do teściowej - mamo?

[Gość: ania]

Jak zwracacie się do teściowej, która za wami nie przepada. Czy to dobry
pomysł, żeby mówić do niej na "pani", czy raczej tak bezosobowo. "Mamo",
niestety nie przeszłoby mi przez gardło.

[alfika]

Szczerze mówiąc, może to być powód do głębszego zastanowienia się nad
rozmiarami ochoty na małżeństwo :)
A trochę poważniej: dobrym wyjściem wydaje się forma mama, ale
nieodmienna: "czy mama...", niech mama...", "proszę mamy...". Nikt nie ucierpi,
z obyczajami na czele, a nie wprowadza się sztucznej zażyłości.
Trzymam kciuki za układy rodzinne :)

[Gość: Ania]

No tak, ale wydaje mi się, że to sama teściowa powinna zaproponować jakąś
formę zwracania się do niej. Jak dodam, że moja teściowa nie złożyła nam
życzeń na ślubie, a zwracając się "proszę mamy" słyszałam, że ona nie ma córki
i nidgy by mieć nie chciała (ma dwóch synów), no to chyba pozostaje
tylko "pani". Trochę jestem w kropce, bo niestety od czasu do czasu ona się u
nas pojawia i jak się dopytuje, to trzeba jej odpowiadać. Formy bezosobowe są
jakieś niezręczne, "pani" też brzmi raczej głupio. Ale z drugiej strony, może
nie ma się czym przejmować, bo w końcu to obca kobieta i nowocześnie jest
mówić do teściowej per pani. Co o tym myślicie?

[alfika]

Gość portalu: Ania napisał(a):

> No tak, ale wydaje mi się, że to sama teściowa powinna zaproponować jakąś
> formę zwracania się do niej. Jak dodam, że moja teściowa nie złożyła nam
> życzeń na ślubie, a zwracając się "proszę mamy" słyszałam, że ona nie ma
córki
> i nidgy by mieć nie chciała (ma dwóch synów), no to chyba pozostaje
> tylko "pani". Trochę jestem w kropce, bo niestety od czasu do czasu ona się u
> nas pojawia i jak się dopytuje, to trzeba jej odpowiadać. Formy bezosobowe
są
> jakieś niezręczne, "pani" też brzmi raczej głupio. Ale z drugiej strony, może
> nie ma się czym przejmować, bo w końcu to obca kobieta i nowocześnie jest
> mówić do teściowej per pani. Co o tym myślicie?

Aniu, to w tej sytuacji masz sprawę dość jasno postawioną i jeśli ktoś sobie
nie życzy słyszeć od Ciebie "mamo", to używaj, ile wlezie mówiąc "proszę pani".
Szczególnie wyraźnie przy plotkarskich znajomych i krewnych swojej teściowej,
he he.
Możesz też grzecznie i krótko wyjaśnić, dlaczego tak sie zwracasz, jeśli ktoś
Cię zapyta.
Myślę, że szybciutko usłyszysz propozycję, byś mówiła jednak "mamo".

Pytanie, czy wtedy powstrzymasz się od riposty, że już masz mamę i w zupełności
to wystarczy... Dobrze by było, choć aż język świerzbi :P

[aka10]

Mow do niej po imieniu :-)Pozdrawiam.

[Gość: Sonia]

Gość portalu: ania napisał(a):

> Jak zwracacie się do teściowej, która za wami nie przepada. Czy to dobry
> pomysł, żeby mówić do niej na "pani", czy raczej tak bezosobowo. "Mamo",
> niestety nie przeszłoby mi przez gardło.

Mam podobny problem.
Slowo "mama" to slowo szczegolne, zarezerwowane dla tej jednej, najblizszej
osoby. "Pani" brzmi troche sztucznie. Moj przyszly maz zwraca sie do moich
rodzicow po imieniu, wiec nie ma problemu. Ale taka propozycja musi wyjsc od
rodzica, nie synowej czy ziecia.

[fnoll]

ja do teściowej która mnie lubi nie mówię "mamo", bo "mama" mi się
jednoznacznie kojarzy z... no z mamą :)))

a teściowa to teściowa, ma przecież jakoś na imię, a czy przed tym imieniem
dodawać pani i w ogóle jak mówić, to najprościej zapytać

rozumiem, że niestety w takich sytuacjach najprostsze rozwiązania są jakoś
dziwnie najtrudniejsze, i się kluczy po tych formach bezosobowych, kluczy
się... znam blisko przypadek takiego kluczenia od lat czterech, z subtelnymi
zmianami na plus, i nadziwić się nie mogę...

zdecydowanie nie ma co się zmuszać do form które nam nie leżą, język to żywa
tkanka, się rozwija, a duch czasu jest taki, że ludzie zwracają się w coraz
bardziej bezpośrednich formach do siebie

kiedyś przecież do starszych mówiło się tylko w trzeciej osobie!

także - rychłego brudzia życzę i zakopania toporów wojennych :)

o! prosze bardzo! ;)

[Gość: meee:)]

fnoll napisał:

> ja do teściowej która mnie lubi nie mówię "mamo", bo "mama" mi się
> jednoznacznie kojarzy z... no z mamą :)))
>
> a teściowa to teściowa, ma przecież jakoś na imię, a czy przed tym imieniem
> dodawać pani i w ogóle jak mówić, to najprościej zapytać
>
> rozumiem, że niestety w takich sytuacjach najprostsze rozwiązania są jakoś
> dziwnie najtrudniejsze, i się kluczy po tych formach bezosobowych, kluczy
> się... znam blisko przypadek takiego kluczenia od lat czterech, z subtelnymi
> zmianami na plus, i nadziwić się nie mogę...

> zdecydowanie nie ma co się zmuszać do form które nam nie leżą, język to żywa
> tkanka, się rozwija, a duch czasu jest taki, że ludzie zwracają się w coraz
> bardziej bezpośrednich formach do siebie
>
> kiedyś przecież do starszych mówiło się tylko w trzeciej osobie!
>
> także - rychłego brudzia życzę i zakopania toporów wojennych :)

o! proszę bardzo! jaka mądra rada! :)
powyzsza wypowiedź kłam zadaje wątkowi jednego goscia, co sie boi porad fnolla,
ze niby fnoll z siekierą etc ;)

[Gość: Ania]

Kiedyś oglądałam w "Pytaniu na śniadanie" Halinę Miroszową, która opowiadała,
że dostaje mnóstwo listów właśnie o niemożności zakopania toporów wojennych z
teściową. Przy okazji odniosła się do własnej, która nad ranem, po nocy
poślubnej, wparowała do ich pokoju, od progu wołając "syneczku, jak ty mi
zmarniałeś tej nocy!"

[fnoll]

co robić... trudno... matczyne uczucia są bardzo silne, pewnie sama tego
doświadczysz :) niestety czasem ta siła służy złej sprawie, gdy matczyny
instynkt źle rozpozna zagrożenia

taki "rozregulowany matczyny instynkt" faktycznie trudno przekonać, a już na
pewno nie ma sensu z nim wojować, bo się tylko okopie i stwardnieje

jedyna skuteczna metoda to... ignorować! pokiwać głową, rzucić to magiczne "być
może" i dalej robić swoje :) i z wolna zmiękczać niewymuszoną uprzejmością

przecież ma być ci dobrze z mężem - nie musi być z teściową; większym problemem
może być, gdy małżonek jest pod wpływem "rozregulowanego instynktu" swej mamy,
ale z nim to już można te kwestie przedyskutować

grunt to nie dać się sprowokować :) teściowa jest jaka jest, trudno, rodziców
się nie wybiera...

powodzenia :)

fnoll

[alfika]

I to się nazywa rehabilitacja :)

[carduus]

We wspomnieniach Magdaleny Samozwaniec przyeczytałam cudną historyjkę. Otóż
autorka po trudach ciąży i porodu z wielką dumą prezentowała świeżo powite,
rumiane i tłuste dziecię swojej tesciowej. Ta długo przyglądała się
dziewczynce, by w końcu z jękiem współczucia zwrócić się do swego syna:
" Mój synu, mój Jasiu! Jakżeś ty się napracował!"

carduus

[Gość: ania]

historyjka świetna :)

Czy któraś z was ma fajną teściową, bo chyba najwięcej problemów jest jednak z
matką męża. Dlatego zupełnie nie rozumiem skąd w kawałach wątek teściowych
sprowadza się do matki żony?

A MOJA TEŚCIOWA....

[Gość: KASIA]

...TO WSPANIAŁA KOBIETA.
NA TRZY MIESIĄCE PRZED ŚLUBEM ZAMIESZKAŁAM W DOMU TEŚCIÓW, TROCHĘ SIĘ TEGO
BAŁAM PONIEWAŻ JAKBY NIE PATRZEĆ TO ... OBCY DOM I OBCY LUDZIE. ALE O DZIWO
KOMPROMISY DZIAŁAJĄ CUDA. JUŻ JESTEM DWA LATA PO ŚLUBIE OD 20 MIESIĘCY MÓJ MĄŻ
PRACYJE 400KM OD DOMU, WIDUJEMY SIĘ RAZ W MIESIĄCU PRZEZ 3 DNI, MAMY 11
MIESIĘCZNĄ CÓRKĘ I WIERZCIE BĄDZ NIE, MOŻNA ŻYĆ Z TEŚCIOWĄ POD JEDNYM DACHEM.
CZASEM ZGRZYTA MIĘDZY MNĄ A TEŚCIEM ALE JEST OK. DO TEŚCIOWEJ MÓWIĘ MAMA, CHOĆ
PRZEZ PIERWSZE TRZY MIESIĄCE NIE MOGÓAM SIĘ PRZEMÓC, MÓWIŁAM ALBO PANI, ALBO
BEZ OSOBOWO. MOJA PRAWDZIWA MAMA JEST ZAZDROSNA O TĘŚCIOWĄ, BO NIE UŻYWAM SŁOWA
TEŚCIOWA TYLKO MAMA. MĄŻ ZNAJĄC MÓJ CHARAKTER JEST ZASKOCZONY MOIM KONTAKTEM Z
JEGO MAMĄ. CODZIENNIE RANO I PO PRACY ROZMAWIAMY, PLOTKUJEMY TO JEST PRAWDZIWA
PRZYJACIÓŁKA. PA POWODZENIA.

O teściowej, ale nie z boku:))

[Gość: aiszka4]

Gość portalu: ania napisał(a):

> historyjka świetna :)
>
> Czy któraś z was ma fajną teściową, bo chyba najwięcej problemów jest jednak
z
> matką męża. Dlatego zupełnie nie rozumiem skąd w kawałach wątek teściowych
> sprowadza się do matki żony?

Ja mówię do mamy mojego męża "mamo", unikam nawet mówienia moja teściowa w
rozmowach z osobami trzecimi.
Pod tym względem jestem szczęściarą. Ona jest wspaniałym, dobrym człowiekiem.
A wiecie co powiedziała? Że ona nie żeni syna z synową, tylko przyjmuje
jeszcze jedną córkę do rodziny. Kiedy po ślubie składała mi życzenia, a ja
odpowiedziałam "Dziękuję, mamo", obie się rozpłakałyśmy. Nawet teraz, jak o
tym piszę, łza wzruszenia kręci mi się w oku.
Żeby nie było niedomówień, mój mąż dla mojej mamy jest kolejnym synem, a nie
tylko zięciem.

A.. i jeszcze moja babcia. Powiedziała mi to ciocia (synowa mojej babci), że
przez piętnaście lat wspólnego mieszkania w szóstkę, w małym, dwupokojowym
mieszkaniu, nie doszło ani razu do zgrzytów na lini synowa-teściowa. Obie
bardzo się starały.
Jak tak o tym piszę i myślę, to zaczynam coś rozumieć. Równowaga musi być
zachowana, nie mogę mieć zbyt dobrze:(

Dzięki Carduus

[Gość: aiszka4]

carduus napisała:

> We wspomnieniach Magdaleny Samozwaniec przyeczytałam cudną historyjkę. Otóż
> autorka po trudach ciąży i porodu z wielką dumą prezentowała świeżo powite,
> rumiane i tłuste dziecię swojej tesciowej. Ta długo przyglądała się
> dziewczynce, by w końcu z jękiem współczucia zwrócić się do swego syna:
> " Mój synu, mój Jasiu! Jakżeś ty się napracował!"
>
> carduus

Przypomniałaś mi, że ja skończyłam czytanie przy "pierwszym razie" i zupełnie
zapomniałam o tej książce. Lekturka, jak znalazł na lato.
Pzozdrawiam,
Aiszka

[megxx]

Zwracam się do swojej w trzeciej osobie(proszę mamy, niech mama, może mama), bo
matkę mam jedną. A, że teściowa starej daty to nie wpadła na to, że ja mogę
mieć z tym jakis problem(choć na teściową nie narzekam , zwłaszcza, że mieszka
daleko). Kiedyś rozmawiałam z koleżanką - dzieci w podobnym wieku(17) na ten
temat. Mówię, że jasno powiedziałabym, że ma byc po imieniu bo matką jestem dla
tych co urodziłam, chyba, że synowa bardzo chciałaby widzieć we mnie swoja
matkę, a ona jak skoczyła: " jak to? z drugą połówką dziecka po imieniu?"
Jak widać każdy niezależnie od wieku oczekuje czegoś innego. I po prostu należy
podjąć ten temat z teściową/synową, żeby osiągnąć stan cieszący obie strony.

[Gość: Edy]

A nie mozna zapytac tesciowej jak sobei zyczy zeby do niej mowic?

[Gość: Aga]

Ja do tesciowej od wielu lat mowie "pani", ona do mnie oczywiscie po
imieniu.Ale tak sie sklada,ze ja z czasem zmienilam zdanie o niej i gdybym
dzisiaj mogla wybierac, przemoglabym sie i wybrala "mamo".Krotko mowiac
pomylilam sie w ocenie tesciowej i asekuranckowybralam "pania", a teraz mam za
swoje bo coraz bardziej zaluje,ten dystans nie byl potrzebny, bo ona jest
calkiem ok, ale przeciez po kilkunastu latach nie mozna juz takich rzeczy
zmieniac.Moze ta Twoja tez nie jest taka okropna jak sie wydaje.Daj jej szanse
i zapytaj jak ona by sobie zyczyla.

[Gość: ania]

Moja teściowa jest już nią od czterech lat. Ja wręcz odwrotnie, bardzo żałuję,
że od początku nie narzuciłam sobie pewnego dystansu w stosunku do niej i nie
ograniczyłam się do "pani". Na początku mojej znajomości z przyszłym mężem
wydawała się bardzo fajną kobietą, ale niedługo przed ślubem wyszło szydło z
worka, przy czym ja się nigdy do niej nie uprzedzałam i zawsze myślałam, że
będzie dobrze. I to był ogromny błąd, bo ona przyzwyczaiła się do traktowania
mnie w określony sposób. I właśnie teraz dopiero mam dylemat. Dawno temu
powinnam się była zorientować, że nam ze sobą nie po drodze, a nasze kontakty
ograniczyć do formalnych spotkań. Wszystko byłoby proste i mniej bym
ucierpiała. A w tej chwili gdy już przejrzałam na oczy i wiem, że nie ma
takiej możliwości, żebym w ogóle z własnej woli chciała mieć z nią cokolwiek
wspólnego, nie wiem jak tę sprawę załatwić. Teściowa przy większej części
rodziny czy znajomych świetnie udaje, że wszystko jest w porządku, jak to nas
kocha i nam pomaga. Tak więc przy tych spotkaniach rodzinnych niestety i ja
musiałam udawać. Z drugiej strony mam dość tej fikcji i postanowiłam na nowo
odnaleźć się w tej sytuacji. A ponieważ ona lubi się zwracać do mnie
bezpośrednio i już wkrótce nas odwiedzi, a przynajmniej tak mówi, to
chciałabym żeby nasze stosunki stały się bardziej oficjalne. Skoro
niejednokrotnie słyszałam od niej, że synowej się nie wybiera. Mogłam jedynie
dodać, że tak samo jak zięcia czy teściowej, ale nigdy jej tak nie
powiedziałam, bo nie jestem taka jak ona i nie lubię obrażać ludzi. Tak więc w
gruncie rzeczy zastanawiam się jak to teraz zrobić, żeby poprawić swoje
relacje z teściową w tym sensie, żeby je bardziej sformalizować. Rodzina męża
jest pod jej urokiem i boję się, że moja nagła zmiana stanie się dla niej
polem do kolejnych działań przeciwko mnie. Ale potrzebuję takiej zmiany ze
względu właśnie na siebie.

[megxx]

A co na to mąż? Czy mówi, że to nie jego sprawa? Czy jest między młotem a
kowadłem?(mimo, że opuści człowiek ojca i matkę...aby się związać...?)
Czy nie ma szns na poprawę Waszych stosunków?
Jeżeli dalej trwasz w chęci dystansowania się, przygotuj się na byc może trudną
rozmowę.

[Gość: ania]

oboje jesteśmy ugodowi i wierzymy w ludzi, nawet jeśli to teściowa :)
Uszanował moją decyzję, że ja do jego matki od jakiegoś czasu nie przychodzę,
zresztą zdaje się, że nie wywołało to u niej smutku. Oczywiście widzi co się
dzieje, ale ze względu na babcię, która go wychowała i która go i mnie bardzo
kocha, ale niestety jest pod przemożnym wpływem swej córki, nie chcieliśmy
nigdy robić afery. Babcia jest już w słusznym wieku i chodzi o jej zdrowie.
Znalazła się na forum jedna osoba, która żałuje, że mówi do swej teściowej na
pani, a ja chciałabym wiedzieć, czy ktoś był w podobnej sytuacji tzn. zamiast
mamo, zaczął mówić na pani. Czy to w ogóle coś daje?

[megxx]

Ta osoba żałuje i dalej w tym tkwi. Nie dowiesz się z doświadczeń innych jak to
zagra u Ciebie. A może pośrednictwo babci? Wbrew pozorom osoby w podeszłym
wieku mają często więcej zrozumienia niż nam się wydaje.