Trudne początki w nowej pracy - poradźcie proszę.

[Gość: Nowa]

Niedawno dostałam dobrą, spokojną pracę w biurze. Ucieszyłam się bardzo,
niestety na dzień dobry spotkało mnie rozczarowanie. Nowe koleżanki z działu
były do mnie od razu na dzień dobry niechętne. Kierownik działu długo się
licytował bo każda z nowych koleżanek oświadczyła, że ona nie będzie mnie
szkolić.
Pracuję półtora tygodnia a cały czas jestem towarzysko ignorowana, wszelkie
próby podejścia kończą się zbyciem mnie. Mimo iż szybko się wdrażam w nowe
obowiązki najwyraźniej otocznie irytuje się, że się uczę. Jestem bardzo
niemile zaskoczona, gdyż pierwszy raz znalazłam się w takiej sytuacji. Nie
wydaje mi się abym była dla koleżanek jakąkolwiek konkurencją do stołka, bo
na moim stanowisku nie ma możliwości awansu. Poradźcie mi jak sobie poradzić
w takiej sytuacji. Nie chcę być persona non grata, gdyż między innymi od
opinii koleżanek z zespołu zależy moja przyszłość w tej firmie, z drugiej
strony nie mogę sobie dać wejść na głowę. Nie chcę uciekać z firmy, gdyż
charakter pracy i płaca są naprawdę dobre. Poradźcie mi tylko jak poradzić
sobie z jej jedynym mankamentem - z góry nastawionymi na NIE koleżankami.

[Gość: axen]

IMHO ignorować i nie starać się na siłę wkupić się w ich łaski, ale być miłą i
uprzejmą jednocześnie ( same po pewnym czasie przestaną być wrogo nastawione ).

[ania19610]

Ja też tak uważam, w końcu się do Ciebie przekonają, może polubią jak uznają Cię
za miłą, uprzejmą i szybko pojmującą nowe obowiązki.
Na razie to krąg zamknięty, który się musi otworzyć.
Pozdrawiam.

[koszalek_opalek1]

Po pierwsze - nigdy nie pchać się na stanowiska, na których nie ma możliwości
awansu :P

A tak poważnie, to dowiedz się dlaczego one tak robią - może na Twoim miejscu
pracowała ich ulubiona koleżanka i została brutalnie zwolniona albo coś? No i z
dnia na dzień staraj się zmienić ich opinie na Twój temat, a w wolnym czasie
rozglądaj się za innym zajęciem.

Może tak jak kiedyś u mnie? Wygrałem konkurs

[Gość: man]

w firmie na stanowisko zastępcy głównego księgowego. Przez cały tydzień siedząc
w jednym pokoju z pięcioma dużo starszymi ode mnie paniami, próbowałem choć
trochę wkraść się w ich łaski, zachowując oczywiście swoją godność. I nic.
Okazało się wówczas, że właściciel firmy jedną z tych pań "zdegradował" z tej
funkcji, ale pozostawił ją nawet przy tym samym biurku. Efekt był taki, że po
pół roku sam poprosiłem o zmianę nie tylko stanowiska, ale i działu. Może i
dobrze, bo te rachunki okropnie nudne... ;)

to są poprostu baby

[Gość: Zidane]

Tak to właśnie jest

Tak zachowywać mogą się tylko baby, głupie baby których niestety nie brakuje.
Pod tym względem jestem męskim szowinistą.
A najgorsza jest damska solidarność odporna i obojętna na wszystko.
Nie ma to jak praca w męskim gronie - jak coś to sobie 2 samce dadzą po razie a
póżniej będą najlepszymi frendami i tyle.
Kiedyś byłem jedynym samcem w grupie pracowników i najgorzej nie mogły one
znieść gdy ktoś nowy dołączał do naszej grupy bo od razu się z nim spoufalałem
i razem w wyrafinowany sposób nabijaliśmy się z ich krnabrnych humorów

życzę wytrwałości w znoszeniu ich humorów i zlewania doczepek

[Gość: greedowski]

"Tak to właśnie jest

Tak zachowywać mogą się tylko baby, głupie baby których niestety nie brakuje.
Pod tym względem jestem męskim szowinistą.
A najgorsza jest damska solidarność odporna i obojętna na wszystko.
Nie ma to jak praca w męskim gronie - jak coś to sobie 2 samce dadzą po razie a
póżniej będą najlepszymi frendami i tyle.
Kiedyś byłem jedynym samcem w grupie pracowników i najgorzej nie mogły one
znieść gdy ktoś nowy dołączał do naszej grupy bo od razu się z nim spoufalałem
i razem w wyrafinowany sposób nabijaliśmy się z ich krnabrnych humorów

życzę wytrwałości w znoszeniu ich humorów i zlewania doczepek"


PO PRZECZYTANIU TEGO KOMANTARZA WYDAJE MISIE ZE MOGLIŚMY JAKIŚ CZAS TEMU RAZEM
PRACOWAĆ :)

[lucusia3]

A wiecie panowie, najgorsza nie jest babska solidarność, ale męskie zarozumialstwo. W mojej firmie był dział, gdzie pracownicy po nastaniu nowego szefa (prawda, głównie baby) zmieniali sie co 2,3 miesiące. Kompletnie, praktycznie cały skład. Pan szef obrażał te baby, wyraźnie mówił, że nie spodziewa się żeby udało sie im cokolwiek inteligentnego zrobić itp. Mądry tam był tylko on. Dyrekcja lubiła nowego kierownika, więc wierzyła w głeboką głupotę pracownic. Aż przyszedł do tego działu- chłop,tez lubiany przez dyrekcję. Jeszcze bardziej wierzący we własną inteligencją. Szef próbował i na niego starych numerów, ale nie wyszło...
Chłop zaczą traktować szefa jak pomiotło, karcił go za każde chamskie stwierdzenie, groził (a miał argumenty proceduralne i prawne). I stał się cud. Szef nagle nauczył sie mówić "dzien dobry" ("przepraszam" jeszcze nie, ale to może kwestia czasu), chamstwo stało się stanowczo ograniczone.Pracownicy okazali sie mniej głupi i mniej niekompetetni.Skończyło się grzebanie pracownikom w rzeczach osobistych, w komputerach, wyrzucanie klientów, którzy dłużej siedzą.
Zastanawiam sie co by było, gdyby ten pogromca, był mniej pewny siebie?

[Gość: Nowa]

Gość portalu: man napisał(a):

> w firmie na stanowisko zastępcy głównego księgowego. Przez cały tydzień
siedząc
> w jednym pokoju z pięcioma dużo starszymi ode mnie paniami, próbowałem choć
> trochę wkraść się w ich łaski, zachowując oczywiście swoją godność.

Akurat moje koleżanki z pracy są ode mnie sporo młodsze. Jest między nami 5-8
lat różnicy.

[Gość: doradca]

olewaj je, rob swoje, badz w porzadku wobec wszystkich, ale nie walcz o
uznanie - tylko wowczas nabiora do Ciebie szacunku i z czasem bedziesz miala
mocna pozycje, a moze nawet i mocniejsza niz niektore z nich...

[krytykantka07]

No cóż chyba one uważają, że zostałaś im narzucona wbrew ich woli dlatego nie
chciały Cię szkolić. A może nie umiałaś odpowiednio prosić o pomoc? Każdy lubi
czuć się mądry i potrzebny, tylko ważny jest sposób na niego :))). A takie
sposoby musisz odkryć, obserwujac je i wyciągając wnioski. Jednocześnie prosząc
o pomoc i pokazując prawdziwy ( a nie udawany ) zachwyt jak im to łatwo
przychodzi, a Tobie z takim trudem... ;).
Pozdrawiam. Basia :)
PS. Na początku udawaj całkiem niekumatą i nierozgarnietą, a jednocześnie
pobitą ich mądrością i dobrocią, że zechciały Ci coś pokazać. Na każdym kroku
potwierdzaj, jak to jest dla Ciebie ważne :))). Umiejętne pochlebstwo czyni
cuda ;). Pamietaj, że wszyscy ludzie uśmiechają się w tym samym jezyku. Postaw
im też kawę i ciasto w nagrodę za ich pomoc :))).

[80c51]

Wybacz, ale... Głupia ta rada. Niby dlaczego autorka wątku miałaby się
płaszczyć? Żeby kilka biurw poczuło się dowartościowanych? Niech sobie znajdą
lepszego faceta, pójdą na zakupy czy co tam jeszcze, a nie swoje frustracje
odreagowują na innych. Zresztą- w pracy z taką- trującą- atmosferą szkoda
pracować. Życie jest za krótkie.

[kaaarolinkaa]

Abolutnie nie stosuj umiejetnego pochlebstwa. To tylko wzbudzi w nich pogarde
do Ciebie i potem bedzie Ci trudno byc odpowiednio traktowana. Widocznie to
takie niezyczliwe krowy. Albo im to minie albo nie-widzialam oba przypadki. Nie
podlizujac im sie (odpowiednio czy nieodpowiednio) zachowasz przynajmniej
szacunek do siebie.

[krytykantka07]

Obawiam się, że się mylisz. To nie są nieżyczliwe krowy, tylko wygodni ludzie,
którym nie chce się robić niczego ponad to co do tej pory :))). Dlaczego mają
kogoś przyuczać jak w tym czasie poudają sobie pracę, bo powiedzą szefowi, że
nie mają czasu i on ich nie zmusi. One już pogardzają koleżanką, a szef nawet
nie potrafi stworzyć odpowiedniej atmosfery. Tak więc to do nowej należy ruch i
to ona musi to przerwać. A nie uda się jej inaczej, tylko manipulowaniem
ludźmi. O tym mówiłam. Wykorzystując inteligencję emocjonalną możesz wiele
osiągnąć. Bo same kwalifikacje to za mało. Nie wiesz co to polityka w miejscu
pracy? Musisz przyjąć jakąś strategię, która pomoże Ci osiągnąć cele. Na razie
koleżance się to nie udało. A jakie ma cele to chyba przeczytałaś.
Pozdrawiam. Basia :)
PS. Pokora to nie to samo co uniżoność :))). W pierwszym przypadku zachowasz
godność i szacunek do siebie.

[Gość: k]

przerost formy nad trescia droga Basiu

[farelkaa]

Miałam dokładnie taką samą sytuację. Byłam ostentacyjnie ignorowana i traktowana
jak piąte koło u wozu, i generalnie krytykowana za wszystko. Po jakichś 4
miesiącach wszystko się poprawiło, teraz przed pójściem do pracy już nie mam
odruchu wymiotnego. Ja mam ten komfort, ze w każdej chwili mogę zrezygnować bo
właściwie i pieniądze kiepskie i nudy straszne ;)

[Gość: Ania]

Lpeiej , że od początku Ci okazują, że Cię nie lubią, jakby na początku miały
udawać, że jest OK, a potem bys sie prawdy dowiedziła.między sobą sie tez nie
lubia.Przyjaźni nie szukaj.Jak ma przyjść - sama przyjdzie. Ucz sie sama,
powoli, te głąby same się nadal ucza, a tylko udają, że cos potrafią.Usmiechaj
sie do szefa:-) Powoli a do celu!Powodzenia życze!A one, cóz zawiśc je skręci
za jakieś pół roku!

[Gość: joasia]

Skąd przekonanie, ze one Cię nie lubią? I ze są wrogo nastawione?

Oj dziecko... Ja tez kiedys zaczynałam pracę i też małam pstro w głowie -
WSZYSCY, którzy byli obok wydawali mi się potworami bez serca lub tez
zarozumiałymi krowami. Z perspektywy czasu widzę, że oni po prostu pracowali i
nie mieli czasu na duperele. I nie mowie to o szkoleniu, tylko o wnikaniu w
twoj nastroj i czynniki, które go wywołały. A tego nikt nie zmieni, oprócz
samej Ciebie.

Teraz ja jestem takim "głąbem, który sam nadal sie uczy" (jak to miło ktoś tu
napisał) i jak widzę przerażenie na twarzy takiego nowo zatrudnionego
dziewczątka to żal mi wprawdzie, ale w końcu nie położę jej / czy jego na
kozetce i nie będę codziennie robić mu seansów psychologicznych "tak tak nie
jestes już u mamusi, to nie potwory, tylko zabiegani ludzie, wszystko bedzie
DOBRZE".

Na razie przeczekaj - to nie wielki bal, na ktorym kazdy każdemu ma robić
dobrze, tylko praca - zbiór przypadkowych ludzi, którzy niestety muszą
wytrzymywac ze sobą więcej niż z własną rodziną. I nie słuchaj tych kretynskich
teorii o zawiści, bo za moment okaze sie, ze ludzie są jak najbardziej ok,
tylko Ty wszedzie bedziesz weszyc podstep "bo takie jest życie".

[absolwencina]

"lepiej , że od początku Ci okazują, że Cię nie lubią, jakby na początku miały
udawać, że jest OK, a potem bys sie prawdy dowiedziła"

dokładnie, zgadzam się z przedmówczynią, wiesz na czym stoisz, wiesz jaką masz
sytuację, nie każdy musi nas lubić, takie jest życie, beczki soli z koleżankami
nie zjesz, dostosuj się, po prostu pracuj, wykonuj swoje obowiązki, postaraj
sobie poradzić bez pomocy koleżanek, bądź miła i uprzejma, ale bliższych
relacji staraj się nie nawiązywać;

wyobraź sobie, że nowe współpracownice zachowują się, jakby były twoimi
najlepszymi przyjaciółkami - codzienne pogaduchy przy kawie, śmiechy, chichy,
ploteczki, a za twoimi plecami nadają na ciebie kierownictwu;

ja już wolę ludzi, którzy wprost okazują mi, że mnie nie lubią;

JA TEZ!

[Gość: mobbingowana]

Mnie tez kiedys mobbingowaly takie dwie pz...y, dopoki nie wybuchnelam i nie
poskarzylam sie szefowi. Od tamtej pory OK, ale i tak odeszlam, bo praca
ch...owa, pensja niska itp.
teraz pracuje w lepszej firmie i zawsze zyczliwie witam nowych pracownikow :)

[soffia75]

A orientujesz się, w jakiej sytuacji zostałaś przyjęta na to stanowisko? Może
poprzednia osoba, z którą były zżyte, została zwolniona w nieprzyjemnych
okolicznościach i koleżanki "mają Ci za złe", że teraz pracujesz tu Ty, a nie
ona? Może się boją, że jesteś np. "wtyką" albo protegowaną szefostwa?
Półtora tygodnia to, moim zdaniem, dość krótko w nowej pracy. Rób swoje
najlepiej jak umiesz, dla koleżanek bądź miła, ale nie wkupuj się w ich łaski,
bo wejdą Ci na głowę - i poczekaj, jak się sprawa rozwinie. One też długo tak
nie wytrzymają, napięta atmosfera jest uciążliwa dla obu stron.

[Gość: tak to ja]

tak jak już ktoś wczesniej powiedział olej ich wszystkich.tak jak ja to
robie.mam ich wszystkich gdzieś.ludzie z pracy są fałszywi-przekonałam sie o
tym. mam znajomych poza pracą sa cudowni

[beti3000]

Praca generalnie to nie miejsce spotkań towarzyskich. Fajnie jest
się czasami pośmiać i mieć świadomość, że można na kimś polegać, ale
ja jednak proponuje dużo dystansu i skupienia na robocie. Resztę
olać i zająć się swoimi obowiązkami wtedy czas szybko leci. A
prawdziwych przyjaciół i znajomych szuka się raczej poza pracą......
Powodzenia

[Gość: ja]

ja bym robiła swoje i nie przejmowała się nimi. w końcu będą musiały znormalnieć;)

[Gość: odludek]

Ja miałam taką samą sytuację. Dziewczyny kompletnie mnie ignorowały, byłam wtedy
młodsza, przerażona, zależało mi na tym by być lubianą, starałam się, ale jak to
i tak nie porawiło atmosfery, odpuściłam sobie. Olałam tą pracę. Dowiedziałam
się poźniej, że kierownik szukał nowej dziewczyny bo chciał jedną z nich
zwolnić. A ja uważałam, że coś ze mna jest nie tak. Dlatego sądzę, że nie
powinnaś się przejmować nimi, badź miła, uśmiechnięta i wykonuj swoje obowiązki
najlepiej jak potrafisz. Nie poddawaj się, jeśli lubisz tą pracę, bo poźniej
będziesz żałować tak jak ja żałowałam.

[Gość: uuu]

jesli sytuacja bedzie tak wygladala za pol roku, zacznij sie martwic. teraz
jeszcze nie:) nie wiesz jeszcze dlaczego taka jest postawa kolezanek. mozliwe, ze
dostalas identyczne jak one wynagrodzenie, lub wyzsze. moze szefowi zalezy na
zlej atmosferze w zesole, bo takim latwiej jest rzadzic. a dlaczego sam nie
wprowadzi Cie w obowiazki? tylko szuka darmowego szkoleniowca?

minął miesiąc...

[Gość: Nowa]

Minął miesiąc, a nawet półtora a sytuacja się nie zmienia. Koleżanki nadal na
mnie warczą...
Zaobserwowałam sytuację wygląda to tak- jest nas 10. 6 dziewczyn to te własnie
nieprzyjemne koleżanki. Dojeżdżają z tej samej miejscowości, razem studiują
(są w przedziale wiekowym 23-26 lat), co niektóre są ze sobą spokrewnione Są
bardzo żżyte i stanowią hermetycznie zamknięty krąg. Pozostałe pracuja krócej
niż pół roku (zostały dokoptowane do zespołu później), tez są odrzucone (mało
tego nie odzywają się też między sobą), ale do nich dziewczyny odnoszą się
jakby grzeczniej, a ja przyszłam tu ostatnia...
Wiem , że ciepłych stosunków raczej tu nie będzie, tak jak w poprzednich
miejscach zatrudnienia. Zastanawiam się tylko nad jednym - od ich opinii zależy
tu między innymi moja pryszłość. One o tym wiedzą i mam wrażenie, że to
wykorzystują. Jak tu nie dać sobie wejść na głowę tak aby zostać w pracy?

[krytykantka07]

Może spróbuj zastosować to co radziłam. Musisz z nimi jednak porozmawiać, bo
zmarnowałaś już dość czasu. Chcesz zostać w tej pracy, więc nie licz na to, że
sytuacja sama się rozwiąże. Wzięłas je na przeczekanie i jak sama widzisz
jesteś w punkcie wyjścia. Więc czas zacząć działać inteligentnie acz
asertywnie ;))). Wtedy nawet hermetycznie zamknięty krąg się otworzy ;)))
Pozdrawiam. Basia :)
PS. Widzę, że dla Ciebie jest ważna akceptacja przez koleżanki, więc sama
musisz im to wyjaśnić, bo im jest to niepotrzebne. Ty chcesz się w pracy czuć
jak w rodzinie, ale one jak sama piszesz rodziny już mają.

[waldemarka]

Moim zdaniem nie powinna się narzucać. Sytuacja się nie zmieni, dziewczyny są
ze soba od dawna zżyte, natomiast te nowe co doszły - jak pisze Nowa zostały
również odrzucone. Jeżeli Nowa nadal będzie próbowac się ,,wkręcić" w ten krąg
spotka się tylko z większą pogardą, bo ludzie wyczuwają jeśli komuś na nich
zależy i wykorzystują to. Ja na jej miejscu przychodziłabym do pracy, robiła
swoje i wychodziła. jak zobaczą, że nie zabiga o ich przyjaźń wtedy może to one
się zainteresują. Z tego co czytałam we wcześniejszej wypowiedzi wydaje mi się,
że Nowa wykonała już pierwsze kroki. Wykonywanie następnych to będzie już
narzucanie się.

[krytykantka07]

Obawiam się, że się mylisz. Właśnie tak jak piszesz robiła do tej pory. Efektów
nie ma. Sama powiedz na co ma czekać. Sama musi wyjść z inicjatywą, jeśli chce
wkręcić się do rodziny. Bo to nie jest łatwe. Ja mówiłam o inteligencji
emocjonalnej, a wykorzystanie jej to nie jest narzucanie się. Koleżanki jej nie
potrzebują, tylko ona potrzebuje ich. Jeśli potrafi sobie wytłumaczyć, że ich
nie potrzebuje to niech nic nie robi. Tak jak do tej pory. Ja uważam, że
miesiąc zmarnowała na czekanie na coś co nigdy może nie nadejść.
Pozdrawiam. Basia :)

[Gość: Nowa]

Droga Krytykantko. Akurat nie tyle potrzebuję koleżanek w pracy (chociaż miło
pracować w dobrej atmosferze) bo przyjaciół mam. Ja chciałabym tylko pracować w
normalnych warunkach a nie być niewiadomo czemu trendowatym wrogiem. Próbowałam
stosować się do twoich rad, wyszło tylko, że się narzucam. Trudno jest na siłę
przekonywać kogoś do mojej osoby, gdy ktoś po raz kolejny z rzędu daje mi do
zrozumienia żebym spadała. Mylisz się, tu nie chodzi o to aby wszyscy mnie
lubili. Pisałam wyraźnie - od opinii tych dziewczyn zalezy moja przyszłość w
pracy- chodzi o to by nie dać sobie wejść na głowę i nie pogorszyć swojej
sytuacji jednocześnie.

[krytykantka07]

No i powiedz moja droga jak mam Ci to wytłumaczyć ? ;))). Któryś raz z kolei
piszę Ci, że jeśli odpowiednio to rozegrasz, to nie będziesz się narzucać. I w
ten sposób nie zostanie to odebrane. Zastanów się co wiesz do tej pory o
koleżankach. I w jaki sposób używając inteligencji emocjonalnej możesz tą
wiedzę wykorzystać. Ty widzisz tylko dwa rozwiązania: albo się narzucać, albo
dostosować do sytuacji. Nie polecam żadnego z nich. Masz siebie zaprezentować
jako kogoś wartego uwagi, a przy tym posiadającego umiejętności interpersonalne.
Zastałaś na wstępie odebrana jako wróg i dostosowałaś się do tej roli. Więc
możesz spróbować sama porozumieć się z koleżankami albo pójść do przełożonego i
odwołać się do wartości, które on reprezentuje. Ale to trudniejsze wyjście, bo
dopiero wtedy musisz opracować strategię. Więc jeszcze raz powtarzam: zastanów
się, co chcesz osiągnąć i pomyśl zanim zdecydujesz się na przerwanie tej
patowej sytuacji. Ja dobrze wiem, że nie chodzi Ci o to, żeby wszyscy Cię
lubili, ale może najpierw Ty powinnaś polubić siebie. Bo póki co tylko sobie
robisz na złość ;))). Jeśli uznasz, że zasługujesz na przyjazń to i innych
przekonasz.
Pozdrawiam. Basia :)
PS. Nie wiesz co to polityka w miejscu pracy? ;))). Od Ciebie zależy czy
będziesz zadowolona z pracy czy nie. Dlaczego odbierasz w ten sposób zachowanie
koleżanek? Masz niskie poczucie własnej wartości?

[Gość: Edyta]

po prostu zacznij je olewac kolezanko; zampietaj sobie: w pracy nie ma
przyjaciol, a ci ktorzy udaja, ze sa, sa falszywi; troche juz zyje na tym
swiecie; nie proboj im wchodzic w d.... tak bedzie jeszcze gorzej; ignoruj je
po prostu

[Gość: kierownik]

Jestem szefem podobnego zespołu.
Dużo, bardzo dużo zależy od postawy kierownika.

A jeżeli chodzi o akceptację.

Przecież napisałaś ze są 4 krótko pracujące osoby.
Spróbujcie stworzyć grupę.

[Gość: hmm]

mój szef za to marzy o takim zespole. Nowa osoba na dzien dobry w nowej pracy
słyszy: tu jest klika, oni pracuja po kilka lat, niech pani na nich uwaza... jak
ktos nie bedzie pani chcial w czyms pomoc to prosze przyjsc z tym do mnie. a
moim zdaniem to powinna sie pani trzymac z pania Hania bo pracuje u nas od
miesiaca. natomiast pani Mela pracuje juz 3 mce i sie do nich wkrecila - to taka
jego POLITYKA W MIEJSCU PRACY:)

Ma tez inne sposoby na wzajemne skłocenie ludzi, ale nie chce zasmiecac twojego
watku.

[aldente]

Zgadzam sie, nie ma co wazelinowac i zabiegac o akceptacje, bo to daje odwrotny
skutek. Ja czesto zmieniam miejsce pracy , z roznymi ludzmi juz sie spotkalam i
zauwazylam prosta regule, im bardziej staram sie byc mila , sympatyczna i
uczynna na poczatku , tym bardziej inni to wykorzystuja. Jestem wiec soba, nie
owijam w bawelne i jesli jest cos , co mnie deprymuje, mowie o tym, nie
obrazajac nikogo, spokojnie i na osobnosci. Albo ktos wyslucha i zrozumie albo
nie. Najczesciej wiekszosc kolegow docenia szczerosc i ma potem wiecej szacunku
dla mojej pracy i osoby, z wzajemnoscia zreszta.

[Gość: ppp]

to normalne u kobiet...

do Krytykantki

[Gość: Jolana]

Krytykantko, piszesz, że Nowa ma niskie poczucie własnej wartości. Moim zdaniem
ma na tyle wysokie i na tyle duzy szacunek do siebie aby sie nie narzucać.
Uważam, że zadne próby pozyskania sympatii kolezanek nie maja tu sensu. To
pogorszy sytuację. Gdy człowiek sam sie nie szanuje nie będa szanować go inni.
Ja miałam identyczna sytuacje jak nowa. Olalam sobie towarzystwo, wbrew
wszystkim z usmiechem na twarzy robilam swoje, nie pokazywałam, że mnie boli i
że zalezy mi na akceptacji grupy. I jaki był efekt? Same do mnie przyszły. tak
więc nic na siłę!

[Gość: wk]

no myślałam, że w kręgu młodym nie ma cos takiego, ja pracowałam w dziale gdzie
cztery osoby to było rodzeństwo i na dokładkę szefowa jedna z nich a ja
zastępczynią, to był koszmar, na szczęscie doczekałam emerytury.

[Gość: manager]

To co napisalas o swoim kierowniku nie najlepiej o nim swiadczy. Przelozony nie moze sobie na cos takiego pozwolic.

[Gość: m]

1. krytykantka - troche nadinterpretujesz pewne kwestie cos mi sie zdaje (albo
raczej niepotrzebnie i niepoprawnie interpretujesz..)
2. Nowa - tak bardzo podkreslasz, ze od opinii 'kolezanek' zalezy Twoj los.
Tak, pewnie w jakiejs czesci tak. Ale to chyba szef podejmuje ostateczna
decyzje? I chyba on widzi jakies efekty Twojej pracy, rozmawia z Toba, ocenia
Cie jakos? Czy nie?
Ktos juz tu wspominal, ze powinnas lepiej poznac te 'nowsze' dziewczyny i
stworzyc jakas grupe - nie po to, zeby walczyc, rywalizowac, plotkowac, czy cos
takiego..po prostu bedzie razniej.
Niewiele wiemy o tych dziewczynach z zamknietej grupy: nie wiemy, kto byl
wczesniej i dlaczego zostal zwolniony (swoja droga, moglabys zrobic jakis mini-
wywiad i dowiedziec sie tego - moze latwiej byloby zrozumiec problem), nie
wiemy, jakie sa te dziewczyny (poza tym, ze dosc mlode, wiec moze nie grzesza
jeszcze 'zyciowa madroscia'), z jednej miejscowosci (wiec stanowia zwarta grupe
i sa solidarne ze soba - wystarczy, ze jednej sie nie spodobasz, reszta tez Cie
nie bedzie lubila dla zasady))- gdybym wiedziala wiecej i gdybym miala
przekonanie, ze sa w miare madre, rozsadne itp i ze da sie z nimi normalnie
pogadac, a nie zaczna wrzeszczec i histeryzowac ;), to chyba wprost bym
nazwala, to jak odbieram sytuacje i jak sie w zwiazku z takim ich zachowaniem
czuje. A pozniej poczekalabym na informacje zwrotna.
Jest tez pewnie kwestia dodatkowych 'obowiazkow', ktore przeszkadzaja w piciu
kawy w pracy, siedzeniu w necie, plotkowaniu z kolezankami i innych Waznych
Zajeciach.. one łaski nie robia, ze Cie szkola, jest to wpisane w obowiazek
kazdego, kto dluzej pracuje (gdziekolwiek): musi pokazac 'nowemu' co i jak sie
robi i wyjasnic zasady. To jest akurat rola szefa - on powinien jasno postawic
sprawe i wytlumaczyc paniom, co powinny robic i jak. Ale nie wiem, jaki jest
Twoj szef, czy da sie z nim pogadac, czy nie.
I jeszcze jedna rzecz mi przychodzi do glowy..Ja sama szkole nowych pracownikow
i czasami zdarzaja mi sie osoby, ktorych pomimo wszelkich staran nie moge w 100%
polubic. Jest w nich cos, co sprawia, ze ciezko z nimi pracowac, choc na
zewnatrz sa mili, grzeczni, dokladni itp. Kazdy kij ma dwa konce. Konflikt ma
zawsze jakis powod. Moze cos im w Tobie nie pasuje? Moze masz jakas maniere,
ktora denerwuje? Moze musi minac troche czasu, musicie sie 'dotrzeć', zeby bylo
OK? (Bo jesli bylabys taka fajna, mila, otwarta, itp. to moim zdaniem
te 'nowsze' dziewczyny nie bedace w Grupie nawiazalyby z Toba jakis kontakt i
staralyby sie towarzyszyc Ci w pracy. A tak nie jest. Ciekawi mnie dlaczego.
(ale nie obrazaj sie, to tylko jedna z moich mysli, prowokujaca, a nie
obrazliwa)
uff..

[krytykantka07]

No tak, to ja nadinterpetuję pewne kwestie? Napisałaś to samo co ja, a przy tym
ja dawałam rady w oparciu o sposób myślenia koleżanek ;))). Ty ograniczyłaś sie
tylko do tłumaczenia zachowania koleżanek. To ja zrobiłam w myślach ;))).
Wnioski mamy takie same ;))).
Pozdrawiam. Basia :)

[Gość: m]

akurat nie to mam na mysli. chodzi mi o teksty o poczuciu wartosci itp. co
innego mowic 'ja na twoim miejsciu zrobilabym..', 'moze sprobuj to lub
tamto', 'a moze stalo sie cos, ze sie tak dzieje, jak sie dzieje' itp - to sa
domysly, rady, gdybanie. ja czepiam sie interpretacji (nadinterpretacji),czyli
wyjasniania czegos wg swojego widzimisie, np: "dla Ciebie jest ważna akceptacja
przez koleżanki(...)Ty chcesz się w pracy czuć jak w rodzinie","może najpierw
Ty powinnaś polubić siebie","Jeśli uznasz, że zasługujesz na przyjazń to i
innych przekonasz"," Masz niskie poczucie własnej wartości?" - to kilka
przykladow, nie chce mi sie wiecej kopiowac i wklejac :P
ale to nie temat tego watku, wiec nic wiecej nie mam do dodania.jak chcesz ze
mna dyskutowac, moge podac Ci @

[krytykantka07]

Wiesz moja droga, zanim ja zdążyłam odpisać odpowiedział/a gro. Dokładnie tak
jest i to cały czas mówiłam. Nowa nie może sie pogodzić z sytuacją, ale
akceptuje ją. Mówi , że koleżanki tworzą magiczną szklaną ścianę, która dzieli
je od niej a ona o tę ścianę sie obija ;))). Ale dlaczego? Niech sobie zrobi
analizę SWOT ( swoich mocnych i słabych stron ) i zastanowi sie dlaczego
koleżanki mają ją zaakceptować a dlaczego nie. Ludzie mają różne obiekcje, ale
wystarczy sprowokować rozmowę i wtedy dowie sie wszystkiego. Ja nie udzielam
rad, co bym zrobiła będąc na jej miejscu, bo na jej miejscu nie jestem i nie
będę ;))). To ona ma obserwować sytuację i dopasować do niej strategię
przekonywania do swojej osoby. Czasami umiejętne poproszenie o pomoc i
pochlebstwo sprawia cuda. Ale ja nie mówię o wazeliniarstwie, bo takiej osoby
nikt nie szanuje. Nie mówie też o udawaniu, tylko o walczeniu z czyimiś
przekonaniami jego własnymi agrumentami. Mówię o prawdziwej szczerej rozmowie.
A następnie do improwizowania na tej rozmowie, po usłyszeniu argumentów drugiej
strony ;))). Nawet do poszukiwania krytyki ;)))
Pozdrawiam. Basia :)
PS. Moja droga to co ja piszę mieści sie nie tylko w tym watku. Bo traktuje
o "polityce w miejscu pracy". Same kwalifikacje nie wystarczą, a liczy sie
inteligencja emocjonalna i Nowa musi ją wykazać ;)))

[Gość: beti23]

Krytykantko mam wrażenie, że z pasją studiujesz psychologię podobnie jak ja.
Moim zdaniem jednak taka "typowa dla psychologa" gadka nie jest potrzebna. Moim
zdaniem w takiej sytuacji trzeba okazywać, że jest się zadowolonym z pracy,
pokazać koleżankom, że ma się je gdzieś. Nie podchodzić, o nic nie prosić, nie
pokazywać że jest nam przykro, zwyczajnie się zachowywać, nie dać im
satysfakcji, że doprowadzają nas do różnych mało przyjemnych stanów
emocjonalnych. Forma autoprezentacji jaką proponujesz w tej sytuacji nie jest
dobra. Myślę raczej o autopromocji, zachowywaniu się tak aby wszyscy widzieli i
wiedzieli jak bardzo jesteśmy kompetentni i niezależni. Myślę, że jak koleżanki
zobaczą, że Nowa ma je gdzieś to się od niej przynajmniej odczepią. Pozdrawiam.

[krytykantka07]

Hmmmmmmmmmm powiem tak: ostatnio ( a może zawsze ) triumfy święci
myślenie strategiczne, a najlepsza jest strategia bezradności.
Ludzie lubią czuć się potrzebni i lubią pomagać, żeby się
podbudować ;). I wcale nie chodzi o pokazanie, że jesteś kompetentna
i niezależna, bo wtedy zyskujesz wrogów. Raczej należy skorzystać z
przykazań szczęśliwego człowieka ;). Oto najważniejsze: " jeśli
jakaś praca sprawia ci trudność pozwól zrobić to innym".
Pozdrawiam. Basia
PS. Chyba nie chodzi o to, żeby koleżanki się odczepiły, a raczej
chodzi o to, żeby się przyczepiły ;)

[Gość: Nowa]

Gość portalu: m napisał(a):

>. To jest akurat rola szefa - on powinien jasno postawic
> sprawe i wytlumaczyc paniom, co powinny robic i jak. Ale nie wiem, jaki jest
> Twoj szef, czy da sie z nim pogadac, czy nie.
>
Moja szefowa ma na głowie jeszcze 2 działy i prawie w ogóle do nas nie
zagląda. Interesuje ją efekt.
>
Moze cos im w Tobie nie pasuje? Moze masz jakas maniere,
> ktora denerwuje?

>Cóż, chyba sam ich widok musiał mnie zdenerować, bo kiedy tylko szefowa
wprowadziła mnie do biura, jeszcze nie zdążyła mnie przedstawić a już zrobiły
histerie, że nie będą mnie szkolić.
>
OK? (Bo jesli bylabys taka fajna, mila, otwarta, itp. to moim zdaniem
> te 'nowsze' dziewczyny nie bedace w Grupie nawiazalyby z Toba jakis kontakt i
> staralyby sie towarzyszyc Ci w pracy. A tak nie jest. Ciekawi mnie dlaczego.

One nie odzywają się nawet między sobą, więc tu nie jestem wyjątkiem.
Nawiązałam kontakt z jedną z koleżanek, która wraca do domu w moją stronę,
mówiła mi, że nie ja pierwsza, że atmosfera jest paskudna i że to się nie
zmieni, że zawsze będziemy we cztery na boku. Że najlepiej siedzieć cicho i byc
na dystans jesli mam się tu utrzymać, robic swoje i nie odzywać się. Że ona ta
metodę stosuje i ma spokój. Co do mojej ,,fajności" w ciągu 10 lat pracowałam w
wielu miejscach, gdzie pracowałam z ludźmi i nigdy ale to przenigdy nie by łam
w takiej sytuacji. Poznałam wielu wspaniałych przyjaciół i nie mam problemów z
nawiązywaniem kontaktu, toteż nie wiem w czym tutaj tkwi problem.

[waldemarka]

Gość portalu: m napisał(a):

>. Moze cos im w Tobie nie pasuje? Moze masz jakas maniere,
> ktora denerwuje? Moze musi minac troche czasu, musicie sie 'dotrzeć', zeby
bylo OK? (Bo jesli bylabys taka fajna, mila, otwarta, itp. to moim zdaniem
> te 'nowsze' dziewczyny nie bedace w Grupie nawiazalyby z Toba jakis kontakt i
> staralyby sie towarzyszyc Ci w pracy. A tak nie jest. Ciekawi mnie dlaczego.
> (ale nie obrazaj sie, to tylko jedna z moich mysli, prowokujaca, a nie
> obrazliwa)

Nie sądzę aby tak było, zwłaszcza, że Nowa pisze, że coś takiego jest pierwszy
raz i nigdy nie miała tego problemu. Ja myślę, że poprostu dziewczyny z pracy z
góry były juz nastawione na ,,nie" wobec nowej pracownicy, która ma przyjść.
Nie wiadomo tylko czym jest to spowodowane. A nowe dziewczyny nie trzymają, bo
wiadomo, że same wolą trzymać z silniejszym, ewentualnie są tak zniechęcone
atmosferką, że poprostu nie mają ochoty trzymać z kimkolwiek. Nowa pisała
przecież, że one nawet nie gadają same ze sobą.

[Gość: gro]

to ja może z troske innej półki, ale w sumie sytuacja w jakis sposób podobna.

Praca ogólnie fizyczna, wyspy brytyjskie, pracuja w wiekszości brytole (z ich
"rejonzacją" typu ja ze sląska a ty z warszawy) w sumie trudno cokolwiek
powiedziec. pracuje tez spora grupa polaków, około 20 osób. Generalnie sytuacja
taka, że generalnie udaje sie dogadywać (emocjonalnie, nie tylko chodzi o
słownik) ale na przykład przerwy, wspólna praca itp to raczej obce swiaty.
Po kilku miesiącach na przykład na przerwie siedzenie razem przy stole i
plotkowanie na temat szefostwa, normane relacje itp.

Co pomogło? Gadanie ze sobą. Prośba o pomoc w róznych momentach, oczywiscie w
obie strony (I need your hand - niby banalne zdanie...) Na poczatku oczywiscie
było trudno, zwłaszcza jak Polak przyjeżdza na wyspy to wydaje sie że będzie
mógł sie dogadac "spokojnie, bo w kraju sie dogadywałem". A tu mały "ups", kto
był to wie.
W każdym bądź razie udało się doprowadzic stopniowo do tego, że nie ma tak
namacalnego wyobcowania, współpracuje sie całkiem ok, ocywiście są osoby
tworzace "swoje małe getta" (zarowno po jednej jak i drugiej stronie),ale
własnie "praca u podstaw" dała najlepsze efekty. Robic swoje i w niektórych
momentach dopytać sie o szczegóły. I nie bac się itp, po prostu być sobą.
Fałszywa gre kazdy wyczuje

[Gość: bazyl33]

Pro, " I need your hand", wcale nie znaczy to co myslisz, a znaczy to
potrzebuje twoja dlon... Prawdopodobnie chodzi Ci o " Could you give me a
hand", co znaczy czy moglabys mi pomoc, albo "I need A Hand", potrzebuje pomocy

[Gość: Piotr]

Jedyna metoda, zacisnąć zęby. Koncentruj się na swoich zadaniach, bądź miła,
choćby nie wiadomo co, cały czas proszę, dziękuję itd., Minie miesiąc, potem
drugi, a ty nadal będziesz mieć dobrą pracę. Niestety tak czasem bywa. Może to
nie będzie oryginalne, ale musisz być TWARDA, a wszelkie problemy Ci stwarzane
muszą spływać po Tobie jak po kaczce.

[daffiduck]

Nowa, nie powiem nic oryginalnego. Olej towarzycho, absolutnie nie staraj się
wkupić w łaskę zamkniętego kręgu, bo to nic nie da. Miesiąc czy dwa to ciągle
krótko. Ja jestem w swojej firmie trzy miesiące i dopiero teraz zaczynam sie
tutaj czuć w miarę normalnie.
Ja jestem sobą. Witam się rano, uśmiecham się gdy mam na to ochotę i podejmuję
rozmowę gdy czuję taką potrzebę.
Bądz sobą - zobaczysz wszystko sie z czasem wyklaruje. Myślę sobie że to dobrze
że oprócz tego zamkniętego kręgu jest jeszcze kilka innych osób w Twoim zespole
z którymi możesz normalnie pogadać.
Będzie dobrze... zobaczysz.

[Gość: pracoownik]

tnij.org/gimg
i wszystko jasne... :) zarabiaj robiac niewiele

[Gość: mua]

jeszcze studiuje ale pracowalam juz w paru miejscach i raz zdarzylo mi sie, ze
w nowym miejscu pracy czesc osob okazywala mi niechec i dystans, i to nie przez
pare dni tylko pare pierwszych tygodni. otoz okazalo sie ze na moim stanowisku
byla wczesniej podobno bardzo lubiana osoba. a wiadomo, ze na poczatku
czlowiekowi trudno sie przelamac w nowej pracy i nie od razu jest w stanei
pokazac wszystkei swoje najlepsze cechy. czlowiek podlega ocenie i co gorsze,
na zasadzie porownania z poprzednikiem.
jedynym wyjsciem jest cierpliwosc, nie wchodzenie w konlikty, probowanie
kontaktu, ale w zadnym razie nie nachalne, na sile, tylko jakby od niechcenia.
po jakims czasie zyskalam ich ogromna sympatie, milo bylo obserwowac jak
najbardziej wrogo nastawiona osoba pewnego pieknego dnia pyta sie, czy zrobic
ci kawy. gdy stamtad odchodzilam bylismy jak rodzina, lzy w oczach itp :)

gdy na moje miejsce przyszla nowa osoba, widac bylo, ze reszta traktowala ja
tak samo zle jak niegdys mnie na poczatku.

[Gość: kobra]

Nowa! Jesteś po prostu ofiarą mobbingu. Nie Ty pierwsza i nie ostatnia. Opowiem
Ci trochę o tym, bo jestem z wykształcenia kadrowcem, a poza tym doświadczylam
tego na własnej skórze. Gdy przyszłam do pracy miałam identyczną sytuację, jak
Ty. Koleżanki i koledzy z działu oraz z działu zaprzyjaźninego napadli na mnie
bardzo brutalnie. Było dogadywanie,np. :"Jak jesteś taka głupia i nie
pamiętasz, to sobie zapisz", "nie masz logicznego myślenia", itd. Były śmichy-
chichy, jak wchodziłam do pokoju, itd. Na początku byłam miła i ignorowałam
zaczepki. Po pewnym czasie coś we mnie pękło. Przestałam się odzywać. W ogóle.
Koleżanki z działu mają pokój na piętrze, więc tam zaglądałam tylko wtedy, gdy
musiałam. Byłam miła w takim zakresie: "Kasiu, bardzo proszę, tu są dokumenty".
I wychodziłam. Mijały miesiące a było coraz gorzej. Zrobili ze mnie kozła
ofiarnego. Doszło do tego, że jedna z koleżanek urządziła imieniny i mnie nie
zaprosiła. Nie mam sobie nic do zarzucenia:
1. Nie podlizuję się nikomu, nie latam do szefowej.
2. Nie donoszę.
3. Nie plotkuję, nie interesuję się cudzymi sprawami.
4. Nie chodzę po pokojach w poszukiwaniu "przyjaźni" w pracy (charakter
stanowiska wymagał zresztą, aby siedzieć na miejscu)
5. Używam strategii "przychodzę, robię swoje i wychodzę".
Efekty: Jestem wyobcowana. Poza tym siedzę wpokoju sama z mobberem. Ta starsza
pani słynie z tego, że najpierw "robiła opinię", oczywiście złą pani Jarce,
potem Kasi, a teraz mi. KAŻDA osoba, która siedzi z tą panią jest sukcesywnie
obgadywana po zakładzie i ma szarganą reputację. To jedno z praw mobbingu.
Jeśli ktoś jest mobbowany na danym stanowisku i odchodzi, to nastepna osoba na
tym samym miejscu też jest mobbowana. To ciągnie się za stanowiskiem. Donoszono
na mnie do szefowej, plotkowano o niestworzonych historiach (że mam ojca
alkoholika, że kupiłam dyplom, itd). Ta starsza pani, która stosowała ten
perfidny mobbing ma córkę, która jest drugim mobberem, tym, z innego pokoju.
No, cóż. Kiedy poszłam na zwolnienie to nie przedłużona mi umowy. Szefowa
wierzy im. Dowiedziałam się, że chełpiłam się swoim wykształceniem (?!). W jaki
sposób, skoro siedziałam w pokoju i z nikim nie gadałam? Teraz tam już nie
pracuję, przyszła nowa. Podejrzewam, ze spotka Ją ten sam los, prędzej czy
później. One inaczej nie potrafią funkcjonować, tylko niszczyć kogoś.
Niewiarygodne studium zawiści i perfidii. Czytałam posty tu zamieszczone, że
trzeba zacząć od siebie, że może ma się jakąś manierę, itd. Prawda jest taka,
jak wykazują badania, że każdy może zostać mobbowany, nie ma jakichś cech,
które do tego predystynują. W tym zakładzie na tym stanowisku zawsze osoba jest
mobbowana. Podobnie jest z Tobą. Pamiętaj, jeśli mobbuje Cię szef, można sobie
poradzić, jesli robią to współpracownicy, to trzeba spylać, nie zmieni się, nie
licz na to. Zmień pracę. Jednak wierzę, że prawda kiedyś wyjdzie na jaw i okaże
się, kto był ofiarą, a kto sprawcą. Na razie szefowa myśli, że to ja
zadzierałam nosa. No, cóż. Bóg jest sprawiedliwy i kiedyś wszystko wyjdzie na
jaw. Ile jeszcze ci mobberzy zniszczą dziewczyn na stanowisku likwidatura?
Mam taką satysfakcję, że szybko znajdę pracę, gdyż w przeciwieństwie do moich
prześladowców mam pełno dyplomów, kursów i certyfikatów. Powiem na koniec myśl
konfucjańską: "Szlachcic wymaga od siebie, a prostak od innych". Pozdrawiam,
nie szukaj winy w sobie i uciekaj stamtąd!

[Gość: monika]

niektorzy lecza jakies swoje kompleksy i dowartosciowuja sie ponizajac innych.
to swiadczy tylko i wylacznie o ich slabosci.
tu akurat jest grupa - nie dosc, ze slaba, to jeszcze glupia i niedojrzala.
nie przejmuj sie i rob swoje.
co nas nie zabije, to nas wzmocni.

[kiddo5]

Jakze ta sytuacja podobna do mojej. Swojego czasu zaczelam pracowac w malym
wydawnictwie. Jeszcze studiowalam i zajmowalam sie grafika. Prawie cala reszta
zespolu to byli agenci a raczej agentki reklamowe. nie wiedziec czemu
przyczepily sie do mnie. Donosily szefowi ze sie wywyzszam, chwale moimi
studiami (he he) i ogolnie jaka to swiatowa jestem i temu podobne brednie. Moj
szef uwazal ze to taka sobie babska zawisc i machnal na to reka, zwlaszcza ze
bylam dobrym pracownikiem. Po jakims czasie dowiedzielam sie ze "chodza sluchy
ze z nim sypiam", no bo przeciez musial byc jakis powod zeby zatrudnic studenke.
Postanowilam nie reagowac na zaczepki i generalnie olac to, choc do dzis zaluje,
bo czasem mi sie marzy ze nakladlam po mordzie jednej i drugiej. Teraz na
szczescie pracuje w UK i takie historie sa nie pomyslenia. atmosfera w pracy
zawsze ma wplyw na efektywnosc i ludzie sa bardzo uczuleni na mobbing i tzw.
pasywno-agresywne sytuacje.

[Gość: balbina]

napewno nie warto przedmować się takimi osobami, wychodzę z założenia że
kochają mnie w domu a w pracy pracuję pełną parą jak lokomotywa i nie oglądam
się na resztę, w trudnych chwilach powtarzam sobie "rób swoje".
jeśli jesteś kobietą która przyjeła wyzwanie : dom,rodzina,praca to jesteś
silna i kwestia czasu a przebrniesz przez wszystkie trudności.
moje lekarstwo na ciężką pracę: gotowe dania obiadowe najlepiej chłodnik
litewski, wanna z pianą plus muzyka i książka. postępuj jak faceci będzie ci
łatwiej, rozpieszcaj się po ciężkim dniu :)

.... w zasadzie to mam jedno pytanie...

[jasmina_tdi]

... a może nawet dwa:

Jeden. Kto powiedział, ze one wogóle muszą Cię lubić?

Dwa. Może masz tak upierdliwy / niemiły / nudny charakter, ze nie polubiłby cie
nawet własny pies. Może napisz coś o sobie, zamiast wylewać żale? Lubili cie w
szkole? Ilu masz przyjaciół? Co robisz wieczorami? Siedzisz przed TV czy
idziesz w miasto?

Szukaj winy w sobie, ZAWSZE, a dopiero potem w innych. Sama napisałaś, że
zespół sklada sie z 10 osob. To naprawdę przypadek, że nikt cię nie trawi? Wart
chyba opisania w prasie.

[Gość: ania]

nie masz zielonego;) pojęcia o życiu, pracy, wrednych i jednocześnie zupełnie
bezsensownych zachowaniach, o tym jak człowiek człowiekowi wilkiem jest

[jasmina_tdi]

Masz rację. Przyleciałam tu z księżyca. Mamy tam taki zwyczaj, ze zanim
zaczniemy beczeć jednym głosem, to zastanawiamy się przez moment, czy warto.
Ech ludzie ludzie..

Gość portalu: ania napisał(a):

> nie masz zielonego;) pojęcia o życiu, pracy, wrednych i jednocześnie zupełnie
> bezsensownych zachowaniach, o tym jak człowiek człowiekowi wilkiem jest

[Gość: Nowa]

jasmina_tdi napisała:

> ... a może nawet dwa:
>
> Jeden. Kto powiedział, ze one wogóle muszą Cię lubić?
>
> Dwa. Może masz tak upierdliwy / niemiły / nudny charakter, ze nie polubiłby
cie
> nawet własny pies. Może napisz coś o sobie, zamiast wylewać żale? Lubili cie
w
> szkole?
TAK, nawet bardzo

Ilu masz przyjaciół?
szerokie grono
Co robisz wieczorami? Siedzisz przed TV czy
> idziesz w miasto?

Spotykam się z przyjaciółmi, pies też za mną przepada i co ty na to?

[blackforever]

jasmina_tdi napisała:

Szukaj winy w sobie, ZAWSZE, a dopiero potem w innych. Sama napisałaś, że
> zespół sklada sie z 10 osob. To naprawdę przypadek, że nikt cię nie trawi?

Jasmino, przepraszam, ale piszesz głupoty. Znam ofiary podobnego mobbingu i są
to akurat osoby lubiane, a jedna nawet taka, że gdzie nie pójdzie tam wszędzie
budzi sympatię, tylko akurat nie w tej jednej pracy. Kobra miała rację, mobbing
często idzie za stanowiskiem, a nie za osobą.Mobber często uprzedza się z góry,
tak samo jest zapewne w przypadku Nowej. Ktoby nie przyszedł na to miejsce,
aurat zamknięta grupa chce mieć swojego kozła ofiarnego. I pomyśl logicznie,
czy można się do kogoś uprzedzić, i to zbiorowo od pierwszego wejrzenia? Nie
widze tu żadnej winy tej osoby - jest tak jak pisze - to grupa jest ustawiona z
góry negująco wobec jej osoby.

do Kobry

[blackforever]

Kobro, zauważyłam że mobbing często ciągnie się za stanowiskiem, a nie za
człowiekiem. Znałam sytuacje moich znajomych, którzy przyszli do nowej pracy i
zostali skreśleni przez kierownika czy kolegów z pracy zanim zdązyli się
odezwać. Sama też miałam nieprzyjemną sytuację. Pracowałam jako nauczycielka w
jednej z warszawskich podstawówek. Była to moja pierwsza (i ostatnia- tak się
zraziłam) praca w tym zawodzie. Zostałam od razu pchnięta na głębokie wody, a
jeżeli kogokolwiek poprosiłam o pomoc słyszałam odpowiedź ,,to jakim cudem
studia skończyłaś jak ty nie wiesz jak to się robi" (a skończyłam państwową
uczelnię z wyróżnieniem ale mniejsza o to). Koleżanki z pracy od pierwszego
dnia mnie ignorowały i unikały, ale ponieważ było to 12 godzin w tygodniu
olewałam sprawę. Kiedy po roku postanowiłam rzucić ten badziew kucharka ze
szkolnej stołówki powiedziała mi tak: ,,ta szkoła nie ma szczęścia do
historyków! I pani odchodzi? Wszyscy historycy od lat co się zatrudnią to zaraz
uciekają!" . I jaki z tego morał? :)

[Gość: kobra]

Jasmina! Nie masz seledynowego pojęcia o zjawisku zwanym mobbingiem. Jest to
zjawisko bardzo dobrze udokumentowane w nauce (prace z psychologii pracy,
socjologii, a nawet prawa pracy, gdzie termin ten doczekał się nawet sankcji).
Kto tego nie przeżył, to trudno mu w to uwierzyć.

[indianprincess]

witaj, mam dokładnie ten sam problem. Pracuję w dziale obsługi klienta. Od
pierwszej minuty mojej pracy tam koleżanki, na czele z kierowniczką, są wrogo
nastawione. Nie mam pojęcia skąd takie zachowanie. Z żadną z tych osoób nie
miałam wcześniej nic wspólnego, nie zostałam przyjęta na miejsce kogoś
zwolnionego, po prostu rozszerzyli dział o nowe stanowiska obsługi. Jestem
osobą bezkonfliktową, uśmiechniętą, odpowiedzialną, nie wywołuję problemów,
trzymam się z daleka od plotek. Koleżanki jednak wyraźnie mnie ignorują, często
nawet nie odpowiadaja na "dzień dobry" czy "do widzenia" o jakimkolwiek
uśmiechu czy zamienieniu kilku słów nie ma mowy. Praca, którą tam wykonuje jest
dość skomplikowana i odpowiedzialna, wymaga kilkudniowego przeszkoelnia,
tymczasem ledwo udało mi się doprosić o pokazanie podstawowych rzeczy. Od
pierwszego dnia musiałam pracować całkiem samodzielnie, zbierając przy okazji
nagany za zbyt wolną pracę, ciągle byłam straszona odpowiedzialnością
finansową/karną za jakikolwiek błąd. Szybko przyswajałam wiedzę i po niedługim
czasie klienci zaczęli kojarzyć mnie jako osobę miłą i kompetentną. To tylko
pogorszyło moje stosunki z resztą zespołu. Minęło pół roku, właśnie
postanowiłam odejść, atmosfera jest nie do wytrzymania. W pracy czuję się jak
śmieć a na widok biura zbiera mnie na wymioty. Weekend czy urlop też nie są
przyjemnością bo ciąglew myślę o tym, że za parę dni i tak muszę TAM wrócić.
Straciłam chęć i motywację do pracy. A co najgorsze boję się, że w innej firmie
bedzie tak samo....

[pani.herbatka]

indianprincess napisała:

>
> Straciłam chęć i motywację do pracy. A co najgorsze boję się, że w innej
firmie
>
> bedzie tak samo....

Znam to, moja siostra miała przyjemną robotę ale skusiła się zmienić pracę na
lepiej płatną. Nigdy wcześniej nie miała problemów w pracy. Trafiła na
kretyński zespół i szefa, bliska załamania zmieniła znowu pracę a tam znowu
porąbany szef. Siostra jest już tak załamana, że nie ma siły walczyć.
Zrezygnowała z tej pracy i nabrała panicznego lęku przed pójściem do następnej.

robić swoje, olewać idiotów

[Gość: zonk]

Generalnie nie przejmować się.
Jak masz zajęcie, to skupiaj się na nim i nie zawracaj sobie głowy tym, co inni
gadają. A niech sobie ględzą... spróbuj się po prostu uodpornić.
Ale też, jeśli ktoś coś będzie chciał od ciebie - generalnie nie odmawiaj pomocy.

Jak masz możliwość chwili bezkarnego surfowania po internecie tudzież gadu-gadu,
to zajmij się tym, a nie próbami "wkupywania się" do psiapsiółkowych ploteczek i
pogaduszek.

A z czasem im przejdzie.

Musicie po prostu dać sobie nawzajem trochę czasu i cierpliwości, ale moze to
trwać nieraz trochę długo... ale cóż...

[Gość: kobra]

Aha! Jeszcze coś dopowiem. Grupa, która mobbuje bardzo skrzętnie ukrywa ten
fakt przed innymi, czyli przed innymi działami, resztą zakładu czy szefem. W
ten sposób, jeśli poskarżysz się komuś postronnemu, to nie uwierzy, weźmie Cię
za osobę wietrzącą wszędzie jakieś spiski, jakby chorą psychiczne. Poza tym
ZAWSZE mobbuje się osobę lepszą, która stanowi zagrożenie dla mobberów (właśnie
dlatego, że klienci Cię postrzegają jako miłą i kompetentną jesteś mobbowana,
poza tym nie podlizujesz się i nie plotkujesz, a więc moralnie też jesteś
lepsza, a to ich wnerwia). Bardzo często mobbuje się lepiej wykształconych,
znających języki obce, oczytanych ( z nich robi się matołów, a najdrobniejsze
błędy sprowadza do dowodu na brak inteligencji i logicznego myślenia, podczas,
gdy inni popełniają znacznie, znacznie poważniejsze błędy, ale to zawsze
są "rutynowe pomyłki przy wykonywaniu zadań", a więc w czym problem?

[Gość: Nowa]

Gość portalu: kobra napisał(a):


Bardzo często mobbuje się lepiej wykształconych,
> znających języki obce, oczytanych ( z nich robi się matołów, a
najdrobniejsze
> błędy sprowadza do dowodu na brak inteligencji i logicznego
myślenia, podczas,
> gdy inni popełniają znacznie, znacznie poważniejsze błędy, ale to
zawsze
> są "rutynowe pomyłki przy wykonywaniu zadań", a więc w czym
problem?


Oooo tak, znam to. Jako jedyna w dziale miałam wyższe wykształcenia
i non stop słyszałam od koleżanek że studia nie pomogły mi w życiu i
że musiałam nieźle romasować z wykładowcami skoro je skończyłam.

[Gość: kobra]

Moja uwaga z powyższej wypowiedzi o byciu postrzeganym pozytywnie przez
klientów była skierowana do Indianprincess, bo napisała, że pracuje w dziale
obsługi klienta, a nie do Nowej, chociaż ogólne prawidła mobbowania odnieść
można oczywiście i do Nowej i do Indianprincess.

[indianprincess]

nowy tydzień, kolejny dzień pracy i żadnych zmian - nadal jestem wrogiem
publicznym nr 1. doszła nowa osoba - młoda dziewczyna. traktują ją dokładnie
tak jak mnie. i kolejny numer kochanych koleżanek - w godzinie szczytu, kiedy
jest największy ruch, wszystkie sobie.... wyszły. na ponad godzinę. na 6
stanowisk zostałam tylko ja i ta nowa dziewczyna, która jeszcze sobie zupelnie
nie radzi.

Do Indianprincess i Nowej!

[Gość: kobra]

Przeczytajcie sobie moje wypowiedzi, ja zajmowałam się mobbingiem naukowo i
sama go doświadczyłam. Kochane! Nie jesteście same. Ludzi z podobnymi
problemami jest więcej. Nie dajcie zniszczyć swoją wiarę w siebie.
Najważniejsze, że wiecie, że jesteście miłe, kompetentne. Na pewno macie życie
osobiste. Tam szukajcie siły i oparcia. To tylko praca. Pracę się zmienia. I to
kilka razy w życiu. Może jakiś kurs językowy i wyjazd za granicę? Może jakieś
znajomości na miejscu? Patrzcie dalej. Ten zakład to nie cały świat! Najlepiej
zmieńcie pracę. To tylko praca, bez emocji, szkoda nerwów na głupich,
fałszywych, niedowartościowanych zawistników.

[krytykantka07]

Przeczytałam Twoje wypowiedzi i ciągle nie znalazłam odpowiedzi na to jak
postąpić jeżeli ktoś ma zadatki na mobbera. Piszesz, że zajmowałaś się
mobbingiem naukowo. Ale co w takim razie radzisz osobom które doświadczyły
mobbingu? Dlaczego koniecznie chcesz żeby czuły się jak ofiary mobbingu. A nie
lepiej nie przyjmować tego do wiadomości? I nauczyć się postępować z
koleżankami? W momencie, kiedy zdasz sobie sprawe z tego, że jesteś ofiarą
mobbingu przegrywasz. Nie łódź się, że mobbing jest związany ze stanowiskiem.
Jest on związany z osobą ;))). Zawsze dotyczy osób kompetentnych,
zaangażowanych w pracę i ambitnych. Ale one zapominaja, że liczy się coś
innego. To nazywa się stwarzanie pozorów. Nie chcę tutaj rozpisywać się na
temat, że ktoś pracować musi, a reszta może udawać pracę. Ale sama zobacz. Kto
jest doceniany w naszym społeczeństwie? Czy są to ludzie, którzy dają z siebie
wszystko, dlatego, że to łatwo im przychodzi? Nie. Doceniani są ci, którzy
narzekają, niewiele robią, a przy tym potrafią odpowiednio manipulować innymi.
A teraz rada. Nie dopuszczaj do siebie myśli, że jesteś ofiarą mobbingu. Ale
strategia, żeby być miłym i uprzejmym nie działa. Na dłuższą metę powoduje nowe
konflikty, bo w tym momencie Ty stosujesz technikę miłości i życzliwości i
mobber zdaje sobie sprawe, że przy Tobie jest zerem. Tym bardziej Cię
nienawidzi. Dlatego zamiast leczyć mobbing, trzeba mu zapobiegać. To nic, że
wszyscy będą udawać pracę i dzięki temu firma pójdzie na dno. Ty ze swoim
zaangażowaniem nie uratujesz sama firmy, a zostaniesz zwolniona przy pierwszej
okazji. Bo nikt z góry nie zna się na pracy swoich podwładnych. Zresztą tak
samo udaje wobec swoich przełożonych. Firma musi iść na dno, bo dopiero wtedy
ktoś się zorientuje na czym polega problem. Wszyscy zabiegani, zaaferowani,
sami specjaliści a firma upada? No tak, bo wszyscy udają pracę ;))).
Pozdrawiam. Basia :)
PS. Ja zastosowałam strategię miłości i życzliwości i nigdy sama nie odeszłabym
z firmy, ale reszta wtedy wykończyła się przy mnie nerwowo ;))). Przy
nadarzającej sie okazji kierownictwo mnie zwolniło, a awansowało tych, którzy
symulowali pracę. Teraz dalej symulują i znowu kierownictwo zwalnia ale nie
symulantów. Stworzyło idealną dla siebie sytuacje: klakierzy i niewolnicy. I
zawsze zwalnia niewolników. Dlatego moje rady dla Nowej były inne ;))). Bo
osoby kompetentne i zaangażowane w pracę muszą umieć lepiej niż reszta
manipulować szefostwem, a do tego jest potrzebna inteligencja emocjonalna i o
niej pisałam ;))). Nie pracować za innych, tylko stwarzać same trudności
dlatego, żeby wykazać się przy szefach i przy pomocy szefów ;)))

Kochana Basiu!

[Gość: kobra]

Myślę, że Twoje teorie są warte uwagi i trzymają się kupy. Niestety, musimy
sobie odpowiedzieć na pytanie: "Mieć czy być?". Być szują, mobbować, donosić,
plotkować, udawać pracę, manipulować i być po stronie tych, którzy mają (dobrą
pensję, uznanie szefa, itd.) czy móc sobie spojrzeć w lustro, mieć szacunek do
siebie, że się nie jest szują, mimo, że tak jest łatwiej, nikogo nie niszczyć,
być uczciwym i "Być". Niestety, jak nie wchodzisz w pewne układy, które mnie
osobiście brzydzą, to często jesteś ofiarą mobbingu, złych ludzi, donosicieli,
plotkarzy, tych, co zwalają na Ciebie pracę, itd. Ja wolę być uczciwa i mieć
szacunek do siebie, za to kim jestem, co robię i co sobą reprezntuję, niż być
włazidupem i donosicielem, szują, itd. Każdy musi się opowiedzieć. Jeśli
doradzasz stwarzanie pozorów i manipulowanie to stajesz po drugiej stronie. Nie
krytykuję tego. Masz prawo. Za tym idzie zapewne Twoje duże, życiowe
doświadczenie, nawet świadczy o życiowym sprycie. Myślę, że jednak niektórych
zabiłoby udawanie, muszą być sobą, np. :ja. W tej sytuacji radzę mobbowanym,
żeby zmienili pracę. Nie ma co siebie oszukiwać, że to nie mobbing, że nie
jestem ofiarą, itd. Nazywajmy rzeczy po imieniu. Tylko prawda nas wyzwoli (cyt.
JP II). Basiu, ja też mam na imię Basia, chociaż podpisuję się kobra.

[krytykantka07]

Widzę Basiu, że lubisz pisać dużo zupełnie jak ja ;))). Doradziłam Nowej to, co
powinna zrobić. Ale nie mówiłam o tym, że ma zamienić się w donosiciela i
lizusa, a przy tym w ignoranta ;))). Ma nauczyć się manipulować koleżankami i
szefem, ale nie namawiam do manipulowania dla własnych korzyści. Tworzą zespół
i muszą zrozumieć, że to wiąże sie z odpowiedzialnością za innych. Na tym forum
i na innych pisałam o sobie. Więc tylko w telegraficznym skrócie ;))). Ja znam
i rozumiem Zasady Zarządzania Zasobami Ludzkimi. Dlatego naraziłam się
szefostwu, bo postanowiłam pomagać firmie, mimo, że nikt mnie o to nie
prosił ;))). Dzieliłam sie na forum firmowym wiedzą z zakresu zarządzania
( szczególnie dotyczącej Systemu Okresowych Ocen Pracowników, mobbingu,
zarządzania jakością oraz szkoleń ). Na forum przeprowadziłam analizę
skuteczności szkoleń i udowodniłam, że zasady są stosowane tylko na papierze.
Tego szefostwu było za wiele. Jak na forum zapytałam dlaczego nie ma zysków z
centralizacji i dlaczego nie przeprowadzono analizy FMEA wydałam na siebie
wyrok, bo jak można było wytknąć szefostwu błędy zarządzania ;))). A wracając
do mobbingu. Też przez jakiś czas po centralizacji i przyjściu nowych zgranych
ze sobą pracownikow wraz z kierownikiem, który do tej pory był ich przełożonym
byłam wyobcowana. Ale się tym nie przejmowałam. Znałam sie lepiej niż one na
ich pracy i udowodniłam im to kiedyś jak sobie nie radziły ;))). Diabli ich
brali, że one pracowały w systemie czterobrygadowym, a ja na same dniówki i tak
manipulowali kierownictwem, że spychały na mnie swoją pracę. Ale kiedyś ja
wyjaśniłam im na czym polega błąd, który robią przy swojej pracy i
wytłumaczyłam jak mają pracować. Przyszłam do pokoju gdzie pracowały i
powiedziałam tak: " nauczyłyśmy się z sobą rywalizować i udowodniłyśmy sobie,
że jesteśmy w tym dobre, ale przez tę rywalizację nasza komórka traci
wiarygodność. Ja mogę rywalizować dalej i wasze życie zamienię w piekło, bo
wiem, jakie błędy popełniacie. Ale uważam, że czas na współpracę. Gdyby waszą
odpowiedzialność dało sie oddzielić od mojej to bym się nie wtrącała. Same
wiecie, że sie nie da. Chcę wam pomóc, bo widze, że jeszcze troche, a nas
rozwiążą, jeśli przez nas firma nie bedzie potrafiła produkować zgodnie z
wymaganiami. Więc mam pytanie: dalej rywalizacja czy współpraca?" Zgodziły sie
na współpracę. A wtedy powiedziałam, że potrzebuję ich pomocy do rozwiązania
problemu, dzięki któremu nie będą się tak męczyć. Od tego czasu zostawiały mi
wyniki, które później opracowywałam w domu, chociaż na poczatku nawet nie
chciały o tym słyszeć ;))). No więc jak już się uporałam z koleżankami
najbliższymi, zaczął się problem z kierowniczką, bo miała paru lizusów i
donosicieli. A ja nie chciałam widzieć, że są tacy ludzie. Nawet im pomagałam
jak sobie nie radziły. Po jakimś czasie zrzucono mnie na zmiany. Był to typowy
mobbing, bo nikt do tej pory na stanowisku podobnym do mojego nie był
traktowany tak jak ja. Ale kierownictwo srodze się zawiodło na tym pomyśle, bo
ja na zmianach zaczęłam pisać na forum intranetowym. Więc w ramach zwolnień
grupowych ( taką furtkę kierownictwo sobie znalazło ) zostałam zwolniona jako
pracownik konfliktowy nie umiejący współpracować w żadnym zespole, który
krytykuje i poniża pracowników. Zapytasz dlaczego tak to określono? Otóż
dlatego, że ja na początku narzucałam koleżankom jak mają wykonywać analizy, a
one się buntowały. A kierownictwo po 2 latach spokoju i udanej współpracy sobie
o tym przypomniało ;))).
Pozdrawiam. Basia :)
PS. Widzisz Basiu, że ja podobnie jak Ty nie umiem być pracownikiem, który
udaje pracę ;))). Zadawałam sobie to pytanie: " być czy mieć" ale chciałam mieć
nie dla siebie, tylko, żeby zapewnić innym miejsce pracy. Sobie nie zapewniłam
w ten sposób :))). Wygrali donosiciele i lizusy. Widzisz najczęściej mistrz
szpady ginie od kuli ;))). Dlatego procesuję sie z firmą, która mnie zwolniła.

znów do Basi!

[Gość: kobra]

No, widzisz. Chciałaś coś zmienić, byłaś innowatorska, miałaś pomysły,
myślałaś. Nie wykonywałaś bezmyślnie zadań, ale chciałaś ulepszeń, współpracy,
po prostu. Na zachodzie zostałabyś szefem działu, premię lub podwyżkę. Tu jest
Polska. Tu nie wolno być lepszym od innych, stanowisz zagrożenie. Wielu ludzi
boi się Ciebie i dąży do usunięcia. Nas to właśnie spotkało. Warto sobie
uświadomić genezę tego zjawiska.
Basiu, czy warto się procesować? To nowe koszty (finansowe i psychiczne), ja na
razie to zostawiłam, chociaż nie ma dnia, żebym nie myślała, jak mnie
skrzywdzono. Pozdrawiam!

[krytykantka07]

Widzisz Basiu, ja wiem, że tu jest Polska, ale firma nie powinna wprowadzać
SOOP i modelu kapitału ludzkiego, bo tam liczy sie przywództwo. Zasady są rodem
z Japonii, bo tam funkcjonuje hasło: " jeśli chcesz przewodzić ludziom, to
musisz iść za nimi", a na wykładach z zarządzania zasobami ludzkimi podstawowe
zdanie to : " znam i akceptuję skutki swojej decyzji". Zasady ZZL opierają sie
na moralności. Nie ma miejsca na podwójną moralność i chorobę zaprzeczeń.
Przywódca to ktoś kto ma wizję i dlatego niszczy stary porządek i ustala nowy.
Radca prawny w sądzie powiedział: :" powódka wszystko chciałaby w firmie
ulepszyć, ale sprawy dotyczące zarządzania i organizacji należą do osób
kompetentnych". Powiedział też, że z moich wypowiedzi na forum można odczytać,
że krytykowałam innych, uważałam, że wszystko wiem i robię najlepiej, trudno
się więc dziwić przełożonym, że mnie zwolnili. No i powiedz Basiu, jak mam sie
nie procesować z taką firmą? Wszak ten proces to dla mnie źródło rozrywki. Ale
sprawę w I instancji przegrałam i odrzucili moją apelację, bo nie podałam
wartości przedmiotu zaskarżenia. A ja napisałam że dla mnie ta sprawa nie ma
wymiaru materialnego, bo chodzi o moją godność. Przyznasz, że nowatorskie i
niezrozumiałe przez sąd podejście do prawa ;))). Firma do zwolnienia
pracowników nie może stosować kryterium subiektywnego, bo każdy jest
konfliktowy jeśli znajduje sie na nieodpowiednim stanowisku i w nieodpowiedniej
strukturze organizacyjnej. Temu miało zapobiegać zarządzanie kapitałem ludzkim.
Pozdrawiam. Basia :)
PS. Basiu, jeśli Cię to dręczy, to nie powinnaś odpuszczać. Odpowiedzi
z " głupia frant" stawiają na głowie całe prawo, które było pisane dla ludzi
niewykształconych. I to napisałam w piśmie do sądu, a także dołączyłam moje
polemiki z prawnikiem na forum ;" porady prawne" ;))). W sumie spisałam chyba
100 stron: pisma procesowe, wnioski dowodowe, zażalenia, skargi na sędziego i
apelacje. Nawet nie wiesz jak dobrze się przy tym bawiłam ;))). Tak więc jeśli
chodzi o koszty psychiczne to z mojej strony takich nie ma. A koszty finansowe,
skoro nie zatrudniłam adwokata też są niewielkie. A ja uwielbiam pisać ;))).
Problem polega na tym, że sąd nie zna się na zarządzaniu przedsiębiorstwem i
nie rozumie, co ja piszę ;))). Ale nie odpuszczę, aż sie podszkoli lub zatrudni
biegłych. W końcu na sprawach medycznych sąd pracy też sie nie zna i zatrudnia
biegłych ;))). Radziłam, żeby zamiast przesłuchiwać niewiarygodnych świadków,
którzy albo mnie nienawidzili albo boją sie kierownictwa, powołał biegłych ,
którzy wytłumaczą, co ja pisałam na forum intranetowym. Bo z wypowiedzi radcy
prawnego wynika, że ja tak samo traktuję zaspół wirtualny jak i prawdziwy.
Teraz też piszę w tym samym stylu ;)))

Do Nowej

[soffia75]

Jak bardzo zależy Ci na tej pracy? Nie uwierzę, że tak bardzo, że jesteś gotowa
znosić co rano niechęć przed pójściem tam i kolejnym uroczym spotkaniem z
koleżankami... Ile zresztą można taki stres wytrzymywać?? Czytając Twoje opisy
układów w dziale, dochodzę do wniosku, że tam już nie ma o co kopii kruszyć, bo
takiego Towarzystwa Wzajemnej Adoracji nikt z zewnątrz nie ruszy (chyba, że
jedna z nich zmieniłaby pracę), zwłaszcza, że, jak piszesz, inne "outsiderki"
też tylko kładą uszy po sobie i grzecznie robią swoje. Ja w takiej sytuacji na
pewno szukałabym czegoś innego - może gorzej płatnego, w mniej prestiżowej
firmie, ale za to w zdrowej, normalnej atmosferze. A szanowne koleżanki niech
się kiszą we własnym sosie, na zdrowie!
P.S. Ciekawe, że kierownictwo nie zauważa, że układy wśród załogi są niefajne...
Może nie chce zauważać, bo tak wygodniej?...