Potrzeba samotności - dewiacja?

[Gość: aleena]

Witam
Jestem samotniczka. Najlepiej czuje sie we wlasnym pokoju, przy ksiazce, dobrej
muzyce, filmie itd. Nigdy sie nie nudze. Nie mam potrzeby spotykania sie ze
znajomymi. Czy to jest normalne? Moja rodzina twierdzi, ze nie. Nie potrafia
tego zaakceptowac, bo uwazaja, ze jestem nieszczesliwa. Hm. Mam 27 lat, pracuje
jako nauczycielka, lubie ta prace, dzieci tez mnie lubia, to zajecie daje mi
naprawde duzo satysfakcji. No, ale nie mam faceta, grupki plotkujacych
znajomych, moja pasja jest literatura. Moje najwieksze marzenie? Raczej
banalne: dom na wsi, ogromna biblioteka, kominek... i chyba cisza. Gdybym miala
finanse zamknelabym sie w tej chalupce i wilabym sobie gniazdko.
Nie mam jakis wielkich kompleksow, chyba te bardziej typowe: troche za gruba,
nie taka fryzura itd. Nie czuje sie dziwaczka, wydaje mi sie, ze ludzie raczej
mnie lubia i ja tez ich lubie. Ale ... no nie odczuwam potrzeby spedzania
z nimi wolnego czasu. Czy to jest normalne? Czy powinnam zaczac sie martwic?
Jestem szczesliwa. Kocham rodzine, moga na mnie liczyc, bliskich znajomych tez
nie opuszczam w biedzie.
Lubie samotnosc. Jestem normalna?

[taira]

Tak jesteś normalna.
Samotność i osamotnienie, to dwie różne sprawy. Samotność bywa kwestią wyboru,
osamotnienie raczej nie.
Samotność nie zawsze jest czymś przykrym. Znajdą się tacy, którzy wybierają ją
świadomie i są zadowoleni, choć wielu z nas na owo zadowolenie patrzy
podejrzliwie i z niedowierzaniem.
Samotność, jeśli jest niewymuszona, może być stanem przyjemnym. Najgłębiej i
najlepiej można poznać samego siebie właśnie w samotności. Poznać a nawet
polubić. Tak naprawdę jesteśmy na nią skazani przebywając pośród innych. Często
wartość naszych związków z ludźmi poznajemy w przysłowiowej biedzie. Zdarza
się, że w chwilach próby zostajemy sami. Radzimy sobie wówczas bez wsparcia ze
strony otoczenia. Po takich doświadczeniach może być już bardzo blisko do
samotności z wyboru.
Samotność niekoniecznie oznacza słabość, niemożność znalezienia kogoś
bliskiego, czy założenia rodziny. Czasem jest świadomym wyborem wolności.
Lepsze to niżeli późniejsza ucieczka od kieratu obowiązków i rygorów
codzienności.
Ogół nie lubi "innych" a więc i samotnych. Mogą wzbudzać zazdrość, czy niechęć.
Samotność bywa traktowana jako kara, dopust za popełnione winy, stan godny
współczucia i pożałowania.
Simone de Beauvor twierdziła: "Jeśli ma się otwarte oczy, samotność nigdy nie
jest całkowita".
Stosując to w praktyce, można uczynić ją mniej dokuczliwą, ale nie sposób jej
wyeliminować. Jest stanem fizycznym. Najbardziej dolega w starszym wieku, lub
po utracie kogoś bliskiego, co nie oznacza, że nie dotyczy także osób młodych.
Na pewno jest problemem na szerszą skalę niż się wydaje. Świadczy o tym spora
ilość biur matrymonialnych, oraz innych tego typu ogłoszeń publikowanych w
wielu czasopismach.
Osamotnienie dotyczy przede wszystkim psychiki. Doświadcza go pewna grupa ludzi
żyjących w pełnych rodzinach, otoczona wieloma bliskimi, czy połączona wzajem
więzami krwi.
Dotyczy najczęściej jednostek przerastających w jakiś sposób otoczenie:
talentem, intelektem, ambicją. Jest bardzo przykrym i bolesnym doznaniem i
rzadko mija z czasem. Człowiek czuje, że o wielu nurtujących go sprawach nie
może z nikim porozmawiać, bo i tak nie zostanie zrozumiany. Obawia się także
wyśmiania i odrzucenia.
Przeszkodą w porozumieniu nie jest tylko to, że ktoś nas nie rozumie, bo jest
na niższym poziomie umysłowym. Raczej, że czegoś nie odczuwa w zbliżony do
naszego sposób. Każdy tę samą sytuację przeżywa inaczej. W inny sposób rozwiąże
problem, znajdzie odmienną nań radę. Co komuś sprawi trudność, drugi nazwie
błahostką, a trzeci nic nie znaczącym epizodem.
Osamotnieniu sprzyja doznanie czegoś wcześniej od innych: np. utraty rodziców,
domu rodzinnego, biedy, choroby własnej czy kogoś bliskiego także zdrady. Nikt,
kto przez podobne przeżycia nie przebrnie nie jest w stanie pojąć czym one są.
Niemożność porozumienia się i zrozumienia - oto najważniejsze cechy
osamotnienia. Przyczynkiem do niej bywa nadwrażliwość, albo poczucie obcości.
Osamotniony ma wrażenie jakby mówił innym językiem. I zwykle jest zmuszony do
milczenia. Milczący wydaje się być nijaki, bezbarwny, infantylny, mruk.
Traktuje się go lekceważąco, twierdząc, że głupio lub nie na temat mówi.
Najczęściej takie werdykty wydają ci, którzy mają bardzo przeciętny poziom
umysłowy.
Chińska rada brzmi: "jeśli masz siedzieć i milczeć, lepiej siedź i rozmawiaj".
Przychylam się do niej. Jednak większość ludzi unika rozmowy, a przecież, czy
nie po to Bóg dał nam ów cudowny dar, abyśmy mogli się porozumiewać, wyjaśniać
pogmatwane sprawy, zapobiegać konfliktom i rozwiązywać je. Czasem to, czego
doznajemy przekracza nasze doświadczenie.
Pewna kobieta w związku z powyższym przeżyła bardzo przykry przypadek.
Odwiedziła ją samotna sąsiadka, chciała porozmawiać, ale odwiedzona odmówiła
tłumacząc się brakiem czasu. Ludzka rzecz. Jak się okazało, brzemienna w
skutkach. Sąsiadka opuściła jej mieszkanie i odebrała sobie życie. Widocznie
nie była w stanie samej sobie przetłumaczyć, czy zaradzić kryzysowi.
Co czuła kobieta, która odmówiła rozmowy?
"- To przykre dla mnie doświadczenie - stwierdziła. Bardzo żałuję, że nie
poświęciłam jej paru minut uwagi. To nauczyło mnie pokory wobec drugiego
człowieka. Nęka mnie poczucie winy, nigdy już tak nie postąpię, gdybym z nią
porozmawiała, być może nie doszłoby do tragedii."
Czymże sa powszechne zajęcia wobec śmierci? Oczywiście dla żyjących są ważne,
niezbędne a ich zaniedbanie grozi konsekwencjami czy powikłaniami.
Współczuję obydwom. Samobójczyni, bo wybrała takie tragiczne rozwiązanie swoich
problemów, choć gdyby przetrzymała złe chwile, na pewno mogłaby cieszyć się
życiem. Tej drugiej, gdyż będzie ją nękać wspomnienie o tym wydarzeniu.
Samotność i osamotnienie bywają bardzo uciążliwym i przykrym doznaniem. Co
gorsza mogą się stać któregoś dnia, również naszym udziałem.

[zosia11]

Hmmmm, samotnosc cicha skrywana, czy taka ktora chcemy wykrzyczec...?

Ostatnio malo pisalam na forum, ale przeczytalam duzo Waszych wypowiedzi,
wypowiedzi kobiet, mezczyzn, osob mlodych, starszych i wiele z nich sklonilo
mnie do glebszej (glebokiej) refleksji. Ten list nie jest jeszcze zapowiedzia
mego uaktywnienia sie, ale wlasnie kolejna refleksja, ktora moge sobie dac.
Moze tez ktos przeczyta i zastanowi sie, jak ja to czynie tu i teraz, wczoraj i
wtedy pod wplywem wypowiedzi szanownych interlokutorow...
Samotnosc i osamotnienie, pieknie napisaliscie powyzej, choc do konca nie
jestem pewna czy tak jest. Jestesmy samotni z wyboru , ale nie zawsze. Gdy
nasza samotnosc jest nam narzucona przez okolicznosci, wowczas przeradza sie w
osamotnienie. Czy osamotnienie powinno byc rozumiane jako "wyzsza szkola jazdy"
percepcji, inteligencji?. Nie wiem, chyba raczej nie, na pewno nie. Moze tak
byc i jest np. wiekszosc wielkich umyslow, geniuszy cierpi na osamotnienie,
niezrozumienie. Nawet nie probuja zazwyczaj dzielic sie "swoim" swiatem bo z
gory zakladaja, ze inni ich nie zrozumieja. Moze to byc prawda, na ktora wcale
nie trzeba sie obrazac raczej pozwolic im byc wolnymi we wlasnym krolestwie
odczuwania, wiedzy, dogmatu. Osamotnienie dotyka rowniez ludzi zwyklych,
przecietnych, nawet tych ponizej przecietnej swiadomosci. Ogladalam znakomity
program o autyzmie, ktory dal mi wiele do myslenia. Lub inaczej- dlaczego tak
wiele wypadkow samobojczych poprzedzonych zbiorowymi mordestwami jest w USA, a
takowych nie ma w ogole w POlsce? Inny poziom samotnosci, frustracji,
wrazliwosci, oczekiwan? Przepraszam, ze jestem tak chaotyczna w myslach i
tematach, ale mam potworne niepoukladanie w glowie- slowem chaos. Nie ukladam
siebie na sile, tkwie we wlasnym wyczekiwaniu, ze z mojego wewnetrznego chaosu
cos wyloni sie, jakas struktura mysleniowa, ktorej dzis nie umiem nazwac. Znam
jej zalazki, ale nie umiem przewidziec efektu procesu "fermentacji"
psychicznej....
Mowa jednak o osamotnieniu i samotnosci, a ja tu takie porzecznie skrzyzowane
dygresje ;)).

Jestem osoba przecietnie ladna, przecietnie inteligentna, przecietnie
wyksztalcona i jest mi z tym dobrze. Dzisiaj tak. Kiedys myslalam, ze jestem
inna, lepsza. Lepsza nie bylam na pewno, nie wiedzialam jednak kim jestem
oprocz zbioru kompleksow. Bylam samotna i osamotniona. Zatem czy mozna przystac
i nauczyc sie tych stanow, czy mozna je zmienic?
Mysle, ze trzeba polubic siebie. Taaak, to stare wyswiechtane zdanie, ktore
slyszymy na kazdym kroku. Slyszymy, ale nie sluchamy. Ja wreszcie uslyszalam to
zdanie w sobie i w wyniku zmian, pracy zaakaceptowalam siebie taka jaka
jestem. Nie jestem ksiezna Diana, ani geniuszem Sharon Stone, a tym bardziej
profesorem habilitowanym w wieku lat trzydziestu kilku. Jestem Zosia.. raz
elegancka raz bosa w sukience w kwiatki, umiejaca czytac i rozumiec tekst,
wyksztalcona na tyle, aby wykszatlcenie nigdy nie bylo przeszkoda do zdobycia
pracy (realizacji celow). Czy to oznacza, ze nalezy spoczac na laurach? O nie,
ale to inny temat. Poprzez akceptacje siebie (jeszcze nie wiem czy siebie
lubie, ale pracuje nad tym) moja samotnosc stala sie przyjemna. Lubie rowniez
usiasc z ksiazka, saczyc wino, sluchac muzyki i byc zwyczajnie sama. Zaluje, ze
nie mam kominka, wowczas bylabym caly czas do niego przyklejona. Czy jestem
osamotniona? To zgola inne pytanie. Tak, jestem. Osamotnienie , jak
napisaliscie powyzej w przeciwienstwie do samotnosci , nie jest pozytywne. Na
osamotnienie skladaja sie nasze przezycia i one determinuja naze postawy,
uczucia, czyny. Ktos poradzil- dlatego ze wie, zeby zastosowac tzw. wyciszenie.
Ono pomaga w walce z uczuciem osamotnienia. Mysle, ze zrozumialam nareszcie co
oznacza to wyciszenie. Nie chodzi zdaje sie o odseparowanie sie od wszystkiego
i wszystkich, ale odnalezienie w sobie... zrodel, zrozumienie ich. Moje zrodla
to chaos. Teraz rozpoczynam nauke ogarniecia chaosu (zrozumienia i
zaakceptowania osamotnienia???). Nie wiem. Dzis wiem znacznie mniej niz wczoraj
i jeszcze mniej niz przedwczoraj.

Chyba Was zanudzilam nie przynoszac zadnych konkretnych mysli. Nie chcialam
napisac (wymadrzac sie) nt czego czego nie umiem zdefiniowac, bylabym
nieszczera. Klamca nie jestem i nie bede.

Zrozumialam tez, aby byc blizej odpowiedzi nalezy szukac innych doznan
duchowych. Te juz zdefiniowalam i podazam w ich kierunku.

Wszystkim pozytywnie samotnym zycze ciekawych wpisow. Smutnym i pogubionym (jak
ja na swoj sposob) odnalezienia drogi do siebie.

Ide juz, aby znow zanurzyc sie we wlasne otchlanie chaosu. Wciaz jestem jeszcze
bardzo plytko.

Pozdrawiam bardzo cieplo tych, o ktorych mysle i caly czas jestem bardzo blisko
ich oddechu.

zosia

PS Wiem, takie poswiedzi nie sa wskazane na forum, ale mialam potrzebe.
PS2 Czy to jest szukanie metody w jakims szalenstwie?

[sabe-na]

zosia11 napisał(a):

> Hmmmm, samotnosc cicha skrywana, czy taka ktora chcemy wykrzyczec...?

Jestesmy samotni z wyboru , ale nie zawsze. Gdy nasza samotnosc jest nam
narzucona przez okolicznosci, wowczas przeradza sie w osamotnienie. Czy
osamotnienie powinno byc rozumiane jako "wyzsza szkola jazdy" percepcji,
inteligencji?.

Wszystkie wielkie osiagniecia nauki, filozofii, religii, sztuki - powstawaly w
samotnosci. Wiec chyba "wyzsza szkola jazdy"?
"Wrony zyja w gromadzie - orzel sam"

Srodki masowego przekazu dbaja codziennie o to, aby kazdy wiedzial co myslec i
czuc, jak zablysnac zeby zauwazonym byc, zeby byc KIMS w oczach innych, wmawiaja,
ze bez innych czlowiek jest niczym. Moze to jest przyczyna tych samobojstw -
jezeli ktos jest w taki czy inny sposob odrzucony przez otoczenie?

Wiec moze nie potrzeba samotnosci jest dewiacja a wlasnie brak tej potrzeby?

[Gość: NH Boy]

Jestem samotny i wcale się z tego nie cieszę, ani sobie tego nie chwalę.
Szczególnie dzisiaj wieczorem jest mi przykro. Samotność a wynalazki mam
przykład Piotr i Maria Curie, byli małżeństwem a dokonali tak fantastycznych
odkryć z dziedziny chemii i co osiągnięcia naukowe wcale nie muszą powstawać w
samotni.

[Gość: renka]

Piekne eseje .Uwielbiam to forum.Samotnosc jest zla, kiedy nam szkodzi, kiedy
nam jest potrzebna , jest dobra samotnoscia. Osamotnienie jakos brzmi smutno,
kojarzy mi sie ze smutkiem.Wszystkim samotnym , ktorym to zaczyna szkodzic
proponowalabym prace dla innych, w szpitalach, w swietlicach szkolnych, czy
nawet we wlasnym bloku, dla sasiada.

[sabe-na]

Gość portalu: renka napisał(a):

Wszystkim samotnym , ktorym to zaczyna szkodzic
> proponowalabym prace dla innych, w szpitalach, w swietlicach szkolnych, czy
> nawet we wlasnym bloku, dla sasiada.

A co po pracy?

Samotnosc, osamotnienie i naukowcy

[kwieto]

Na poczatku, slow kilka w kierunku aleeny - nie, nie jestes dewiantka. Jesli jest Ci z ta
samotnoscia dobrze, jestes szczesliwa - to w porzadku.

Padlo tu rozroznienie na samotnosc i osamotnienie - dla mnie samotnosc to wlasny wybor,
sytuacja kiedy czuje sie szczesliwy bedac sam ze soba. Osamotnienie zas, to pewna alienacja,
wyobcowanie ze swiata, niezaleznie od tego czy jestesmy sami, czy otaczaja nas tysiace
ludzi...

Nie zgadzam sie zas, z teza, ze osamotnienie dotyczy ludzi "innych" madrzejszych,
inteligentniejszych, wrazliwszych, myslacych inaczej... Raczej dotyczy ludzi nie potrafiacych
sie odnalezc w swiecie, zagubionych, wyalienowanych wlasnie. To "niezrozumienie ze
swiatem" jesli jest, to wynika z osoby samego zainteresowanego, jego braku akceptacji siebie
(jak zuwazyla zosia11), blednej wizji swiata, albo wpojonego poczucia "innosci". Natomiast
mozna byc odszczepiencem i nie czuc sie samotnym, wpisac sie swietnie w ramy
otaczajacego swiata.

Kolejny stereotyp, to to, ze ludzie swiatli, madrzy, np. naukowcy sa samotni, niezrozumiani,
w jakis sposob obok swiata. Wpajano nam to w szkole, w dziecinstwie, przedstawiajac wizje
"chuderlawego inelektualisty" tudziez "tajemniczego naukowca". Gdy jednak wczytamy sie w
biografie ludzi znanych, naukowcow, artystow - nagle okaze sie, ze wiekszosc z nich to
ludzie szalenie towarzyscy, brylujacy w "salonach" - Ba! Kawalarze!. Bycie czlowiekiem nauki
albo artysta wcale nie oznacza izolacji i alienacji. A stwierdzenie, ze akt tworczy (czy to w
sztuce czy nauce) dzieje sie ZAWSZE w samotnosci, jest absurdem w czasach, kiedy
wiekszosc naukowych odkryc to efekt pracy zespolowej...

Mam takie wrazenie, ze czesc ludzi nie potrafiac sie dogadac z ludzmi ukrywa sie za
samotnoscia, mowiac: "jestem sam, bo jestem wielki i nie dogaduje sie z przecietnymi
ludzmi", albo "jestem sam, bo jestem artysta", albo "jestem sam, bo nie znalazlem nikogo
kto by sprostal moim wymaganiom" - czesto mam wrazenie, ze to zwykle skrywanie
osamotnienia za maska samotnosci z wyboru.

[Gość: renka]

Jakze czesto jestesmy obrazani,ponizani..Zle slowa jak kamienie rzucone w
przestrzen .Atakuja ducha czlowieka,ktory ucieka w samotnosc, by tam szukac
sil do odparcia ataku zla.Spojrzcie, jak czesto jest tak, ze czlowiek
odtracony przez rodzine, kolegow, slaby (psychicznie, czy duchowo)pograza sie
w samotnosci, probujac znalezc w sobie odpowiedz, dlaczego.Zraniony nie idzie
do ludzi. Oddala sie.

[taira]

kwieto napisał(a):

> Nie zgadzam sie zas, z teza, ze osamotnienie dotyczy ludzi "innych" madrzejszyc
> h,
> inteligentniejszych, wrazliwszych, myslacych inaczej... Raczej dotyczy ludzi n
> ie potrafiacych
> sie odnalezc w swiecie, zagubionych, wyalienowanych wlasnie. To "niezrozumienie
> ze
> swiatem" jesli jest, to wynika z osoby samego zainteresowanego, jego braku akce
> ptacji siebie

> Kolejny stereotyp, to to, ze ludzie swiatli, madrzy, np. naukowcy sa samotni, n
> iezrozumiani,
> w jakis sposob obok swiata. Wpajano nam to w szkole, w dziecinstwie, przedstawi
> ajac wizje
> "chuderlawego inelektualisty" tudziez "tajemniczego naukowca". Gdy jednak wczyt
> amy sie w
> biografie ludzi znanych, naukowcow, artystow - nagle okaze sie, ze wiekszosc z
> nich to
> ludzie szalenie towarzyscy, brylujacy w "salonach" - Ba! Kawalarze!. Bycie czlo
> wiekiem nauki
> albo artysta wcale nie oznacza izolacji i alienacji. A stwierdzenie, ze akt two
> rczy (czy to w
> sztuce czy nauce) dzieje sie ZAWSZE w samotnosci, jest absurdem w czasach, kied
> y
> wiekszosc naukowych odkryc to efekt pracy zespolowej...

Może masz racje, zbyt ostro podeszłam do sprawy. U mnie na roku są dwie osoby,
które są bardzo mądre (nie chodzi mi tu o wykucie materiału na blachę), ale o
możliwość jasnego myślenia, wyciągania wniosków i często się zdarza, że studenci
chodząc na laboratoria czy seminaria nie są aktywni, nie biorą udziału w
zajęciach. Natomiast te dwie osoby zawsze są chętne do odpowiedzi i pójścia do
tablicy, a inni traktują ich jak kujonów i kogoś innego, jak nie z tego świata.
O to mi chodziło, po jakimś czasie zamykają się w sobie i grupa zaczyna odrzucać
(nawet na wspólnych imprezach oni jakby byli nie obecni, nie potrafią się śmiać
ani bawić, chyba boją się, że jeśli cokolwiek powiedzą to i tak będzie źle, boją
się przełamać tą barierę która ich odgradza od reszty ). Potem jest im trudno
nawiązać jakikolwiek kontakt z resztą grupy. To jest smutne, ale prawdziwe –
często się tak zdarza – nawet u dzieci w podstawówkach. Nie chodziło mi dokładnie
o wszystkich naukowców, którzy coś robią wymyślają czy konstruują – zgadzam się z
Tobą ze oni pracują obecnie w zespołach po kilka osób, ale co z tamtymi ludźmi?.
Dlaczego się tak dzieje?.

> Mam takie wrazenie, ze czesc ludzi nie potrafiac sie dogadac z ludzmi ukrywa si
> e za
> samotnoscia, mowiac: "jestem sam, bo jestem wielki i nie dogaduje sie z przecie
> tnymi
> ludzmi", albo "jestem sam, bo jestem artysta", albo "jestem sam, bo nie znalazl
> em nikogo
> kto by sprostal moim wymaganiom" - czesto mam wrazenie, ze to zwykle skrywanie
> osamotnienia za maska samotnosci z wyboru.

Jeśli chodzi o nie dogadywanie się ludzi bo uważają się za wielkich i bardzo
mądrych to jest ich problem, czasami są to ludzie z wyboru tak jak mówisz, ale
czasami są to czyści egoiści, którzy uważają się za lepszych od innych.

[taira]

Chciałam jeszcze dodać, że jest dużo przypadków gdzie „wielcy ludzie” będąc do
dzisiaj wspominani i podziwiani byli samotnikami – weźmy np.: Cyprian Kamil
Norwid żył w samotności i nędzy, a uczymy się jego wierszy szkole, –dlaczego bo
jego twórczość nie była zrozumiała dla innych. Innym przykładem może być
Vincent van Gogh- jego obraz „Droga z cyprysem i gwiazdą” wyrażą przesłanie o
nieszczęśliwym stanie duch artysty. Oczywiście pomijając jego chorobę
psychiczną i okaleczanie się. Nie potrafił odnaleźć się.
Jest wiele przypadków odosobnienia takich ludzi.
Mam pytanie, dlaczego „może” większa część ludzi potrafi sobie poradzić z tym a
inni nie?
Co na to wpływa?.

[kwieto]

na pewno nie "wielkosc" danego czlowieka: garsc kontrprzykladow:

Picasso, Einstein, Arystoteles, Platon, Feynman, Fermi, zdaje sie, ze Rimbaud,
Kochanowski, Rej...

[taira]

Oni się z tym na początku zaczęli obnosić, właśnie poprzez taką zwykłą
aktywność na zajęciach, a potem nie chcieli nić wytłumaczyć jak się ich prosiło
o pomoc – albo podawali wymijające odpowiedzi. Nie potrafili się moim zdaniem
dostosować, może nie mieli nic do zaoferowania reszcie otoczenia i starali się
być widoczni w ten sposób. Grupa jest mała, bo liczy 17 osób.
A co do wyliczanki, może to jest spowodowane pewnym pesymistycznym podejściem
do życia (ostatnio). Nie miłymi wydarzeniami w moim życiu. Dlatego widzę tylko
same złe rzeczy. Jak wymieniłeś tych szczęśliwców, którzy nie byli samotni, to
się nad tym zastanowiłam.

[kwieto]

Jesli sie wynosza, to jest to wtedy konsekwencja takiego podejscia do zycia - nikt nie lubi
ludzi, ktorzy krzycza - "jestem od was lepszy, patrzcie jaki jestem genialny".
Tylko, ze twoja druga wypowiedz czesciowo zaprzecza pierwszemu postowi (ze oni sie
udzielaja, i nie sa przez to lubiani).

A jesli chodzi o samotnosc - tez kiedys bylem przekonany, a to, ze wielcy sa samotni
(oczywiscie siebie zaliczalem do tych wielkich), a to, ze czlowiek nawet jak jest wokol innych
to jest samotny, a to, ze nawet w relacjach totalnie bliskich (milosc, gleboka przyjazn) jest
skazany na samotnosc (bo nikt nie pozna Cie tak jak Ty sam, i tak dalej). Tyle ze pytanie
zasadnicze brzmi - a po cholere inni maja znac cale Twoje wnetrze, Twoje "bebechy"?? Tak
na prawde zamykanie sie w sobie, swoim wnetrzu to tylko problem. Im mniej przywiazujesz
uwage do swojego wnetrza, swej niby lepszej albo niby skomplikowanej struktury - tym
mniej masz problemow (oczywiscie mowie w pewnym uproszczeniu)
Tak na prawde, od dluzszego juz czasu nie czuje sie samotny. I ilosc osob wokol mnie nie
ma najmniejszego znaczenia. Moge byc sam na pustyni, i samotny sie nie bede czul...

[kwieto]

Pytasz sie jakie jest moje zdanie na temat tych dwoch studentow?
Wedlug mnie, to ni oni sie izoluja, co sa izolowani przez reszte grupy. Co moze byc
powodem? Zazdrosc, zawisc, nietolerancja... Ale problem lezy w grupie, a nie tych dwoch
osobach. Podejrzewam, ze obaj maja rowniez takich znajomych z ktorymi czuja sie
swobodnie...

My sie skupilismy na wewnetrznych przyczynach, dla ktorych dana osoba jest samotna - tych
tkwiacych w danej osobie.

Natomiast tutaj masz do czynienia ze zwyczajnym ostracyzmem, uprawianym przez reszte
grupy. Obaj sa traktowani jak tredowaci, prawda? Wiec problem nie lezy w nich, ale w
totalnej niedojrzalosci reszty grupy...

[enancjo]

.. ej ej, czy aby napewno tak jest, moze to tylko Twoja
interpretacja, ktora wymyslilas na wlasne potrzeby,
a faktyczna i przytlumiona potrzeba jest inna ????
.. nie twierdze ze czlowiek nie potrzebuje samotnosci,
kazdy to ma, czasami wybiera to jako forme zycia, czasami
zycie mu ja narzuca .. czasami poddajemy sie jakiemus
rozwiazaniu itd...
.. Twoj post jest sugestywny .. ale Ty nie pytasz o
dewiacje, po prostu masz w sobie pytanie .. ktore Cie
nurtuje i na ktore nie masz odpowiedzi w Twoim tzw
samotnym Swiecie, w szokle, wsrod przyjaciol, rodziny,
ksiazek, kominkow, pragnien itd.. nie masz odpowiedzi
.. tego typu pytania sa podstawa czlowieczenstwa i
tego ze szukamy rozwiazan, ze sie kontaktujemy ..
dlatego samotnoscia jest nie miec pytan ... a dewiacja
wybacz ... to ... nauczycielko polecam slownik ...
nie ma tu nic do rzeczy !!!!
.. pozdrawiam...
Enancjo
PS : Twoje grzebanie w sieci i pytanie nie ma nic
wspolnego z samotnoscia :))) ... mozliwe ze tak Ci
wygodnie .. ale to nie jest samotnosc .. moim zdaniem
zle to pojmujesz,

[Gość: claire]

W pewnym sensie przez całe życie jesteśmy sami. Nawet jak przewalają się wokół
nas tabuny ludzi, rodzina, mąż, dzieci, przyjaciele są takie momenty kiedy
wstrzymuję oddech, patrzę wokół i widzę że nikt, tak naprawdę nikt do końca nie
wie co dzieje się w drugiej osobie. Bardziej to nazwałabym
samotnością, "samością" (a osamotnienie to rzeczywiście prywatny wybór
jednostki, alienacja -tak się mówi? - odosobnienie). Najczęściej sami
przychodzimy na świat (wyjątek blixniaki i itd), i na pewno sami odchodzimy,
nikt nie trzyma nas za rękę w tej ostatniej chwili, sami musimy sobie
poradzić. I tak samo jest w życiu. Oczywiście są osoby które mogą nas
ukierunkować, przyjaciele, nauczyciele, mistrzowie, ale w ostateczności to my
sami podejmujemy decyzje i idziemy przez życie. Dla mnie cała ferajna na około
to jakby bohaterowie filmu, to projekcja moich wrażeń, w której oczywiście
biorę udział bo inaczej się nie da.
Wydaje mi się że w Twoim przypadku pytanie jakie mogłabyś sobie zadać, to czy
lubisz ludzi? Jeśli tak, to wszytsko gra, po prostu masz taki pomysł na życie,
dobry jak każdy inny, ponieważ kiedy w końcu spotykasz się z kimś to jest dla
tej osoby miłe przeżycie, możesz jej opowiedzieć o książkach np, a może kiedyś
zaczniesz sama pisać (a może już piszesz?). Jeśli nie lubisz ludzi to masz
problem do rozwiązania, ponieważ wtedy nie przynosisz nikomu pożytku, i to taka
strata czasu ślęczenie nad książkami dla własnej przyjemności, taki egoizm.
Pozdrawiam Cię serdecznie

[Gość: aleena]

Dziekuje za odpowiedzi.Nie wiem, czy uda mi sie zawrzec w jednym poscie
wszystkie mysli, do ktorych mnie sprowokowaliscie, ale sprobuje. Po pierwsze
nie czuje sie osamotniona. Samotnosc to wlasnie moj sposob na zycie -
przynajmniej w tym momencie. Nie wykluczam, ze za pol roku, czy za piec lat
stwierdze, ze to byl blad. Ale teraz tak nie czuje. Nie zamykam sie w czterech
scianach, bo mam zal, czuje sie pokrzywdzona, niedowartosciowana... Moze to
zabrzmi strasznie, ale czesto w trakcie pogaduszek wydaje mi sie, ze po prostu
trace czas. Przeciez moglabym w tym momencie robic cos innego. Czy czuje sie
lepsza, madrzejsza? Nie. Bo niby dlaczego? To, ze ja wole poczytac niz na
przykład zajmowac sie dziecmi(ktorych nie mam) nie czyni mnie lepsza lub
gorsza.
To moja swiadoma decyzja dotyczaca tego jak ma wygladac m o j e zycie.
Owszem, czasami sie zastanawiam: czy ja wole przezywac czyjes zycie(ksiazki)
niz sama gromadzic nowe doswiadczenia? Ale odpowiedz pojawia sie bardzo szybko:
gdy po kolejnym spotkaniu wracam do domu z ulga, ze obowiazki juz za mna. Teraz
czas na przyjemnosci. A naprawde lubie to grono ludzi z ktorymi utrzymuje
kontakt. Wiec ?
A teraz do Enuncja: dewiacja pojawia sie w moim poscie nieprzypadkowo. Pytanie,
ktore zadalam jest wynikiem kolejnych rozmow z moja rodzina, ktora za
normalnosc uwaza zycie w stadzie. Tak sadza moi rodzice, babcie i pozostali
czlonkowie rodziny. Pojawia sie okreslenie stara panna i mnie to nie boli, ale
ich tak.
Wg nich "zboczylam z drogi, oddalam sie od wlasciwego kierunku". A to jest
definicja dewiacji, czyz nie?
Nie rozumiem tez aluzji o inernecie. Ja nie powiedzialam, ze jestem wyobcowana:
rozmawiam z ludzmi, kontaktuje sie z nimi a internet jest w tym bardzo pomocny.
Mam ochote pogadac o czyms, moge wlaczyc komputer. Nudze sie, chce robic cos
innego, wylaczam go. Po prostu. Nikomu nie musze sie tlumaczyc, nikogo nie
uraze. Ide sobie i tyle.
Pozdrawiam
aleena

[taira]

Jeżeli sama wybrałaś sobie taką drogę i jest Ci z tym dobrze i nie czujesz się
źle to nie powinnaś się tym martwić. Przecież sama mówisz, ze tak Ci jest
lepiej. Masz znajomych, lubisz utrzymywać z nimi kontakt to nadal je utrzymuj.
Wydaje mi się, że nie powinnaś się przejmować tym, co mówią inni. Ja miałam
trochę podobny problem, związany z rodziną –starszym pokoleniem – ciągle się
pytali, kiedy złożę rodzinę i o mało włos nie popełniłabym tego błędu
(oczywiście z nieodpowiednim mężczyzną), po co tyko dla tego żeby przestali
gadać. Nie!!. Stwierdziłam, że nie chcę wychodzić za mąż, a tym bardziej za
niego. Lecz przez częste ich uwagi zaczęłam się zastanawiać( wszystkie moje
koleżanki np.: z liceum mają już mężów i dzieci) i może ze mną jest coś nie
tak, a co z instynktem macierzyńskim? To też słyszałam. Jeśli teraz nie chcę to
nie i jest mi z tym dobrze i nie będę robiła coś wbrew sobie, bo to dopiero
miałoby negatywne skutki. Wydaje mi się, że powinnaś żyć własnymi pragnieniami
i tym, co Tobie daje pełnię szczęścia. A rodzina i tak zawsze coś wynajdzie, do
czego się doczepi.

[Gość: czarek]

Czlowiek na swojej sciezce rozwojowej doswiadcza calego wszechswiata.
Samotnosci tez. Sa rozne stany, rozne potrzeby, rozni ludzie. Roznorodnosc to
natura zycia. Bez tej roznorodnosci nie byloby intensywnosci przezyc. Mozna tak
sobie mowic o samotnosci bez konca. Pamietam ze zanim rozpoczalem swoje wlasne
zycie rodzinne, malzenskie, partnerskie - kochalem literature, jezyk, slowo. W
koncu tam tez sa ludzie, i to ludzie z reguly oczyszczeni z tych wszystkich
fizycznych 'nalecialosci', niemal czyste umysly, czasem dusze. Przypomina mi to
troche, oczywiscie na innym poziomie, moja corke, ktora do pewnego czasu, przez
pierwsze piec lat swojego zycia, po prostu nasycala sie cala ta struktura
istnieniowa, jaka byla w stanie postrzec i ktora dawala jej bodzce rozwojowe, z
pozycji bezpieczenstwa, obserwatora, u boku tylko i wylacznie mamy i taty.
Potem kiedy nabrala juz pewnosci i pewnych metod, wyprobowanych w sytuacjach
towarzysko-spolecznych na podworkach, wsrod rowiesnikow i nie tylko, weszla w
faze intensywniejszego wspol-uczestniczenia. Mysle ze sa rozne fazy zyciowe.
Trzeba im po prostu zaufac. Po nieudanym zwiazku malzenskim i utracie rodziny,
ciezko bylo mi wrocic do samotnosci i wolnosci. Juz nigdy nie umialem kochac
ksiazek, literatury, slow, tak samo jak za pierwszym razem. Ale i tak nastapil
jakis proces rozwojowy, wynikajacy chyba z rozpuszczenia umyslu w emocjach i
tym zyciu bezposrednio dla kogos, nie tylko obok i dla siebie. Nie mowie ze
bycie nauczycielka nie jest zyciem dla kogos. Ale milosc, macierzynstwo,
ojcostwo, troski, leki, utraty i zyski, wynikajace z takich bezposrednich
doswiadczen, daja glebszy wglad w zasady wspol-istnienia i nature zycia w
ogole. Ktos powiedzial, ze politykiem nie powinien nigdy byc ktos kto nie ma
wlasnych dzieci.
Sa pewne obszary niedostepne samotnikom, pomimo tego iz maja tak wiele czasu na
zastanawianie sie i odkrywanie wielu wspanialych rzeczy. Geniusz chodzi
wlasnymi sciezkami. Samotnosc czasem potrzebna jest kazdemu. Poza tym owa
innosc ludzi zdominowanych calkowicie swoja pasja jest tylko dowodem na to jak
szczerze podchodza do tego co ich pochlania. Ich niezdolnosc do wspol-
uczestniczenia w codziennych problemach spolecznych jest naturalna tego
konsekwencja. Sens tlumu (i niezrozumienia) moze byc w tym iz 'nieswiadomie'
sprawdza wytrzymalosc, prawdziwosc geniusza. Bo jesli zajmuje sie on tym czym
sie zajmuje dla poklasku, to bedac odrzuconym, czy wysmiewanym, odpadnie jak
lupina. Albo przeciwnie,wobec bycia odrzuconym przez spoleczenstwo, geniusz
moze doznac wewnetrznego umocnienia. Sa rozne sciezki. A inna sprawa, ze kiedy
mowie geniusz, to mam na mysli dar, skarb wewnetrzny, jaki kazdy w sobie
posiada, tylko moze nie rozwija. Tam skarb twoj gdzie srece twoje etc.
Teraz kiedy jestem znow sam, choc jeszcze mnie to nie cieszy, zauwazylem ze od
wielu lat nie patrzylem na niebo. Ale teraz patrze inaczej.
A chaos? Przed chaosem byl caly wszeswiat, potem przyszla burza, i tyle.
Burzyciel/e? Eee, tam. Wszystko to sluzy rozwojowi. Samotnosc sluzy refleksji.
Czasem trzeba sie zatrzymac, odsunac, oddalic, nabrac dystansu. Ktos kto tylko
uczestniczy w zyciu, nie potrafi go objac mysla. Samotnosc (i osamotnienie),
gdyz doswiadczam wlasnie obojga, to rowniez praca samoistna, wewnetrzna, nad
zapomnieniem i wybaczeniem, mozliwoscia wyjscia z chaosu, ku czemus nowemu.
Ja to traktuje jako zasade: Odpoczywaj (badz samotny) przed praca! Oczywiscie,
ze pisanie lub przygotowywanie sie do zajec szkolnych musi odbywac sie w
samotnosci, dlatego nie ma w tym zadnej dewiacji. Poza tym praca w szkole to
szarpanie w rozne strony przez rozne energie. A samotnosc dziala regenerujaco.

[enancjo]

.. srki .. za nic Cie nie chcialem urazic, ale moze
troche sprowokowac .. gdyz przy drugiej odslonie
jestes juz zupelnie inna osoba niz przy pierwszej,

.. troszke nie rozumiem ( pewnikiem z premedytacja
nie chce ) tego problemu z dewiacja, wszyscy dewiujejmy
w takim czy innym kierunku, takie jest zycie ...
kwestia wyborow jest jednak skutkiem zawsze jakiejs
jednej lub kilku przyczyn,

.. w drugiej odslonie .. wygladasz juz tak ...jestem
osoba otwarta, ale lubie byc sama ze soba, choc
moi bliscy mowia ze to lekka dewiacja .. hmmm
dla mnie nadal wyglada to na skutek a nie wybor
i sie zastanawiam kto Cie epiej zna lub jaka
tego przyczyna !!!

.. pozdrawiam ...
Enancjo
PS : ja bym tam np chcial poznac tych wszystkich
pisarzy ktorych lubie, by moc przebywac z nimi
i dowiedziec sie jakie drobne momenty z ich zycia,
przyzwyczajenia, wplynely na uksztaltowanie takiej
a nie innej ksiazki. To tez dewiacja ... Twoim zdaniem?

[Gość: aleena]

enancjo napisał(a):

> .. srki .. za nic Cie nie chcialem urazic, ale moze
> troche sprowokowac .. gdyz przy drugiej odslonie
> jestes juz zupelnie inna osoba niz przy pierwszej,

?? Czy masz na mysli emocje? Owszem, pierwszy post
byl podyktowany rozgoryczeniem i troche strachem.
Drugi - bardziej... stonowany.
Nie dostrzegam tez roznicy, o ktorej piszesz.
Zmienia sie tylko stopien mojego zaangazowania...
Reszta jest bez zmian. Tak ja to widze.

> .. troszke nie rozumiem ( pewnikiem z premedytacja
> nie chce ) tego problemu z dewiacja, wszyscy dewiujejmy
> w takim czy innym kierunku, takie jest zycie ...
> kwestia wyborow jest jednak skutkiem zawsze jakiejs
> jednej lub kilku przyczyn,

To znowu prowokacja...


> .. w drugiej odslonie .. wygladasz juz tak ...jestem
> osoba otwarta, ale lubie byc sama ze soba, choc
> moi bliscy mowia ze to lekka dewiacja .. hmmm
> dla mnie nadal wyglada to na skutek a nie wybor
> i sie zastanawiam kto Cie epiej zna lub jaka
> tego przyczyna !!!
Ja tez sie nad tym zastanawialam. Klocilam sie z rodzina,
wysuwalam argumenty a oni dalej uparcie swoje.
Dlatego uznalam, ze warto wysluchac kogos,
kto nie bedac zaangazowanym zachowa obiektywnosc.
Moze ja sie tak upieram przy swoim
bo nie chce sie przyznac do bledu? Nie wiem.
Szukalam odpowiedzi albo przynajmniej podpowiedzi.
Moze ukojenia.

> PS : ja bym tam np chcial poznac tych wszystkich
> pisarzy ktorych lubie, by moc przebywac z nimi
> i dowiedziec sie jakie drobne momenty z ich zycia,
> przyzwyczajenia, wplynely na uksztaltowanie takiej
> a nie innej ksiazki. To tez dewiacja ... Twoim zdaniem?

Szczerze? Tak ;))
A teraz, jesli pozwolisz, mam pytanie. Jestes "scislowcem"?
Twoje uparte analizowanie wszystkiego w kontekscie przyczyny
i skutku... To takie...logiczne. Matematyczne.
Jakbys probowal znalezc wzor: skutek= A+B+C
Troche to odhumanizowane. Owszem, jako istota myslaca
posiadam zdolnosc dostrzegania, ze kazda, nawet
najmniejsza decyzja pociaga za soba konsekwencje.
Czasami mam na te decyzje wplyw, bo przeciez
podejmuje je swiadomie ale ile rzeczy uderza we mnie
jako skutki ubocze krokow, ktorych ja nie podejmowalam?
Eee... to juz jakis fatalizm.

Pozdrawiam
aleena

[Gość: Mart@]

Gość portalu: claire napisał(a):

> (a osamotnienie to rzeczywiście prywatny wybór
> jednostki, alienacja -tak się mówi? - odosobnienie).

Zaryzykuję i to napiszę, bo jeszcze się upowszechni błędne znaczenie słowa...

Alienacja ma trzy znaczenia:
1. Popularne: wyobcowanie (co by to nie było, jednak nie jest to synonim
odosobnienia, jeśli już to samotności wśród ludzi).
2. Filozoficzne: wytwory człowieka tworzą świat wrogi i obcy, nad którym człowiek
nie panuje i nie widzi siebie jako podmiotu działania.
3. Prawnicze: pozbycie lub sprzedaż majatku.

Pozdrawiam
Marta

[Gość: lorenz]

Dziewczyno!
Badanai naukowe dowodzą,że akceptacja samotności a nawet to,że się ją lubi to
objaw zdrowia psychicznego.Poza tym masz świetny trening,przyda sie na
starośc,czy wiessz,ze starzy ludzie godzinami są zmuszeni być sami.Jesteś
normalna,zapewniam cię!!

[Gość: Misia]

Aleena , ja ci wierze ,ze to przyjemne siedziec sobie w spokoju. Czasami nawet
marze o tym, ze posprzatalam i nikt tego nie porozwalam przez nastepne 15
minut,rozkoszuje sie porzadkiem, jest cicho i nikt mnie szarpie, moge spokojnie
wypic kawe bez kolejnej zabawki, ktora mi moj 3 latek wrzuca do niej, spie i
nikt mnie nie budzi 50 razy w srodku nocy, aby isc z nim do ubikacji, czy dac
mu sok do picia, nie ma wrzasku, krzyku, moge ogladac w telewizji to co lubie,
nie tylko bajeczki, czytam ksiazke przez 10 minut bez przerywania czymkolwiek.
Tak sie tu rozmarzylam.... Nie wiem jednak jak czulabym sie po dwoch dniach
takiego relaksu, chyba oszalalabym od tego spokoju. Ps. Nie uwazasz, ze ta
twoja potrzeba samotnosci , odciecie sie od innych jest dla ciebie
takim "kokonem bezpieczenstwa" ???

[kwieto]

Nieeeee.... Zaden kokon. Bycie samemu jest przyjemne, a jesli ktos po dwoch
dnia bycia ze samym soba wariuje, to ja mu bardzo wspolczuje, biedakowi...

[Gość: Misia]

Kwieto, kwestia przyzwyczajenia. Ktos nawykly do swietego spokoju zwariowalby
przebywajac z moim 3 letnim synem po jednym dniu, nie dwoch. Ja prowadze
bardzo aktywny styl zycia rodzinnego i towarzyskiego. Samotna to ja moge byc
tylko na cmentarzu, a poki zyje to chce obcowac z ludzmi. Napewno to mniej
wygodne i egoistyczne zajmowac sie rodzina niz sama soba.

[kwieto]

Oj, ja sobie tyle klopotu sprawiam, ze mi wystarcza... I wcale nie jest
egoistyczne, bo jak sie juz pozajmuje soba, to potem dla innych ludzi tez
milszy jestem :")))

[Gość: Misia]

Obserwujac inne watki to chyba nie zawsze ci sie to udaje.

[Gość: aleena]

Gość portalu: Misia napisał(a):

> Samotna to ja moge byc
> tylko na cmentarzu, a poki zyje to chce obcowac z ludzmi.
Twoje zycie, Twoj wybor... ale wydaje mi sie, ze innym na takie decyzje nie
pozwalasz.
> Napewno to mniej
> wygodne i egoistyczne zajmowac sie rodzina niz sama soba.
No coz... gdybym miala sie zajmowac rodzina umartwiajac sie przy tym to nigdy nie
zdecydowalabym sie na zalozenie rodziny.... dla ich dobra... to tez egoizm? a
moze odpowiedzialna i przemyslana decyzja? Ten znak zapytania jest tutaj
niepotrzebny, bo ja znam odpowiedz. Uwazasz, ze kazda samotna, czy raczej
bezdzietna kobieta jest "wynaturzeniem" i wcieleniem egocentryzmu?
No i ten kokon bezpieczenstwa. Dla Ciebie chwile w samotnosci sa sposobem na
odreagowanie aktywnosci rodzinno-towarzyskiej, dla mnie to sposob na zycie a nie
ucieczka od niego... Kokonem bezpieczenstwa moze byc takze ucieczka np w zycie
rodzinne, towarzyskie czy prace... Wtedy ludzie uciekaja od siebie... Ja jestem
szczesliwa. Jest mi dobrze. Moze za pare lat zamienie sie w Matke Polke ale na
razie nie podolalabym temu. I nie bede nic robic na sile... bo i po co? Kogo to
uszczesliwi? Moja rodzine? Przykro mi, ze nie jestesmy w stanie sie zrozumiec,
ale dogadujemy sie jakos i zyjemy razem, nie obok.... mimo mojej "pustelniczej
natury" ...
Pogodzona ze soba aleena

[Gość: Misia]

Prosciej byloby mi napisac krotko jak Andrzej, ze jestes normalna, a ty bys mi
napisala, dziekuje i sprawa zalatwiona. No wiec napisze : jestes
normalna .Aleena ja nie moge nikomu na nic pozwalac lub nie . Kazdy rzadzi
swoim zyciem tak jak dla niego jest najlepiej. Ty sie bardzo mylisz, ja sie nie
umartwiam moja rodzina,ja jestem w niej szczesliwa .Tylko czasami czuje sie
chwilowo zmeczona i szukajaca odmiany na dzien lub dwa. Chyba podobnie jak ty
moglabys radowac sie chwilowa odmiana w swoim zyciu. To jest to co chcialam ci
powiedziec. System moich wartosci, napewno nie pasuje do kazdego. Nie kazdy
musi miec rodzine i dzieci. Twoj wybor. Co do tego " kokonu" to chcialam tym
slowem troche wiecej z ciebie wydobyc na temat twojego zycia, a nie obrazic
cie. Zwroc uwage, ze to jest pytanie, a nie stwierdzenie. Mysle, ze szukasz
troche potwierdzenia o slusznosci wybranej przez ciebie drogi, dlatego sie na
mnie zdenerwowalas, ze napisalam nie po twojej mysli. Troche to przykre, ze
okreslenie Matka Polka , jest uzywane w sposob ironiczny na tym forum , mnie to
obojetne, co kto mysli o kobietach, ktore posiadaja meza i dzieci. Nie musze
sie pytac innych czy to normalne.Pozdrawiam.

[Gość: aleena]

Gość portalu: Misia napisał(a):

> Zwroc uwage, ze to jest pytanie, a nie stwierdzenie.
Co do kokona to i owszem... ale Twoja wypowiedz do Kwieta byla juz
wartosciowaniem mojego sposobu zycia...i to nie tylko zdecydowanie pejoratywnym
(patrz fragment o cmentarzu...:((, wskazalas takze jedyna sluszna droge:
rodzina.
I tym zdaniem o zajmowaniu sie rodzina a nie samym soba... jasno powiedzialas,
kto jest lepszy. Ty. I to stad i tylko stad pojawia sie ironia o Matce Polce...
Masz prawo powiedziec, ze rodzina Cie uszczesliwia i jest byc moze najwazniejszą
sprawą w Twoim zyciu. Gratuluje. Ale nie masz prawa mowic, ze ja tez tak musze
zyc, bo inaczej bede gorsza... a wlasnie to powiedzialas.
> Mysle, ze szukasz
> troche potwierdzenia o slusznosci wybranej przez ciebie drogi, dlatego sie na
> mnie zdenerwowalas, ze napisalam nie po twojej mysli.
Nie. Ja czekam czy raczej czekalam na argumenty a nie na osadzanie mnie . Juz
nie. Teraz juz wiem, ze jestem zwykla, mloda kobieta, ktora nie musi sie juz
miotac w poszukiwaniu dla siebie miejsca. Ja je juz znalazlam. I dlatego walczę.
I pewnie jeszcze niejeden boj przyjdzie mi stoczyc ;) Pzdr

[Gość: Misia]

Rodzina jest rzeczywiscie dla mnie najwazniejsza w swiecie, ani moje dwa
fakultety, ani pozycja zawodowa, ani tym bardziej dobra materialne nigdy nie
beda stanowic dla niej konkurencji. Jesli mialabys okazje rozmawiac z kims kto
stoi w obliczu smierci to napewno nie powie ci ,ze zaluje iz za malo czasu
spedzil w pracy , badz czytajac ksiazki. Prawie napewno jednak moglabys
uslyszec ze zaluje iz nie spedzil wiecej czasu z bliskimi. Ja nie twierdze, ze
to jedynie sluszne stanowisko, to moje stanowisko i moje przemyslenia do
ktorych doszlam po wielu latach. Znam wiele samotnych, wartosciowych , madrych
kobiet i nie uwazam , ze jestem od nich lepsza, z tego powodu, ze mam rodzine,
a one nie, po prostu mysle, ze kazda z nas ma swoje powody do radosci. Czasem
tylko jest mi troche zal mojej cioci, osoby juz starszej, ktora jest sama i
mowi, ze chetnie zamienilaby sie z moja mama.

do aleeny

[Gość: Andrzej]

Jestes normalna.

[Gość: aleena]

Dzięki ;))

[Gość: Andrzej]

Gość portalu: aleena napisał(a):

> Dzięki ;))

Prosze bardzo. Dla mnie miara czlowieka doroslego, dojrzalego emocjonalnie
jest jego zdolnosc przebywania z samym soba w polaczeniu z odczuwaniem
autentycznej radosci. Im mniej potrzebujesz innych by "byc soba", tym
piekniejsze zycie jest Twoim udzialem. W pewnym sensie zazdroszcze Ci.
Co nie oznacza ze nie chcialbym usiasc kolo Ciebie, przy kominku, i przyrzekam...
nie odezwalbym sie ani slowem.
Pozdr, Andrzej.

[Gość: H.Hesse]

Einsam durch Nebel zu wandern
leben ist Einsamkeit
Kein Mensch kennt den andern
Jeder ist allein.


samotnie wedrowac wsrod mgiel
zycie jest samotnoscia
zaden z nas nie zna tak naprawde drugiego czlowieka
Kazdy (z nas) jest sam

[patab1]

Jesteś normalna. Ciesz się sobą. Polecam książkę Clarissy Pinkola
Estes "Biegnąca z wilkami". Nie zapomnij podzielić się wrażeniami.
Pozdrowienia :-)

[Gość: kas]

jesteś normalna i ja tez (mam taka nadzieję)
od imprez,dyskotek i towarzyskich spędów co wieczór wole przeczytać książke lub
pobyc sama, nie różnimy się wiele wiekiem ale moja rodzina też zaczyna mnie
nagabywac i wypominać, że powinnam wyjść do ludzi bo zostanę kiedyś sama
a mnie tak jest dobrze, jak mam ochotę to czytam lub idę do kina ,czasem z kimś
sie spotkam i porozmawiam a jedyne czego mi naprawdę brakuje to własne małe
mieszkanie w którym wreszcie przestana mi zawracać głowę i doszukiwać się
dziury w cały, przecież to w końcu moje zycie i to ja decyduję jak chcę je
spędzać
pozdrawiam
kas