Poczucie krzywdy, bezsilność, zemsta, wybaczenie..

[edith_28]

Właśnie uświadomiłam sobie, że mam problem z którym od kilku miesięcy nie
potrafię sobie poradzić. Przeczytajcie proszę, może coś doradzicie...
pomożecie....

Chodzi oczywiście o mężczyznę. Mężczyznę, którego kochałam, a który bardzo
mnie zranił. Zniknął nagle, zerwał ze mną kontakt bez słowa, choć jeszcze dwa
tygodnie wcześniej snuł wspólne plany na przyszłość. Nie rozumiałam co się
stało, więc po pewnym czasie wysłałam do niego sms-a z pytaniem – czy to już
koniec? Odpowiedzi nigdy nie otrzymałam, ale wiem co oznacza jej brak.

Przez pierwsze tygodnie cholernie bolało. Najbardziej to, że zakończył to w
ten sposób. Zlekceważył mnie, zignorował, uznał że nie warto wydać kasy nawet
na 1 sms-a. Poczułam się oszukana, zwątpiłam we wszystko co kiedykolwiek
mówił. Choć miałam ochotę wytknąć mu jego gó..arzowate tchórzostwo, jego
wszystkie fałszywe zapewnienia o szczerości i otwartości, to jednak coś się we
mnie zablokowało, coś pękło.... nie mogłam... Zdusiłam wszystkie emocje w
sobie i zamilkłam tak jak on.

Teraz żałuję że wtedy mu nie wygarnęłam, bo minęło 5 miesięcy, a ja nie mogę
sobie z tym poradzić. Nie z tęsknotą i zawiedzioną miłością, tego już nie ma.
Nie mogę darować sobie, że zachowałam się tak jak on – przemilczałam,
zniknęłam, schowałam głowę w piasek, nie powiedziałam co o nim i jego
zachowaniu myślę. Efekt jest taki, że piszę do niego listy, które nigdy nie
będą wysłane - bo przecież za późno. W myślach prowadzę z nim niekończące się
rozmowy, które nigdy się nie odbędą. Wszystko o tym jak bardzo mnie zranił,
jak oszukiwał gdy mówił o swojej szczerości, otwartości, jak wymagał tego ode
mnie, a sam postępował wobec mnie nie fair. Jak bardzo rozczarowałam się nim
jako człowiekiem itd.

Popadam ze skrajności w skrajność. Jednego dnia mam ochotę się zemścić, zrobić
mu coś złego, żeby jego też bolało. Szukam sposobów, opracowałam plan, już
nawet zaczęłam go realizować :( Następnego dnia moje odczucia są diametralnie
inne – jest mi go żal, chcę wybaczyć, bo widziałam jak idzie przez życie a z
nim tylko zgliszcza i pożary. Krzywdzi ludzi, potem miota się ze swoimi
wyrzutami sumienia, szukając pomocy u psychoterapeuty.

Ta huśtawka nastrojów trwa już 5 miesiąc i zaczynam wątpić czy kiedyś minie :(
Tylko nie mówcie żebym zajęła się czymś innym, zaczęła coś robić, zmieniła
środowisko itd. W moim życiu dzieje się teraz bardzo dużo. Zmieniłam pracę,
nowi ludzie, nowa firma, moja siostra jest ciężko chora wszyscy walczymy o jej
leczenie a nawet życie. Nie mam zbyt wiele czasu alby o historii sprzed 5
miesięcy myśleć, ale myślę. Myślę, w każdej wolnej chwili, przed snem, po
przebudzeniu, w pracy, w szpitalu, w domu... siedzi to we mnie głęboko jak
bolesna wielka zadra. Nie umiem sobie z tym poradzić... Jest we mnie wszystko
- poczucie krzywdy, wykorzystania, bezsilności, chęci zemsty, odegrania się,
wybaczenia, pojednania, zapomnienia.... KOCHANI, JAK MAM SIĘ OD TEGO UWOLNIĆ?!
CO ZROBIĆ?! POMÓŻCIE, PROSZĘ.... bo zaczynam popadać w jakąś paranoję... :(

[yokooo]

a/ Zrealizować do końca plan zemsty. Czasami przynosi ulgę, a czasami moralnego
kaca - ryzyk fizyk
b/ Wykonać model laleczki WooDoo i sukcesywnie wpijać igły. Zabawa przednia ale
skuteczność marna
c/ Zgłosić się do psychologa, którzy pomoże uporać się z sytuacją, która cię
przerosła

[spinline]

Ponoc psycholog w takich sytuacjach to ulga. Chocby wygadac sie.

Z drugiej strony osoba, ktora tak postepuje to jakis bardzo malo
powazny czleczyna nie warty funta klakow.

Naprawde nikt kto jest wart aby o nim myslec.Tani smiec!

[solaris_38]

O wartosci sie walczy
jesli był twoją miłością a w każdym razie w to wierzyłaś - warto wtedy
dokładnie sie dowiedzieć
ale na ile sie da
trzeba być czujnym
bo równie dobrze można zmusić kogoś do głębszego kłamstwa

twoje kompleksy były jednak większe niż miłość i takie to dało owoce
i miłość i kompleksy były widać dość intensywne

ja bym go odnalazła i pogadała

nigdy nie napisałabym do neigo żadnego listu albowiem
1. jesli to skurczybyk tłumaczenie mu jakim jest skurczybykiem jest śmiesznenie
2 jesli byłby dobry trzeba mu tego tłumaczyć a warto poznać faktyczną przyczynę
bo może jakaś jest

[spinline]

Po tak dlugim czasie:=)
Co taki chlopak bedzie sobie myslal, ze jest jakis fantastyczny
Idol, skoro tak dlugo o nim pamietaja?

Zreszta mozna zorganizowac niby przypadkowe spotkanie,,, hmmm tak
sobie rozmyslam:=)))

[solaris_38]

po co cokolwiek udawać

przecież ona NAPRAWDĘ o nim wciąż myśli
chodzi nie o to żeby coś ZAGRAĆ
ale by przestać grać

kobieta cały czas uczestniczy w dramacie z fikcyjnym bohaterem głównym:
zwierza mu sie
skarży
tłumaczy
oskarża

to jest życie
ale zarazem to dramat który odbywa sie tylko w jej głowie
może pomóc skonfrontowanie go z życiem aby OBUDZIĆ SIĘ

zaprzestać generowania bolesnej iluzji
bądź skonfrontować sie z rzeczywistością
bo może ma depresję a może chory na HIV
albo w wiezieniu siedzi
albo hazardzista
albo lovelas

trzeba to ZOBACZYĆ

i niekoniecznie niby przypadkiem
bo co za różnica co sobie pomyśli ?

chcesz chronić go przed narcyzmem? :) :) :)
ja skupiłabym sie na kobiecie
na realu
na przebudzeniu
i wielkiej radosci po przebudzeniu sie z .. koszmaru

[shangri.la]

....sama się przekonasz, ile był wart.

[spinline]

shangri.la napisała:

> ....sama się przekonasz, ile był wart.
;=))))))))))))))))))))))))))))))Fajne:=)))

Daj nam najpierw je do korekty poprawic, my tu napewno sprawimy ze
bedzie je czytal:=)))

[brak-chmur]

On wcale nie musi ich czytać.
To nie ma najmniejszego znaczenia.....liczy się tylko to, aby ONA odzyskała
równowagę.
Pisz do niego to, co Ci leży na sercu i wysyłaj.

[malawinka]

kocham cię,a ty,a ty,... buaaaa, ty mnie oszukałeś,chamie,bleeee

[brak-chmur]

malawinka napisała:

> kocham cię,a ty,a ty,... buaaaa, ty mnie oszukałeś,chamie,bleeee

W przypadku psów, chyba ....su..ko?:)

[malawinka]

sunia

[leda16]

Może Homer miał rację gdy pisał - "zemsta jest rozkoszą bogów".

[brak-chmur]

leda16 napisała:

> Może Homer miał rację gdy pisał - "zemsta jest rozkoszą bogów".

Tak, tak, leda....twój zeus coś o tym wiedział:)

[teaspoon1]

jestem za próba rozmowy. uważam, że to najlepsze wyjście. co z
tego,że minęło 5 miesięcy, ważne co Ty czujesz i że nie umiesz się
pogodzić z tym co się stało.
masz jeszcze do wyboru -
1.próbę obrzydzenia go sobie i za każdym razem jak o nim pomyślisz
przypominanie jaki był beznadziejny.
2.umówienie się ze sobą, że jak pomyślisz o nim, to od razu
sobie "zabraniasz" dalszego rozmyślania, przypominania itp. Mowisz
sobie, ok myśl o nim znowu wróciła ale go nie ma, myśle teraz o i tu
masz pole do popisu. czyli wskrocie narzucasz sobie samodyscyplinę
3. jesteś dla siebie wyrozumiała i nie karcisz się za myślenie o
nim. pozwalasz sobie na to niech sobie będą te myśli i dajesz czas
aż osłabną. jednak nie mscisz się, nie nakręcasz itp. stwierdzasz,
że tak musi na razie byc i już.
4. faktycznie może przy pomocy innych ludzi- pewnie najlepiej
psychologa próbujesz dociec dlaczego związałaś się z takim facetem.
jaki właściwie był, jaki był wasz związek. sposob odejscia raczej
wskazuje na mega niedojrzałość z jego strony i dziecinadę. może się
czegoś przestraszył, może miał jakiś problem...
Więc albo się dowiesz albo sama dopowiesz sobie to co pewnie
przeczuwasz a moze nie chcesz do konca zobaczyć.
może sprobuj określić co jest Twoje, czyli co Cie pociagało w nim,
dlaczego z nim byłaś i dlaczego się nie udało. Czy i gdzie jest Twoj
kawałek a gdzie jego.
ja osobiscie nie wierze, że jedna osoba jest super szczesliwa w
zwiazku i nagle dowiaduje się, że druga jest nieszczesliwa i
odchodzi.
pewnie widzialaś co się dzieje, może czułas, że coś jednak jest nie
tak. nie mówię, że z Twojej strony ale jeśli ktoś daje dyla to z nim
musiało się coś dziać wczesniej, może nie były to jakies bardzo
widoczne oznaki ale jednak na jakims poziomie cos nie grało. tak
przynajmniej mi sie wydaje.

[spinline]

jestem za próba rozmowy. uważam, że to najlepsze wyjście. co z
tego,że minęło 5 miesięcy, ważne co Ty czujesz i że nie umiesz się
pogodzić z tym co się stało

[teaspoon1]

Poniżona może się jedynie poczuć sama przez siebie, nikt jej nie
jest w stanie odebrać godności.
Poza tym przecież nie prosi o łaskę czy powrót. Pyta jak człowiek
człowieka. Jeśli niczego się nie dowie, bo facet nie będzie chciał
porozmawiać, to tez będzie to informacja o nim, że jest tchórzem i
że życie z nim byloby skazane na porażkę. Więc dobrze się stało, że
sobie poszedł.
A może się dowie czegoś co ją zaskoczy, co spowoduje, że zrozumie co
się stalo.
Nie musi przed nim udawać królowej lodu, ktorą to nic nie
kosztowało. Jej uczucia są ludzkie i jeśli ktoś ma się tu wstydzić
to nie ona, a on, że zachował się jak dziecko we mgle.

[spinline]

No, sama przeczytaj swoj watek jeszcze raz! Co w nim widzisz?

Bo ja widze cos czego Ty nie widzsz!

[leda16]

Jaki zeus?

[eva_duarte]

Znajdź sobie innego faceta i zapomnij o nim.
Zobacz tu, jak ludzie tracą czas:
Głupich nie sieją sami się rodzą

[edith_28]

Większość z was radzi abym szukała z nim kontaktu i przeprowadziła rozmowę.
Tylko że ja już raz to zrobiłam. Napisałam do niego sms-a, którego on
zignorował. Teraz po 5 miesiącach mam znów żebrać i błagać by zechciał się do
mnie odezwać? Żeby przemówił i wyjaśnił - DLACZEGO??? Przecież gdyby chciał mi
coś powiedzieć, zrobiłby to. Zniknął w ten sposób nie bez powodu, pewnie chciał
uniknąć konfrontacji i pytań jakie bym mu zadała.

Solaris_38 napisała, że o wartości się walczy. Taaak... walczy się.... Właściwie
cała nasza znajomość była walką, moją walką. Cóż, okazało się, że to uczucie
było jednostronne. Jakiś czas temu wymyślił sobie, że już nigdy nie będzie
kochał. Raz przeżył miłość, która poczyniła ogromne spustoszenie w jego życiu,
czego konsekwencje (on i kilka osób) ponosi do dziś. Myślałam, że potrafię to
zmienić... bardzo chciałam to zmienić.... Łudziłam się, że cierpliwością,
przyjaźnią, zrozumieniem, akceptacją, wreszcie miłością sprawię, że odblokuje i
duszę i uczucia. Sądziłam, że jeśli ja postępuję wobec niego uczciwie i
szczerze, on będzie umiał to docenić, a może z czasem odwzajemnić. Miałam
wrażenie, że wszystko jest na dobrej drodze. Zaczął nawet wspominać o
przyszłości, jak to określił - chce zrobić krok do przodu. Czas pokazał, że to
były tylko puste słowa....

Nie chcę już do tego wracać, chcę o tym zapomnieć. Szukam sposobu na
zakończenie, a nie kontynuację. Czas na wyjaśnienia i rozmowy był 5 miesięcy
temu, teraz jest czas "lizania ran". Bardzo żałuję, że wtedy - wbrew sobie -
przemilczałam to wszystko, bo teraz mam problem :( Dlatego zwracam się do was i
pytam - co w takich sytuacjach przynosi ulgę? Zemsta? Jak pozbyć się tych
cholernych, natrętnych myśli? Nie myślałam, że będzie to aż tak trudne :(

P.s. Szanowny Pan Milczący nie zginą w wypadku, nie zachorował, nie siedzi w
więzieniu, ma się dobrze i robi oszałamiającą karierę zawodową tak, że wieści o
jego sukcesach dotarły nawet i do mnie.

[teaspoon1]

zemsta - angażuje tylko Ciebie a on pomyśli tylko sobie, "głupia
baba" i pójdzie dalej.

[greengrey]

jeśli czujesz,że już nie czas na rozmowę - dialog, bo on zniknął
tak, aby jej uniknąć- zastanów się jeszcze czy nie chcesz,żeby on
usłyszał co masz do powiedzenia


to oznacza- że Ty mówisz, on nie nie musi Tobie odpowiadać, niech
posłucha Ciebie. Bo to Tobie jest potrzebne, by mu powiedzieć o paru
sprawach i Tobie to może przynieść spokój

bardzo to jednak prawdopodobne,że i na to się nie zgodzi

jakos tak wygląda z Twojego opisu,że to człowiek z problemami,
traumatycznymi przeżyciami

może po prostu nie jest w stanie stworzyć z Tobą spokojnego związku,
po prostu nie jest do tego zdolny na skutek swojej przeszłości

twoje starania choć wielkie i żywione wielkimi nadziejami- nie
przyniosły upragnionego efektu, bo nie mogłas tego dokonać

więc uciekł od Ciebie, nie mogąc tego unieść i... rzucił się w wir
kariery zawodowej

nie ma mu czego zazdrościć...

może nie warto żywić tego żalu, urazy, chęci zemsty, bo on raczej
nie jest wstanie odwzajemnić Tobie tego uczucia i może to nawet nie
do końca jego wina

[edith_28]

Cholernie boli to, co on mi zrobił i chciałabym żeby też cierpiał. Wiem, że to
złe, niedobre ale właśnie tak myślę.
Wiem również, że to człowiek z problemami i jedynie to powstrzymuje mnie przed
zemstą.
Mam nadzieję, że banalne wyświechtanie powiedzenie - czas leczy rany - kiedyś
wreszcie się sprawdzi :(

[yokooo]

edith_28 napisała:

Jakiś czas temu wymyślił sobie, że już nigdy nie będzie
> kochał. Raz przeżył miłość, która poczyniła ogromne spustoszenie w jego życiu,
> czego konsekwencje (on i kilka osób) ponosi do dziś. Myślałam, że potrafię to
> zmienić... bardzo chciałam to zmienić.... Łudziłam się, że cierpliwością,
> przyjaźnią, zrozumieniem, akceptacją, wreszcie miłością sprawię, że odblokuje i
> duszę i uczucia. Sądziłam, że jeśli ja postępuję wobec niego uczciwie i
> szczerze, on będzie umiał to docenić, a może z czasem odwzajemnić.



Ech kobiety! Pakujecie się w związki z kalekami emocjonalnymi a potem same
potrzebujecie leczenia. Po co? Chciałaś zabawić się w uzdrowicielkę dusz? Do
tego moja droga trzeba mieć odpowiednie przygotowanie i silną psychikę. Tak jak
miłością alkoholika nie wyleczysz, tak samo nie dasz rady z kimś, kto ma
problemy emocjonalne.
Warto było? Wyszłaś z tego związku poobijana psychicznie, nie możesz się ciągle
pozbierać a on robi karierę. Chyba bez pomocy fachowca nie dasz rady, zastanów
się nad terapią.

[anilka75]

Yokoo ma rację - związałaś się z emocjonalnym kaleką. Oczekiwałaś,
że swoją miłością pokonasz jego ograniczenia, jego kalectwo. To tak,
jakbyś od człowieka na wózku oczekiwała, że dzięki twojej miłości
wstanie i zacznie chodzić. Spróbuj spojrzeć na swojego eks właśnie
przez taki pryzmat - człowieka pokręconego emocjonalnie i
psychicznie. Nie da się kochać i starać za dwoje i nie przeskoczysz
tego. A że uciekł bez słowa? Może przerosły go jego własne
ograniczenia i niemożność oddania tego, co dostał od ciebie? Może
tak było łatwiej? Edith - przeczytaj książkę "Kobiety, które kochają
za bardzo", myślę, że znajdziesz tam sporo odpowiedzi na dręczące
cię pytania.

[edith_28]

Yokooo, piszesz tak jakbyś nigdy nie była zakochana. Jeśli byłaś, to przecież
doskonale wiesz jak to działa.
Ja po prostu pokochałam tego człowieka. Pokochałam go i zaakceptowałam z całą
jego przeszłością, licznymi wadami, kompleksami i popapranym charakterem. Długo
się przed tym uczuciem broniłam ale stało się i nie miałam na to większego wpływu.

[mona.blue]

Wiem co czujesz, sama kiedyś też byłam w takiej sytuacji. Wszelkie
próby wyjaśnienia były jakby rzucaniem grochem o ścianę.Wiem jak to
boli. Nie mogłam dać sobie rady z tym, że nie wiem dlaczego odszedł.
Uważałam go za skur..., bo nie chciał wyjaśnić.
W końcu wysłałam te listy (też pisałam), oczywiście odpowiedzi nie
było.

Nie daj się!

[mona.blue]

Pytasz, co przynosi ulgę. Mi paradoksalnie przyniosło ulgę pisanie i
wysłanie mu kilku listów, przynajmniej mogłam wyrazić wszystkie
kłębiące się we mnie uczucia i mieć nadzieję, że On je przeczyta.

[airbus340]

Za wszelką cenę spróbuj doprowadzić do spotkania z nim i wygarnij mu
wszystko,c osiedzi w Tobie. Dzieki temu się uwolisz. to
zadziała,wierz mi.

[paruga]

moim zdaniem nie warto.mialam identyczna sytuacje.dal noge bez
slowa.5 lat szukalam zawsze,pisalam,dzwonilam.nigdy nie odebral,nie
odpisal,itp.myslalam ze tosie nigdy nie skonczy.5 lat.az w koncu
znowu napisalam.i to byl ostatni raz.w glowie mi sie przekreciloi
zobaczylam ze wcale nie jest taki jaki byl w mojej glowie.nie
mscilam sie.chcialam pogadac i wyjasnic...on nie,wiedzac ze robilam
posmiewisko z siebie.dzis on jest posmiewiskiem dla mnie..choc wiem
ze tak kocha sie tylko raz.powodzenia

[kozica111]

Hmm, miałam podobna sytuacje /pewnie jak wiele osób, historia nie tak znowu
niebanalna/.
Człowiek przezywa wtedy upokorzenie, czuje sie wykorzystany, czuje sie ofiarą.
Przezywałam, miotałam sie jak Ty.
Pomogło mi coś co w sumie tobie raczej nie ma szansy pomóc, ale może ukaże
mechanizm.
Mam kilku dobrych kolegów, przyjaciół - facetów...widzieli jak sie męczę i to
ich bardzo bolało...postanowili ze załatwią ta sprawę za mnie, po "męsku" ;) tzn
"porozmawiają" z nim na miłym odludziu, planowali oczywiście tylko nastraszyć,
tylko upokorzyć, miał sie ze....ć ze strachu...
Jak sie dowiedziałam o tym a przygotowania już były w toku mocno zaawansowanym,
podjęłam decyzje ze NIE, ze nie będzie sikania po gaciach. Nie wie biedak jak
blisko był bardzo mało przyjemnej przygody...Teraz ja miałam władze, władze
podjęcia decyzji ze NIE...Ze mu daruje. I poczułam ulgę...ogromną.Teraz ja
trzymałam karty choć on nawet o tym nie wiedział, ale wystarczyło że ja wiedziałam.

[shangri.la]

....ja musiałam mówić NIE kilkanascie razy w ciagu ostatnich trzech lat.
Ale zupełnie mi nie zależy na tym, co on sobie z tego powodu myśli, bo wiem, że
to stwór z gatunku NIEMYśLąCYCH:)

[kozica111]

Tak, mi chodzi raczej o sam mechanizm, kontrola na sytuacją ;)to daje pewien
rodzaj ulgi.

[edith_28]

Piszesz, że kontrola nad sytuacją przynosi ulgę. Hm... być może ale raczej nie w
moim przypadku. Ja wiem gdzie popełniłam błąd. Źle postąpiłam na początku kiedy
to odpuściłam i zamilkłam tak jak on.
Uniki, przemilczanie, chowanie się, ucieczka - to nie jest mój styl, ja tak nie
potrafię i nigdy w moim prawie trzdziestoletnim życiu tak nie postępowałam.
Zdusiłam ogromne emocje, robiłam to wbrew sobie i sama nie wiem dlaczego... po
prostu tak wyszło... Kiedy dotarło do mnie, że nie daję sobie z tym rady, było
już za późno, za późno żeby cokolwiek wyjaśniać.

[spinline]

u ciebie, pownni cie odznaczyc Kzryzem Wirtuti Military i w gazeta
opsac wielkim literami w naglowku:

"DZIS MAMY ZASZCZYT ZADEMONSTROWAC PANSTWU NAPRAWDE WIELKA KOZE, BO
OPROCZ OPROCZ TEGO ZE Z ROGAMI TO I NAWET ROZUM kozi POSIADA!"

Taki naglowek w Gazecie, co nawet jan steroe przeczyta i okulary
mu z nosa spadna:=))))

[kozica111]

Za dużo piwa koleżanko, za dużo.

[pjubella]

Kochana, ja Cię rozumiem, mnie tak kolo potraktował po ponad pięcioletniej
znajomości - przez tyle czasu rozmawialiśmy prawie codziennie i często
godzinami- pomagałam mu w jego problemach i zawsze byłam wobec niego fair - i
uważałam, że to jedna z najlepszych relacji, jaka mi się w życiu trafiła. A
kiedy tak odszedł bez słowa, to nie wysłałam mu ani jednej literki, za dumna
jestem, choć nietrudno sobie wyobrazić jak się czułam. Mogłabym się brzydko
zemścić, ujawnić co nieco, namieszać mu w życiu rodzinnym itp. ale napiszę Ci
tak: najlepszą zemstą jest własny sukces. Podejdź do tego w ten sposób a
zobaczysz za jakiś czas będziesz się cieszyć, że dzięki temu śmieciowi i
przykremu doświadczeniu z nim - dostałaś speeda i pokazałaś jemu i sobie, jaka
jesteś świetna. Szkoda tracić energię, emocje, myśli na coś na co nie ma się
wpływu - zainwestuj to w siebie, w swój rozwój - bądź twarda, "zabij" go jego
własną bronią!

[omelni]

witaj.
tak się składa że obecnie przeżywam dokładnie to samo co ty. również
pokochalam faceta który zrobił naprawdę wiele abym mu zaufała. były
plany , obietnice..obiecał mi że jeśli bedzie chcial to zakończyć
powie mi szczezrze o tymm.niestety życie to zweryfikowało. zniknął
bez słowa , mial pojawić się u mnie , bo mieliśmy porozmawiać-
niestety nie zjawił się już nigdy więcej.
nie odbierał tel. nie odpisywał...
napisalam więc maila w którym tylko potwierdziłam zakończenie.
przez następne tygodnie miotalam się strasznie bo nie rozumialam o
co chodzi. prosiłam abyśmy jednak porozmawiali-niestety nawet nie
odpowiadał. wygarnęłam więc mu wszystko co onim myślę, napisałam że
mnie oszukał, od początku wiedzial co robi, naklarmił mnie
kłamstwami po czym zwiał.jak tchórzliwy dzieciak. oczywiście w
między czasie zdażyło się kilka dziwnych rzeczy, dostałam kilka
ciekawych informacji na jego temat...co jeszcze bardziej powodowało
u mnie snucie domysłów...napisalam mu co podejrzewam ,zadalam kilka
chyba niewygodnych pytań, gdyż odpowiedzial mi..ale napisał takiego
maila że wzbudził tylko we mnie poczucie winy. wszystkie moje słowa
przekręcił, odwrócił kota ogonem twierdząc że go oskarżam,
kontroluję itp... co jest wierutną bzdurą...
wiem że jest ciężko ,tym bardziej że to nie jest dzieciak , to facet
30-kilku letni..wiem jedno i to mu napisalam-kto ma czyste sumienie
nie ucieka od rozmowy, nie boi się jej.
nie wiem co ci poradzić, sama sobie z tym nie radzę...jedynie mogę
pocieszyć że nie jesteśmy z tym same.

[flying.nataly]

Wiem, że to bardzo boli lecz spójrz na sytuację z tej strony. Ty nie zrobiłaś
nic złego, to nie ty go skrzywdziłaś, zachowałaś się fair, jesteś w porządku
wobec niego i wobec siebie. Wyciągnęłaś rękę, próbowałaś porozmawiać, on ją
odtrącił.
Jeśli jest podłym, bezdusznym skur...elem (a nie sądzę żebyś z kimś takim była w
związku) twoje wynurzenia nie zrobiłyby na nim żadnego wrażenia.
Jeśli jest w miarę normalnym facetem, który potrafi czuć i myśleć, to doskonale
wie, że zrobił źle. Uciekł i milczy bo tak jest wygodniej - wygodniej dla tego
chłopczyka.
I pamiętaj: "Jeśli kiedykolwiek postąpisz wobec kogoś źle, ten ktoś być może o
tym zapomni, ty natomiast nie zapomnisz o tym nigdy".
Trzymaj się :)