samotność

[Gość: sam]

Przepraszam za bardzo banalny temat.
Sprawa wygląda tak. Jestem samotny. Mam 28 lat,
własną firmę w modnej branży, wszystkie zewnętrzne
oznaki tzw. sukcesu. Znajomi i przyjaciele twierdzą,
że jestem dobrym człowiekiem. Brak mi tylko jednego -
chyba najważniejszego - osoby z którą mógłbym się
wszystkim dzielić, sukcesami i smutkami.
Czy jestem ofiarą czasów zaburzonej komunikacji
między ludzmi, czy po prostu mam pecha??

[Gość: Iwona]

Dzien dobry Sam,

sadze, ze Twoj problem jest obecnie bardzo rozpowszechniony, odwaze sie
okreslic, na calym swiecie.
Mieszkam w USA, w Californi, miejscu, o ktorym wielu ludzi marzy... Uwazam, w
oparciu o moje obserwacje, ktore nieustannie prowadze w moim srodowisku, ze to
nie pech sprawia, ze ludzie czuja sie samotni, ale moze to byc powodem kilku
lub wielu czynnikow. I tak na przyklad, ludzie, w pogoni za dobrami
materialnymi, zapominaja o zyciu towarzyskim, o najblizszych, wreszcie o samych
sobie... Mieszkam tutaj okolo czterech tylko, a czuje sie rowniez, okropnie
samotna! Dlugo nie rozumialam do konca, dlaczego? Niemniej jednak tak patrzac
na ludzi z uczelni, czy pracy, doszlam do wniosku, ze ludzie sami stwarzaja
taka atmosfere wokol siebie, a przy okazji dajac to odczuc innym. Byc moze
brzmi to niewiarygodnie, ale uwierz mi prosze, to jest prawda.
W Twojej sytuacji, uwazam, ze to Ty powinienes "wyjsc" naprzeciw ludziom.
Bedac czlowiekiem sukcesu, sadze, ze byc moze brakuje Ci troszeczke wiary w
samego siebie. To niedowiary, ze tak mlody czlowiek jak Ty, ktory w koncu
osiagnal "cos", co nie kazdy jest w stanie zdobyc, szczegolnie w tak mlodym
wieku, czuje sie samotny!
Nie mam pojecia jakie sa Twoje zainteresowania Sam, ale to one w pierwszej
kolejnosci "pomoga" Tobie "walczy" z samotnoscia.
Pomysl nad tym, prosze, i jednoczesnie glowa do gory!

[Gość: Iwona]

Oh, przepraszam, zapomnialam dodac,
ze ta osoba "przeznaczona" dla Ciebie, jest "tam gdzies", i to tylko czas jest
rozwiazaniem w takich sytuacjach.
Niekiedy zdaje sie, ze im bardziej chcemy cos osiagnac lub zdobyc, tym wolniej
zblizamy sie do celu...

[Gość: sam]

Iwona,
dzieki za otuche. Zawsze to miłe. Masz pewno wiele
racji. Tak sobie mysle, ze rozwijajac rozne swoje
cechy, jedna zaniedbalem - komunikatywnosc. Choc tez
nie do konca, z kontaktami zawodowymi na przyklad nie
mam klopotu.
Problemem moze byc fakt, ze mam kilku bardzo bliskich
przyjaciol ktorzy spelniaja omalze wszystkie moje
potrzeby towarzyskie. Oprocz tego od lat jest szeroka
grupa znajomych, ale z jednego srodowiska, nowe
twarze sie nie pojawiaja. I tak jakos zycie sie
toczy.
Oczywiscie nie moge powiedziec, ze jestem
nieszczesliwy. To grzech bylby prawdziwy. Jestem
zdrowy, mam cudowna rodzine, przyjaciol, prace itd.
Brak tylko tego jednego elementu...

Pozdrawiam.

[Gość: malami]

Ja tez borykam się z problemem samotnosci. Co gorsza, doslonale zdaję sobie sprawę z tego, że
to moja wina, że to ja powinnam wysć na przeviw ludziom. Ale ja...nie wiem, czy nie chcę, czy nie
jestem na tyle odważna, ale ciągle unikam imprez, spotkań z grupą ludzi z mojej klasy, którzy tworzą
naprawdę zgraną paczkę i wcale nie są hermetycznie zamknięci. Ale mimo to, ja mam jakie
wewnętrzne opory. A o drugiej połowie również wciąż marzę i na nią czekam. Wiem, że to ja
powinnam zacząć szukać a nie czekać na rycerza w lsniącej zbroi.....Dla mnie to wszystko wydaje
się takie skomplikowane.....

[Gość: joasia]

Pragnienie bycia z druga osoba wydaje sie byc nieodlaczna cecha
czlowieczenstwa. Juz od momentu narodzin umacnia sie ta specjalna wiez miedzy
nami a rodzicami, ktorych z wiekiem staramy sie zastapic osoba w naszym wieku.
Ciagle szukamy tzw. match ,zeby stworzyc ten wyjatkowy, jedyny w swoim rodzaju
zwiazek oparty na braterstwie dusz, porozumieniu, milosci i dozgonnej
przyjazni, ktora wzbogaca nasze zycie i jest zrodlem nieustannej radosci i
szczescia. Jesli nie mozemy zrealizowac naszych pragnien , czujemy sie samotni,
co jest calkiem zrozumiale. Bo przeciez potrzebujemy tego special kontakt z
druga osoba jak chleba i wody do zycia , do naszego pelnego rozwoju. Jaka
przyjemnoscia i jednoczesnie przywilejem jest mozliwosc poznania drugiej osoby
(tak mi sie wydaje).
Swiadomie i podswiadomie mamy pewny wykreowany ideal "naszej polowy" i mysle ze
z wiekiem i osiagnieta pozycja nasze idealy i wymagania rosna. Taka jest
przynajmniej moja refleksja , kogo innego pragnelam poznac jak mialam 18 lat ,
w porownaniu z 10 lat pozniej i dalej.
Wiek komputerow napewno nie sprzyja face to face kontaktom z ludzmi i pewnie
jeszcze bardziej izoluje czlowieka od siebie.
Mysle pzyczyna samotnosci ludzi sa wielorakie.Wiele tkwi w osobowosci
czlowieka , mowisz sam ze inni oceniaja cie jaka "dobry" czlowiek . A jaka jest
tego definicja. Co stanowi o dobry czlowiek?? Czy ty uwazasz sie za dobrego
rowniez?? Tylko ty mozesz sobie na to odpowiedziec , bo przeciez znasz siebie
najlepiej.
Uwazam ze chec dzielenia zycia z druga osoba jest czyms
niesamowitym ,niepowtarzalnym, ktorego ja tez ciagle szukam. Musze powiedziec
ze moze to trwac calkiem dlugo ale warto szukac . BO jakim koszmarem jest byc z
kims zupelnie obcym niepasujacym ,jest to chyba najgorszy scenario zyciowe.
Samotni sa w pewnym sensie szczesliwcami bo maja droge otwarta do wyboru i
szczescia. Wiec chociaz bardzo samotna czuje sie zarazem szczesliwa . Zycie ma
tez inne wartosci. Ale poznawanie drugiej osoby stanowi przynajmniej dla mnie
ta niesamowita podroz, druga osoba zabiera mnie na w kraine swoich uczuc i
przezyc , co jest tym wyjatkowym przywilejem i powinno byc bardzo respektowane.
Przezylam tych wycieczek kilka nie osiagajac jednak mego celu , ale nie trace
nadziei , Wiec naszym motto niech bedzie poznawajmy sie .
To na tyle. Dziekuje.

[Gość: pedagog]

Czasami samotne zycie wybieraja jedynacy , ktorzy zbyt
dlugo zamieszkuja z jednym lub obojgiem rodzicow.
Rodzic w takiej sytuacji czesto uzalenia od siebie
psychicznie corke lub syna. Jest cala lista
wyprobowanych sposobow sluzacych do tego celu.
Osoba uzalezniona moze sie czuc w tej symbiozie
nawet nie najgorzej, to zalezy od temperamentu i
wielu innych czynnikow. Wlasciwie w warunkach
wspolczesnego zycia nie wszyscy musza zakladac
rodzine . Samotnosc najbardziej doskwiera ludziom
starym i chorym. Dlatego dobrze jest miec
wspolmazonka a je szcze lepiej miec dzieci. Sa to
znane banalne prawdy. Niektorzy nie decyduja sie na
malzenstwo ze wzgledu na niechec do poddania sie
dominacji ze strony wspolmazonka . Najczesciej w
malzenstwie chce rzadzic wszystkim i wszystkimi
strona nie madrzejsza ale bardziej odporna
psychicznie , co zreszta wystepuje takze w
miejscu pracy i w zyciu spolecznym i politycznym.
Postulowane partnerstwo w rodzinie jest chyba
zjawiskiem dosc rzadkim , choc pozadanym i
propagowanym. Wielu z roznych wzgledow wybiera
luzne zwiazki z oddzielnym miejscem zamieszkania lub
konkubinat. W razie rozstania odpadaja wtedy klopoty
z dzieleniem mieszkania i majatku. Ale nie wszyscy
moga sobie na taki luksus pozwolic. Trudno samotnemu
byc np. rolnikiem. Podobno samotni zyja krocej.
Radze dziewczynom spieszyc sie z malzenstwem , bo
dziewczyny "tancza jedno lato" , ale nie na
lapu-capu i wybierac partnera bardziej zyciowo
dojrzalego i doswiadczonego. A chlopcy moga poczekac
az dojrzeja do tego stanu , a zanim to uczynia
niech popraktykuja z paniami starszymi i
samotnymi , jak Pan Tadeusz z Telimena. I
wszyskim to wyjdzie na zdrowie i pozytek

[Gość: sama]

ciekawe przemyślenia, polecam ten list do druku i częstego czytania, z
analizowaniem łącznie,

[Gość: Pedagog]

Wnioskuje z Twojego listu ,ze nalezysz do grupy
wiekowo mlodej. A coz mozesz wiedziec o potrzebach pan
troche starszych? Nie sadze , aby byly zawiedzione az
tak bardzo jak ci sie wydaje , i byc moze wcale nie
tesknia do zwiazku jednego i na cale zycie. Cytuje
literature, bo wlasne doswiadczenia sa z koniecznosci
dosc ograniczone, jednostkowe i przypadkowe. Ze sie
obruszasz na te rady do mlodzienca tracace cynizmem,
to wcale sie nie dziwie. Dobrze to swiadczy o twojej
wrazliwosci i czystosci duszy. A w ogole nie jest
zalecane czytac rady dla innej plci przeznaczone, to
tak jak z naukami moralnymi prowadzonymi przez ksiezy
: sa oddzielne dla kazdej plci. A dla Ciebie rada
wlasciwa jest taka : zainteresuj sie panem nieco
starszym, i powazny , i czuly , da Ci poczucie
bezpieczenstwa, i nie bedzie ciagle nalegal i domagal
sie seksu jak wiekszosc rowiesnikow. I wierz mi ,
dobrze na tym wyjdziesz. Sam bym sie taka panienka
niewinna zainteresowal , ale coz , nie uchodzi i
dlatego zostawiam ja dla syna , ktory jest w wieku
stosownym, ale za bardzo sie do malzenstwa nie pali
swiadomy , ze dzis spotkac taka romantyczna bohaterke
to juz prawie niemozliwe. Bo dzis to haslo
najwazniejsze : prawa kobiet i rownouprawnienie, walka
i rywalizacja na kazdym kroku , a takie postawy u
mezczyzn wywoluja agresje a nie postawe opiekuncza.

[Gość: iwona]

Czesc,
no coz, musze przyznac, ze czesciowo mnie przekonales...natomiast, nie wiem czy
masz slusznosc odnosnie rady dla mnie, mianowicie, wcale by mi nie
przeszkadzalo, gdyby moj "ukochany" domagal sie seksu kilka razy dzinnie.
Ponadto, starsi panowie, byc moze, uprawiaja go za malo, dlatego tez duzo na
ten temat sie wypowiadaja. Przepraszam, jesli urazilam, nie bylo to jednak
zamierzone lecz w oparciu o pewne statystyki. Zgadzam sie z Toba, ze tak,
owszem, nalezy nabyc doswiadczenia, "przezyc" przynajmniej kilku partnerow,
itp...Jednakze, moim zdaniem, druga strona medalu ma sie nieco inaczej,
mianowicie, czy jest to szanowanie samego siebie sypiajac z kim popadnie? Nie
ma znaczenia w jakim wieku jestes, ale za przeproszeniem "smietnika" z samego
siebie nikt nie chcie robic...i malo tego, kazdy by sie bardzo oburzyl na takie
porownanie. Sadze, ze mozna isc przez zycie godniej i dokonywac bardziej
stosownych wyborow, ktore rowniez beda w zgodzie z moralnymi zasadami, w koncu
jestesmy cywilizowanymi ludzmi, ktorzy nie musza tylko i wylacznie kierowac sie
zwierzecymi instynktami... poza tym, jest to przerazajace jak my Polacy latwo i
chetnie akceptujemy "zachodnie" trendy, i to te dotyczace zachowania
najchetniej. Tylko jakie sa tego skutki na dluzsza mete? hm? Tacy ludzie sa
pozbawieni wlasnej kultury, dobrych obyczajow, manier, itp... Niestety,
zepsuc "cos" jest raczej latwiej anizeli naprawic "to" z powrotem. Uwierz mi
prosze, nie chcialbys wychowac sie w takim otoczeniu, nie wiedzialbys po
prostu, co sluszne, a co nie? co poprawne, co nie poprawne? etc.
Dziekuje za wymiane opinii...

Do Iwony

[Gość: Pedagog]

Czesc Iwono! Cieszy mnie ,ze choc troche sie ze mna
zgadzasz. Wcale nie mialem na mysli rozmieniania swego
zycia na drobne , mowiac o nabywaniu pewnego
doswiadczenia pod kazdym wzgledem. Wielu starszych
panow chwali niewinnosc dziewczeca i stawia cnote na
piedestal bo ma ochote podgladac od dolu. W sprawach
uczuc zalecam wszakze pewna ostroznosc, ktorej
musze przyznac plci zenskiej nie brakuje i zazwyczaj
nie daje sie nabierac jak przyslowiowy wrobel na
plewy. W stosunkach miedzy ludzmi pozostaloscia
naszego zwierzecego dziedzictwa jest sklonnosc do
manipulacji innym czlowiekim . Cale wychowanie jest tak
naprawde jedna wielka manipulacja , ale jest konieczne
aby swiat stawal sie lepszy. Tak naprawde, to
dopiero mlode pokolenie wychowywane poczynajac od
czasow rewolucji seksualnej lat szescdziesiatych mialo
szanse stac sie wolne od manipulacji przez starszych.
Obawiam sie jednak , ze tej szansy nie wykorzystuje jak
nalezy. W naszym kraju dzieje sie tak jak w
anegdocie ,jak Murzyn wyobraza sobie rownouprawnienie:
przedtem czarny czyscil buty bialemu panu, a teraz
bialy bedzie czyscil buty czarnemu panu. Podobnie jest
z zachowaniem mlodziezy : w moich czasach uczen bal
sie nauczyciela, obecnie nauczyciel boi sie ucznia i
zamiast go wychowywac to mu schlebia. Zadarcie w szkole
z uczniami prowadzi do zemsty z ich strony , to samo
w miejscu zamieszkania. To samo dzieje sie z
emancypacja kobiet, zaczynaja wszedzie dominowac i
szarogesic sie. U podstawy duzej czesci rozwodow
i alkoholizmu mezczyzn lezy frustracja mezczyzny.
Wiekszosc kobiet nie uswiadamia sobie , ze mezczyzna
sprowadzony do roli podwladnego i pantoflarza traci
walory tradycyjnie przypisywane tej plci, traci
potencje i chec na seks. . Z frustracji moze wpasc w
nalog albo szuka pocieszenia w ramionach innej
samotnej. Same kobiety dzialaja sobie na szkode ,
gdy pouczone przez matke lub "zyczliwa kolezanke "
odkryja w pewnej chwili, ze skarb ktory nosza pod
spodnica moze byc doskonalym narzedziem manipulacji
mezem. I od tego momentu w stosunkach malzenskich
dochodzi do poglebiajacej sie nieszczerosci. Nie po to
emancypantki walczyly o prawa kobiet aby doszlo do
odwrocenia rol spolecznych . Samotne kobiety w twojej
rodzinie mogly stac sie takimi wlasnie ofiarami
emancypacji. Znam wiecej przykladow , gdy mezczyzni
boja sie malzenstwa i trzymaja matczynej spodnicy, boja
sie nie sprostac wygorowanym potrzebom materialnym
zon. Dlatego nie osadzaj moich wypowiedzi jako
cyniczne. Freud sto lat temu dokonal rewolucji w
pogladach na seksualnosc kobiet . Zalecam ci
przeczytanie ksiazki Uty Heinemann- Ranke "Eunuchy do
raju", o pogladach na seks w historii
chrzescijanstwa. Typowo meski sposob uszczesliwiania
kobiety polegal na obdarzeniu jej gromadka potomstwa
i wmawianiu jej jak blogoslawionym stanem jest ciaza i
macierzynstwo. Kazdy wiek moze miec swoje
przyjemnosci, i tak jak starsi panowie cenia sobie
wdziek, swiezosc ,niewinnosc i zalety anatomii
dziewczat ( waska pochwa u kobiet nierodzacych -
bardzo ceniony szczegol u seksualnych smakoszy ), tak
i panie w wieku srednim doceniaja te same cechy u
chlopcow, i co wazniejsze , nie wypominaja im , ze
zachowuja sie jak dzikie samce checia nieustannej
kopulacji , ale czerpia z tego niewymowna
przyjemnosc. Dlatego urazil mnie nieco zwrot jakiego
uzylas, mowiac o czyms w rodzaju smietnika .
Mezczyzni nie lubia, jesli sperma traktowana jest jak
odchody , mocz czy kal . Uzywanie prezerwatywy tez
uwazaja za przykra koniecznosc. Ale koncze juz te
wywody , bo dlugo by o tym mowic . Bedzie mi milo ,
jesli cho

[Gość: iwona]

Przepraszam, jesli urazilam niezbyt trafnym okresleniem... przyznaje, ze bylam
troche poruszona tym tematem, a takze Twoja poprzednia wypowiedzia.
Dziekuje,
postaram sie znalezc te ksiazke, ktora polecales, natomiast ja bym polecila
Tobie, jesli jest Ci nie znana, ksiazka, rowniez niemieckiego pisarza,
Karlheinza Deschnera "Krzyz Panski z Kosciolem", na temat seksualizmu w
historii chrzescijanstwa. Po przypomnieniu sobie tresci tejze ksiazki, doszlam
do wniosku, ze w istocie masz racje, ale z drugiej strony nalezaloby pamietac,
ze to kobieta byla ta pierwsza istota, ktora czczono na rowni z Matka Ziemia,
gdyz z lona obydwu wykluwa sie zycie, dzieki obu moze trwac rod. To przeciez w
kobiecie odradza sie sila robocza i plodnosc przyrody, a darem przyrody,
podobnej w tym do rodzacej kobiety, jest zycie, itd... Uzasadniony kult
kobiety z przeszlosci, utrwalil sie w mojej pamieci, nie dlatego, ze jestem
feministka (poniewaz nia nie jestem i nie popieram feminizmu), ale ze wzgledu
na role kobiety, jako zyciodajki, uwazam ze kobiety powinny same zapewnic
sobie, ogolnie mowiac, szacunek, glownie poprzez swoj behawioryzm.
W zasadzie to jest wlasnie to, co mialam poprzednio na mysli, bez zadnych
aluzji do intymnosci, w tym seksu.
Nie wiem wlasciwie dlaczego jest na ten temat tak wiele dyskusji? To znaczy,
nie powinno byc, ale sa, gdyz, raz jeszcze tak bylismy wychowywani, w
duchu "ciemnoty" i "obludy". Ujmuje te dwa wyrazy w cudzyslowie, poniewaz, w
moim przekonaniu, reprezentuja one pewien symbolizm, ktory przypisuje
chrzescijanstwu. Nie bede, jednak, glebiej poruszac tego tematu, dlatego ze
kazdy z nas ma prawo do wlasnego punktu widzenia.
Zatem raz jeszcze, zwracam honor Pedagogowi i zycze powodzenia.

[Gość: agata]

cześć,
żaden problem nie jest banalny.za to odpowiedż może być.Pierwsze,
najważniejsze -dostałeś życie, własne, piękne, bo NIEPOWTARZALNE. I tego trzeba
się trzymać!Wierzę, że każdy z nas ma do spełnienia jakąś misję, jest do czegoś
powołany. Życie doświadcza nas nie jeden raz, nawet nie dwa. Ale to po to, aby
czasem zatrzymać się w biegu, spojrzeć na siebie z dystansem jak przez lustro
weneckie. Uszy do góry!
Twoja tęsknota za czymś/ lepszym, głębszym, mądrzejszym jest jak najbardziej na
miejscu. Ludzie świadomi siebie/swoich pragnień powinni to wykorzystać.
Jesteś wrażliwym facetem,a to wielka zaleta w tych dzisiejszych pokręconych
czasach. Jak będziesz chciał czasem pogadać to fajnie: [e-mail]

[Gość: lo]

cześć Sam
znam twój problem, mój chłopak miał kiedyś podobny. A może nawet gorszy - nie
miał wcale przyjaciół, paczki, dziewczyny, nikogo...Na Sylwestra powiedział
rodzicom, że idzie na imprezę - pojechał na Dworzec Centralny, bo nie miał
gdzie iść. Tam przesiedział Sylwestra, zupełnie sam. Z Tobą nie jest tak
żle.Piszesz, że masz życie towarzyskie- wiem, że to nie zawsze wystarcza, ale
to bardzo dużo. Trafisz kiedyś na tę swoją połówkę, wierzę, że Ona czeka na
Ciebie

[Gość: Marek]

A mnie sie zdaje ze te wszystkie odpowiedzi - to takie pocieszanie strapionego -
kazdy juz sobie wlasne zycie ulozyl, a jezeli kogos innego cos gnebi to
najlepiej go pocieszyc, ze na pewno gdzies czeka ta druga polowka.
Sorki, ale do mnie to nie trafia. Jestem jeszcze mlody (23 lata) nieustannie
poszukuje tej drugiej polowy, ale jezeli juz mi sie zdaje (!) ze oto ONA, moja
druga polowa, to z jej strony cos "nie iskrzy", mowiac prosto - nie leci na
mnie. Wierzycie w takie cos, ze ta druga polowa moze byc druga polowa, tyle
ze "niekompatybilna" ?
Pomijam tutaj sprawe "mlodzienczego zauroczenia".
Co Wy na to - ludzie, ktorzy odnalezliscie juz druga polowe.

[Gość: pedagog]

Do Sama! Mlodziencze pelen romantycznych wyobrazen o
plci pieknej! Nie spiesz sie zbytnio aby dac sie
zakuc w te zlote kajdanki , przeczytaj moje poprzednie
rady i posluchaj glosu rozsadku! W przeciwnym razie
jak wielu przed toba i po tobie predzej czy pozniej
staniesz w szeregu zawiedzionych i rozgoryczonych . A
jesli mi nie wierzysz siegnij do do doswiadczonych
autorytetow w tych sprawach , gdy nie wystarczy ci
Mickiewicz poczytaj Lwa Tolstoja : Wojna i pokoj. To
wielkie studium ludzkich charakterow , kobiecych tez.
Pamietaj , ze prawdziwa przyjazn i wiernosc moze
istniec tylko pomiedzy mezczyznami i nie ma to nic
wspolnego z tak modnym obecnie podejrzeniem i
weszeniem za wszelkimi objawami homoseksualizmu. W
stosunkach pomiedzy plciami niemal niechronnie
wychodza po pewnym czasie zasadnicze roznice w
celach zyciowych , jako ze dla kobiety najwazniejszym
biologicznie uwarunkowanym celem jest macierzynstwo ,
jakkolwiek jest najczesciej ukryte w podswiadomosci
nawet dla niej samej. Nic na to nie poradzimy , tak
nas uformowala przyroda. Jedynymi kobietami zyczliwymi
dla mezczyzny przez cale zycie pozostaja tylko matka i
siostry , wlaczam tu jeszcze siostry zakonne jako
szczegolny rodzaj kobiet godnych najwyzszego
szacunku. Na inne zwiazki nie licz za bardzo , bo
mozesz srogo sie rozczarowac. Po pewnym czasie
odkryjesz , ze przyjaciolka , kochanka czy zona
oczekuja od ciebie abys byl zaradny zyciowo i ,
niewazne w jaki sposob ale wystaral sie o dobry byt
dla niej i dla jej dzieci ( tak : jej ! bo sa jej
wlasnoscia , bo je urodzila ). W skrajnej postaci
idealem mezczyzny dla kazdej , normalnej , zdrowej
kobiety jest taki, co zawojuje caly swiat i rzuci
jej do stop. Celowo byc moze przesadzam , aby oblac
cie poki czas kublem zimnej wody, bo staniesz sie
przy swoim romantycznym usposobieniu kolejna ofiara
babskiej manipulacji.. Trzymaj sie mlody kolego i nie
daj sie wrobic w kiepski interes.

[Gość: luk]

Do Marka - napisz do mnie na [e-mail]
Mam ten sam problem...i wydaje mi sie,ze mozesz miec racje niestety :(

[Gość: dana]

człowieku!! o tej porze to ty śpij a potem dużo się uśmiechaj i zaraz zobaczysz wesołych ludzi!!
zwolnij w pracy - uśmiechając się do pań a jeśli masz swoją firmę to zatrudnij kogoś i daj mu szansę
uśmiechnąć się - bo wreszcie ma pracę...... :-)))))))

[Gość: Iwona]

W pierwszej kolejnosci do "Pedagoga",
nie wiem doprawdy gdzie nabyles takich "madrosci" o zyciu? cos mi sie zdaje,
ze nie masz zbyt wiele wlasnego zdania na ten temat, ale za to nieustannie
przytaczasz przyklady z literatury...hmm, interesujace!
Nie popieram tego o czym pisales poprzednio, zeby "Sam" najpierw zabawil sie ze
starszymi paniami. A niby to dlaczego mialby to robic? W mojej rodzinie sa
dwie samotne, nie najmlodsze panie, i ostatnia rzecza jest jaka bym chciala
widziec, to nastepne zranione serca! Uwazam natomiast, ze na kazdego przyjdzie
pora, aby poznal swa "druga polowe", czy zgadzasz sie ze mna?
Jak pisalam pare tygodni temu, zyjemy w takim wieku i okolicznosciach, gdzie
samotnosc dreczny duzy procent ludzi na naszym globie. Kluczem tu chuba jest
odnalezienie samego siebie w tym kolowrotku zycia, no i starac sie miec
pozytywne nastawienie do wszystkich i wszystkiego.
"Sam",
nie przejmuj sie. Czytajac odpowiedzi innych, wnioskuje, ze wystarczy wyciagnac
przyslowiowa reke do innych, a reszta przyjdzie z czasem...
Tak jak "nasza" kolezanka proponowala, gdybys chcial wymienic poglady na rozne
tematy, nie krepuj sie napisac do mnie na adres: [e-mail] (dom).
Temat, ktory podjales sie poruszyc jest bardzo interesujacy i czesto
kontrowersyjny (czego bylismy swiadkami), prawda?

[Gość: mimi]

Cze Sam!
Szczerze mowiac przygnebila mnie Twoja wypowiedz, bo uswiadomilam sobie jak wielu ludzi jest
samotnych ... Jestesmy caly czas otoczeni ludzmi, ale mysle ze ogromny problem stanowi
nieumiejetnosc komunikowania sie. Owszem , mowimy "czesc" i " jak leci" ,ale tak naprawde nie
interesuja nas inni ludzie, ich klopoty czy radosci. Kazdy gna do swojego domu ,zasiada przed
telewizorem i tyle go widzieli...
Ja jestem osoba bardzo towarzyska, mam wielu przyjaciol ,ale i tak czasami czuje sie samotna.
Dlaczego? a co do szukania drugiej polowy to na sile nic nie da sie zrobic - to tak jak z okularami
pana Hilarego - sama sie znajdzie, a co ciekawsze bedzie to ktos o kim nigdy nie myslales,ze to
wlasnie ta poszukiwana poloweczka...a jest tuz obok Ciebie!

[Gość: trakl]

Im dłużej jestem sam tym bardziej nienawidzę ludzi. Ich pyski, gry, pozy, mody
i filisterstwo przyprawiają mnie o mdłości - z upływem lat coraz mocniej.
Jest w samotności, tak jak w mówieniu "nie", ogromna siła. Trzeba ją tylko
okiełznać.

W stadzie żyją wrony, orzeł żyje sam !

[Gość: Xena]

Nie wiem, czy dobrze zrozumiałam trakiego, ale chyba się z nim zgadzam. Im
dłuższa samotność, tym trudniej wyrwać się z jej kleszczy - to jakiś rodzaj
przyzwyczajenia (uzależnienia? nałogu?), uparcie kultywowanego, z którym coraz
trudniej się rozstać. Zaczynasz od samotności z przymusu, a potem wmawiasz
sobie, że to samotność z wyboru, że zawsze tak chciałeś, że lubisz snuć się po
pustym i milczącym mieszkaniu rozkoszując się swoją - nie mąconą przez
intruzów - prywatnością; zaczynasz wierzyć w to i postrzegać innych ludzi jako
zagrożenie dla tej rzekomo świadomie wypracowanej i hołubionej koncepcji życia.
Też miałam ten problem - żadnych związków, żadnych zobowiązań, żadnego
uzależniania się od innych osób, znajomi tylko na imprezy i wakacyjne eskapady,
zero toksycznych przyjaciółek ze swoimi toksycznymi chłopakami i toksycznymi
problemami natury alkowianej, ja dyktuję warunki, ja rozdaję karty, z zasady
nie przywiązuję się do nikogo. I - oczywiście - jestem dzięki temu wspaniała.
Nie potrafię powiedzieć, jak to się stało, że nagle wydostałam się (ktoś mnie
wydobył?) z tego dusznego klosza i zaczęłam "normalnie" żyć. Chyba po prostu
się zakochałam, a może cos po prostu pękło we mnie i stwierdziłam, że dłużej
nie wytrzymam? Że potrzebuję czyjejś psychicznej i fizycznej bliskości?
Musisz spróbować.

[Gość: trakl]

Dzięki Xeno za ciepłe słowo. Trafnie uchwyciłaś istotę
problemu. To co napisałem było świadomym
przerysowaniem, które przez swoją kategoryczność i
podparcie się wyszukanymi gdzieś stwierdzeniami (ten
o mówieniu „nie” i przysłowie na końcu) brzmi trochę
szczeniacko i pretensjonalnie. Chciałem po prostu
sprawdzić reakcję innych na taką wypowiedź. Nie
oznacza to oczywiście, że napisałem nieprawdę.

Doskonale Ciebie rozumiem kiedy piszesz o Swoim
zniecierpliwieniu trywialnymi problemami koleżanek i
poczuciu własnej niezależności. Oczywiście
niezależności podkopywanej ciągłą wątpliwością, że
jest to jednak samoszukiwanie się i że bez tych
nijakich, miotanych sprzecznymi pragnieniami, nie
odstających nawet na 5 cm od rzeczywistości ludzi
jednak się nie da.
Długie wędrówki po mieście z walkmanem, książką i
piwem, ustawianie się w charakterze obserwatora życia
a nie uczestnika w nim (mój przypadek) byłoby fajne
gdyby nie ciążąca nad tym wszystkim świadomość
konieczności powrotu do pustego domu

Niestety najbardziej enigmatyczna jesteś kiedy
piszesz o tym jak zmieniłaś Swoje podejście.A szkoda:)

[Gość: ewelina]

Do samotności człowiek się niestety przyzwyczaja. Podstawą tego jest chyba
wygoda. Mozna mieć interesującą pracę, niemiłe obowiązki zredukowac do minimum.
Wraca się do pustego domu, ale za to jest święty spokój i ulubione nic-nie-
robienie. Bycie z drugą osoba wymaga pozbycia sie trochę swojego egoizmu,
popatrzenia na potrzeby drugiego człowieka. Chyba trzeba tego po prostu chcieć.

[Gość: margit]

Gość portalu: ewelina napisał(a):

&#62 Do samotności człowiek się niestety przyzwyczaja. Podstawą tego jest chyba
&#62 wygoda. Mozna mieć interesującą pracę, niemiłe obowiązki zredukowac do minimum.
&#62
&#62 Wraca się do pustego domu, ale za to jest święty spokój i ulubione nic-nie-
&#62 robienie. Bycie z drugą osoba wymaga pozbycia sie trochę swojego egoizmu,
&#62 popatrzenia na potrzeby drugiego człowieka. Chyba trzeba tego po prostu chcieć.

Oj, zgadzam się z tym i to w całej rozciągłości. A ?im dalej w las...? czyli im więcej lat w słodkim egoizmie,
tym mniej się chce dopasowywać do ?tego drugiego? człowieka. Piszę ?z autopsji?, ponieważ jestem już w wieku
kiedy większe mam szanse na bezposrednie trafienie piorunem niż na nowy, udany związek. Czasem faktycznie jest
smutno, ale myślę, że tak naprawdę to dopiero na ?prawdziwą? starość pewnie zacznie mi być ?niewygodnie?. No
cóż, coś za coś. Pocieszam się, że może nie dożyję...

[Gość: Oicug]

Nie lam sie .Podaj e-mail i czekaj na propozycje .
Niejednej sie juz udalo trafic na swojego !

czy SAM jest samotny czy tylko sam?

[mariposa]

czy sam zawsze znaczy samotny? I jaki jest wlasciwie Twoj problem SAM'ie? Ze
nie potrafisz sobie znalezc dziewczyny? A dlaczego wlasciwie? Zadna Ci sie nie
podoba? Jak Ci sie podoba, to nie potrafisz tego okazac? Podobaja Ci sie
wylacznie "zajete" kobiety? Czy moze tak do konca Sam nie wie(sz) czego szukasz
w kobiecie i czekasz na jakies "olsnienie"? A moze...
Nie czuje sie na tyle kompetentna, zeby udzielac rad, ale chcialabym
zrozumiec...

[Gość: anka]

Drodzy samotnicy,
może wy mi coś pomożecie - jestem baaaaardzo samotna, choć mam 20 lat.
właśnie cały problem w tym, że nie mam życia prywatnego - nigdzie nie chodzę,
nie mam towarzystwa, jak już mam gdzieś iść, to z wielką niechęcią, bo nie
lubię tańczyć, nie cierpię pijących ludzi, i smrodu papierochów. Poza tym nie
jestem osobą komunikatywną - nie wiem czemu, nie potrafię znależć sobie
towarzystwa, nawet w klasie. Zawsze myślałam, że to ci ludzie są tacy do
niczego - że z nimi to ani pogadać, ani pożartować, jakoś nie potrafią cieszyć
się życiem - bo nie potrafią. Ale przewijam się przez różne grupy ludzi,
których jest naprawdę dużo, więc to może ze mną coś nie tak?

Powodzenia. Wróżę sukces.

[Gość: Ala]

Sam wystosował anons towarzyski w bardzo dobrym stylu wykazując dużą znajomość
kobiecej psychiki (mniej lub bardziej świadomie). Świat roi się od kobiet,
które uwielbiają pocieszać mężczyzn, uszczęśliwianie ich stawiają sobie za
punkt honoru. Często sama siebie wprawiam w osłupienie spełniając najdurniejsze
prośby mojego kolegi z pracy "bo on ZUPEŁNIE nie może sobie z tym
poradzić", "bez mojej pomocy ZGINIE". Cwaniaczek :-)
Jak widać wystarczy być sobą i mieć odrobinę woli, by zmienić to, co się nam
nie podoba, by zbliżyć się do wymarzonego stanu. Prosimy Sama o bieżące
informacje na temat ewentualnej nie-samotności!!!