jakubowska100
10.04.09, 05:05
i jest to moim problemem, że gdy widzę zażyłe kontakty kolegów
koleżanek z ich rodzicami (np telefon dziennie) to mnie to
denerwuje, od razu chcę im to zepsuć, żeby im tak 'dobrze' nie było.
Żona ma niezły kontakt ze soimi rodzicami (np dba o to by jeździć do
ich domu), a mnie w ogóle nie ciągnie do domu moich rodziców (w
którym się wychowałem). Oczywiście zauważyłem, że zrobiłem wiele
drobnych rzeczy, by żonie też utrudniać kontakt ze swoimi rodzicami,
albo że ma poczucie winy, że się z nimi spotyka , wiem, że to przeze
mnie i wkurza mnie to. Jej rodzice też czują moją niechęć, mimo że
otwarcie to jestem dla nich w porządku. Mamy też dziecko, które woli
być z rodzicami żony, a nie z moimi, bo pewnie ja też przyczyniam
się swoim brakiem zainteresowania do 'moich' do tego, że dziecko
również oni tak nie interesują. Moi rodzice po krótce mówiąc to na
pewno ludzie sukcesu, którzy dużo pracowali w stresujących latach
90tych, dobrze zaczęli zarabiać, ale nie obyło się bez awantur, bo
obydwoje byli mocno spięci wszystkim. To były lata mojego
dojrzewania i generalnie źle je wspominam. Dość szybko bo na
pierwszym roku studiów wyszedłem z domu za chwilę się ożeniłem i
niedługo potem dziecko. Myślałem o rodzicach, że nie będzie tak źle,
zaistniałą sytuacją jestem zaskoczony. Noszę w sobie jakiś uraz za
całokształt i mimo że tłumaczę to na wszystkie strony to nie palę
się by jeździć do nich czy ich zapraszać do siebie. Oni z kolei są
dość rozgoryczeni sytuacją i mówili mi wprost, że to jest
niewłaściwe zachowanie, że odcinam ich od dziecka, ze dziecko nie
jest do nich przyzwyczajone przeze mnie. Takie uwagi tylko bardziej
mnie zobrzydzają do nich, bo gdy myślę o kontaktach z nimi jak o
obowiązku to już w ogóle mam bunt. Mi się żyje dobrze, oni odchodzą
na emeryturę, a jako że są ludźmi sukcesu to nie chcą się tak szybko
poddać i pracują dalej. Niemniej nie byli to dziadkowie jakich ja
pamiętam z dzieciństwa, co też mnie irytowało. Byli to dziadkowie (a
w szczególności babcia) dla mojego dziecka, którzy byli rzadziej,
ale za to jakby w zamian kupowali masę prezentów i robili wesoły
rozgardiasz byle tylko dziecko myślało o nich jak najlepiej. Dziecko
podrosło i przestało się nabierać na te sztuczki, co ich zirytowało
i zaczęli mu zarzucać rozpieszczenie. Co ciekawe mam problem
bardziej z matką, z którą jakoś nie mam zbytniej czułości. Ojciec
jeszcze bywa sentymentalny, ale jakoś matki nie umiem uszanować do
końca. W sumie może nawet o nią mam największy żal, bo bardzo mi się
kłóci w głowie z tym stereotypem matki, która robi rano kanapki
kolegom i koleżankom. Była zawsze wymagająca wobec mnie i
rodzeństwa, nie akceptowała porażek, obrażała się i nigdy nie
pocieszała, wręcz przeciwnie. Dziś się z tego wreszcie śmiejemy, ale
mamy z tym problem. Wiele razy miałem ochotę krzywdzić ją
emocjonalnie, tak żeby jej było źle, stąd kłótnie o byle co. Irytuje
mnie i unikam jej, a jak jest to mam wrażenie, że interesuje ją po
staremu tylko to czy mi się udaje czy nie, a jak nie to, że to moja
wina więc w sumie wolę już nic nie mówić. Denerwuje mnie to, bo nie
tak sobie wyobrażałem moją dorosłość i ich starzenie się, a tu z
każdym rokiem stają się starsi przez co mniej wyrozumiali bardziej
jak dzieci. Czy komuś świta jak to rozwiązać, czy ktoś ma podobnie?
A może to jest nierozwiązywalne? Matka miała ciężkie dziecińśtwo i
mam wrażenie, że to już tam dawno temu przestała wierzyć w harmonię
rodzinną. Uchodzi za osobę silną, impulsywną, przywódczą i kłótliwą.
tak w sumie jak o niej myślę, to tak jak i ona do mnie nie miała
jakiejś czułości tak i ja do niej nie mam i właściwie to stałem się
od paru lat taki dość nie wylewny przy niej i spięty, posiłkując się
często tematami zastępczymi w rozmowach. nie wiem jak z nią gadać,
zresztą z ojcem tak samo. Obydwoje są superambitni. Ona ma w tym
taką jakąś agresję dodatkowo, to mnie odrzuca. i mnie to denerwuje
jeśli tak to ma wyglądać. ale z drugiej strony czuję, że nie mogę
się im podkładać.