"Bo ja to miałem trudne dzieciństwo"

[kvinna]

Czy przekonuje Was tego typu usprawiedliwienie dla, powiedzmy, czyjegoś
bluzgania do Was i o Was (przykładowo)

czy

śmiejecie się delikwentowi w nos?

To szalenie niepsychologiczne, ale ja - to drugie. Bez dwóch zdań.

Co modelowy psycholog, wg Was, powinien wtedy zrobić?

[empeka]

Sądzę, że modelowy mowi:
- Proszę mi o tym opowiedzieć.

M

[j_ar]

hmm..noo. modelowy to powienien tak poprowadzic dyskusje aby pacjent zostal
wyleczony..no..a jezeli jest to modelowy psycholog na wakacjach to w morde dac
powienien dac....;)

thank you dużo much

[kvinna]

to ja będę bez obaw lać po mordzie.

forum = wakacje

sto uśmiechów j_ar!

[j_ar]

ale pamietaj... jak juz lezy, to dobrze tak jeszcze przykopac, coby sie nie
podniosl za szybko zanim sie nie odejdzie ;).. to dobrze na wlasna psychike
dziala, tak ..no.. uspokaja zmysly :)

---
Zrób na trzeźwo to, o czym opowiadasz, że zrobiłbyś po pijaku. To cię nauczy
trzymania gęby na kłódkę. -Ernest Hemingway

robisz tak, j_ar?

[kvinna]

:)

Nieładnie..

[j_ar]

alez skadze, jasne, ze tak nie robie...no chyba, ze wstaje za szybko...ale bron
boze w innym wypadku....

[Gość: gf]

Kto poważny czuje sie dotkniety, kiedy ktoś obcy, w necie, nie wiedząc zbyt
wiele o zaczepianym pisze 'ty pojebie'?

kto poważny, widząc może i escentryczne zachowanie zaczepiającego, ale też i
niepodważalną inteligencję i poczucie humoru, nie zapyta 'why?'

Kvinna, ok, poszłaś na psychologię, zeby rozwiązać swoje problemy - to nic
złego. Raczej ich nie rozwiązałaś, ale to też jeszcze nic. Jeśli natomiast
bedziesz każdy post do siebie (krytyczny) odbierać jak atak na swoją osobę, to
moim zdaniem coś tracisz.

tyle.

[Gość: Malwina]

kvinna, wydaje mi sie ze masz tu tzw traitement de faveur
byc moze z powodu rownoznacznego "trudnemu dziecinstwu"
ale chyba nie przeciagaj struny ...
i nie powoluj sie na te psychologie gdy argumentujesz
mow od siebie
bo nastepnym razem zjade cie zawodowo i bedzie ci przykro

najzupełniej poważnie

[kvinna]

i ze smutkiem niejakim -
Malwino? Poczytałam Cię trochę i no..ten tego..nie jesteś dla mnie autorytetem.

Powaga.
Dyskutować się z Tobą nie boję, najwyżej polegnę (albo i nie), żaden wstyd.

[Gość: gf]

czy mozna zapytać kto jest dla Ciebie - no niech, nazwijmy to juz tak -
autorytetem? ale tutaj.

krótko

[kvinna]

Parę inteligentnych osób.

[Gość: gf]

Mozesz wymienić z nicka?

nie, Moniko

[kvinna]

Daję sobie prawo do braku odpowiedzi na to pytanie.

wielka szkoda, Anno

[Gość: gf]

bo nic tak człowieka dobrze nie określa jak to, kim się lubi otaczać :)

Ale mnie dość, że cenisz tego nieszczęśnika Kwiecia - to stawia nas w pozycji
bycia skazanymi na wieczny brak porozumienia.

Kwinna, ludzie mają w sobie pewien radar na innych. Mozna to sobie ubierać w
różne psychologiczne kiecki typu "podobieństwa się przyciągają czy tam
różnice". Ale fakty sa proste: jedym mówisz >tak< innym >nie<. I doprawdy mało
ważne z jakich powodów.

Co ciekawe, ludziom łatwiej powiedzieć, kto im się nie podoba, niż kto im się
podoba. Dziwne, prawda?

to na koniec jeszcze dość osobiście

[kvinna]

O Alfice.
Bo chociaż nie jest autorytetem dla mnie, ale to przecież można olać, prawda?
To....................no właśnie, lubiłam ją.

Tyle.
Malwina poprosiła mnie, abym odpoczęła, co też autoironicznie uczynię.

Dobrego wieczoru, szczerze.

dobrego wieczoru

[Gość: gf]

no to cos wesołego na koniec :)

pod wzgledem formy, jesteś naprawdę bardzo urodziwa
do konkursu z Tobą mogliby stanąć wyłącznie fnoll i marusia

pozdrawiam :)

[malvvina]

nie odpowiem bo nie wiem o czym mowisz
pewnie twoje mysli ida tylko znanym sobie tokiem
podyskutowac tez nie podyskutujemy bo nie znajdziemy, zapewniam cie, wspolnej
plaszczyzny za chiny
a zrec sie nie bede
zostawmy wiec temat w spokoju...


> i ze smutkiem niejakim -
> Malwino? Poczytałam Cię trochę i no..ten tego..nie jesteś dla mnie
autorytetem.
>
> Powaga.
> Dyskutować się z Tobą nie boję, najwyżej polegnę (albo i nie), żaden wstyd.
>

[kvinna]

Gość portalu: gf napisał(a):

> Kto poważny czuje sie dotkniety, kiedy ktoś obcy, w necie, nie wiedząc zbyt
> wiele o zaczepianym pisze 'ty pojebie'?

Nie jestem poważna, bo się nie obrażam, ale stosuję autorską taktykę pn.
wygaszanie. Admini nazywają to kasowaniem. Nie wstydzę się, że najbardziej
lubię pisać/rozmwawiać z ludźmi piszącymi poprawnie i na temat.
A Ty uśmiechasz się, gdy Cię tak nazywają?
Można :)


> Kvinna, ok, poszłaś na psychologię, zeby rozwiązać swoje problemy - to nic
> złego.

Tak, taką motywację miałam, gdy miałam 15 lat.
Się teraz diametralnie zmieniła :)

> Raczej ich nie rozwiązałaś, ale to też jeszcze nic.


Prawda? :)
Poproszę Twój certyfikat trapeutatyczny albo wizytówkę "PAN BÓG" :)

Nie widzęęę...

:)


> Jeśli natomiast
> bedziesz każdy post do siebie (krytyczny) odbierać jak atak na swoją osobę,
to
> moim zdaniem coś tracisz.
>
> tyle.

Krytyki słucham, ale mam też własne (niezłe) zdanie na swój temat.
I..dalej będę myśleć o Monice, że ma niezły samochód, ale głupio go prowadzi.
Pozdr.

pozwolmy kvinnie zachlystywac sie

[Gość: ryjek]

swa egzaltacja, jalowym bleblaniem i werbalnym onanizmem ;)

[Gość: gf]

Gdy mnie ktoś tak nazywa, to zastanawiam się o co mu chodzi. Nie mam do tego
osobistego stosunku, bo dlaczego miałabym mieć?
Jesli napisze tak do mnie ktoś, czyje zdanie sobie cenię, nie omieszkam wziąć
go pod uwagę i zastanowić się głębiej nad tym, co napisał i dlaczego.
Oczywiscie również go o to zapytam. Nic tak bowiem dobrze nie robi jak dystans
do samego siebie. Ty go Kvinna deklarujesz, ale moim zdaniem nie masz.

i jeszcze coś - nigdy nie postrzegam ludzi, przez pryzmat ich stosunku do mojej
osoby.
na przykład Komandos :)
byłam zainteresowana tym, co mu się we mnie nie podobało i dowiedziałam się
drogą prive'a
a byłam zainteresowana, bo uważam że widzi więcej niż większość forumowiczów -
jest od nich po prostu bystrzejszy. co nie znaczy że zawsze ma rację.

nie lubię ludzi bez wyrazu - już tak mam. zauważ, że Ci grzeczni,
skonfrontowani z czymś trudniejszym, zazwyczaj tracą rezon i wychodzą z nich
potwory. poza tym moralność drobnomieszczańska jest mi obca - nie mdleję na
widok słowa "dupa".

Nie potrzebuję wizytówki "pan bóg" ponieważ nie mówię w imieniu pana boga, co
jest jasne, dla kazdego przeciętnie inteligentnego człowieka. Mówię w swoim. Ty
mówisz w cudzym?

[Gość: Js.]

Dlaczego nie powinno się kończyć psychologii, żeby rozwiązywać swoje problemy?

Czy nie kierujemy się przede wszystkim własnym szczęściem, które po jego
osiągnięciu możemy rozdawać innym?

A tak poważnie, rozwiązanie swoich problemów daje dużo, naprawdę dużo dobrej
praktyki, prawda?

[jmx]

Gość portalu: Js. napisał(a):

> Dlaczego nie powinno się kończyć psychologii, żeby rozwiązywać swoje
problemy?

Chirurg też nie przeprowadzi operacji na sobie!
Człowiek nie jest w stanie rozwiązać własnych problemów - bo nie jest wobec
siebie obiektywny tak jak powinien być terapeuta.

[Gość: Js.]

Ale może uzyskać obiektywność, poprzez odwoływanie się do faktów świata
zewnętrznego. Mówię tu o czysto rozumowym - logicznym rozwiązywaniu.

[jmx]

Gość portalu: Js. napisał(a):

> Mówię tu o czysto rozumowym - logicznym rozwiązywaniu.

W matematyce istnieje coś takiego, nie w psychice ludzkiej.

[Gość: Js.]

Myslę, że człowiek z zasady postępuje logicznie. Choć jest to raczej logika
koniunkturalizmu, nie matematyki [choć pewnie można ją do takiej sprowadzić]

[Gość: gf]

Jak to "człowiek nie jest w stanie swoich problemów rozwiazać"?
znam takich, co potrafią, z powodzeniem.

[Gość: Js.]

Myślę, że sobie poradziłem z wieloma...

[Gość: gf]

Welcome to the club :)

[Gość: Js.]

Hehe. :)))))))))

[jmx]

Gość portalu: gf napisał(a):

> Jak to "człowiek nie jest w stanie swoich problemów rozwiazać"?
> znam takich, co potrafią, z powodzeniem.

Niezbyt ściśle się wyraziłam - miałam na myśli takich, którzy tego nie
potrafią. Jeśli ktoś umie sobie poradzić to to zrobi i bez studiów, a jak nie
to i studia psychologiczne mu nie pomogą; musi otrzymać pomoc z zewnątrz.

[procesor]

jmx napisała:
> Niezbyt ściśle się wyraziłam - miałam na myśli takich, którzy tego nie
> potrafią. Jeśli ktoś umie sobie poradzić to to zrobi i bez studiów, a jak nie
> to i studia psychologiczne mu nie pomogą; musi otrzymać pomoc z zewnątrz.

A! Równocześnie pisałysmy - teraz jest to bardziej zgodne z prawda. :)

[procesor]

jmx napisała:
> Chirurg też nie przeprowadzi operacji na sobie!
> Człowiek nie jest w stanie rozwiązać własnych problemów - bo nie jest wobec
> siebie obiektywny tak jak powinien być terapeuta.

A nieprawda.
Włązcnie z tym chirurgiem. :)

[Gość: Js.]

Fakt, był jeden który próbował...
Ale, moment, on nie był chirurgiem i nie dokończył operacji, i trafił do
panteonu nagród darwina...

Jednak chirurg, a psycholog... nie, to nie to samo.
Znieczulenie wyklucza świadomość.
Świadmość wykluczy ból podczas operacji.

Jak wielu pacjentów mdleje podczas autosesji psychologicznych???
[Może autofobicy, na skutek ostrej konfrontacji z samym sobą... fakt, tu
mogłoby być ciężko na początku. jednak, chyba można się przyzwyczaić do strachu
[to już z neurobiologii, to bardziej moja domena.]]

[jmx]

Gdzieś niedawno podawali że ból psychiczny jest trudniejszy do zniesienia niż
fizyczny...

A co do świadomości - człowiek, który ma problem (taki, z którym nie potrafi
sobie sam poradzić) też ma zaburzoną percepcję i ogląd rzeczywistości i siebie
w niej. Wtedy potrzebuje pomocy z zwenątrz.

[jmx]

procesor napisała:

> A nieprawda.

Jeśli tak to to forum nie miałaby racji bytu ani żadna poradnia
psychologiczna. Ile tu wątków z prośbą o radę, wymianę doświadczeń itp. To też
jest pomoc.


> Włązcnie z tym chirurgiem. :)

To ciekawe, daj człowiekowi narkozę a potem skalpel do ręki. Jestem bardzo
ciekawa wyników.

[Gość: Js.]

Ale forum nie jest dla WSZYSTKICH. Zatem, czy jest możliwość?
Biologia to nauka o wyjątkach. I o nas.

Uważam, że takiego doświadczenia, takiego poziomu szczerości, nie osiągnie się
przez żadną sesję * n.,

G-night

[procesor]

jmx napisała:
> > Włącznie z tym chirurgiem. :)

> To ciekawe, daj człowiekowi narkozę a potem skalpel do ręki. Jestem bardzo
> ciekawa wyników.

Ech, obie zapominacie o ZNIECZULENIU MIEJSCOWYM!! :))
A co do przykładu - pani doktor chora na raka - w stacji antarktycznej!

bez idealizowania

[procesor]

jmx napisała:
> Człowiek nie jest w stanie rozwiązać własnych problemów - bo nie jest wobec
> siebie obiektywny tak jak powinien być terapeuta.

No właśnie - codzinnie rozwiązujemy dziesiątki isetki problemów mniej lub
bardziej samodzielnie!
Wiem że chodzi ci o te "większe" problemy - ale ni episz tak ogólnie bo
śmiesznie wychodzi. :)

Ludzie bywaja wobec siebie obiektywni. Czyli moga się zdobyć na samodzielne
rozwiaznie problemów. Czasem jest jednak potrzebna pomoc z zewnątrz. Chocby po
to by ktos powiedział co widzi z innej perspektywy.

Kiedyś nie było terapeutów. A problemy - tak.
Nie róbmy bogów z terapeutów - nie ujmując im nic. :)

Ich funkcję pełniły onne osoby - bez studiów psychologicznych - bo takich nie
było. Czy jednak nie wiedzieli co czynią? Wiedzieli.
Kapłani, szamani, starszyzna, ojciec czy matka, przyjaciel.
Osoby które maja prawdziwych przyjaciół wiele problemów moga rozwiązać bez
pomocy specjalisty.

Ze nie wspomnę ile osóbna tym forum rozwiązuje swoje problemy. :) Z pomoca
specjalistów z bożej łaski (bez uszczypliwości!). :)) Mnie pomogli!

Nie jesteśmy bezwolnymi kukłami które tylko terapeuta wyprowadzi za raczke z
dołka!

[jmx]

Ja naprawdę starałam się być spokojna....

procesor napisała:

> No właśnie - codzinnie rozwiązujemy dziesiątki isetki problemów mniej lub
> bardziej samodzielnie!
> Wiem że chodzi ci o te "większe" problemy - ale ni episz tak ogólnie bo
> śmiesznie wychodzi. :)

A Ty nie pisz "mniej lub bardziej samodzielnie" bo też śmiesznie wygląda w
kontekście o jakim rozmawiamy. Od trzech czy czterech postów tłukę, że nie
jesteśmy w stanie sobie sami ze wszystkim poradzić i potrzebujemy pomocy z
zewnątrz. I nie miałam na myśli wyłącznie specjalistów.


> Ludzie bywaja wobec siebie obiektywni. Czyli moga się zdobyć na samodzielne
> rozwiaznie problemów. Czasem jest jednak potrzebna pomoc z zewnątrz. Chocby
po
> to by ktos powiedział co widzi z innej perspektywy.

Aha, więc jednak potrzeba kogoś z zewnątrz? Taka "inna perspektywa" to w moim
odczuciu też pomoc bo trzymanie za rączkę "kukły" to raczej
ubezwłasnowolnienie i żaden terapeuta z prawdziwego zdarzenie tak nie
postępuje.


> Kiedyś nie było terapeutów. A problemy - tak.

Kiedyś nie było internetu... To byyyły czasy!


> Nie róbmy bogów z terapeutów - nie ujmując im nic. :)

Ależ nikt nie robi bogów z terapeutów! Gdzie to przeczytałaś?
Terapeuci to tacy sami ludzie jak inni, też mają problemy, różne i to też
świadczy o tym, że jak ktoś potrafi pomagać innym to niekoniecznie będzie
umiał sam sobie poradzić w analogicznej sytuacji.

jmx... orka czyta co jej wygodnie ;) n/t

[Gość: gf]

[procesor]

jmx napisała:
> A Ty nie pisz "mniej lub bardziej samodzielnie" bo też śmiesznie wygląda w
> kontekście o jakim rozmawiamy. Od trzech czy czterech postów tłukę, że nie
> jesteśmy w stanie sobie sami ze wszystkim poradzić i potrzebujemy pomocy z
> zewnątrz. I nie miałam na myśli wyłącznie specjalistów.

Oj, oj, przeciez już wyżej napisałam że po tamtym liście z 23.38 już bradziej
sie z Toba zgadzam! :)
Sęk w tym że od każdej reguły są wyjątki, prawda? A mówienie o pewnych
zjawiskach z reguły wymaga uogólnień. No. Przeciez ja tez nie neguje potrzeby
korzystania z rad specjalisty, nei moge się jednak zgodzić ze czowiek nie jest
w satnie poradzić sobie z problemami.
Są ludzie którzy ze wszystkim radza sobie sami.. biedacy, to koszmar - to
odcina od innych ludzi. Bo czyz nie jest naturalne że na zakupach spytamy
koleżankę - czy ładnie nam w tej sukience (hihi, zakaładam że prawde nam
powie :) )? Albo że wyżalimy sie na wrednego szefa? Albo że idziemy na winko
świetować wspólnie obrone pracy??

To samo mamy na myśli tylko wyrażamy to obie inaczej, nie uważasz? Albo raczej
każdej z nas co innego wysuwa sie na plan pierwszy - wiesz jak z ta szklanka
pełną/pustą w połowie.... :))

> Aha, więc jednak potrzeba kogoś z zewnątrz? Taka "inna perspektywa" to w moim
> odczuciu też pomoc bo trzymanie za rączkę "kukły" to raczej
> ubezwłasnowolnienie i żaden terapeuta z prawdziwego zdarzenie tak nie
> postępuje.

Terapeuta nie jest po to by rozwiązać za kogoś problemy - lecz pomóc samemu
znaleźć rozwiązanie. Hm? Tu tez się zgadzamy. :) I oczywiście nie tylko
terapeta umie to zrobić - matka, babka, przyjaciółka, ksiądz czy pastor czy
rabin, wróżka (hihi), forumowicz.. Z tym że terapeuta ma przygotowanie
teoretyczne i praktyczne, zna rózne techniki, niuanse, objawy - a inni zwykle
korzystają ze swej intuicji i doświadczenia życiowego. OK?
:))


> Kiedyś nie było internetu... To byyyły czasy!

Nooo, rachunki miałam nizsze. :)

> Ależ nikt nie robi bogów z terapeutów! Gdzie to przeczytałaś?
> Terapeuci to tacy sami ludzie jak inni, też mają problemy, różne i to też
> świadczy o tym, że jak ktoś potrafi pomagać innym to niekoniecznie będzie
> umiał sam sobie poradzić w analogicznej sytuacji.

Joj, przeciez ja to wiem! I ja wiem że ty wiesz.. i Ty wiesz ze ja wiem ze ty
wiesz.. :)) Wcale ci nie przypisywałam takiego twierdzenia - sa jednka tacy
którzy uzalezniaja się od swoich terapeutów - prawda? Zamast starać się z jego
pomoca stanąc samodzielnie na nogi - robią sobie z niego podporę. I terapeuta
ma kolejna rzecz do przepracownaia.. albo i nie, ostatecznie taki stały klient,
hihi.... :))

Terapeuta to tyz człowiek. Jak i ksiądz i nauczyciel itd..

Teraz w porządku?? :) Chyba juz wyjasniło sie że spieramy sie - a przeciez
jestesmy zgodne w większości. :)

A dla girl -
:P

[jmx]

Nie zauważyłam Twojego posta u góry, gdybym go przeczytała to pewnie mojej tu
odpowiedzi by nie było ;-).

Ree

[Gość: Js.]

Dlaczego nie powinno się kończyć psychologii, żeby rozwiązywać swoje problemy?

Czy nie kierujemy się przede wszystkim własnym szczęściem, które po jego
osiągnięciu możemy rozdawać innym?

A tak poważnie, rozwiązanie swoich problemów daje dużo, naprawdę dużo dobrej
praktyki, prawda?

tak sobie czytam i ..

[kvinna]

fajnie, że ktoś myślący się pojawił.
To miłe.

[Gość: gf]

> Dlaczego nie powinno się kończyć psychologii, żeby rozwiązywać swoje problemy?
>
> Czy nie kierujemy się przede wszystkim własnym szczęściem, które po jego
> osiągnięciu możemy rozdawać innym?

widziałeś kiedyś, zeby ktoś rozwiązał swoje problemy drogą studiów
psychologicznych?
a może komuś sie wręcz pogorszyło, co?
osobowość znalazł na studiach?

[Gość: Js.]

Nie widziałem. Inna sprawa, ze nie patrzylem.

Ale teoretycznie, umiem to sobie wyobrazić.

[Gość: gf]

Teoretycznie to ja sobie umiem wyobrazić, że żyję wiecznie.
Nie wiem, ofkors, czy to możliwe, bo nie próbowałam jeszcze.

;)

[Gość: Js.]

Teoretycznie = na modelu.
Nie widzę sprzeczności.
By the way, w życiu wiecznym też nie widzę sprzeczności :)).

Mozemy o tym porozmawiac, ale chyba w oddzielnym wątku ...

ok, chodźmy na Forum Modelarstwo :)

[Gość: gf]

czy Ty znasz pojęcie "zdrowego rozsądku"? ;)

otóż zdrowy rozsądek podpowiada mi, że nie należy iść na medycynę, kiedy boli
mnie kolano :)))

[Gość: Js.]

A jak zdefiniowany jest zdrowy rozsądek?

Nie należy iść na psychologię, jeżeli jest nam chwilowo smutno...

Ale tak bez dysproporcjonowania, poważnie, i bez żadnych koloryzujących
zabiegów,w skrócie - ogólnie:

Jeżeli większy zysk na szczęści da mi pójście na psychologię, niż na każdy inny
kierunek, to dlaczego mam tego nie robić? Widocznie rozwiązanie moich problemów
plus pójście na psychologię, jest bardziej opłacalne niż dajmy na to posiadanie
swoich problemów, bądź współpraca z innym psychologiem plus dajmy na to
automatyka i robotyka. Kwestia najbardziej opłacalnego wyboru.

Od tego można dojść do wszystkiego. Również do zdrowego rozsądku.

[Gość: gf]

A ja uważam, że drogę studiów psychologicznych jako recepty na własne kłopoty
wybierają Ci, którzy lubią i chcą babrać się we własnym błocie. Którzy, tak jak
Kvinna, chca być chorzy.

Wiedzę tę powzięłam metodą obserwacji poszczególnych jednostek, ale nie wiem
czy reprezentatywnych dla całej populacji :)

p.s.nawet zdrowy i normalny psycholog ma supervizora, a co dopiero chory.

[Gość: Js.]

Dobrze, że ma supervisora. Nic w tym chyba złego, chory też mógłby mieć.
Ja też nie wiem, czy to ma się do całej populacji.

Jeżeli studentowi psychologii bardziej opłaca się być chorym, i chce to
osiągnąć, przez ukończenie psychologii... jego sprawa, tak myślę.

Jeżeli bardziej opłaca mu się męczyć innych... to w zasadzie sprawa jego i tych
których męczy, chyba, że znajdzie się ktoś, kto uzna to za nieetyczne, i
również podłączy się do układu. Powstanie równowaga.

A może ludzie którzy mają na tyle duże problemy, że decydują się iść na
psychologię, mają wewnętrzną blokadę w wyleczeniu się, albo przez strach, czy
podobną wygodę, albo z innych powodów. Wierzą w system społeczne i wierzą w
powodzenie po nauczeniu się.

Nie widzę, dlaczego mieliby nie iść na psychologię.

Jaki lek będzie lepszy, ribynomul, czy mucosolvan?
Dlaczego to psycholog musi rozwiązywać takie problemy? Dlaczego nie może tego
zrobić ten, kto ma problem. Chodzi o prawa patentowe kasty?

W psychologii chyba nie chodzi o pośrednie działania, na których tak się
skupiamy, a o efekt. Is not it?

[Gość: gf]

> Jeżeli studentowi psychologii bardziej opłaca się być chorym, i chce to
> osiągnąć, przez ukończenie psychologii... jego sprawa, tak myślę.

oby miał swiadomość tego co się dzieje - Kvinna jest najlepszym przykładem, ze
nie zawsze tak jest

problem w tym, ze chorzy często oczekują wyleczenia, no ale to drobiazg :)
w sumie wszystko to jest nie nasza rzecz :)))

ale ja jednak pozostanę przy nieufności w stosunku do ludzi, których bardziej
ciekawią oni sami niż świat

pozdrawiam serdecznie :)

[Gość: Js.]

>:| Spojrzenie "spode łba". Moje wypowiedzi stanowią integralną całość, dlatego
nie, to nie jest ich sprawa. >>> warunek pod spodem. ;)

Jeżeli potrzebują pomocy, trzeba im pomóc. Znów świetny trening dla przyszłych
psychologów. A może chorzy psychicznie powinni mieć dodatkowe punkty na wstępie?
Wtedy dostaliby się najlepsi i chorzy, a w rezultacie, byliby genialni i zdrowi.

[Gość: gf]

proponuję następujący parytet: fifty/fifty. ;)

a poza tym, dlaczego z tego nie zrobić reality show? mój nos mi muvi, ze to by
się sprzedało :)

[Gość: Js.]

Pomysl nie jest zly, biorac pod uwage mozliwość bezinwazyjnego przekazania
wiedzy, i możliwości rozwiązań.

/// Myślę, że można spróbować rozpisać plan i wysłać do jakiejś Sheiss tv.

[jmx]

Na początek:
przepraszam za szatkowanie wypowiedzi ale na powyższe odpowiedziała już
Girfriend i nie chcę się powtarzać ;-)



> A może ludzie którzy mają na tyle duże problemy, że decydują się iść na
> psychologię, mają wewnętrzną blokadę w wyleczeniu się, albo przez strach,
czy
> podobną wygodę, albo z innych powodów. Wierzą w system społeczne i wierzą w
> powodzenie po nauczeniu się.

Zgodnie z powiedzeniem "wiara czyni cuda"?
Akurat w tym przypadku obawiam się, że nie.

Studenci medycyny odnajduja u siebie wszystkie objawy chorób, o których się
uczą, podobno ze studentami psychologii jest podobnie. To zaburza obiektywizm
i ten naturalny "zdrowy rozsądek" i wyczucie co do własnej osoby. Dlatego
samoleczenie jest raczej niemożliwe. Samopoznanie tak, ale nie samoleczenie.

> Jaki lek będzie lepszy, ribynomul, czy mucosolvan?
> Dlaczego to psycholog musi rozwiązywać takie problemy? Dlaczego nie może
tego
> zrobić ten, kto ma problem. Chodzi o prawa patentowe kasty?

Psycholog nie ma prawa przepisywać leków, do tego upoważniony jest tylko
lekarz (psychiatra). Więc to on dokonuje wyboru jaki lek lepszy. Idąc do
takiego lekarza z jakims problemem nie chciałabym, by jego motywacja do
zostania psychiatrą były własne problemy z psychiką....

[Gość: Js.]

Ribunomyl i mucosolvan są przykładami - analogiami.
///
Ribunomyl, to białak i RNA rybosomów bakterii. Ukazuje układowi
immunologicznemu antygeny bakterii kolonizujących drogi oddechowe.
Mucosolvan, rozpuszcza wydzielinę.
--------------------Czy teraz jestem bardziej zrozumiały? :)

[Gość: Js.]

Trzeba na siebie spojrzeć jak na człowieka. Chcę rozwiązać problem tego
człowieka, więc idę na psychologię. Uczę się na sobie, i jestem wtedy w stanie
pomagać innym, i dzielić się doświadczeniami.

Rozumiem, że można nie chcieć współpracować z takim psychologiem, jednak
zrozumiem też, jeżeli będzie dokładnie odwrotnie. Sprawa personalna.
Podejrzewam, że nie wszyscy idą na psychologię z powodu własnych problemów?

A może problemem jest chęć rozwiązywania problemów innych?

[jmx]

OK, no to sie wkopałam (to o poście powyżej) ;-DDDDDDDDD

Co do rozwiązywania problemów - nadal się z tym nie zgadzam. Według mnie taki
człowiek nie będzie w stanie traktować obiektywnie ani siebie ani ludzi,
którym ma pomóc. Będzie swoje problemy i wizje przenosił na innych. Poczytaj
sobie Triss Merigold w wątku Lagatty - potrafiła rozwiązać swój problem
(związek z alkoholikiem) ale dalekjo jej do pomocy Lagatcie, chociaż bardzo
chce jej pomóc i uchronić przed błędami jakie sama popełniła. Wiem co
napiszesz - Triss nie jest terapeutą ale w momencie, takie mam wrażenie, gdy
psycholog styka się z człowiekiem, który ma podobny/taki sam problem traci
swój 'profesjonalizm' i górę biorą emocje, strach i nieprzepracowanie problemu
czy uczuć z nim związanych. Nie wiem czy wiesz, ale psychologowie, którzy chcą
być terapeutami sami najpierw muszą przejść psychoterapię, właśnie po to by
wyeliminować "osobiste" podejście do pacjentów.

[Gość: Js.]

Z powodu braku czasu, zakończę na tym na dziś, może i na jutro.
Pozdrowienia.

[j_ar]

lubia babrac sie we wlasnym blocie ale chca byc zdrowi a nie chorzy
hahaha....

zdroworozsądkowo, gf,

[kvinna]

to KAŻDY, przynajmniej raz w życiu ma problemy, które dobrze byłoby
skonsultować z psychologiem. Albo z psychiatrą. Chyba, że się jest jednostką
samowystarczalną i np. ból istnienia potrafi się wyleczyć za pomocą młotka.

[j_ar]

hmmm.. moze nie tyle wyleczyc bol istnienia za pomoca mlotka co dosc skutecznie
zmienic hierarchie waznosci bolu :))

a myślisz, że to wykonalne?

[kvinna]

Będzie bolało (już bolało) i można sobie co najwyżej albo aż z kimś o tym
porozmawiać. Nie wiem, czy psycholog to odpowiedni interlokutor ;)

[Gość: Js.]

Chyba, że nie będziemy się na sobie koncentrować za bardzo...
Bo i po co, jest tyle ważniejszych i trudniejszych problemów niż nasze własne.
Pamiętając o tym, że sami je sobie tworzymy, zapominając o nich, możemy się ich
pozbyć.
Biologiczne wytłumaczenie [takie z neuroprzekaźnikami, i drogami projekcji]
jest chyba troszkę trudniejsze...

Nie.

[Gość: gf]

nie chodzę do lekarza z katarem.

[cossa]

zalezy gdzie to uslyszysz
czy przy barze w pubie
czy na kozetce ;))

pozdr.cossa

[mahoney]

nie no , to nie jest zadne wytlumaczenie ,
no bo jaka jest winna tego bluzganego ze ktos mial trudne dziecinstwo ,
smiac sie nie wolno , bo to tez nie fair
tez sie rani uczucia tego czlowieka ,
ja bym powiedzial ze co mnie to obchodzi ze miales trudne dziecinstwo ,
to nie daje prawa do obrazania ,
ten czlowiek napewno potem rozwinie to swoje prawo " a bo ja mialem trudne
dziecinstwo " dalej i bedzie tym tlumaczyl wszystko

[anonim_ka]

Dziecinstwo to juz miniony etap u kazdego z nas. Przykro jesli ktos mial je
przerabane ,....... ale skoro jestes juz dorosly czlowieku to:zostaw te
wyuczona bezradnosc- nie szantazuj tym innych i posprzataj zle wspomnieniia.
Tez mialam trudne dziecinstwo i pod gorke do szkoly ihihhihihihihihi ze nie
wspomne o rozlwisku kaluz na jesiennej drodze.Zwykle docieralam do szkolki na
rozbior czapek . Zimowe slizgawki sprawialy ze plecak przymarzal mi do
wiosny. Dlatego terminuje powtorna nauke lyterek . Nikogo nie ranie a z
siebie smiac sie moge :))))

[yagnieszka]

A ja mysle, ze to jest uczciwe tlumaczenie pod warunkiem, ze sie go nie
naduzywa. Naprawde TRUDNE DZIECINSTWO pozostawia w czlowieku blizny i slady nie
do wymazania przez cale zycie. I chocby sie nie wiem jak czlowiek staral 24x7,
to i tak od czasu do czasu nie da rady - to trudne dziecinstwo wylezie i cos
kolejnego w zyciu popsuje. Wiadomo, uzywanie argumentu trudnego dziecinstwa jak
sie chce poleniuchowac i by sie wolalo, zeby ktos inny pozmywal gary, to
zdecydowane naduzycie i nie o to by chodzilo. Raczej o to, ze wiele reakcji
bywa nieprzewidzianych/nieprzewidywalnych i dopiero jak sie je wezmie pod lupe
(samemu albo z pomoca fachowa czy przyjacielska), to wylazi na jaw, ze jednak
sa to konsekwencje trudnego dziecinstwa.
I jeszcze mam taka uwage. Ludzie czesto mowia (i mnie tez sie zdarza, przyznaje
sie bez bicia), ze skoro "ja mialem" czy "ja moglem" albo "mnie sie nic nie
stalo", to taka sama zaleznosc obowiazywac powinna wszystkich pozostalych. No a
tak nie ma. Ja mialam bardzo trudne dziecinstwo i dzis zyje relatywnie
normalnie ale wiem dla jak wielu ludzi podobne dziecinstwo to wyrok na cale
zycie. Dlatego argument, ze jeden mial pod gorke do szkoly i go to nie zalamalo
a wrecz zachecilo do wspinaczki na Mount Everest wiec inni powinni w tym samym
stylu, jest zawsze bardzo nie fair.

[anonim_ka]

Yagnieszko :))Jakos nie potrafie sie czuc winna temu iz mimo niedoskonalosci
dziecinstwa wlozylam sporo pracy w to zeby normalnie funkcjonowac.Nie pytaj o
koszty i wysilek - to moja decyzja .Nikomu nie narzucam ale zachecam.Pojscie
na latwizne jest najprostsze , ale to krotka pilka.Pozdrawiam chcacych zyc, bo
zycie to walka o siebie:))))))))

[Gość: kefirek5]

Ja miałam trudne dzieciństwo, niestety to wpływa na nasze zachowania. Przede
wszystkim znacznie mają takie osoby zaniżoną wartość sibie.
Trzeba się wiele nauczyć, ale jak nerwy puszczaj ato i ja bluzgam ile wejdzie
potem wszystkich przepraszając i żałuję za te słowa

[mahoney]

czaaem lepiej bluzgac niz trzymac to w sobie

[oban]

Dać mocno w zęby, żeby starość też była trudna, jak kotlecika przed zjedzeniem
trzeba będzie przez maszynkę zmielić.