Dodaj do ulubionych

rodzice są mi dość obojętni

10.04.09, 05:05
i jest to moim problemem, że gdy widzę zażyłe kontakty kolegów
koleżanek z ich rodzicami (np telefon dziennie) to mnie to
denerwuje, od razu chcę im to zepsuć, żeby im tak 'dobrze' nie było.
Żona ma niezły kontakt ze soimi rodzicami (np dba o to by jeździć do
ich domu), a mnie w ogóle nie ciągnie do domu moich rodziców (w
którym się wychowałem). Oczywiście zauważyłem, że zrobiłem wiele
drobnych rzeczy, by żonie też utrudniać kontakt ze swoimi rodzicami,
albo że ma poczucie winy, że się z nimi spotyka , wiem, że to przeze
mnie i wkurza mnie to. Jej rodzice też czują moją niechęć, mimo że
otwarcie to jestem dla nich w porządku. Mamy też dziecko, które woli
być z rodzicami żony, a nie z moimi, bo pewnie ja też przyczyniam
się swoim brakiem zainteresowania do 'moich' do tego, że dziecko
również oni tak nie interesują. Moi rodzice po krótce mówiąc to na
pewno ludzie sukcesu, którzy dużo pracowali w stresujących latach
90tych, dobrze zaczęli zarabiać, ale nie obyło się bez awantur, bo
obydwoje byli mocno spięci wszystkim. To były lata mojego
dojrzewania i generalnie źle je wspominam. Dość szybko bo na
pierwszym roku studiów wyszedłem z domu za chwilę się ożeniłem i
niedługo potem dziecko. Myślałem o rodzicach, że nie będzie tak źle,
zaistniałą sytuacją jestem zaskoczony. Noszę w sobie jakiś uraz za
całokształt i mimo że tłumaczę to na wszystkie strony to nie palę
się by jeździć do nich czy ich zapraszać do siebie. Oni z kolei są
dość rozgoryczeni sytuacją i mówili mi wprost, że to jest
niewłaściwe zachowanie, że odcinam ich od dziecka, ze dziecko nie
jest do nich przyzwyczajone przeze mnie. Takie uwagi tylko bardziej
mnie zobrzydzają do nich, bo gdy myślę o kontaktach z nimi jak o
obowiązku to już w ogóle mam bunt. Mi się żyje dobrze, oni odchodzą
na emeryturę, a jako że są ludźmi sukcesu to nie chcą się tak szybko
poddać i pracują dalej. Niemniej nie byli to dziadkowie jakich ja
pamiętam z dzieciństwa, co też mnie irytowało. Byli to dziadkowie (a
w szczególności babcia) dla mojego dziecka, którzy byli rzadziej,
ale za to jakby w zamian kupowali masę prezentów i robili wesoły
rozgardiasz byle tylko dziecko myślało o nich jak najlepiej. Dziecko
podrosło i przestało się nabierać na te sztuczki, co ich zirytowało
i zaczęli mu zarzucać rozpieszczenie. Co ciekawe mam problem
bardziej z matką, z którą jakoś nie mam zbytniej czułości. Ojciec
jeszcze bywa sentymentalny, ale jakoś matki nie umiem uszanować do
końca. W sumie może nawet o nią mam największy żal, bo bardzo mi się
kłóci w głowie z tym stereotypem matki, która robi rano kanapki
kolegom i koleżankom. Była zawsze wymagająca wobec mnie i
rodzeństwa, nie akceptowała porażek, obrażała się i nigdy nie
pocieszała, wręcz przeciwnie. Dziś się z tego wreszcie śmiejemy, ale
mamy z tym problem. Wiele razy miałem ochotę krzywdzić ją
emocjonalnie, tak żeby jej było źle, stąd kłótnie o byle co. Irytuje
mnie i unikam jej, a jak jest to mam wrażenie, że interesuje ją po
staremu tylko to czy mi się udaje czy nie, a jak nie to, że to moja
wina więc w sumie wolę już nic nie mówić. Denerwuje mnie to, bo nie
tak sobie wyobrażałem moją dorosłość i ich starzenie się, a tu z
każdym rokiem stają się starsi przez co mniej wyrozumiali bardziej
jak dzieci. Czy komuś świta jak to rozwiązać, czy ktoś ma podobnie?
A może to jest nierozwiązywalne? Matka miała ciężkie dziecińśtwo i
mam wrażenie, że to już tam dawno temu przestała wierzyć w harmonię
rodzinną. Uchodzi za osobę silną, impulsywną, przywódczą i kłótliwą.
tak w sumie jak o niej myślę, to tak jak i ona do mnie nie miała
jakiejś czułości tak i ja do niej nie mam i właściwie to stałem się
od paru lat taki dość nie wylewny przy niej i spięty, posiłkując się
często tematami zastępczymi w rozmowach. nie wiem jak z nią gadać,
zresztą z ojcem tak samo. Obydwoje są superambitni. Ona ma w tym
taką jakąś agresję dodatkowo, to mnie odrzuca. i mnie to denerwuje
jeśli tak to ma wyglądać. ale z drugiej strony czuję, że nie mogę
się im podkładać.
Obserwuj wątek
    • ryd Re: rodzice są mi dość obojętni 10.04.09, 16:00
      1) Jak wchodzisz w przyjaźnie?
      2) Na jakim poziomie intymności, głębi są to kontakty?
      3) Porównaj kontakty innych ludzi do swoich kontaktów w taki sam sposób jak to
      zrobiłeś z (kontaktami innych ludzi z swoimi rodzicami) ?
      4) Czy widzisz coś wspólnego między twoimi kontaktami z przyjaciółmi, znajomymi
      a rodzajem relacji jaką utrzymujesz z rodzicami?
      5) Czy widzisz coś wspólnego między relacją jaką masz z mamą a relacja jaką
      masz z żoną?

      Pytam cię o te rzecz ponieważ piszesz że twoi teściowie czują twoją niechęć i
      zacząłem się zastanawiać czy również nie przenosisz pewnych rzeczy z domu
      rodzinnego na innych ludzi. Wcale nie musisz tego przenosić ale możesz.

      6)No właśnie a jak jest np. z innymi osobami w wieku zbliżonym do twoich
      rodziców? Jaki masz do nich stosunek?
      7) Czy są jakieś podobieństwa (charakteru, zachowań) między twoimi teściami a
      twoimi rodzicami?

      8) Jak wyglądały twoje kontakty z rodzicami przed pojawieniem się dziecka?

      Ponoć matka uczy dzieci miłości, kocha i uczy kochać dzieci, uczy też innych
      rzeczy i przeważnie uczy ich z miłością. Nie koniecznie musi być matka, mogłeś
      potem spotkać kogoś na swojej drodze kto by cię tego nauczył. Z tego co piszesz
      a mam tylko to co piszesz twoja mama uczyła cię przede wszystkim bycia
      wymagającym wobec siebie, nie akceptacji porażek, nauczyła cię „dopiekać,
      podcinać skrzydła” innym. Masz do niej żal, za to jaka była. Ja się tobie wcale
      nie dziwie.

      Piszesz : właściwie to stałem się od paru lat taki dość nie wylewny przy niej i
      spięty
      Rozwiń.
      Jak mam to rozumieć? Kiedyś było inaczej, lepiej? Nie miałeś tego problemu co
      teraz? Jak było parę lat temu?

      Piszesz: Obydwoje są superambitni. Ona ma w tym taką jakąś agresję dodatkowo,
      to mnie odrzuca. i mnie to denerwuje jeśli tak to ma wyglądać. ale z drugiej
      strony czuję, że nie mogę
      się im podkładać.
      Jak wyglądają twoje kontakty z innymi ludźmi ambitnymi, z sukcesami?

      Zgubiłem się, co byś chciał osiągnąć w związku z rodzicami? Zmienić siebie,
      swoje zachowanie i mieć lepsze z nimi kontakty, zmienić ich?

    • ca-ti Re: rodzice są mi dość obojętni 11.04.09, 17:54
      Rodzice wcale nie są Ci obojetni, przeciwnie nawet. Ponieważ żywisz
      do nich bardzo silne uczucia, których się boisz, postawiłeś im tamę.
      Nie wystarcza Ci nawet odcięcie emocjonane, odcinasz się również
      fizycznie (stąd brak odwiedzin.)
      Gdyby tę tamę zabrać, uczucia by się wylały. Jakie by to były
      uczucia? Co byś im powiedział, gdybyś się odważył?...
      • kolejar Re: rodzice są mi dość obojętni 11.04.09, 18:44
        Dużo do zastanowienia ja też mam :). Mój kontakt ze Starymi też nie był łatwy od
        pewnego momentu - to oczywiście tzw. wiek dojrzewania. Wtedy zaczynamy nabierać
        krytycyzmu do zachowań, postępowania, drogi życiowej Starych. Moi mi się trochę
        uspokoili dzięki... juncie jaruzelskiej! To nas jednoczyło. Wiele wtedy
        zrozumiałem z ich drogi. Nie miałem pretensji do Starego, że był
        "funkcjonariuszem" reżymu, bo krytycznego dnia 13.12.1981 rzucił wszystko w
        cholerę i natychmiast zażądał wcześniejszej emerytury (już miał prawo - był po
        60). Gorzej ze Strą (jeszcze żyje). Ona jakoś wcześniej... Nie była w opozycji,
        bo "nas zniszczą", a do mnie: "uważaj, nie wygłupiaj się". Po Sierpniu 80'
        zdobyła się tylko nieśmiało na bycie mocno na boku doradczynią prawną ZR NSSZ
        "S". Ja w tym czasie pracowałem (pierwsza praca w życiu - gó...arz dopiero co
        pełnoletni z prawem jazdy i ambicjami sportowymi w rajdach ;) ) w tym Zarządzie
        Regionu jako kierowca. Starzy na początku darli się na mnie, że niewyspany
        wyjeżdżam w trasę 1000 km itp. A to dla mnie był wspaniały trening wszystkiego -
        także wiedzy o "służbach" - śledzili nas, bawiłem się w wymykanie pościgom i
        blokadom - ale jaja i czad dla małolata! No i to słynne Starej: "A co ci to
        da??? Gó... ci płacą - grosze! a jeszcze do pierdla pójdziesz!" Jasne, że w
        końcu trochę mnie pozamykali, ale wtedy już było inaczej ze strony Starych...
        Przepraszam, że tak napisałem, ale o moich miłościach to już nie będę, bo nie
        chcę Starych pogrążać - wszystko ŹLE, co ja tylko...
        Ja miałem jednak inny odruch - Teściowie (potencjalni tylko) - SUPER! Moi Starzy
        - katastrofa. A jak Teściowie idioci, to będę próbował walczyć z nimi ;).
        Ale tak, to problem relacji do Starych - uraz. Ja teraz PANICZNIE boję się wciąż
        kontaktu ze Starymi mojej narzeczonej, chociaż nie są bardzo starsi ode mnie ;)
        - jakoś ok. 10 lat zaledwie, bo narzeczona taka młoda... Gorzej z jej siostrą i
        mężem tej siostry - to jakaś inna bajka! Ludzie pieprzący tylko o ciuchach i
        kasie. ZERO kontaktu! Ci "teściowie" już lepsi - mniej się boję, bo oni jednak z
        mojej branży - art.
        Przepraszam za refleksje świąteczne, ale może pomogą?
        Rozumiem niechęć do towarzystwa Strych i wręcz lęk. Ja sobie radzę tak, że muszę
        jakoś ich poznosić czasem, bywają nawet mili... Po co demonstrować? Może ja
        jeszcze nie znam problemu wystarczająco?
    • lifeisaparadox Re: rodzice są mi dość obojętni 11.04.09, 20:31
      Pewnie miales duze potrzeby emocjonalne ktorych rodzice nie spelniali. Uwazasz
      ze obowiazkiem rodzicow jest emocjonalnosc, a oni tak nie mysla.
      Stosujesz oko za oko.
      Nie umiesz wybaczac... przebaczac... puszczac w niepamiec...
      • leda16 Re: rodzice są mi dość obojętni 11.04.09, 21:01
        Jeszcze jeden niedopieszczony staruch z zaleganiem afektu. Z tekstu wynika, iż rodzice 60,teściowie 50, On 40, a narzeczona w wieku pedofilnym ;).
        • najlepszy.piesu Re: rodzice są mi dość obojętni 11.04.09, 22:58
          eda16 napisała:

          > Jeszcze jeden niedopieszczony staruch z zaleganiem afektu. Z tekstu wynika, iż
          > rodzice 60,teściowie 50, On 40, a narzeczona w wieku pedofilnym ;).


          Coz za arogancja.
          Relacje z rodzicami to podstawa w wychowaniu i uksztaltowaniu kazdego czlowieka
          z wyjatkiem sierot.
          Maly czlowiek nie ma nikogo innego, rodzice- mama i tata- sa jedynym punktem
          odniesienia, wzorcem i oparciem. Jezeli oni krytykuja- to caly swiat krytykuje.
          Jezeli oni nie dadza poczucia bezpieczenstwa- to tego poczucia znikad inad sie
          nie wezmie.

          Tego zapewne nikt nie zakwestionuje, sprawa jest tak oczywista, wiec spor bedzie
          dotyczyl tego, czy gdy dorosla osoba przypomina te sprawy to rzeczowo uzasadnia
          swoje problemy czy tez skamle szukajac usprawiedliwienia dla wlasnej niemocy.

          Pomyslmy logicznie. na czym polega odpowiedzialnosc rodzicow? By przygotowac
          dziecko do doroslego zycia, jak ustalilismy. Wiec efektem moze byc osoba
          nieprzygotowana lub przygotowana.

          bycie osoba nieprzygotowana polega na tym, ze jest sie osoba nieprzygotowana do
          zycia- proste. Po co to pisze- bo niektorzy jak leda16 popelniaja kardynalny
          blad logiczny- zdejmujac odpowiedzialnosc z rodzicow.

          Rodzice moga albo byc albo nie byc odpowiedzialni za przyszlosc wychowanka, nie
          moga byc zarazem odpowiedzialni i nieodpowiedzialni. A do takich karkolomnych
          wnioskow dochodza osoby pokroju Ledy.
          Co prawda sa odpowiedzialni, ale tylko gdy sie uda, a gdy sie nie uda to juz nie sa.

          Druga nielogicznosc to pretensje do garbatego, ze ma dzieci proste, czyli
          zarzucanie osobie nieprzygotowanej do zycia, ze jest nieprzygotowana do zycia.
          Toc wlasnie na tym to polega!

          osoba przygotowana do zycia nie poskarzy sie, ze jest nieprzygotowana, bo nie
          wie nawet co to jest. To moze zrobic tylko ktos z deficytem. A skoro ma deficyt,
          to nie moze odpowiadac za swoj los tak samo jak osoba bez deficytu, bo znowu-
          blad logiczny.


          A teraz znowu praktyka.
          Znam sprawe z autopsji. Krytyczna, wymagajaca, zle oceniajaca, straszaca,
          niekonsekwentna na dodatek matka i niewidoczny ojciec wplynely na moj sposob
          postrzegania swiata, sposob tworzenia relacji z ludzmi itp.
          I mimo, ze jakis czas temu sobie to uswiadomilem, zaczalem nad tym prace, to te
          reakcje sa we mnie wkodowane i dzialaja jako automat, dopiero ja musze
          wprowadzac korekty, i szczerze mowiac nie wiem czy to sie moze kiedys zmienic.

          Ja inaczej niz autor watku, dlugi czas bardzo tesknilem do domu- mimo, ze byl
          patologiczny, to w nim czulem sie bezpiecznie- w takim chorym sensie, bo matka
          zawsze straszyla swiatem i ludzmi i wbijala do glowy, ze tylko na nia moge
          liczyc, tylko ona nie zdradzi, a takze ze trzeba ja kochac bo niedlugo umrze.

          Wiec czulem potrzebe odwiedzania- bo moze to ten ostatni raz, bo mi jej szkoda,
          bo musze, bo tam dobrze, bezpiecznie. Jednakze matka mnie ciagla wyganiala,
          ograniczala moje wizyty. Ja uparty jak osiol przyjezdzalem, wpraszalem sie,
          wwalalem na sile wrecz, a matka won.

          Kiedys ja zaczalem ostrzegac, ze jak mnie tak bedzie wyganiac to naprawde kiedys
          przestane przyjezdzac i ich odwiedzac.
          Wtedy myslalem, ze to sluteczna bron, taki straszak, bo przeciez nigdy nie
          przestane rodzicow kochac i o nich myslec.

          I jakos dziwnie od paru lat coraz mniej do nich tesknie. Wlasciwie znikneli z
          mojego zycia. Nie chce mi sie ich odwiedzac, wizyta w domu to dla mnie jakis
          dziwny lek, ktory sie pojawia jak tam fizycznie jestem, wiec wole go unikac.

          Martwie sie tym, bo po prostu zoboketnialem na starych. Owszem, jakos tam ich
          kocham i jakby bylo trzeba bym im pomogl, ale na codzien to mi to raczej kolo
          nosa lata.

          Nie licze na nich, nie obchodzi mnie juz ich opinia, zdanie, stalem sie jak
          wygnany pies, bez poczucia przywiazania.
          Ale to ich, a glownie matki, robota.

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka