Bardzo Trudne Pytanie

[Gość: Isztar]

Jestem w sytuacji podobnej do opisanej przez Beate w watku "Milosc czy
marzenia?" ale tu raczej chcialabym spytac Was o doswiadczenia w tym temacie.
Stoje przed mozliwoscia wyjazdu do Krakowa, choc na dzien dzisiejszy to nic
pewnego, byc moze wcale nie bede tam miala po co jechac. Ale GDYBY... to nie
wiem czy pojechac. Jestem z Kims. Jest nam cudownie. I choc nie jestesmy ze
soba bardzo dlugo, to czuje, ze moglabym z nim spedzic reszte zycia. I
wszystko byloby wspaniale, gdyby nie Krakow. Bedzie nas dzielic ponad 200 km,
mozliwosci widywania sie beda pewnie ograniczone do jednego razu na tydzien-
dwa. To niewiele. Z jednej strony chce wyjechac, kiedys obiecalam sobie, ze
wiecej nie zmienie swoich planow dla zadnego faceta ale okolicznosci sie
znienily [facet tez ;)].
Czy mozecie na podstawie swoich doswiadczen powiedziec, czy taka milosc ma
szanse? Dodam, ze on jest pelen optymizmu, zacheca mnie do realizacji tego
(czyli do wyjazdu) i mowi, ze na pewno bedzie dobrze, ze przetrwamy.
Chcialabym, ale czy to sie sprawdzi...?

[Gość: Imagine]

musisz sama tego doswiadczyc. zaden przyklad kogokolwiek tu nie pomoze.

[Gość: Sonia]

A ten wyjazd do Krakowa to na jakis okreslony czas?

[Gość: Isztar]

Niby tak, ale dosc dlugi. 5 lat. Duzo.

[Gość: Sonia]

Gość portalu: Isztar napisał(a):

> Niby tak, ale dosc dlugi. 5 lat. Duzo.

Na studia?

[Gość: Isztar]

Tak. moze sie nie dostane ;) ale tak naprawde to :(

[Gość: Sonia]

Gość portalu: Isztar napisał(a):

> Tak. moze sie nie dostane ;) ale tak naprawde to :(

Skoro zdecydowalas sie studiowac w Krakowie, a nie w Lodzi, to pewnie bardzo
zalezy Ci na tym kierunku. 200 km to nie tak znowu duzo. Jesli rzeczywiscie
traktujecie wasz zwiazek powaznie, to zadna przeszkoda.
Spelnij swoje marzenia.
Pozdrawiam Sonia (a tak na marginesie, to kiedys o malo co nie zawalilam swoich
studiow przez faceta, ktory tez byl tym jedynym, nawet pierscionek na palcu juz
byl, oj zle sie to skonczylo.)

[Gość: Isztar]

Problem w tym, ze tak naprawde, to sie nie zdecydowalam. Do Lodzi tez zdaje. Na
te same kierunki. Tylko wiem, ze tam standard jest wyzszy niz tutaj. Ale im
blizej decyzji, tym wiecej mam watpliwosci. Uswiadamiam sobie problemy, ktore
moga zaistniec, idpwiedzialnosc, ktorej bede musiala sprostac... Jest wiele
takich rzeczy. Sama nie wiem, czy chce czy nie. W sumie tak normalnie pewnie
bym sie zdecydowala na wyjazd (a moze nie?) ale on jest teraz kolejnym,dosc
mocnym, argumentem na nie. I jestem w kropce. A bardzo chce z nim byc. Nie wiem
co bedzie.

[re_ne]

Gość portalu: Imagine napisał(a):

> musisz sama tego doswiadczyc. zaden przyklad kogokolwiek tu nie pomoze.


Doswiadczyc czego? Rozczarowania?

Isztar, zrobisz jak bedziesz chciala, ale sluchaj starszych - to nie przejdzie,
chyba ze facet...

[Gość: Isztar]

Ale co nie przejdzie...? Pomysł? Milosc? Znajac zycie, pewnie chodzi o to, ze
nic z tego nie bedzie...? :(

[re_ne]

Wlasnie! Na odleglosc to nie klapnie :(

[Gość: Isztar]

Znaczy - albo on albo Krakow tak? :(

[re_ne]

No, dokladnie tak :(

[Gość: Isztar]

Tak na bank? Rozwin troszke wypowiedź... ;)

[Gość: ryba]

Gość portalu: Isztar napisał(a):

> Jestem w sytuacji podobnej do opisanej przez Beate w watku "Milosc czy
> marzenia?" ale tu raczej chcialabym spytac Was o doswiadczenia w tym
temacie.
> Stoje przed mozliwoscia wyjazdu do Krakowa, choc na dzien dzisiejszy to nic
> pewnego, byc moze wcale nie bede tam miala po co jechac. Ale GDYBY... to nie
> wiem czy pojechac. Jestem z Kims. Jest nam cudownie. I choc nie jestesmy ze
> soba bardzo dlugo, to czuje, ze moglabym z nim spedzic reszte zycia. I
> wszystko byloby wspaniale, gdyby nie Krakow. Bedzie nas dzielic ponad 200
km,
> mozliwosci widywania sie beda pewnie ograniczone do jednego razu na tydzien-
> dwa. To niewiele. Z jednej strony chce wyjechac, kiedys obiecalam sobie, ze
> wiecej nie zmienie swoich planow dla zadnego faceta ale okolicznosci sie
> znienily [facet tez ;)].
> Czy mozecie na podstawie swoich doswiadczen powiedziec, czy taka milosc ma
> szanse? Dodam, ze on jest pelen optymizmu, zacheca mnie do realizacji tego
> (czyli do wyjazdu) i mowi, ze na pewno bedzie dobrze, ze przetrwamy.
> Chcialabym, ale czy to sie sprawdzi...?


Dobrze ze Twoj ukochany chociaz trzezwo mysli. Pisze to z doswiadczenia
zyciowego. Wiecej Ci nie napisze, bo zostaniesz w Lodzi...


ryb

[sdfsfdsf]

to jest jedyna ryba ktora gada i to w dodatku dobrze isztar

[Gość: Melba]

Ja bym pojechała.

[Gość: Isztar]

Tylko Sonia mnie pocieszyla troche ;)
A jest ktos, komu sie to udalo? To w ogole mozliwe? Wiem ze to zalezy od
kazdego indywidualnie ale czy milosc na odleglosc to mozliwe do spelnienia
marzenie czy utopia?

[Gość: Sonia]

Jeszcze przed Toba wiele niewiadomych, moze zdasz dwa egzaminy, moze tylko
jeden; moze po pol roku w Krakowie stwierdzisz, ze te studia to nie dla Ciebie.
Nie wiem co to za kierunek, ale skad wiesz, ze w Krakowie jest lepszy? Poza tym
wydaje mi sie, ze boisz sie nie tylko rozstania z chlopakiem, ale wogole
wyjazdu z rodzinnego miasta. Ja wiem, ze zaraz po maturze swiat wyglada
troche "czarno-bialo" woz lub przewoz, ale pojscie na studia to nie pojscie do
klasztoru, przez piec lat wszystko sie moze zdarzyc. Ja na Twoim miejscu bym
sprobowala, ( moja milosc na odleglosc przetrwala, co prawda "tylko" dwa lata,
ale za to odleglosc wieksza, bo ok 1600 km.)
Zreszta masz jeszcze czas na decyzje, teraz trzeba sie zajac egzaminami, w
lipcu podejmiecie decyzje, oczywiscie jesli ktoras z uczelni nie zrobi tego za
Was.
Pozdrawiam.

[Gość: Isztar]

Sonia, wlewasz nadzieje w moje serce :) Najgorszy dramat to bedzie jak sie
dostane tu i tam. Ale chyba mi to nie grozi ;) A kierunek.. heh psychologia ;)
Ale nie bede leczyc takich jak ja. Pozdro

[Gość: Sonia]

Zycze powodzenia na egzaminach (oh, ta psychologia, moje niespelnione
marzenie!), a pomartwic sie jeszcze zdazysz.

[Gość: Isztar]

Pewnie jeszcze nie raz ;) ale na razie tym sobie glowe zaprzatam. Ale jakos
przezyje. Chyba ;) Pozdrowka

[cossa]

a ja powiem i tak i nie

wyjechalam na studia do Krakowa
studiowalam 5 lat

koleznaki, ktore zostawily polowki w swoim miastach
raczej zmienily obiekty, albo chlopcy sie wycofali - to
na nie

a na tak - moj zwiazek rozpoczal sie w polowie drugiego
roku. z chlopakiem oddalonym o 450 km. skonczylam studia,
a zwiazek trwa do dzisiaj.

trudny wybor
wiele sie zmieni jesli wyjedziesz
ale ja bym wyjechala

cossa

[Gość: Isztar]

A wiec jednak mozliwe :) Juz lepiej ;))

[cossa]

wszystko jest mozliwe:) tylko tam gdzie dwojka sie
pojawia pojawiaja sie rozne potrzeby, oczekiwania. grunt
to przetrwac i wiedziec do czego sie dazy:)

duzo sily trza
ale to mozliwe
ludzie nie wiadoma skad sily biora gdy w gre wchodzi milosc:)

trzymam kciuki:)
cossa

Gość portalu: Isztar napisał(a):

> A wiec jednak mozliwe :) Juz lepiej ;))

[jmx]

To nie jest moje osobiste doświadczenie ale znam parę - ona studiuje
(psychologię) poza miejscem zamieszkania, w domu pozostał jej chłopak. Widują
się w weekendy, nie każdy, czasem przyjeżdza on (ona wynajmuje pokój) ona tez
jeżdzi do niego. Jest trudno ale zależy im na sobie i są razem.

Ale tak naprawdę - nie ma co się powoływać na doświadczenia. Każdy związek jest
inny i, no cóż, jak nie spróbujesz, to się nie dowiesz.

Trzymam kciuki :-)

PS. Ja bym spróbowała :-))

Isztar do Krakowa!

[i.r]

Isztar. przeciez Ty sama wiesz, ze nalezy jechac do Krakowa!

[Gość: Isztar]

;)

[Gość: Isztar]

Hmmm ale tak na serio, to wlasnie nie wiem za dobrze. ON nie jest jedynym
argumentem przeciw. Tylko ze reszta jakos by sie pewnie ulozyla po jakimstam
czasie. A to...
A dlaczego tak myslisz? :)

[joanna_1]

Isztar, nie panikuj, jedż do tego Krakowa zakuwać, 200 km to żadna odległość,
takie odcinki to się rowerem pokonuje, chłopak jak cienki w te klocki, to
chwytaj go w locie na bagażnik i heja w długą, podróz za friko, teraz ciepło to
nawet pod chmurką przenocowac możecie

[Gość: say]

napiszę Ci jak to ze mną było
on był silnym argumentem dla którego wróciłam ze Stanów
przez rok żyliśmy 300 km od siebie i było cudownie
dla niego przeprowadziłam się te 300 km od moich ukochanych, przyjaciół itp.
i dopiero jak zamieszkaliśmy razem zaczęło się piekło, wytrzymałam jeszcze 2
lata
potem zostałam sama w tym odległym mieście i postanowiłam że nigdy dla żadnego
faceta nie zrezygnuję z marzeń i planów
teraz jest mi dobrze, ale nauczkę mam
JEDŹ DO KRAKOWA, jak ma być dobrze, to będzie, jesteś jeszcze baaardzo młoda,
wiele przed Tobą
pozdrawiam

[Gość: Isztar]

Codziennie sie zastanawiam czy jeschac, czy nie... Powoli mnie to wykancza,
sama juz nic nie wiem. boje sie tylu rzeczy, im blizej decyzji, tym bardziej
sie bronie przed wyjazdem. Tak nagle wyjechac, zostawic wszystko...? Zaczac zyc
kompletnie sama, samodzielnie, na wlasna reke? Rzucic wszystko, co tu mam? Nie
wiem czy potrafie. Jesli dostane sie tylko tam, to pewnie pojade, ale jesli do
Lodzi tez, to naprwde nie wiem... Nie znosze podejmowania decyzji, zwlaszcza,
ze wiem, ze ta bedzie miala wplyw na cale moje zycie. Nie mam juz sily na to
wszystko. Dobrze, ze jest moj chlopak, ktory mnie wspiera i mobilizuje do
robienia czegos, bo sama bym chyba nie dala rady. Niech to wszystko szlag.
Codziennie bardziej czuje sie zwiazana z tym moim okropnym miastem, z rodzina,
z przyajciolmi... Nie wiem czy bede umiala tak po prostu odejsc. Nie wiem czego
chce.

Taka miłość ...

[Gość: Gośka]

... jest możliwa. Wiem, bo sama jestem w takiej stytuacji. Powiem więcej -
możesz spokojnie pomnożyć te 200 km, które będą Was dzielić razy 3 (tak jest u
mnie). Widujemy się o wiele rzadziej, niż Ty zakładasz. Na początku sama miałam
wątpliwości, czy taki związek ma sens i szanse przetrwania. Teraz już jestem
tego pewna, że tak, a spotkania nasze choć tak rzadkie są cudowne i czakam na
nie z utęsknieniem

Pozdrawiam

[Gość: Isztar]

Tylko ze boje sie, ze po prostu to bedzie straszne, takie oczekiwanie i
oczekiwanie... Nie bedziemy sie mogli zobaczyc kiedy bedziemy mieli na to
ochote, tylko kiedy akurat obydwoje bedziemy mieli czas, na na pierwszym roku
zakladam, ze za czesto to nie bedzie... I ze bedzie mi brakowalo tej bliskosci,
nie bedzie mial kto mnie przytulic, pocieszyc... Nie wiem jak to bedzie. Ale
zaczynam przynajmniej wierzyc w to, ze takie cos jest jednak mozliwe. Co prawda
nie wiem czy ja bede potrafila temu sprostac...

[Gość: Smilla]

Myślę, że nie powinnaś rezygnować z własnych planów! Jeśli Wam się nie ułoży,
to przynajmniej nie będziesz "pluła" sobie w brodę, że dla nic niewartego
gościa zmarnowałaś swoją szansę. A jeśli to jest ten właściwy facet, to na
pewno przetrwacie próbę czasu i odległości. Ja byłam w podobnej sytuacji, z
tym, że nas dzieliło nie 200, a 500km. I jakoś to przetrwaliśmy :)

odwroc

[saana]

postaw sobie pytanie co sie stanie jezeli nie sprobojesz?

[Gość: say]

skoro piszesz że czujesz się związana z miastem i rodziną, to napiszę Ci ze to
normalne uczucie przed każdym wyborem, ja kiedyś nie pojechałam na obóż bo
wieczór wcześniej tak mi się smutno jakoś zrobiło, mama powiedziała zostań,
będzie fajnie, a potem strasznie mi się nudziło i bardzo żałowałam tego obozu,
do dziś rozpamiętuję jakby to było, a minęło już tyle lat... jesteś młoda i
masz mnóstwo czasu na poznawanie mężczyzn swojego życia, jeśli to ten, to, tak
jak mówią inni, przetrwacie na odległość, ale jeśli nie ten, to będziesz się
tylko cieszyć że w Krakowie jest tylu atrakcyjnych studentów, i po krótkim
czasie zapomnisz...chyba że jesteś typem dziewczyny o bardzo silnie rozwiniętym
instynkcie macierzyńsko-związkowym i już teraz, w tej chwili chcesz się
ustatkować, wtedy radzę ślub a nie studia, powtarzam- jesteś młodziutka!
pozdrawiam

[Gość: Isztar]

Z obozow to zwykle najchetniej bym w ogole nie wracala do domu ;) Ale tam jade
zawsze z kims, z jakimis znajomymi, cos robimy, poznajemy ludzi, miejsca itp. A
studia to nie oboz... i pewnie po jakims czasie sie przyzwyczaje, poznam ludzi,
oswoje sie z miastem, ale na poczatku bede strasznie zagubiona, zwlaszcza, ze
prawdopodobnie bede tam calkiem sama, chyba ze wyjedzie tez moja kumpela, wtedy
juz lepiej. I w dodatku jego tam tez nie bedzie, mojego przyjaciela,
pocieszacza... ;) Nie wiem. Nie potrafie byc obiektywna. Zreszta dochodze do
wniosku, ze studia w Lodzi sa o profilu bardziej zblizonym do mojego
wyobrazenia o przyszlej pracy (psychologia doradztwa zawodowego) a na UJ
bardziej ogolne. Coraz bardziej sie boje, a ta decyzja mnie przerasta. Slubu
jeszcze nie planuje, to tez za powazna decycja jak dla mnie ;)

[Gość: Isztar]

Pewnie za jakis czas bede sobie wyrzucac, ze moglam, a nie skorzystalam z
szansy, zwlaszcza jesli mi sie tu w Lodzi nie bedzie cos ukladalo - nie
spodobaja mi sie studia, ludzie, okaze sie, ze chlopak to jednak nie Ten... Z
drugiej strony, w Krakowie tez moge sobie wyrzucac, ze w Lodzi nie bylo wcale
gorzej, zetrzeba bylo zostac. No i co tu zrobic?

A dyplom?

[Gość: Isztar]

A tak pomijajac wszelkie inne kwestie, to orientujecie sie moze, czy przy
staraniu sie o prace przyszly ewentualny pracodawca zwraca uwage na to, jaka
uczelnie sie skonczylo i czy ma to wplyw na zatrudnienie (lub nie)? Moze ktos
wie, jak to jest np z psychologia wlasnie? Z gory dziekuje :)

[Gość: Isztar]

A egzaminy tuż tuż...

[Gość: Ewa]

Milosc sie sprawdza w oddaleniu. Kiedys trzeba przez to
przejsc. Jest to tak jak chce nauczyc sie plywac, ale
boje zanurzyc sie do wody.