pełno na tym forum umarłych wątków

[tenesee]

i zalozylas kolejny ;")) n/t

[jan_stereo]

[tenesee]

tak, ale coś przeczuwam, że to będzie szybka śmierć

[shangri.la]

Niekoniecznie....możemy sobie tutaj porozmawiać o niczym:)
Tak, dla odmiany.

[tenesee]

nawet o niczym zawsze jest o czymś

[shangri.la]

Tak, i nawet z rozmów o niczym może cos wyniknąć;)
Wszytko zależy od rozmówców.....

[tenesee]

Ale czy musi coś wynikać?
czasem to po prostu koło ratunkowe, pozwala nie myśleć
i samo stukanie jest kojące :)

[shangri.la]

Czy to miejsce można uznać za koło ratunkowe?:)
Mam wątpliwości.....
Ale chyba każdy stukający przed czymś ucieka, to fakt.

[tenesee]

nie miejsce, ale myśl, która odciąga nas od innej, uporczywej.
Moim kołem ratunkowym na dziś była piwonia :) Wyobrażałam sobie bardzo dokładnie
pełną, ciemnoróżową

[shangri.la]

....umarłych wątków:)
Czasem wpada jakiś troll i robi trochę zamieszania, czasem jakiś wątek przekracza magiczne 50 wpisów, czasem lepiej jest udawać, że pomaga się innym, niż pogrążyć się w odmętach własnych beznadziei:)

[tenesee]

A Ty przed czym uciekasz?

[shangri.la]

Zapewne przed tym samym, co i Ty i większość z nas wszytkich.....:)

[tenesee]

zamiast wziąć życie za rogi
ja uciekam od myślenia, zawsze za dużo myślałam
myślenie boli, wbrew pozorom

[shangri.la]

Myślenie nikomu nie przynosi ujmy, ale lepiej jest myśleć konstruktywnie.
Problem w tym, że nie zawsze jest to możliwe.

[tenesee]

No niestety, często jest jałowe i bezsensowne.
I czasem dobrze jest sobie wejść na forum i poczytać wyznania tych, co się źle
mają. Wtedy myślę sobie, oto dopiero są problemy. A nie tam moje.
Wielkie rzeczy, że ktoś kogoś nie kocha ;)

może koło ratunkowe?

[ja_adam]

[tenesee]

już mam :) Niejedno
z kół ratunkowych mogłabym zrobić doktorat ;)

[shangri.la]

Więc ja inaczej czytam forum:)
Dla mnie to dramat, że ktoś tam kogoś nie kocha....wolałabym aby każdy kochał szczęśliwie i ze wzajemnością:)

[tenesee]

ale to nie zawsze możliwe.
Przydałby się poradnik: jak być niekochanym i przeżyć

[shangri.la]

Przecież takich poradników napisaliśmy już setki:)
Ostatni z wątków "Jak zabić miłość?"....

[tenesee]

a to zupełnie co innego, nie chcę zabijać żadnych miłości, jakżeż można ??
Moje pytanie brzmi jak żyć niekochanym, jak przeżyć życie w samotnośc
jak się tym pogodzić
głupio to tłumaczyć powołaniem

[shangri.la]

Ech, przeżyć można.....
Tylko po co...?:)

[tenesee]

no widzisz, i wniosek ten sam
ale jeśli nie można po prostu zniknąć, to jakoś trzeba to przeżyć
cierpliwie ciężar życia znosić i z ulgą z ramion w grób go złozyć

[shangri.la]

Zupełnie niedawno był czytany w kościele ustęp z Ewangelii, w którym Jezus wyjaśnia, dlaczego niektórzy muszą być samotni (cytuję z pamięci:) "...bo się tacy urodzili, bo ich ludzie takimi uczynili, bo się poświęcli służbie Bogu"

[tenesee]

ale ja się po prostu na to nie zgadzam

[shangri.la]

A ja się zastanawiam, w której kolejce mam się ustawić:)
Trzecia odpada, piewsza ma się nijak do mnie....pozostaje druga?

[tenesee]

ja też nie wiem jeśli o mnie chodzi, stawiałabym chyba na pierwszą
może już urodziłam się samotna i z takim fatum nie ma co walczyć,
szkoda zachodu i energii, może lepiej ułożyć się w pozycji embrionalnej i spać,
miewam czasami sny o miłości ;)

[shangri.la]

Nasza raligia wyklucza istnienie fatum:)
Ci, co się "tacy urodzili", to moim zdaniem chorzy psychicznie lub fizycznie niezdolni do życia w związku.
Ale to tylko moja interpretacja.

[tenesee]

wiem, my nazywamy nazywamy to powołaniem, ale na jedno wychodzi

[shangri.la]

Nie ma czegoś takiego jak "powołanie do samotności"(!)

[tenesee]

jak to nie? Nie słyszałaś w kościele?
jedni są powołani do życia rodzinnego, inni do stanu duchownego, a ci ostatni ,
biedacy, są powołani do życia w samotności
mnóstwo razy to słyszałam

[shangri.la]

Sorry, ale ja nigdy nie słyszałam czegoś takiego.
Jedynie ustęp zacytowany przeze mnie powyżej coś nie coś wyjaśnia w tej kwestii.
Z punktu widzenia religii człowiek samotny jest bezużyteczny, "mężczyzna nie powinien być sam", tak pisze z całą pewnością:)

[tenesee]

ja zacytowałam to co parę razy zdarzyło mi się słyszeć z ust księży.
tak czy inaczej nie czuję powołana do takiego życia, traktuję to jak smutną
konieczność, a chyba nie o to w powołaniu chodzi

[ja_adam]

powołanie do samotności, jest faktycznie mowa o tym by osoba która chciała oddać
sie głoszeniu była stanu wolnego. Jest to zalecenie a nie warunek!!!
Choć jeśli chodzi o przewodników kościoła to oni sami powinni mieć rodziny.
Chodzi o zasadę, wiadomo że jak ktos ma dom to jego nadrzednym obowiązkiem jest
DOM a nie służba dla Boga...

[shangri.la]

Ale to jest powołanie do życia konsekrowanego(!)
Patrz; trzecia grupa z cytatu powyżej;)

[shangri.la]

Ech, księża bywają różni a to, co mówią często ma się nijak do Ewangelii. Przykładów daleko szukać nie trzeba:)
Ja kiedyś usłyszałam od jednego z nich, że w pewnym momencie znalazłam się na nieodpowiedniej orbicie i cała reszta , jest konsekwencją tego faktu.
Do tego księdza mam akurat ogromne zaufanie ze względu na jego wszechstronne wykształcenie i charyzmatyczną osobowość.

[tenesee]

też kiedyś poszukiwałam wyjaśnienia i duchowego wsparcia, także wśród księży :)
kiedyś jeden powiedział mi, straciwszy chyba do mnie cierpliwość, że Pan Bóg to
nie czarnoksiężnik
inny z kolei, na moją prośbę, żeby pomodlił się za mnie, wyznał szczerze, że nie
sądzi żeby jego modlitwa mogła pomóc. Nie wierzył w jej skuteczność. Wątpił. I
był zrezygnowany.

nie szukam już niczego, żyję z dnia na dzień

[shangri.la]

Tego pierwszego potrafię zrozumieć , ale tego drugiego pognałabym do pracy na roli, aby nauczył się wierzyć, że zasiane ziarno wyda kiedyś plon.
Nie szukasz niczego? Sorry, nie wierzę...;)
A czym jest nasza dzisiejsza rozmowa o niczym?:)

[tenesee]

:)Rozmową o niczym...
a może o przeszłości, bo teraz staram się pilnie polubić moją samotność
może kiedyś mi się uda
Uczę się też jak przeżyć. Mój obecny wniosek - trzeba żyć na poziomie
najbardziej podstawowym: jedzenie, spanie, praca. Poza tym ogłuchnąć i
oślepnąć, aaaa no i zgłupieć jak bardzo się da

[shangri.la]

Ej przestań, sama przecież nie wierzysz w to , co piszesz:)
Wiesz dobrze, że to nie jest żadna droga tylko manowce wegetacji zwierzątka domowego.
Trzeba mieć dużo wiary, aby przetrwać wędrówkę po pustyni, bo taki okres czasem bywa w życiu. A wiarę, tak jak i miłość trzeba pielęgnować, rozwijać...nadzieja przyjdzie sama:)

[tenesee]

no nie wierze, ale staram sie uwierzyc. To jedyne wyjscie, ktore
widze.
Moja pustynia trwa juz wiele lat i nic nie wskazuje zeby cos mialo
sie zmienic