konsultacji psychiatrycznej, w czasia ktorej
psychiatra oceni, czy mama ma depresje i zleci odpowiednie leki. Na marginesie,
lepi przeciwdepresyjne czesto dodatkowo wywieraja dzialanie przeciwbolowe.

[kaira]

powiedz, czy lorefan jest lekiem przeciwdepresyjnym? Dowiedziałam się, że jest
mamie podawany obok relanium ... Tylko nie wiem, jak często i w jakich porach.

[Gość: fikandra]

Lorafen to lek o dzialaniu uspokajajacym, nasennym, przeciwdrgawkowym i
miorelaksujacym, nie ma dzialania przeciwdepresyjnego, nalezy do tej samej
grupy, co Relanium, mozna je (tzn te dwa leki) stosowac wymiennie, nieco
szybciej jest eliminowany z organizmu. Zwykle daje sie go "na uspokojenie"

mama wraca do domu!

[kaira]

Dzisiaj odbieramy mamę po 14 dniach w szpitalu i 12 dniach od operacji do domu!
Po rozmowach z lekarzem o bólu zostaliśmy wyposażeni w receptę na morfinę
w "plasterkach", która ma przyniść mamie ulgę. Mam nadzieję, że przyniesie, a
mama w domu odzyska swój dawny wigor, mimo ograniczeń ruchowych, ale z dala od
atmosfery szpitalnej i otaczającego ją cierpienia ... Uzbrajamy się w
cierpliwość i duże pokłady optymizmu ... Mam nadzieję, że za pół roku będą to
tylko złe wspomnienia.
Pozdrawiam.