Czy mam szansę

[pixie66]

Czy wiecie jak to jest, kiedy mając kilka lat jest się bitym przez
szalonego ojca, jest się świadkiem jego znęcenia nad rodziną,
wiecznych awantur, kiedy trzeba uciekac z domu w mroczną, zimową noc
przed potworem, kiedy trzeba zostawić zapłakaną siostrę i uciekać z
matką, kiedy odwozi się was do domu dziecka i celowo zostawia,
kiedy w wieku 5 lat wreszcie zostaje sie odnalezionym i ojciec na
waszych oczach oblewa się bezyną i podpala, umierając w
męczarniach...
Kiedy później trzeba żyć z matką wyniszczoną emocjonalnie i
uczuciowo, która juz nigdy was nie przytuli i nie powie, że kocha.
Kiedy jest się molestowanym seksualnie. Kiedy całe dzieciństwo to
koszmar...
Dziś wyższe uczucia są mi obce, nigdy nie byłem zakochany i nie
miałem dziewczyny, bojąc sie odrzucenia i irracjonalnego powrotu
przesłości w moich własnych czynach. Czasami sam czuję sie potworem.
Winię się za grzechy ojca. Nikomu nie ufam. Boję się ludzi.

Piszę do ludzi o podobnych doświadczeniach.
Czy udało wam założyć rodziny, pokochać kogoś, zaufać?

[shangri.la]

Twoje doświadczenia są tak dramatyczne, że trudno Ci będzie spotkać ludzi o podobnej przeszłości, ale większość z nas tutaj ma za sobą jakieś większe lub mniejsze traumy....
Jesteś chyba jeszcze bardzo młody, nie pozwól , aby tragiczne przeżycia z dzieciństwa zniszczyły Ci życie(!)
Pozdrawiam:)

[arwen8]

TAK, masz szansę. TAK, może Ci się udać "założyć rodzinę, pokochać
kogoś, zaufać". Ale to zależy tylko i wyłącznie od Ciebie.

Piszesz: "winię się za grzechy ojca" i właśnie w tym poczuciu winy
tkwi niebezpieczeństwo. Pomogą Ci to lepiej zrozumieć niezwykle
empatyczne książki Alice Miller ("Dramat udanego dziecka", "Bunt
ciała", "Zniewolone dzieciństwo", etc.). Pomogą Ci powrócić do
SIEBIE, odnależć swoje prawdziwe uczucia, zaufać własnej intuicji.
Na początek możesz zacząć od przeczytania kilku artykułów Miller na
stronie:

www.koniecmilczenia.ngo.org.pl/litkmam.html
Ona, jak żaden inny psycholog, doskonale rozumie uczucia dziecka i
zawsze staje w jego obronie. A ponieważ każdy z nas kiedyś był
dzieckiem i ma mniej lub bardziej traumatyczne wspomnienia z
dzieciństwa, warto jest sięgnać po książki Alice Miller.

[hebanowadziewczyna]

Szansa jest zawsze.Może nie do końca uda Ci się wymazać wspomnienia z
przeszłości, ale przynajmniej je uciszysz.Bo nigdy nie jest za póżno
na nowe życie, z tym,że to duży wysiłek i nie kazdy ma w sobie tyle
siły aby trwac w dążeniu ku temu.Życze Ci byś ją znalazł, na przekór
przeszłości.

[synvilla]

jednak nie takiego koszmaru.
Moim zdaniem wielu takich osob o podobnej historii zycia- nie
spotkasz.
Ze przezyles to wszystko to juz mirakel.
Moze nie jest to usprawiedliweniem, ale najwiecej zla wyrzadzaja
innym ludzie chorzy psychicznie.Nie maja kontroli nad swoim zyciem
i uczuciami.
Moja matka byla ogromnie egocentryczna. Dzis juz wiem ze powodem
jej zachowania bylo min zaburzenie typu bordeline.
Ze ja sama sie powaznie nie rozchorowalam to dzieki temu, ze
opiekowala sie mna moja ciotka, osoba bardzo ciepla, zyczliwa
empatyczna.Zdrowa.
Ale z matka mialam momenty, gdy zyczylam sobie, aby oddano mnie do
domu dziecka.
Wiedz, ze wiekszosc ludzi nie ma normalnego dziecinstwa, zawsze
jest ktos kto niszczy szczescie rodziny.
Czy mozna z tego wyjsc? Bradzo trudno, ale zawsze warto sprobowac.

[jasminowo]

Jak to ktoś tu powiedział - wiele przeżylismy ale nikt nie ma takich
samych doświadczeń jak inna osoba. Ale w wielu znajdziesz odbicia
cząstek siebie. Wiem co znaczy przemoc w domu, alkoholizm,
niedojrzała matka, ucieczka w nocy i wiele innych rzeczy. Potrzeba
wsparcia mądrych terapeutów żeby to wszystko uporządkować. Jestem
pewna, że masz szansę na normalne życie. Przeszłość można oswoić. To
boli ale jest możliwe. Poszukaj wsparcia u jakiegoś psychologa.
Terapia grupowa czyni cuda. Zablokowałeś pozytywne uczucia, bo nie
można blokować tylko negatywnych. One są złączone. A negatywne bolą.
TY to NIE ojciec. Wszystko co czujesz jest normalne. Spotkałam ludzi
podobnych Tobie. I wiem, że możesz wyjść na prostą. Naprawdę w to
wierzę!

[piesbaskervill]

czyli jesteś doświadczonym człowiekiem,który dobrze radzi sobie w
życiu i nie jest naiwną blondynką

[shangri.la]

Szkoda tylko, że zamiast mówić "przeszedłem tyle w życiu, że teraz już nic mnie nie złamie", zadajesz pytanie "czy mam szansę?"
To pytanie jest retoryczne.

[piesbaskervill]

bla bla bla

[synvilla]

wzmocni jest prawda?
Bo mi sie wydaje ze nie.

[tamara72]

Ja tez uważam, że nie. Jest to sprawa indywidualna. Wszystko zalezy
jak człowiek sobie poradzi z problemem, jedni stają się silniejsi,
inni ptrzeciwnie (brak wsparcia itp.).
Dlatego trzeba zawsze szukać pomocy, dla siebie samych, z czysto
egoistycznych pobudek, szkoda życia.
Wiem, ze to banały i bla, bla, bla jak pisze piesbaskervill, ale ja
staram się tak postępować.

[shangri.la]

pies, nie pokrzywiaj się bo to nieładnie:(

[maureen2]

retoryczne pytanie czy stwierdzenie ?

[shangri.la]

"Czy mam szansę?" to pytanie. A retoryczne, bo szansę ma każdy.

[piesbaskervill]

u mnie nie :)

[shangri.la]

piesbaskervill napisał:

> u mnie nie :)

Chwała Bogu....!
Nie potrzebuję kolejnego oszusta w kolekcji:)

[maureen2]

bo nie stać cię na psabaskervill

[pixie66]

Mój stan pogarsza to, że byłem molestowany w wieku 7-8 lat przez
kobietę z najbliższej rodziny ( ale nie matkę). Bariera psychiczna
sprawia,że z dziewczynami jestem tylko na stopie koleżeńskiej. Wielu
dawnych znajomych uważało mnie za homoseksualistę z tego powodu (nie
jestem nim). Nie widzę możliwości udanego związku.
U psychologa byłem w zakładzie psychiatrycznym po próbie
samobójczej. Od czerwca nie chodzę do niego. Pomagał mi tylko
przepisując antydepresanty,po których czułem sie jak martwy,
nieświadomy niczego.

[13kotek13]

Wystarczy chciec, przelamac sie, jednak z pomoca psychologa, bo samemu trudno, w
tej sytuacji to moze i nawet niemozliwe. Nawazniejsze bys mial wsparcie.

[piesbaskervill]

no,zeby tak ktoś potrzymał za rękę

[13kotek13]

Piesku, a Ty nie wiesz, ze takie prozaiczne trzymanie kogos za reke moze dac mu
wiecej sily. Maly gest - a ile znaczy.

[shangri.la]

13kotek13 napisała:

> Piesku, a Ty nie wiesz, ze takie prozaiczne trzymanie kogos za reke moze dac mu
> wiecej sily. Maly gest - a ile znaczy.

Piesek, rozumie tylko trzymanie za łapę i drapanie za uszami:)

[13kotek13]

sikanie tez prozaiczna czynnosc :)

[shangri.la]

13kotek13 napisała:

> sikanie tez prozaiczna czynnosc :)

Ale koniecznie pod ulubionym drzewkiem:)))

[piesbaskervill]

ale to trochę naiwne jak na fp,nie sądzisz? I zupełnie nieskuteczne

[shangri.la]

piesbaskervill napisał:

> ale to trochę naiwne jak na fp,nie sądzisz? I zupełnie nieskuteczne

Sikanie pod drzewkiem czy drapanie za uszami?:)

[piesbaskervill]

nie wiem,może lsilanow coś powiedziały na ten temat ?

[maureen2]

coś powiedziałby, literówka

[13kotek13]

A skad wiesz, ze nieskuteczne?
Czasami przeczytanie kilku rad dodaje komus otuchy, moze tego wlasnie ktos
potrzebowac. Oczywiscie moze, ale nie musi. Jednak piszac tutaj o swoich
problemach ktos wie po co to robi.

[maureen2]

ale to naiwniutkie strasznie i świadczy o braku umiejętności czego-
kolwiek więcej,takie "wsparcie","trwanie razem" czy "trzymanie za
rączkę",dziecinne to,nie sądzisz ?

piesku tudziez maureen2 :)

[13kotek13]

otoz, jesli jestem czyims przyjacielem i ta osoba jest obok mnie, ma klopot,
jest nim przytloczona, to gesty typu: poklepywanie po plecach, obejmowanie,
glaskanie czy wziecie czyjejs reki - na pewno pomagaja, rozladowuja napiecie tej
osoby, jest jej lzej. To nie naiwne postepowanie, to objaw wspolczucia.
tutaj odpowiedz na post osoby, ktora ma z czyms problem, to tez swoistego
rodzaju poklepywanie po plecach, czy tez trzymanie ze reke, tyle, ze w wydaniu
wirtualnym. Dla mnie to rowniez nie jest objaw naiwnosci ani brak umiejetnosci
czegokolwiek, bo nie da sie inaczej kogos wesprzec - na forum jedynie slowem.
Jesli tego chce, to dobrym.
Nauczono mnie, by umiec reagowac, a nie chowac sie w szary tlum , ktory lubi sie
taplac w ogolno przyjetej znieczulicy. Mi to nie pasuje.

[piesbaskervill]

ale to tyle co nic,wiesz lubię cię,daj buzi misiu,no klep klep dobrze
już, to w przedszkolu ? Chyba nie jesteś psychologiem ?

[tamara72]

Może zmień psychologa, ci ze szpitali są przyzwyczajeni do
faszerowania ludzi lekami.
Jeszcze raz powtórzę: warto szukać wsparcia z czysto egoistycznych
pobudek, szkoda życia.

[fale_morskie]

Możliwe, że ciężko Ci będzie znaleźć kogoś o podobnych
doświadczeniach, ale pamiętaj, że nieważne, jaka kogo tragedia
spotkała, to i tak zmienia człowieka nieodwracalnie. Jednak,
poznanie ludzi po przejściach, nie gwarantuje, że okażą się mądrzy
(jedną z moich katów, była dziewczyna po próbie samobójczej). Szansą
na znalezienie kogoś z podobnymi doświadczeniami zwiększysz, jak np.
napiszesz o tym do gazety. Jeśli, ktoś będzie chciał się z Tobą
skontaktować, napisze do redakcji, a oni przekażą list Tobie.
A, jeśli chodzi o sam fakt, że nigdy się nie zakochałeś w sensie:
prawdziwie, to najwidoczniej, jeszcze kogoś takiego nie spotkałeś.

[splendor2]

fale_morskie napisała:

>A, jeśli chodzi o sam fakt, że nigdy się nie zakochałeś w sensie:
>prawdziwie, to najwidoczniej, jeszcze kogoś takiego nie spotkałeś.

Właśnie niekoniecznie. Bolesne doświadczenia okaleczają emocjonalnie człowieka.

[fale_morskie]

Jeśli sie spotyka tą właściwą osobę, to się to wie. Ale, człowiek
okaleczony emocjonalnie, nie ma ochoty na żadne zbliżenia i im
bardziej będzie świadomy tego, że kocha, tym bardziej będzie się
zamykał.

[splendor2]

No właśnie i to jest ten problem. Ja mam wrażenie, że los zsyła mi naprawdę
wspaniałych ludzi. Tylko złapać te wyciągnięte ręce. Ale człowiek okaleczony
emocjonalnie nie chwyci tej ręki.

[splendor2]

Wydaje mi się, że przy Twoich doświadczeniach moje to pestka. Byłam odrzucona
przez ojca (rodzice rozwiedzeni, mieszkałam z matką), który odwiedzał mnie raz
na 5-6 lat. Matka była chłodna i wyładowywała często agresję na mnie. Do dziś
pamiętam, że przed jakąś szkolną wycieczką w podstawówce dostałam butem-obcasem
w głowę i potem usiłowałam dyskretnie wycierać krew chusteczką. Często czułam
się niepotrzebna. W nocy nikt mnie nie wyganiał, ale pamiętam krzyki dlaczego
nie wyjdę na podwórko(było dżdzyste listopadowe niedzielne popołudnie, a matka
miała mieć gości i pewnie przeszkadzałam).
Ojciec popełnił samobójstwo(na moje nieszczęście stało się to tuż po wysłaniu
przeze mnie zaświadczenia z uczelni- poprosił o nie, a może szukał kontaktu, a
ja nie zrozumiałam?- czuję się winna). Z matką obecne kontakty są idealne, nie
mieszkamy razem, ale kontakt mamy znakomity.
W życiu radzę sobie, chyba nic nie jest w stanie mnie złamać.
Spotykam wielu wspaniałych ludzi, mam powodzenie, lubię ich,ludzie lgną wręcz do
mnie, ale emocjonalnie jestem okaleczona i prawdziwych więzi stworzyć nie potrafię.