Mam problem

[adnila]

Witam wszystkich. Mieszkam w holandii od prawie roku z chlopakiem i
jego rodzicami. Oni sa Holendrami. Na poczatku wszystko bylo ok,
pieknie.Ale teraz zaczynaja sie schody.Tesknie bardzo za krajem,za
rodzina,przyjaciolmi.Za polskim jedzeniem,tradycjami.Tutaj nie mam
zbyt wielu znajomych,zaledwie jedna kolezanke.Moj facet nie jest
towarzyski,w tym caly problem,wiec ja tez nie mam okazji do poznania
nowych ludzi. Rzadko gdzies wychodzimy,jesli juz to raczej tylko we
dwoje lub z jego rodzicami,ale nie sa to jakies rozrywkowe wypady-
po prostu wyjazd na weekend czy przejazdzka rowerowa,basen. Brakuje
mi innych ludzi naokolo mnie! Moi tesciowie sa naprawde cudowni,ale
mam juz dosyc mieszkania z nimi, chcialabym miec swoj wlasny dom.
Prbujemy cos wynajac,ale na razie bez skutku... Czuje sie tutaj jak
w wiezieniu, nie wiem co ma dalej robic. Chce byc z nim,ale ja tak
dalej juz naprawde nie moge... Jego mama jest przemila osoba,ale
coraz bardziej przeszkadza mi to, ze traktuje mnie jak dziecko (mam
25 lat,moj facet 30)! Doslownie- nawet czasami mowi do mnie
glosikiem jak do dziecka. Taka jest jej natura-jest taka dla wielu
ludzi,ale teraz zaczyna mi to coraz bardziej przeszkadzac... Tak
samo z jedzeniem, mam juz dosyc jej kuchni. ona ma takie ubogie menu
ze mam wrazenie ze ciagle jemy to samo! Ja takze potrafie gotowac,i
nie chwalac sie, gotuje dobrze. Ale oni sa przyzwyczajeni do innych
smakow, niby moje jedzenie im smauje,ale nigdy jakos nie zaproponuja
mi zebym to ja cos ugotowala ( gotuje tutaj dosc rzadko), wiec samej
tez mi glupio sie tak wyrywac... Chodze coraz bardziej sfrustrowana
ta sytuacja, czuje sie jak tygrys zamkniety w klatce... Doslownie-
gniezdze sie z moim facetem w malutkim pokoiku... Nie wiem co mam
robic, szczegolnie z jedzeniem, bo glupio mi tak ciagle wybrzydzac,
nie chce sprawiac przykrosci przyszlej tesciowej,ale naprawde,juz mi
tutaj nic naprawde nie smakuje. U mnie,w rodzinnym domu, mielismy
bardzo urozmaicone menu, a tutaj... Juz nie wiem co mam robic, bo to
zaczyna byc naprawde problemem... Coraz mniej jem... Od razu mowie,
ze to nie jest jadlowstret, bo na inne jedzenie miewam ochote, np
jak sobie sama cos ugotuje... albo czasami na jakiegos fastfooda...
Ale tego tez nie lubie jadac czesto... A z kolei sama dla siebie tez
nie moge codziennie gotowac, bo to taka glupia sytuacja by byla...
Jak myslicie, czy nagla niechec do jedzenia jest przyczyna ogolnego
stresu i frustracji? Znudzenia? Jak mam wybrnac z tej sytuacji nie
raniac mamy mojego faceta? Moze dla kogos moj problem wydaje sie byc
smieszny,ale ja naprawde nie wiem co mam robic w tej sytuacji... Z
tym jedzeniem i w ogole... Z ta "zloscia" na domownikow.... Juz nie
jestem taka jak kiedys, pogodna, wesola, zyczliwa... Pomozcie!

[hokanu]

zawsze łatwo to brzmi ;-) doradzac innym: po pierwsze pytanie na ile go kochasz
i jestes w stanie wytrzymać tą sytuację. po drugie - emigracja niesie ze soba
zawsze inne inności, a tobie może być tym trudniej że jesteś rozdarta między
facetem, jego rodziną, a warunkami które masz/macie a których nie możecie na
razie zmienić.czy ty pracujesz lub masz jakieś zajęcie? może łatwiej by ci było
gdybyś mogła pracować - spotykać się z ludźmi itd. no i jeszcze oprócz wszystkie
innego zarabiać. mieszkanie z rodzicami będzie zawsze krępujące więc chyba tak
czy siak byłoby dobrze żebyście znaleźli coś dla siebie (czy on też jest do tego
przekonany - może łatwiej jest w pewien sposób mieszkać z rodzicami?) spróbuj
nie poddawać się frustracji tylko rzeczowo ocenić sytuację, napisz sobie nawet
na kartce co mogłabyś zmienić w tej sytuacji - co jest w ogóle możliwe. może
jednak proponuj żebys gotowała częściej - bo to przynajmniej poprawi ci nastrój.
nie wiem czy znasz język ale nawet coś takiego jak kurs holenderskiego lub jakis
inny - nie wiem czy mieszkacie w dużym mieście ale tam na pewno można znaleźć
więcej takich możliwości tylko musisz zastanowic się co cie interesuje.
emigracja nigdy nie da ci tego co jest w kraju ale możesz zastąpić tęsknotę
nowymi rzeczami. powodzenia.

[adnila]

Mieszkanie z rodzicami jest moze i latwiejsze,ale obydwoje mamy tego
dosyc. Pragniemy wiecej prywatnosci i przede wszystkim przestrzeni.
Co do pracy- owszem pracuje,nawet razem z moim facetem,ale to jednak
nie zastepuje mi kontaktow z ludzmi. W pracy jak to w pracy-
wiadomo, mozna slowo zamienic,ale jakichs prawdziwych przyjazni sie
nie nawiaze,bo trzeba pracowac. A po pracy? Z tymi ludzmi nie ma
szans, kazdy jest dojezdzajacy. Co do jezyka, to owszem,znam. Ale na
kurs i tak planuje isc, jednak dopiero w pazdzierniku ( przyczyna
jest praca,ktorej teraz jest sporo,i nie moge pozwolic sobie na
branie wolnych wieczorow, w pazdzierniku bedzie "luzniej"). Co do
gotowania- owszem, poprawia mi nastroj. Ale nie wtedy kiedy amm
wrazenie,ze zmuszam ich do tego. Jak powiedzialam- gotuje dobrze,
ale niestety tylko w opinii Polakow. Tutaj niby wszystko jest ok,
zawsze powiedza ze smaczne,ale jakos tak tego nie czuje. Moze jest
to spowodowane tym, ze oni sie jedzeniem nie delektuja, a raczej
jedza bo jesc trzeba. Zreszta, pracujac dlugo i tak nie mialabym
czasu ugotowac obiadu dla czterech osob. Jedynie w weekendy, w ktore
czasem gotuje,ale tak jak mowie- dla rodziny i przyjaciol w Polsce
to sama przyjemnosc gotowac, bo czlowiek widzi i czuje ze im
smakuje, a tutaj to tak dziwnie... sama nie wiem... Ogolnie czuje do
tego wszystkiego zniechecenie... Moze problemem nie jest jedzenie
tylko sama emigracja, a na jedzenie sie to przeklada? Jak myslicie?
Czy moze to spowodowac zle samopoczucie,nawet depresje? Moze
powinnam z kims o tym fachowo porozmawiac? Juz od dluzeszego czasu
czuje sie przygaszona, zniechecona, smutna. NA przemian z normalnym
nastrojem. Od normalnosc po skokowy spadek w dol... placz... Czy to
poczatki czegos groznego???

[renebenay]

Nikt po roku nie przyzwyczai sie do nowego srodowiska a szczegolnie juz za
granica,niestety ten problem kazdy z nas na emigracji przeszedl czy przechodzi
jak w Twoim przypadku.
Napewno za rok czy dwa na tyle zaasymilujesz sie w nowym kraju,ze nawet bedac w
Polsce na odwiedzinach bedziesz za nim na tyle tesknic aby jak najszybciej
wrocic.Duzo szczescia

[adnila]

Dzieki za slowa otuchy... Mam nadzieje,ze w koncu przejdzie mi ten
stan w ktorym sie znajduje...

[hokanu]

ja mam wprawdzie za sobą tylko emigrację do innego miasta ale wiem
po sobie że na początku zawsze jest trudno - ja wyjeżdżałam sama i
nie znając nikogo.wszędzie szukałam podobnych rzeczy co do kt miałam
sentyment w rodzinnym mieście ;-) - a i tak muszę dodać że wcześniej
też mieszkałam w duzym mieście. wydaje mi się że emigracja zawsze
niesie za sobą takie rozdarcie które jedni znoszą latwiej, inni
trudniej a dla niektórych to w ogóle rewelacja że się odcinają.
jeżeli masz życie poukładane w sensie pracowym, myślę że mimo
wszystko "pracuj" nad chłopakiem żebyście się wyprowadzili. jak to
zrobicie to wtedy też wasze relacje z rodzicami jego będą inne, no i
prawdopodobnie z tego samego faktu tobie będzie lepiej - świadomość
że mieszkacie sami, wasza kuchnia itd. swoją drogą możesz wybrać się
do psychologa - moim zdaniem nigdy nie szkoda tego czasu.powodzenia.