moje spotkanie z duchami

[samanta455]

jeżeli ktoś miał tę przyjemność, to chętnie poczytam jego opowieść....

[samanta455]

niemożliwe, aby zwiedzajac zamki i riuny nikt nie napotkał ducha, proszę.....
można na pocztę, zapraszam.

[gosciradz]

Byłem wielokrotnie uprzedzany przez byłych opiekunów Pałacu Xxxxxxxxxx we
Xxxxxx, że w pokojach 1xx i 1xx straszy. Nie wytrzymywali tam nawet najwięksi
niedowiarkowie. Niestety zjawisko to nie było powtarzalne i nie wszystkich
gości duchy owe nastraszyły. Wersję o duchach straszących w tych pokojach – a
właściwie był to historycznie jeden pokój przedzielony ścianką działową –
potwierdzali też goście hotelowi, którzy już niejednokrotnie nocowali w tym
pałacu. Miejscowy stróż kategorycznie odmawiał pozostawania samemu w nocy w
pustym pałacu. Dreszcz emocji powiększała informacja, że w latach 20tych XX
wieku dokonano tam morderstwa. Nocowałem wielokrotnie w pokoju sąsiednim i nie
słyszałem nigdy, niczego niepokojącego oprócz zwykłych dźwięków starego budynku
i sów pohukujących w parku. W zeszłym roku przyjechałem tam na tydzień urlopu.
Była piękna majowa noc gdy zajechałem i jedynie cienie drzew uginających się
przy silnym wietrze tworzyły trochę niesamowitą atmosferę. W pałacu byłem sam.
Już zaraz po wejściu usłyszałem coś jakby wycie, ale przy silnym wietrze nie
było to nic nadzwyczajnego (przynajmniej tak to sobie tłumaczyłem).
Postanowiłem „przetestować” nawiedzony pokój. Przypomniał mi się odcinek „Nie
do Wiary”, kiedy to ochotnik nocował w domu z duchami i nic się jemu nie
przytrafiło. Kiedy tylko rozpakowałem się w pokoju światło zaczęło mrugać i po
chwili zgasło i w całym pałacu zapanowały ciemności. Okazało się, że nie było
prądu w całej okolicy i było bardzo ciemno, bo nawet księżych schował się za
chmurami. Takie wyłączenia we Xxxxxx to nic nadzwyczajnego – bywa, że brakuje
światła kilka razy dziennie, więc świeczki zawsze są pod ręką. Pierwszy raz
ciarki przeszły mi po plecach, kiedy myłem się w łazience przy świecy
przygotowując się do snu i usłyszałem z pokoju głośny dźwięk jakby przesuwanych
mebli. Po chwili jeszcze raz i jeszcze głośniej. Wszedłem na miękkich nogach do
pokoju ze świecą w ręce, ale hałasy nie ustawały i dodatkowo słychać było
zgrzyty, które natychmiast skojarzyły mi się z otwieraniem łomem trumny zabitej
gwoździami. Kilkukrotne przeżegnanie się nie pomogło - dźwięki cichły na chwilę
by znów powrócić za parę minut. Nie ulega wątpliwości, że miałem ochotę
spieprzać, byle dalej od pałacu. Powrót do racjonalnego myślenia zajął trochę
czasu. Zwróciłem uwagę na to, że słychać było przesuwane meble, ale one same
stały na swoich miejscach i nie miały zamiaru się poruszać. Trumny ani zjaw też
nie było. Próbowałem zlokalizować źródło dźwięków, ale miałem wrażenie, że
dochodzą one zewsząd – ze ścian, podłogi, sufitu... SUFITU!!???. Zszedłem na
dół do magazynu i poszukałem lepszego źródła światła. Z rosyjską latarką
świecącą silniej niż reflektor samochodowy czułem się o wiele raźniej.
Poszedłem (pobiegłem) na strych i zobaczyłem to... To straszyła ludzka głupota.
Słup podtrzymujący mansardę, oparty był na próchniejącej belce stropowej pod
którą pół metra niżej wykonano żelbetonowy strop. Poluzowany słup wsparto na
dwóch dodatkowych belkach opartych na środku tego właśnie betonowego stropu
dokładnie nad „nawiedzonym” pokojem. Przy silnym wietrze, stary uszkodzony dach
uginał się zgrzytając szorował „wspornikami” po stropie. Po remoncie
dachu „duchy” się wyniosły. Nie znaczy to, że jestem ducho-sceptykiem, gdyż
widywałem ich w życiu wiele, ale to nie był ten raz.
SOS

[samanta455]

No tak, masz talent do pisania z dramatycznym zacięciem, czytałam z napięciem i
czekałam na zaskakującą puentę, no i była zaskakująca, dzięki za opowieść, ja
bym nigdy nie zdecydowała się iść na strych w ciemnościach, serdecznie pozdrawiam.

[gosciradz]

To nie było takie proste jak by się kazdemu wydawało. Najadłem się przy tej
okazji tyle strachu jak mało kto. Zawsze jednak jest lepiej doprowadzić do
wyjaśnienia, niż bać się całe życie. Moje doświadczenie jednak nie jest w
stanie wyjaśnić wielu innych zjawisk, które wykraczają poza forum zamków i
ruin. Dobrym pomysłem byłoby forum zjawisk niewyjaśnionych, choć mam mieszane
uczucia w tym temacie (czas wolny - duchy nie brzmi przekonywująco), bo choć
każdy z nas jakieś doświadczenia "dziwne" miał, to mało kto sie do tego
przyznaje by nie być posądzonym o wariactwo. W temacie pałaców dolnośląskich
słyszałem wiele relacji z pierwszej ręki, ale nikt nie chciał aby potwierdzać
opis jego nazwiskiem. Ponieważ forum internetowe jest semi-poufne, proponuję,
aby opisywać swoje doświadczenia (bez zobowiązań) chociażby dla tego aby inni
mogli porównać je ze swoimi przygodami.
SOS

[samanta455]

Na turystyce zaczęłam wątek "najbardziej niesamowite przeżycie", opisałam tam
moją historię ze Szczelińca (co prawda końcówkę zjadło mi, nie wiem
dlaczego)inni powoli też, mam nadzieję, że się rozkręci, niektórzy piszą mi na
pocztę.Forum sprawia, że czasami to czego nie powiemy wprost można przemycić pod
pseudo.Czekam na jeszcze.pozdrawiam.

[mister1]

mialem spotkanie z duchami, ale niestety nie w sredniowiecznym zamku...

[samanta455]

no to opowiadaj na co czekasz?

[mister1]

SWIATELKO

Dzialo sie to gdzies na poczatku lat siedemdziesiatych.Mieszkalem wtedy u matki
w nowej,powstalej zaledwie kilka lat temu dzielnicy
Utrechtu,Overvechcie.Zajmowalem pokoik z widokiem z okna na kanal,laki a w
oddali bylo widac cos w rodzaju parku czy lasu.

Pewnaj nocy przezylem jakis dziwny sen.Niby obudzilem sie w moim wlasnym
lozku.Po pokoju przesuwal sie jakis punkcik swietlny,cos w rodzaju nieco
wiekszych rozmarow robaczka swietojanskiego.Bylem jak sparalizowany,nie moglem
wykonac zadnego ruchu.Sen powtarzal sie od czasu do czasu w odstepach
kilkumiesiecznych.Nie przywiazywalem do niego specjalnej wagi,nie opowiadalem
takze nikomu.Ktoregos lata w czasie mojej nieobecnosci przyjechala na kilka
tygodni ciotka mej matki,osoba starsza ale niezwykle z natury trzezwa i bardzo
energiczna.

Zajela na czas swego pobytu moj pokoj.Po mym powrocie do domu powitala mnie
slowami “w twoim pokoju mialam stale uporczywie wracajacy sen-koszmar,tak ze po
kilku nocach zmienialam sypialnie”.

I opowiedziala mi sen o poruszajacym sie po pokoju swiatelku.Zgadzalo sie
wszystko z moim snem.

O czym sie pozniej dowiedzialem - cos w rodzaju parku czy lasu widocznym z okna
byl nowy cmentarz na ktorego terenie lezalo rowniez miejskie krematorium.

[samanta455]

brrrrrrr, a poźniej.... jeszcze coś?

[mister1]

musze pointe zepsuc - ja zyje nadal...

[mamamaminsynka]

Moje spotkania z duchami wyglądają trochę inaczej. Jestem straszną realistką i
w takie brednie to ja nie wierzę ale mam coś w sobie z chochlika. Zacznę wieć
od początku. Mam stary dworek otoczony ze wszystkich stron parkiem. Jak
przyjezdzają do mnie znajomi. Siedzimy sobie wieczorem przy winku w jadalni. Za
oknami ciemno i cicho. Ja zaczynam gatkę o tym ile to osób musiało umrzeć w tym
dworku. / Jeden nawet tragicznie /. Dusze ich więc na pewno szwędają się och
szwędają wieczorami i radzę im uważac jak idą spać. Większość ludzi reaguje z
lekkim niedowierzaniem, ale je opowieści snuję dalej. W pewnym momencie kiedy w
oczach gości czai się już lekki przestrach z biblioteki dochodza głosy
brzdękających łańcuchów, stukot metalu o metal. Nie było osoby która nie
zrobiła się w tym momencie zielona i maja strasznego pietra przed pójścim
spać. A jakie jest rozwiązanie tej zagatki. W bibliotece jest otwarty
kominek / nie taka zabudowana puszka z ogniem tylko normalne duże palenisko /.
Pewnego dnia zauwazyłam iż jeżeli postawię zestaw kominkowy / taki stojak ze
szczypcami, łopatką i czymś tam jeszcze / w odpowiednim miejscu jak zawieje
silniejszy podmuch wiatru to przyrządy wiszące na metalowym stojaku zaczynają
się ruszać a co za tym idzie brzdękać. Teraz nie pozostało mi nic innego tylko
przed pójciem do jadalni przestawić zestaw i zacząć snuć opowieść.

[samanta455]

dobra jesteś!te wizyty u ciebie twoi goście wspominają napewno długo i z
przyjemnością.różne historie można wytłumaczyć w racjonalny sposób, ale są
rzeczy, których nie jesteś w stanie i wtedy masz do nich szacunek, wirujące
stoliki itd. są znane, ale napewno w twoim dworku zapisana jest jakaś prawdziwa
historia i może kiedyś spotka cię coś niesamowitego? Z tymi kominkowymi
strachami dobra sprawa, uśmiałam się jak sobie wyobraziłam rozbiegane oczy
twoich gości.pozdrawiam i dzięki za opowieść.

[samanta455]

godzina duchów i nikt mi sie nie wpisał?

Samanta - A co z Twoim duchem?

[gosciradz]

Opisz go to ja dodam jeszcze jednego (choć nie wiem ilu ich było).
Pozdrawiam,
SOS

[samanta455]

na turystyce juz opisałam swoją historię, ale jak chcesz to znów mogę wkleić

[gosciradz]

To może załącz link albo wklej opis - nie mogę znależć.
SOS

[samanta455]

Uwaga,no to zaczynam:za górami, za lasami....

Szczeliniec Wielki
Pewnego lata spędzałam z dziećmi urlop w Kotlinie Kłodzkiej. Po
zdobyciu Śnieżnika, piciu wód zdrojowych w Polanicy i Dusznikach,
przybyliśmy do Karłowa. Kto odwiedził Góry Stołowe, zapewne podziwiał
wspaniałe stwory zastygłe w piaskowcach, ich oryginalne kształty i
klimat tajemnicy zawieszony nad nimi.
W schronisku „ Pod Szczelińcem” zajęliśmy kącik na uroczym
stryszku wraz z grupami harcerzy i studentów. Po zakwaterowaniu,
zaczęliśmy zwiedzać miejscowe atrakcje. „Błędne skały” i „Szczeliniec”
dostarczyły niezapomnianych przeżyć. Przez tysiące lat morska woda,
wiatr i mróz rzeźbiły fantastyczne kształty w skałach, niczym
artysta z poczuciem humoru i wielką wyobraźnią. Niejedno dziecko
odnalazło w skałach stworki z ulubionych bajek. Zwierzęta
i bajkowe postaci zamieszkały w górach nadając im niepowtarzalny urok
i klimat. Czar tego miejsca sprawia, że tęsknisz i gna cię coś z
powrotem w te strony. Do dziś jestem urzeczona obrazami z tamtych dni.
Upływ czasu zatarł ostrość wspomnień, ale jedno zdarzenie pamiętać
będę długo. Dwa dni wcześniej zwiedzałam Szczeliniec Wielki z dziećmi.
Każda matka wie jak to wygląda. Dzieci pędzą do przodu, nie
rozglądają się na boki, ich interesują zazwyczaj inne rzeczy.
Wiedziałam, że są tu tarasy z barierkami i trzeba dobrze pilnować
dzieci, aby za bardzo nie wychylały się. Po takim „pościgu”, słowo to
bardziej pasuje niż zwiedzanie, szybko okazało się, że jesteśmy z
powrotem na początku trasy, szlak zataczał pętlę na szczycie.
Zaproponowałam ponowne przejście trasy nie spiesząc się, ale taka
możliwość wydawała się dzieciom nudna. W biegu rozpoznawałam nazwy
charakterystycznych skałek, nie mając czasu delektować się klimatem
miejsca, a taką formę zwiedzania bardzo lubię. W ostatnim dniu pobytu
obudziłam się rano przed 6 i pomyślałam, że może tym razem sama
odwiedzę to urokliwe miejsce. Autobus do Kudowy mieliśmy o 9 z
minutami. Dzieci spały jeszcze, poprzedniego dnia byliśmy w Wambierzycach
i na piechotę wracaliśmy do Karłowa. Kto sam przebył tę trasę, wie
jak to daleko. „Tylko” przez 5 km trasa wiodła dość niebezpiecznym
szlakiem, wzdłuż skał i z przepaścią po drugiej stronie, a sam szlak
liczył około 12. Moje dzieci miały wtedy 6.5, 10 i 12 lat. Po takich
emocjach spały na drugi dzień bardzo mocno. Obudzona przez rześki
poranek, powędrowałam szlakiem w górę. Spotkałam kilku wczesnych
turystów, ale na Szczeliniec szłam sama. Kasa była jeszcze zamknięta,
więc w samotności, powoli z planem „zaliczałam” kolejne nazwy skałek.
Od wejścia na górę, już przy schronisku „ Na Szczelińcu” miałam dziwne
wrażenie, że nie jestem sama. W schronisku nie słychać było porannej
krzątaniny.To uczucie nie opuszczało mnie przez cały czas zwiedzania.
Oglądałam się kilkakrotnie za siebie, czy nikt nie szedł za mną. Na
ścieżce jednak nie było nikogo. Czułam, że nie jestem sama. Nie bałam
się. To nie był strach, tylko świadomość bytności innej osoby obok
mnie, czułam to prawie namacalnie.
Jakby ktoś położył dłoń na moim ramieniu i mówił mi „popatrz,
tu jest pięknie i tu i tu...„ Po jakimś czasie przyzwyczaiłam się do
sytuacji, przyjęłam to jako szczególne przewodnictwo po tym uroczym
zakątku. Zachwycały rzeźby wygładzone pieczołowicie dłonią wiatru. To
wielbłąd przysiadł na skale zmęczony długą wędrówką, to groźny troll
wyciągał złowieszczo do mnie ręce. W pewnym momencie moja wyobraźnia
poruszyła te stwory i przelękłam się, gdyby ożyły, nie miałabym szansy
na ucieczkę. Skały o niesamowitych kształtach pokryte porostami, soczysto-
zielony mech tworzący czapy, ściółka leśna z jagodziskami spływającymi
z krawędzi jak woale, świerki i karłowate sosny – wszystko to,
sprawiało wrażenie zaczarowanego ogrodu.
Co jakiś czas z zachwytu zapierało mi dech w piersiach na widok
następnych obrazów wyłaniających się zza kolejnej skały.
Groźne szczeliny zatopione w półmroku i chłód jaki owiewał na pewnych
fragmentach trasy, dodawały klimatu niesamowitości mojej wędrówce. Kiedy
tak dotykałam skał, przeciskałam się szczelinami, przed oczami stanął
mi film „Piknik pod Wiszącą Skałą”. Czułam energię tych skał. Miałam
poczucie, że tylko ja dostąpiłam tej wielkiej chwili i dotykiem
jednoczę się z wielką tajemnicą świata. Nie wiedziałam co, ani kto,
ciągle mi towarzyszy, czułam jednak, że tak samo zachwyca się Górami
Stołowymi i Szczelińcem. Bez dzieci, moje zwiedzanie wyglądało całkiem
inaczej, na pewno spokojniej i pełniej. Kilka razy miałam pokusę
zejścia ze szlaku i zastanawiałam się nad moralną stroną tej
sytuacji i pytałam siebie czy mogę? Skoro nie depczę żadnej roślinki,
a ścieżka i tak już jest, nie zdzieram żadnego porostu z kamieni i
jestem zachwycona pięknem tego miejsca, to może w nagrodę mogę dojść
do skały spoza szlaku. Nie wiem w jaki sposób, ale po prostu czułam,
że ten „niewidzialny ktoś obok mnie” pozwala na to odstępstwo. Weszłam
więc do indyjskiej świątyni. Dotykałam kamieni, a pod palcami przepływała
pozytywna energia i ładowała mnie. Opanowała mnie aura tajemnicy, czułam,
że jestem w jej kręgu.
„Powędrowaliśmy” dalej, wdrapałam się na „Tron Liczyrzepy”. Na
platformie spotkałam dwóch studentów, spędzili na górze noc w
śpiworach. Bardzo romantyczne! Miałam ochotę usiąść na tronie w kształcie
dłoni ale..... rozsądek był silniejszy. Widok z samego wierzchołka
wspaniały, tron jest najwyższym wzniesieniem tych gór - 919 m.n.p.m.
Przed moimi oczami roztoczył się piękny widok - na polskie i czeskie
Góry Stołowe. Obraz zapełniony po horyzont skałkami i dolinami,
wioskami, samotnymi chałupami zagubionymi wśród wzniesień, polnych dróg
i krętych szos. Starałam się odgadnąć nazwy pojedynczych skał lub ich
skupiska. Odnalazłam Wambierzyce i złotą bazylikę, Radkowo i Karłowo u
podnóża, Białe i Błękitne Skałki. Czas mijał szybko, trzeba się było
zbierać. Spakować plecaki i śpiwory, śniadanie dla dzieci
i jedzenie na drogę. Z wielkim żalem opuszczałam „Szczeliniec”, który
dostarczył mi tylu niezapomnianych wrażeń. Kiedy miałam już schodzić,
zauważyłam taras z barierką, który ominęłam zwiedzając za pierwszym
razem. Czułam, że coś mnie pchało w tę stronę, jakaś niewidzialna dłoń.
Może to legendarny Liczyrzepa? Uległam tej sile i oglądnęłam widok na
czeską stronę Gór Stołowych, odchodząc już, zauważyłam dwie tablice
na skałce. Na jednej była wiadomość o Goethem, a druga ...(serce
stanęło mi na chwilę)... poświęcona pierwszemu przewodnikowi - Francowi
Pablo. Był sołtysem Karłowa i wytyczył szlak na „Szczelińcu” i przez
długie lata oprowadzał po nim wycieczki.
W tym momencie wszystko stało się jasne. To on przez cały czas
oprowadzał mnie jak za dawnych lat, pozwalając dobrotliwie zbaczać ze
szlaku. Tak pokochał to miejsce, że nie mógł jego opuścić nawet po
śmierci, czuwa nad nim, jest dobrym duchem i dalej

[samanta455]

oprowadza po szlaku. Kiedy schodziłam po schodach mając schronisko za plecami, w
pewnym momencie poczułam, że jestem już sama.pozdrawiam.

[bond700]

Mi się kiedyś za firanką schował duch. Gdy już miałem kropidło od proboszcza
przyniesione późną nocą okazało się , że nie zamknąłem okna i to zwykły wiatr
był ;)
Przerażające ;) Czyż nie? :)

[samanta455]

Bond, a co powiesz na to, że ten tekst wysłałam wczoraj o koło 22.30? widziałam
go, zapisały się dwa posty, bo jeden nie zmieścił się? czyżby duchy? czy może
mike23? o 13.48 jestem w pracy, nie mam możliwości korzystać z internetu, mike23
nie rób sobie jaj!!!!!

[samanta455]

no teraz to są prawdziwe jaja, przed chwilą te dwa posty z 18.09. były z datą
19.09 i z godziną 13.48!!!!!

[gosciradz]

Masz talent. Pisz więcej.
SOS

[gosciradz]

No dobra... – to może się nadawać na forum zamkowe z uwagi na moje
przypuszczenia co do pochodzenia ducha. Zaznaczam, że historia jest w 100%
prawdziwa a w 66% potwierdzona przez inne osoby uczestniczące w tej przygodzie,
ale jak zwykle nie spodziewam się zrozumienia wśród czytających.
Za górami, za lasami, za rzekami, za ...drogami... itd. oglądałem kiedyś (3
lata temu) ruinkę. Przedstawiciel właściciela ruiny robił wszystko aby nie
wchodzić do środka, co już powinno wzbudzić pewne wątpliwości. Byłbym jednak
głupi kupując kota w worku, więc zmusiłem go do pokazania mi budynku od środka.
Po wejściu do wnętrza „opiekun” zatrzymał się przy wejściu i konfidencjonalnie,
na ucho oznajmił, że w budynku straszy i od tego momentu nie ruszył się nawet o
krok od drzwi wejściowych. Odpowiedziałem wtedy żartobliwie – Mam nadzieję, bo
inaczej bym tego nie kupił. Nie wchodząc w szczegóły, wystarczy popatrzeć na
zdjęcie aby nie mieć wątpliwości, że tam rzeczywiście straszy
(wroclaw.hydral.com.pl/70885,foto.html). Budynek przedstawiał obraz
nędzy i rozpaczy – zawalone stropy, wnętrza odarte ze wszystkiego co było do
odarcia, ściany podziurawione przez poszukiwaczy skarbów, erozja murów sięgała
kilkunasu centymetrów. Wejście na poziom dawnego strychu było niemal
niemożliwe, ale też moja determinacja nie miała granic, więc po chwili
podziwiałem walącą się konstrukcję dachu. Przy okazji uwagę moją zwrócił
odcięty sznur przymocowany do jednej z belek. Z pewnościa żaden majster
budowlany nie odcinałby swojej liny, ale odwiązałby ją by nie tracić cennego
narzędzia. Skojarzenie było tylko jedno...
Wracając zatrzymałem się w hotelu Sxxxxxxx w Warszawie w pokoju 317 albo 319
(dokładnie nie pamietam). Następnego dnia rankiem relaksowałem kąpiąc się w
wannie. Mając zamydlone oczy usłyszałem najpierw otwierające się drzwi do
pokoju a następnie do łazienki. Nie byłoby to dziwne, gdyż pokojówki często
wchodzą bez pukania. Szybko opłukałem oczy i zobaczyłem, że nikogo w łazience
nie ma a drzwi są nadal zamknięte i zaryglowane. W tym momencie moja
kosmetyczka leżąca na marmurowym blacie umywalki z impetem poleciała w moim
kierunku i wysypała całą swoją zawartość na podłogę. Zaznaczam, że nic nie
piłem i nic nie wąchałem. Trochę czasu zabrało mi sprzątanie bałaganu. Na drugi
dzień odwiedziłem swoją „koleżankę małżonkę”, która była na wczasach z
przyjaciółką w Juracie w ośrodku wypoczynkowym. Siedzieliśmy przy kolacji, a
przyjaciółka próbowała mi logicznie wyjaśnić całe zajście: kosmetyczka na pewno
leżała na skraju umywalki, pokojówka na pewno zaglądała do środka i widząc mnie
kąpiącego się wycofała się itp... W momencie kiedy tak opowiadała, duży kwiat w
doniczce stojący na regale z takim samym impetem poleciał w naszym kierunku i
rozsypał się przed naszymi nogami. Duchosceptycznie nastawiona i śmiertelnie
przestraszona koleżanka powiedziała abym „zabierał swojego ducha i jechał jak
najdalej od nich”. Tak też uczyniłem, nie będąc jednak pewnym co do ducha.
Dzień później odwiedziłem jej męża i opowiadałem o ostatnich przygodach.
Śmieliśmy się obaj. W trakcie tej rozmowy słychć było jak ktoś otwiera drzwi do
mieszkania i wchodzi do środka. Kolega przeprosił mnie mówiąc – poczekaj
zobaczę kto przyszedł. Wrócił blady – Słuchaj tam nikogo nie ma...
SOS
p.s. ta historia miała być może pewien ciąg dalszy, ale pewności nie mam co do
korelacji faktów

[samanta455]

Jeżeli miałeś ten sznur przy sobie, to uwierzę, jeżeli nie, no to....chyba, że
kupiłeś tę ruinkę i On ma ci coś do przekazania!!!!! Może masz jak najszybciej
zacząć remontować!!!!przyznaję, że dreszcze miałam. Nie wiem, czy czytałeś moje
dwa posty i ciekawą rzecz z tymi datami. Zmarł mój sąsiad, dzisiaj był pogrzeb,
który rozpoczął się o pierwszej, dlaczego jak otwierałam forum około 18
widziałam datę 19.09.godz.13.48 , a później wróciło wszystko na swoje miejsce,
chyba, że mike_23 miesza.Dzięki za opowieść.

[bond700]

Od jakiegoś czasu fora głupieją - na galerii foto fotki same się akceptują , co
jest dużym zaskoczeniem ;) Nie szukaj więc ducha gdzie go nie ma ;)

[samanta455]

wiem, ale co byś sobie pomyślał w mojej sytuacji, z sąsiadem różnie bywało, a
jak zobaczyłam tę godzinę, to mnie zamurowało, była burza, może to ona , ale
zbaraniałam, nie myśl, że tak od razu fantazjuję,pozdrawiam.

[samanta455]

- oj coś cieniutko z tymi duchami, są na urlopie?